กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 230 : อันดับ2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 331 ครั้ง
    16 ม.ค. 62

"บัดซบ! ดาราเฉิดฉาย..." ตูม! 



ทางหรงเฟยที่เห็นงูยักย์เบื้องหน้าตกตายลงไปแล้วแต่ลำแสงสีเหลืองที่ถูกปล่อยออกมายังคงพุ่งตรงมาหาเขา ทำให้หรงเฟยสถบออกมาเสียงดังลั่นตามด้วยโล่สีขาวที่ปรากฎขึ้นมารอบๆตัวป้องกันลำแสงที่พุ่งเข้ามาจำเกิดแรงระเบิดขึ้นมาจนกลุ่มควันและคลื่นพลังกระจายปกคลุมทั่วทั้งบริเวณที่เขาอยู่อย่างรวดเร็ว 



"เกือบไปแล้ว!" 



ไม่นานนักหลังจากกลุ่มควันค่อยๆหายไป เสียงกล่าวของหรงเฟยก็ดังขึ้นมาเบาๆตามด้วยเงาร่างของหรงเฟยที่เผยออกมายืนหยัดอยู่ที่เดิมโดยไร้ซึ่งบาดแผลใดๆให้เห็นท่ามกลางกลุ่มควันอย่างช้าๆ 



"เฮ้อ...ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะคิดสู้สุดตัวในตอนสุดท้ายเช่นนี้ หากข้าไม่อาจเรียกทักษะ "ดาราเฉิดฉาย" ออกมาได้ทัน ข้าคงต้องกลายเป็นศพไปพร้อมกับมันแล้วแน่ๆ!" 



จากนั้นหรงเฟยก็ถอนหายใจออกมาเบาๆด้วยความประมาทของตนเองขณะจ้องมองร่างของงูยักษ์ที่กลายเป็นลำแสงสีเหลืองพุ่งกลับขึ้นสู่เพดานถ้ำอย่างรวดเร็ว 


ซึ่งในตอนนี้หรงเฟยนั้นนับว่าประมาทให้กับการต่อสู้ในครั้งนี้ไม่น้อย แต่ก็ยังดีที่การประมาทในครั้งนี้ไม่ได้ทำให้เขาตกตายลงไป อีกทั้งยังมีข้อดีที่มันยังช่วยให้หรงเฟยเองรู้จักประมาณตนมากยิ่งขึ้นในการต่อสู้ครั้งต่อๆไป 


พรึ่บๆๆ! 


เพียงเมื่อลำแสงของงูยักษ์ได้หายขึ้นไปบนเพดานถ้ำแล้ว สิ่งของที่เป็นรางวัลหลังจากสังหารสัตว์อสูรลงได้ก็ลอยลงมาในบริเวณที่หรงเฟยอยู่อย่างช้าๆ ซึ่งในตอนนี้นับว่าแต่ต่างจากชั้นก่อนหน้านี้มากเพราะด้วยจำนวนของสัตว์อสูรในชั้นที่ที่มีมากถึง40ตัว ทำให้รางวัลในการได้รับนั้นมีเท่ากับจำนวนของสัตว์อสูรเช่นกัน 



"ก็ยังดีที่เป็นของพวกนี้!" 



มื่อหรงเฟยรับรางวัลทั้งหมดมาแล้ว ตัวเขาก็ตรวจสอบพวกมันทั้งหมด โดยที่สิ่งของเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นเม็ดยาระดับสวรรค์ สมุนไพรชั้นดี อีกทั้งยังมีอาวุธหลายหลากระดับ3-4ตกลงมาด้วยเช่นกัน 


จากนั้นหรงเฟยก็ไม่รอช้าเก็บพวกมันทั้งหมดใส่เข้าไปในแหวนมิติของเขาก่อนจะเดินไปประทับฝ่ามือที่แท่นหินสีดำเพื่อขึ้นไปในชั้นต่อไปทันที 



