กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 215 : ปรากฎความสิ้นหวัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5382
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 353 ครั้ง
    18 ธ.ค. 61



"พวกเรากระจายตัวออกไปในทิศทางต่างๆแล้วโจมตีใส่มันซะ!" 


หลังจากที่ผู้คนเริ่มที่จะต่อสู้กับสัตว์อสูรทั้ง2ตนแล้วนั้น เสียงตะโกนพลันดังขึ้นมาท่ามกลางฝูงชนที่วุ่นวายเป็นคล้ายดั่งคำสั่ง ก่อนจะตามด้วยเงาร่างมากมายที่เคลื่อนกายผ่านความมืดตรงออกไปยังจุดต่างๆเพื่อที่จะต้องการกระจายกันออกไปในบริเวณรอบๆเพื่อไม่ให้ถูกสัตว์อสูรโจมตีใส่ในจุดเดียวทันที



"หึ! แบบนั้นละดี! วันนี้ข้าก็จะขอเล่นสนุกกับพวกเจ้าเอง!"



เสียงกล่าวอันทรงพลังของหลงฉวนดังขึ้นมาเมื่อเห็นฝูงชนเริ่มที่จะใช้แผนในการรับมือกับตนเอง โดยที่ยิ่งมนุษย์ทั้งหมดมีความหวังและอยากที่จะต่อกรกับตัวเขามากเท่าไหร่ ทางหลงฉวนก็อยากที่จะทำลายความหวังของพวกมันทิ้งและอยากจะเห็นสีหน้าของพวกมันในตอนที่กำลังตกอยู่ในความสิ้นหวังนั่นเอง 



"นั่น...หวังเจี้ยนกับจินยงกำลังหนี?" 



แต่ทว่าในขณะที่ผู้คนเริ่มที่จะโจมตีใส่หลงฉวนและซวนจิงในรอบทิศทางนั้น เสียงตะโกนของบุคคลหนึ่งก็ดังขึ้นมาเมื่อเห็นร่างของหวังเจี้ยนและจินยงที่ก่อนหน้านี้เคยประกาศว่าจะสู้กำลังเคลื่อนตัวมุ่งตรงไปในทิศทางตรงกันข้ามกับ2อสูรทันที 



"บัดซบ! พวกมันหลอกเรา!"



เมื่อเสียงแรกดังขึ้นมาเรียกความสนใจของฝูงชน ผู้คนมากมายก็เริ่มที่จะมีสีหน้าไม่สู้ดีเมื่อเห็นร่างของหวังเจี้ยนและจินยงกำลังหนีอยู่ด้วยความเร็ว 



"ฮ่าๆ! ไม่ต้องกังวลไป! ต่อให้พวกมันมีพลังเท่ากับมันอีกซักพันคนก็ไม่อาจทำลายม่านพลังของข้าได้!" 



ทางหลงฉวนที่เห็นว่าฝูงชนเริ่มที่จะรู้ตัวว่าตนเองกำลังถูกหวังเจี้ยนและจินยงหลอกใช้ ตัวเขาก็หัวเราะเยาะกล่าวออกมาปลอบผู้คนทั้งหมดที่อยู่บริเวณรอบๆด้วยความมั่นใจในทักษะของตนเอง 

เพราะด้วยทักษะของตนเอง "เขตแดนนิรันดร์กาล" นั่น ความสามารถของมันไม่ใช่เพียงแค่ทำให้บริเวณที่มันปกคลุมกลับกลายเป็นดั่งความมืดมิดเพียงอย่างเดียว แต่ทว่าม่านพลังสีดำที่ปกคลุมผู้นที่รอบๆยังมีความแข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ยิ่งที่ตอนนี้เขาใช้พลังระดับสวรรค์ขั้นที่9ในการสร้างพวกมันขึ้นมาด้วยแล้ว ต่อให้มีมนุษย์ที่อยู่ในระดับสวรรค์ขั้นที่9อยู่ด้วย ก็ใช่ว่าจะทำลายมันได้ 



ปัง! "มะ...ไม่จริง!! นี่มันกำแพงอะไรกัน?"



ทว่าเมื่อผู้คนที่ไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่หลงฉวนกล่าว ทำให้พวกเขาก็เริ่มที่จะหนีตายกันไปตามทางของตนเองแล้ว เพียงแต่ว่าเมื่อพวกเขาที่อยู่ใกล้ขอบม่านพลังมากที่สุดและพยามจะหนีผ่านมันออกไปภายนอก แต่ไม่ว่าพวกเขาจะพยามผ่านหรือทำลายม่านพลังสีดำออกไปเท่าไหร่ พวกเขาไม่สามารถออกไปได้เลยแม้สักคนเดียว พร้อมด้วยความสิ้นหวังที่ค่อยๆปรากฏขึ้นมาในจิตใจของพวกเขาทั้งหมดอย่างรวดเร็ว 



"ระเบิดนภาทลายฟ้า!"



