กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 226 : เข้ามาที่ชั้น61

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 370 ครั้ง
    7 ม.ค. 62

นั่นคือ...การที่จะขึ้นไปนั่นจะมีแท่นหินที่จำต้องประทับฝ่ามือของผู้คนที่จะขึ้นไป2อันด้วยกัน ซึ่งทั้ง2อันนั้นจะอยู่ที่ซ้ายและขวาข้างๆประตูมิติ เพื่อยืนยันตัวตนและชื่อของผู้ที่ขึ้นไปให้ถูกสลักเอาไว้บนกระดานในชั้นที่50 


โดยที่หากหรงเฟยต้องการจะไปคนเดียวก็ต้องประทับมือลงบนแท่นหินด้านซ้ายที่อยู่ด้านซ้ายของประตูมิติ ก่อนที่ร่างของเขานั่นจะส่งไปในห้องโถงชั้นที่61โดยไร้ซึ่งการติดต่อและผู้คนที่ขึ้นตามมา 


ส่วนด้านขวานั่นก็เหมือนกันตรงที่ว่าหากประทับฝ่ามือลงไปแล้วคนผู้นั้นจะถูกส่งไปในชั้นที่61ซึ่งเป็นห้องโถงกว้างแบบเดียวกัน แต่ต่างกันตรงที่หากผู้ที่ขึ้นตามหลังมาประทับฝ่ามือลงบนที่แท่นหินด้านขวา พวกเขาก็จะพบเจอกับบุคคลในก่อนหน้านี้ที่เคยขึ้นมาแล้วนั่นเอง



"อืม...ขอบใจเจ้ามาที่ช่วยบอกข้า!"



หลังจากที่หรงเฟยรับรู้ทั้งหมดแล้ว ตัวเขาก็พยักหน้าเบาๆขอบคุณหนิงฮวาทันที 



"แล้วเจ้าจะไปแบบไหน?" หนิงฮวาถามขึ้น 



"ก็ต้องคนเดียวอยู่แล้ว" 


หรงเฟยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขณะเดินเข้าไปใกล้หนิงฮวาช้าๆ 


"..." 


ทางหนิงฮวาที่เห็นหรงเฟยตรงเข้ามาก็สงสัยเล็กน้อยก่อนจะถาม 



"เจ้าจะทำอะไร?" 



ทางหรงเฟยที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาอย่างเจ้าเลห์ก่อนจะค่อยๆโค้งศรีษะตนลงเล็กน้อยแล้วใช้จมูกแตะไปที่แก้มของหนิงฮวาด้วยความเร็ว 



"ฟอด! ก็แน่นอนว่านี่คือคำขอบคุณ ฮ่าๆ"



หรงเฟยกล่าวออกมาหลังจากผละจมูกของเขาออกจากแก้มหนิงฮวา ก่อนที่จะหัวเราะแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที 



"เจ้าบ้า!"



หนิงฮวาตะโกนตามหลังหรงเฟยไปด้วยใบหน้าที่แดงระรื่น ก่อนที่นางจะอมยิ้มกับตนเองและยืนนิ่งอยู่คนเดียวต่อไป 



จากนั้นเมื่อหรงเฟยที่ออกมาจากภายในเต้นท์แล้ว ตัวเขาก็พบกับผู้คนไม่น้อยที่กำลังยืนมองมาทางตนด้วยใบหน้าที่หลากหลาย เพียงแต่หรงเฟยไม่ได้ให้ความสนใจพวกเขาเท่าไหร่พร้อมกับเดินตรงไปที่ประตูมิติอย่างรวดเร็ว 


หลังจากเดินมาได้ไม่ถึง60ลมหายใจ  


หรงเฟยก็มาหยุดยืนอยู่ที่ประตูมิติขนาดใหญ่สูง5เมตร โดยที่ประตูนั้นถูกปิดเอาไว้ทำให้ไม่อาจเดินเข้าไปตรงๆได้ แล้วก็แน่นอนว่าตามที่หนิงฮวาเคยบอก ข้างๆประตูมิตินี้ปรากฎแท่นหินสีดำและสีขาวสูง1เมตรอยู่ด้วยเช่นกัน ซึ่งด้านขวานั้นเป็นแท่นหินสีขาว ส่วนด้านซ้ายเป็นแท่นหินสีดำ 



"มันต้องบุกเดี่ยวสินะถึงจะเท่!" พรึ่บ 



หรงเฟยพรึมพรำกับตนเองเบาๆพร้อมกับที่เขาค่อยๆเดินไปหาแท่นหินสีดำและขยับมือไปวางบนแทนหินสีดำช้าๆ 



"จงเอ่ยนามเจ้า!" 



