กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 217 : หาผู้รอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6013
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 359 ครั้ง
    21 ธ.ค. 61

ฉึบๆๆๆ ตูม! เคร้ง! อ๊ากก!  


หนีเร็ว! 


เสียงคมกระบี่เฉือนเนื้อของผู้คนรวมทั้งผู้ที่พยายามจะปัดป้องค่อยๆเริ่มที่จะดังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 


โดยที่เวลานี้ ผู้คนเริ่มที่จะพากันทิ้งห่างจากระยะคมกระบี่ของหวังเจี้ยน ก่อนที่พวกเขาที่หลุดรอดออกไปจากระยะของกระบี่สีแดงจะพากันต่อสู้กับคนที่อยู่กันกันมากที่สุดในทันที 


เพราะด้วยในตอนนี้พวกเขาเองก็หวังว่าอย่างน้อยตนเองก็อาจจะเป็นผู้รอดชีวิต ทำให้ไม่มีใครยอมยืนเฉยตกตายลงไปอยู่นิ่งๆแน่นอน 


"คลื่นมังกรอัสนี!" 


ในขณะที่ผู้คนกำลังฆ่าฟันกันอยู่นั้น ทางด้านมุมหนึ่งก็มีเสียงตะโกนของบุคคลผู้หนึ่งที่ดูมีความแข็งแกร่งไม่ด้วยไปกว่าหวังเจี้ยนดังขึ้นมาเช่นกัน 


โดยที่บุคคลผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกเสียจาก จู่จินยง ที่ตัวเขาเพิ่งจะทิ้งห่างจากหวังเจี้ยนออกมาเหมือนคนอื่นๆเช่นกัน เพราะด้วยเขาเองที่คิดว่าอย่างน้อยตนเองก็มีพลังที่ทัดเทียมกับหวังเจี้ยนจึงเป็นการยากแน่นอนที่จะตัดสินผู้แพ้ชนะในเวลานี้ได้ 


และด้วยเหตุผลที่ว่ามา ทำให้จินยงจึงคิดที่จะกำจัดผู้คนให้ลดเหลือน้อยลงไป ก่อนที่เขาจะได้ปะทะกับหวังเจี้ยนให้รู้แพ้รู้ชนะในภายหลังนั้นเอง 


ตูมๆ! อ๊ากก "สายลมคร่าอสูร" ฉับๆ 


"หอกทะลวงวิญญาณ" ฉึกๆ 


ครืนนนน! 


ผู้คนทั้งหมดต่างก็ไม่มีใครยอมใครรีบงัดทักษะอันทรงพลังของตนออกมาสังหารศัตรูและป้องกันตนเองก็อยู่ตลอดเวลาๆ จนบริเวณพื้นดินรอบๆต่างปรากกฎร่างของผู้ที่ถูกสังหารลง นอนเกลื่อนจมกองเลือดค่อยๆเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็ว 



"ฮ่าๆ! แบบนี้น่าสนุกกว่าใช่หรือไม่เจ้าแมวบัดซบ!" 



ในขณะเดียวกันกับที่ผู้คนกำลังสนใจศัตรูเบื้องหน้าและรอบๆข้างของพวกเขา เสียงของหลงฉวนที่กำลังนั่งชมบรรยากาศรอบๆอย่างเพลิดเพลินพลันกล่าวดังออกมาในทันที 



"หึ! อย่างน้อยครั้งนี้เจ้าก็ไม่ทำให้มันดูน่าขบขันละนะ!"



ซวนจิงที่นั่งมองรอบๆอยู่เช่นเดียวกันกล่าวตอบออกมาเมื่อได้ยินสิ่งที่หลงฉวนถามตน โดยในเวลานี้ บรรยากาศการที่มนุษย์สังหารกันเองนั้นมันก็ไม่ได้แย่มากสำหรับเขา เพราะด้วยที่มนุษย์พวกนี้ไม่ยอมต่อสู้กับตนเอง จึงทำให้เขาไม่มีอารมณ์ที่จะสังหารพวกมันเช่นกัน 



"เหอะ! ครั้งก่อนนั้นข้าไม่ได้ทำให้มันดูขบขันเลย เพียงแต่ข้าอยากจะสังหารพวกมันเร็วเท่านั้น!"