ย้อนกลับมาในก่อนหน้านี้ที่หรงเฟยขึ้นไปในชั้นที่75เล็กน้อย ท่ามกลางผู้คนที่กำลังตั้งแคมป์รอบๆประตูมิติในชั้นที่50  ผู้คนมากมายต่างก็กำลังจ้องมองไปที่แท่นศิลาแผ่นใหญ่ข้างๆประตูมิติด้วยใบหน้าที่ซับซ้อน แววตาของทุกคนนั้นล้วนแล้วแต่ตื่นเต้น สงสัยเป็นอย่างมากเมื่อเห็นว่าในตอนนี้กศิลาที่ถูกขนามนามว่า ศิลาอันดับ กลับมีชื่อของบุคคลผู้หนึ่งที่พวกเขาทั้งหมดเพิ่งจะเคยได้ยินปรากฎขึ้นมาบนศิลาอันดับแห่งนี้ 



"นี่....ทำไมชื่อของหรงเฟยถึงได้อยู่อันดับ2กัน?" 



เสียงของบุคคลผู้หนึ่งที่เป็นบุรุษอุทานดังขึ้นมาอย่างประหลาดใจ เช่นเดียวกับคนอื่นๆที่กำลังจับจ้องอันดับที่2บนศิลาแผ่นใหญ่อยู่ 



"ไม่จริง!  ข้าได้ข่าวมาว่าเจ้าของอันดับ2คนเก่าคือท่านหยวนอู เจ้าสำนัก "อรุณเบิกจะวัน" คนปัจจุบัน อีกทั้งท่านหยวนอูกลับขึ้นไปถึงชั้นที่70ได้ด้วยตัวคนเดียวถึงแม้จะพ่ายแพ้ให้ในชั้นนั้นก็ตาม แต่นี่...นี่แสดงว่าเจ้าหรงเฟยสามารถก้าวข้ามชั้นที่70ไปได้แล้วเช่นนั้นหรือ?" 



เสียงของอีกบุคคลที่กำลังมองศิลาอันดับอยู่ก็กล่าวดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนจนทำให้ผู้ที่อยู่รอบๆต่างก็ได้ยินอย่างชัดเจนก่อนจะพากันแสดงสีหน้าตื่นตระหนกออกมาในทันที 



"ใช่! ข้าก็จำได้ แต่เจ้าหรงเฟยผู้นี้มันเป็นใครกัน? ถึงแม้มันจะสร้างวีระกรรมเอาไว้ในชั้นที่57 แต่นี่มันไม่เร็วไปหน่อยหรือที่เจ้านั่นจะสามารถผ่านชั้นที่70ด้วยเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนเช่นนี้?" 



ผู้คนที่อยู่นอบๆต่างพากันสงสัยถึงตีวตนของหรงเฟย ซึ่งตามจริงนั่นพวกเขาเพิ่งจะได้ยินข่าวเกี่ยวหรงเฟยที่สังหารผู้คนมากกว่าหมื่นคนจนตกตายไปทั้งหมดในชั้นที่57ไม่ถึงหนึ่งเดือน แต่ทว่าในตอนนี้ ชื่อของหรงเฟยกลับปรากฎขึ้นมาอีกครั้งบนศิลาอันดับ อีกทั้งยังอยู่ที่ลำดับ2ด้วยเช่นกัน ทำให้ผู้คนไม่อาจสงบใจลงได้เลยว่าเหตุใดหรงเฟยจึงได้แข็งแกร่งมากถึงขนาดนั้น 



"รีบไปแจ้งท่านหัวหน้าเร็ว! บอกเขาว่าศิลาอันดับมีการเปลี่ยนแปลง!" 



หลังจากนั้นไม่นาน ผู้คนมากมายที่กำลังยืนมุงดูศิลาอันดับอยู่ต่างก็ตะโกนบอกกับสหายตนข้างๆให้นำข่าวนี้ไปบอกแก่หัวหน้าของพวกเขาในทันที  


แต่ทว่าท่ามกลางกลุ่มคนที่วุ่นวานกลับปรากฎบุคคล6คนที่ยืนเรียงรายจ้องมองศิลาอันดับกันอย่างเป็นระเบียบ อีกทั้งใบหน้าของเขาทุกคนยังปรากฎรอยยิ้มเล็กๆที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขต่างจากผู้คนรอบๆที่กำลังตกอยู่ในความวุ่นวาย 



"ดูสิจื่อขง! น้องเฟยของพวกเรานี่ช่างแข็งแกร่งเสียจริงๆ!" 