ทันทีที่มือของหรงเฟยสัมผัสกับแท่นหินสีดำ เสียงที่ฟังดูเรียบนิ่งแต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความดุดันพลันดังขึ้นมาจากตัวแท่นหินอย่างรวดเร็ว 



'มีเสียงด้วย?' 



หรงเฟยคิดขึ้นมาในหัวอย่างประหลาดใจกับเสียงที่ดังขึ้น 



"หรงเฟย!" 



แต่ไม่นานหรงเฟยก็สงบจิตใจลงก่อนจะตอบออกมาเบาๆ 


วิ้ง!  


ทันใดนั้น เมื่อหรงเฟยเอ่ยชื่อของเขาแล้ว แสงสีดำก็พุ่งสว่างออกมาปกคลุมร่างของหรงเฟยอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งที่ร่างของหรงเฟยจะกลายเป็นลำแสงสีดำพุ่งไปที่ประตูมิติบานยักษ์ทันที 



"เฮ้ยๆ! นี่มันเข้าไปคนเดียวเลยหรอวะ?" 



หลังจากที่หรงเฟยจากไปแล้ว  เสียงตะโกนกล่าวด้วยความตื่นตระหนกก็ดังขึ้นมาจากผู้คนที่ยืนอยู่รอบๆอย่างรวดเร็ว 



"หึ! ถึงแม้จะขึ้นไปคนเดียวยังไงซะมันก็เป็นชั้นที่61เท่านั้น เจ้าจะตกใจอะไรกัน?"



สิ้นเสียงกล่าวของบุคคลแรก เสียงของคนที่อยู่ข้างๆก็ดังขึ้นมาด้วยความถือดีทันที โดยที่ถึงแม้หรงเฟยจะเข้าไปในชั้นที่61คนเดียวก็ตาม แต่ในเวลานี้ผู้คนที่อยู่ที่นี่นั้นเคยผ่านในชั้นนี้มากันเกือบหมดแล้วทำให้บางคนไม่ค่อยจะแสดงอาการอะไรออกมามากนัก จะมีก็เพียงแต่รอลุ้นดูว่าหรงเฟยจะขึ้นไปถึงชั้นไหนเท่านั้นจากศิลายักษ์ในชั้นที่50 



"ก็จริง! เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ!" 



หลังจากที่เสียงพูดคุยของผู้คนดังขึ้นมาได้สักพัก พวกเขาทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปในที่ของตนทันที แต่ทว่าท่ามกลางผู้คนที่แยกย้ายกันไปกลับปรากฎบุคคลผู้หนึ่งที่สวมใส่ชุดคลุมสีดำปกปิดร่างกายจนมิดชิดกำลังยืนมองประตูมิติที่หรงเฟยเพ่งจะเข้าไปอยู่ด้วยแววตาที่ซับซ้อน ก่อนที่บุคคลชุดดำผู้นี้จะหายวับไปกับสายลมเมื่อมีผู้คนเดินผ่านทันที 



ทางด้านหรงเฟย 



พรึ่บ! "พื้นที่โล่งจริงๆแหะ!" 



ทันทีที่เขาถูกส่งเข้ามาในพื้นที่ของชั้นที่61 หรงเฟยก็กวาดสายตามองไปรอบๆปรากฎว่าเป็นดั่งคำที่ตัวเขาเคยได้ยินมาเลย นั่นก็คือพื้นที่ภายในชั้นที่61นี่ไม่มีอะไรเลยสักอย่างเดียวและก็เป็นเพียงแค่พื้นที่ห้องสี่เหลี่ยมกว้างขวางพอตัวซึ่งคล้ายกัยห้องโถงใหญ่  แต่ถึงอย่างนั้นหรงเฟยก็ยังรู้สึกแปลกใจปนความชื่นชมอยู่บ้างเล็กน้อยว่าคนที่สร้างหอคอยบรรพชนขึ้นมานี้จะไม่ใช่แค่คนธรรมดาทั่วไปเสียแล้ว 



"หืม...แท่นหินสีแดงนี่มันอะไรกัน?" 