หลงฉวนแค่นเสียงกล่าวออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในก่อนหน้านี้ที่ตนเองเคยเล่นแบบนี้มาครั้งหนึ่งแต่กลับพลาดท่าสังหารพวกมันทั้งหมดจนอดสนุก ทำให้เรื่องๆนั้นราวกับเป็นตราแห่งความอับอายของตน เพราะไปดันกระทำต่อหน้าหรงเฟยกับซวนจิงเสียได้ 



"หึ! อย่าพยายามบิดเบือนความจริงเลยเพราะยังไงตัวเจ้าก็รู้ดีที่สุด!"



ซวนจิงที่ได้ยินก็ส่งเสียงหัวเราะดังขึ้นมาลำคอออกมาเบาๆ ก่อนจะเหลือบตาไปมองทางหลงฉวนครู่นึงด้วยรอยยิ้มบางๆ


"..." ทางหลงฉวนเองที่ได้ยินก็นิ่งเงียบไม่กล่าวอะไรตอบกลับมา เพราะตัวเขารู้ดีว่าหากตนเองยิ่งพูดก็เหมือนยิ่งทำให้เรื่องมันแดงขึ้นมา สู้ให้ตนเองอยู่เงียบๆและปล่อยเรื่องราวในอดีตเงียบหายไปเสียดีกว่า 


หลังจากนั้น เวลาก็ค่อยๆเดินผ่านไปเรื่อยๆ จวบกระทั่งราวๆเกือบ4ชั่วยาม การต่อสู้ของผู้คนทั้งหลายที่ดำเนินมาถึงตนนี้กลับมีเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่ยังคงรักษาชีวิตของตนเองเอาไว้ได้อยู่ 



"แฮ่กๆ! ข้าต้องเป็นคนที่รอดออกไป!" 



เสียงของหนึ่งในกลุ่มคนที่ยังคงเหลือรอดชีวิตอยู่ตะโกนดังขึ้นมาอย่างเหนื่อยหอบ 


โดยที่มันผู้นี้คือ เฉินหวังเจี้ยน ที่กำลังยืนมองผู้คนอีกราวๆ10คนตามจุดๆต่างอยู่ ซึ่งตลอดเวลาในการต่อสู้ครั้งนี้นั้น ตัวเขาได้สังหารผู้คนให้ตกตายไปแล้วไม่ต่ำกว่า30คน


และแน่นอนว่าหากพวกมันที่ตกตายเป็นเพียงแค่ผู้ฝึกตนระดับต่ำกว่าปฐพีเท่านั้น ซึ่งแน่นอนว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่ตัวเขาจะสังหารพวกมันลงได้อย่างไม่ยากเย็น เพียงแต่ในที่แห่งนี้นั้น ผู้คนที่มีพลังต่ำสุดกลับอยู่ในระดับปฐพี และยังมีระดับนภาอีกจำนวนมาก จึงทำให้ตัวเขานั้นต้องเสียทั้งเวลาและพลังปราณไปอยู่ไม่น้อยเช่นกัน ทำให้ตอนนี้หากจะต้องต่อสู้กับผู้คนที่เหลืออยู่ก็ดูเหมือนจะเป็นงานยากลำบากอยู่พอสมควร 



"ข้าต่างหากที่จะเป็นคนรอดชีวิต!"



เมื่อสิ้นเสียงกล่าวของหวังเจี้ยน เสียงของบุคคลผู้หนึ่งหรือ จู่จินยง ที่อยู่ไม่ไกลเขาพลันดังตอบออกมาอย่างรวดเร็ว 


โดยที่ในตอนนี้เขาเองก็มีสภาพไม่ต่างไปจากหวังเจี้ยนเท่าไหร่นัก เพียงแต่ก็ยังดีกว่าหวังเจี้ยนอยู่นิดนึง เพราะด้วยตัวเขาที่อดออมพลังปราณของตนเอาไว้ในการสังหารผู้คนในก่อนหน้านี้เพื่อใช้มันมาสู้กับหวังเจี้ยนในตอนสุดท้าย 


แต่ทว่าจินยงกลับคาดการณ์บางอย่างผิดไป เนื่องด้วยในตอนนี้ถึงแม้สภาพของหวังเจี้ยนจะดูไม่ดีมากนัก แต่ก็ยังมีผู้คนอื่นๆอีกหลายคนที่มีพลังปราณอยู่ในระดับนภาขั้นที่9ยังเหลือรอดอยู่ด้วย และที่สำคัญเลยก็คือ หนึ่งคนในนั้นมี จวนจ้าว ซึ่งเป็นลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของหวังเจี้ยนที่เคยหายหัวไปก่อนหน้านี้อยู่ด้วย ทำให้ตัวเขาจำต้องคิดหนักถ้าต้องการที่จะสู้กับหวังเจี้ยนในตอนนี้ 



"หะ...หากจะต่อสู้กับนายท่านของข้า! พวกเจ้าจงข้ามศพข้าไปก่อน!"