ในขณะนั้น เสียงกล่าวที่เต็มไปด้วยความปลื้มปริ่มพลันดังออกมาจากร่างของหญิงสาวนางหนึ่งที่ใบหน้าน่ารักสดใสหันไปยิ้มให้กับบุรุษที่อยู่ข้างๆนางอย่างรวดเร็ว 



"อืม! ที่เจ้ากล่าวเช่นนั้นถูกต้องแล้วชุนเยี่ย ข้าไม่คิดเลยว่าความแข็งแกร่งของเขานั้นจะมีมากถึงขนาดที่ตัวข้ายังเทียบไม่ได้!"



บุรุษผู้ที่หญิงสาวเรียกว่าจื่อพยักหน้าตอบเบาๆขณะที่เขายังคงไม่ละสายตาไปจากศิลาอันดับเบื้องหน้าตนเองอยู่ โดยในตอนนี้นั่น ตัวเขายอมรับแล้วว่าความแข็งแกร่งของหรงเฟยนั่นมีมากกว่าใครๆทุกผู้ในหอคอยแห่งนี้รวมทั้งตัวเขาด้วย เพราะไม่ใช่ว่าใครก็สามารถที่จะก้ามผ่านชั้นที่70ได้ด้วยตัวคนเดียว เพราะหากมันง่ายดายจริงๆ ในตอนนี้คงจะมีผู้ที่ขึ้นมาอยู่อันดับ2แทนเจ้าสำนักหยวนตั้งนานแล้ว



"ฮ่าๆ! สมแล้วที่เป็นน้องชายของข้าจริงๆ...!" 



ในเวลาเดียวกันเมื่อสิ้นเสียงของจื่อขง บุรุษอีกคนที่มีร่างกายกำยำในกลุ่มทั้ง6หัวเราะดังขึ้นอย่างภูมิใจขณะสายตาของเขาเต็มเปี่ยมได้ด้วยความยินดีเมื่อกล่าวถึงหรงเฟยผู้ที่ตนเองอ้างว่าคือน้องชาย 



"เหอะ! ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ หยางจุน!" 



แต่ทว่าเสียงของบุรุษอีกคนกลับดังขัดขึ้มมาเมื่อได้ยินคำกล่าวของบุรุษร่างกายกำยำข้างๆตน 



"หึ! หรือว่ามันไม่จริงกันเล่าลู่จิน? น้องเฟยนั่นก็เปรียบเสมือนน้องชายของข้า!" 



บุรุษผู้ที่ถูกเรียกว่าหยางจุนหันมามากล่าวกับบุรุษที่กล่าวขัดตนด้วยรอยยิ้ม ทำให้บุรุษผู้ที่ถูกเรียกว่าหยางจุนถึงกับส่ายศรีษะเบาๆอย่างเบื่อหน่ายในทันที 



"หึ! หยางจุน! นั่นมันน้องชายของเจ้าคนเดียวซะที่ไหนกัน น้องเฟยนั่นเป็นน้ิงชายของพวกเราทั้งหมดต่างหาก!" 



สิ้นเสียงของหยางจุน ชุนเยี่ยที่เพิ่งจะกล่าวกับจื่อขงข้างๆตนก็ดังขึ้นมาพร้อมด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มจ้องมองหยางจุนด้วยความสุข 



"แน่นอนๆ! นั่นมันน้องชายของพวกเราทั้งหมดอยู่แล้วชุนเยี่ย!" 



เมื่อหยางจุนที่ได้ชุนเยี่ยที่หันมากล่าวกับตน ตัวเขาก็หันไปตอบด้วยอารมณ์ขับขันขณะยกมือปัดไปปัดมาเบาๆ 


.....


จะพยายามลง2วันต่อ1ตอนให้จริงจังนะครับ

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่668ครับ 


อีกตอนมาพรุ่งนี้ราวๆ6โมงเช้าครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 331 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น