แต่ทว่าทันทีที่หรงเฟยกวาดสายตาไปรอบๆอยู่นั้น ตัวเขาก็สังเกตุเห็นแท่นหินที่คล้ายกับตอนที่ตนสัมผัสเมื่อตอนเข้ามาปรากฎอยู่ที่ข้างๆทันที 



"ทางออก?" 



หรงเฟยที่มองไปบนแท่นหินก็เห็นถึงตัวอักษรที่ถูกสลักเอาไว้บนแท่นหินว่า "ทางออก" ทำให้หรงเฟยเข้าใจขึ้นมาในทันทีว่าหากสัมผัสกับแท่นหิน ตัวเขาคงถูกส่งออกไปในชั้นที่60เป็นแน่ 



"อ๊ะ! ท่านหลงฉวนท่านซวนจิง...ทำไมพวกท่านถึงไม่ออกมากัน?" 



แต่ในขณะเดียวกัน หรงเฟยที่กำลังสนใจกับแท่นหินสีแดงอยู่นั้น ตัวเขาก็เพิ่งจะสังเกตุว่าในตอนนี้พวกหลงฉวนและซวนจิงนั้นไม่ได้เกาะอยู่ที่เขาเสียแล้ว ทั้งๆที่ในก่อนหน้าตอนที่เขามาทั้ง2ยังคงเกาะตัวเขาอยู่เลย 



'เจ้าหนู! พวกข้าออกไปไม่ได้!' 



ทันทีที่สิ้นเสียงของหรงเฟย เสียงกล่าวของหลงฉวนก็ดังขึ้นมาอย่างตื่นตระหนกภายในหัวของหรงเฟยอย่างรวดเร็วก่อนจะตามด้วยเสียงพูดของซวนจิงที่ดูมีน้ำเสียงเช่นเดียวกันทันที 



"ออกมาไม่ได้? ทำไมกัน!" 



หรงเฟยที่ได้ยินก็ทวนคำพูดเล็กน้อยก่อนจะถามออกมาอย่างสงสัย 



'ไม่รู้! แต่ข้าออกไปจากตัวเจ้าไม่ได้' เสียงของหลงฮวนดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างหงุดหงิดเมื่อได้ยินหรงเฟยถาม 



'ใช่ขอรับนายท่าน! ตอนนี้ข้ารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ภายในร่างของท่าน!'



เสียงของซวนจิงดังขึ้นมาติดๆ โดยที่เขานั้นพยายามจะออกมาจากร่างของหรงเฟยอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่เป็นผล 



"เช่นนั้นหรือ! ไหนดู...ออกมา!" 



หรงเฟยที่ได้ยินก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อยก่อนพยายามที่จะเรียกทั้ง2ออกมา 



"เอ๊ะ! ทำไม?" 



แต่ทว่าก็ไม่สำเร็จ โดยที่ปรกติแล้วทางหนงเฟยเพียงแค่พูดหรือสะบัดมือเบาๆ ทางหลงฉวนและซวนจิงก็น่าจะปรากฎตัวออกมาแล้วดั่งเช่นทุกที แต่ทว่าครานี้หรงเฟยกลับไม่มีความรู้สึกเปลี่ยนแปลงอะไรต่อร่างกายของเขาเลยทำให้เขาจมปรักอยู่กับความคิดของตนเองทันที 



'หรืออาจจะเป็นเพราะพื้นที่แห่งนี้ลงอักขระเอาไว้?' 



......


จะพยายามลง2วันต่อ1ตอนให้จริงจังนะครับ

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่652ครับ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 370 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1690 nae_tae (@nae_tae) (จากตอนที่ 226)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 16:25
    ขอบคุณค่าา
    #1690
    0
  2. #1687 £uifer (@Czar-1) (จากตอนที่ 226)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 23:02
    สั้นมากกกกกก
    #1687
    0