จวนจ้าวที่มีสภาพสะบักสะบอมกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่เหนื่อยล้า ก่อนที่มันจะเดินมายืนหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าของหวังเจี้ยนและส่งสายตาเย็นชากวาดมองผู้คนอย่างช้าๆ 



"จวนจ้าว! เจ้าจงจัดการถ่วงเวลากับคนอื่นๆซะ เดี๋ยวตอนนี้ข้าขอจัดการกับเจ้าจินยงเอง!"



หวังเจี้ยนที่เห็นจวนจ้าวเดินเข้ามาปกป้องตนเอง ตัวเขาก็กล่าวสั่งออกมาเบาๆ เพราะในตอนนี้ถึงแม้ว่าตนเองจะมีสภาพเช่นนี้ แต่ตัวเขาก็ยังมีความมั่นใจในการที่จะชนะจินยง จึงอยากจะให้จวนจ้าวจัดการหรือถ่วงเวลาคนที่เหลือให้ก่อนและเมื่อเขาจัดการกับจินยงจบ ตัวเขาก็จะจัดการกับคนที่เหลือได้และเหลือรอดเป็นคนสุดท้ายนั้นเอง 


"ขอรับ! จงตายไปซะ!"


ทางจวนจ้าวที่ได้ยิน ตัวเขาก็พยักหน้าตอบอย่างเข้าใจและรวบรวมพลังปรารพุ่งตัวเข้าหาพวกคนที่อยู่ในจุดๆอย่างรวดเร็ว ตามด้วยร่างของผู้คนที่ไม่คิดจะต่อสู้กับหวังเจี้ยนและจินยงที่มีพลังมากกว่าตนเองก็พากันมุ่งตัวออกไปต่อสู้กันในกลุ่มคนที่มีพลังเท่าๆกันทันที 



"หึ! วันนี้คือวันตายของเจ้าจินยง!" 



เมื่อจวนจ้าวได้จากไปแล้ว หวังเจี้ยนก็มองไปทางจินยงด้วยแววตาที่ดุร้ายขณะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา 



"ฮ่าๆ! สภาพของเจ้าในตอนนี้ก็ไม่ต่างจากข้านักหรอกนะ ดีไม่ดีข้าอาจจะดูดีกว่าเจ้าเสียด้วยซ้ำไป!"



จินยงที่เห็นว่าหวังเจี้ยนต้องการที่จะต่อสู้กับตนเองตามลำพัง ตัวเขาก็หัวเราะออกมาเสียงดังด้วยความพอใจ เพราะในก่อนหน้านี้ หากตัวเขาจำต้องสู้กับจวนจ้าวและหวังเจี้ยนพร้อมๆกันทั้ง2คน แน่นอนว่าตนเองย่อมไม่อาจเอาชนะทั้งคู่ด้วยในสภาพตอนนี้ แต่ทว่าเมื่อหวังเจี้ยนต้องการเช่นนั้น ไหนเลยตัวเขาจะไม่รู้สึกดีใจได้กัน 



"ถึงข้าจะอยู่ในสภาพนี้! แต่อย่างน้อยมันก็พอที่จะให้กำจัดเจ้าได้แน่นอน!"..."กระบี่ปราณตะวัน"



หลังจากนั้นหวังเจี้ยนก็ไม่รอช้ารีบตวาดออกมาเสียงดังด้วยใบหน้าที่ปรากฎรอยยิ้มเย้ยหย้นจ้องมองจินยงอยู่ด้วยความมั่นใจ พร้อมด้วยกระบี่สีแดงที่ถูกสร้างขึ้นมาจากพลังปราณเล่มหนึ่งก็ปรากฎในมือของเขาพร้อมกับกระบี่สีแดงคล้ายๆกับอีกนับสิบเล่มเหนือศรีษะที่กำลังลอยอยู่จะพุ่งตรงเข้าหาจินยงตามด้วยร่างของเขาทันที 



"ย๊ากกก! ตายซะ"  


......



กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่628ครับ 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 359 ครั้ง

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1678 drakdevill (@drakdevill) (จากตอนที่ 217)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2561 / 07:46
    ขอบคุณครับ
    #1678
    0