แต่ทว่าในขณะที่ผู้คนกำลังตกอยู่ในความสิ้นหวังนั้น เสียงๆหนึ่งก็ดังตะโกนออกมาในมุมหนึ่งใกล้กับม่านพลังสีดำ พร้อมด้วยที่เหนือหัวของเขาปรากฎกลุ่มก้อนกลมๆสีแดงเลือดขนาดใหญ่พุ่งเข้าปะทะกับม่านพลังสีดำอย่างรวดเร็ว 


ตูมมมม!


เมื่อกลุ่มก้อนกลมๆสีแดงกับม่านพลังสีดำปะทะเข้าหากัน เสียงระเบิดพลันดังออกมาพร้อมด้วยคลื่นพลังมากมายกระจายผลักดันร่างของผู้คนในบริเวณรอบๆให้ปลิวถอยไปไกลอย่างรวดเร็ว



"ทะ...ทำไมกัน?" 



หลังจากที่คลื่นพลังจากการปะทะระหว่างทั้ง2สงบลง เสียงของบุคคลผู้ที่ใชhทักษะเมื่อครู่ออกมาก็อุทานดังขึ้นด้วยความไม่เชื่อ พร้อมด้วยใบหน้าของเขาที่บิดเบี้ยวจนดูหน้าเกลียดกำลังเหม่อมองม่านพลังสีดำเบื้องหน้าของตนเองอยู่


โดยที่บุคคลผู้นี้หรือก็คือหวังเจี้ยนนั้น หลังจากที่เขาใช้พลังของตนออกไปทั้ง10ส่วนเพื่อทำลายม่านพลังสีดำเบื้องหน้าและต้องการจะหนีออกไป แต่ทว่าตัวเขาที่ใส่อัดพลังปราณของตนไปทั้งหมดแล้วกลับยังไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้กับม่านพลังสีดำได้เลยแม้แต่น้อย ทำให้ตัวเขาเริ่มที่จะหมดหวังอยู่เหมือนคนอื่นๆเช่นกัน 



"หวังเจี้ยน! เจ้าอย่ามัวยืนเหม่ออยู่! บางทีหากพวกเราสองคนช่วยกันมันยังพอจะมีทางเป็นไปได้! ...ว่าแต่ไอ้เจ้าจวนจ้าวมันหายหัวไปไหนกัน!"



ในขณะเดียวกัน เสียงของบุคคลที่ยืนอยู่ข้างหวังเจี้ยนไม่ไกลหรือก็คือจู่จินยง ที่ในตอนนี้ตัวเขากำลังมีสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดถึงแม้จะกล่าวปลอบหวังเจี้ยนที่กำลังยืนเหม่ออยู่ด้วยความหวังก็ตามที 


ก่อนที่สายตาของเขาจะกวาดมองไปรอบๆเพื่อหาจวนจ้าวมาช่วยเสริมพลังทำลายม่านพลังเบื้องหน้าตนเองอย่างรวดเร็ว 



"ไม่! มันไม่มีทางเป็นไปได้...!"



แต่ทว่าทางหวังเจี้ยนกลับกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือขณะแววตาของเขาจับจ้องไปที่ม่านพลังด้วยความสิ้นหวัง 



"ทำไมกัน! ไม่ลองก็ไม่มีทางรู้!"



จินยงที่ได้ยินก็ตวาดออกมาเสียงดังด้วยความโกรธขณะหันมองมาทางหวังเจี้ยนที่กำลังยืนนิ่งอยู่ 


"ดู!"


เพียงแต่ทางหวังเจี้ยนกลับเอ่ยออกมาคำสั้นๆเท่านั้นพร้อมด้วยมือของเขาที่ค่อยๆยกขึ้นชี้นิ้วไปที่ม่านพลังสีดำช้าๆ 


"อะไร?"


จินยงที่รู้สึกสงสัยและมีท่าทางเร่งรีบก็หันไปมองทางที่หวังเจี้ยนกำลังชี้อยู่ แต่ทว่าเมื่อเขามองตามไปที่นิ้วของหวังเจี้ยนกำลังชี้อยู่ ใบหน้าของเขาถึงกลับบิดเบี้ยวจนน่าเกลียดอย่างรวดเร็ว 



"ไม่จริง! ทำไมกัน ขนาดผู้ที่อยู่ในระดับสวรรค์ขั้นที่3อย่างพี่เฉินหวังคงยังไม่อาจทำลายกำแพงนี้ได้เลยหรือ?"



จินยงกล่าวออกมาด้วยถ้อยคำที่เต็มไปด้วยความสั่นเครือขณะมองเห็นผ่านม่านพลังสีดำออกไปด้านนอก โดยที่ถึงแม้ว่าม่านพลังเบื้องหน้าที่เป็นดั่งกำแพงจะมีสีดำก็ตามที่ แต่ก็เป็นเรื่องที่น่าแปลกใจที่ทางหวังเจี้ยนและจินยงกลับสามารถมองเห็นสิ่งที่อยู่ภายนอกได้อยากชัดเจน 


ซึ่งในตอนนี้หลังม่านพลังสีดำเบื้องหน้าของหวังเจี้ยนและจินยงปรากฎเงาร่างของผู้คนมากมายที่กำลังช่วยโจมตีใส่ม่านพลังกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อีกทั้งยังมี1ในผู้คนเหล่านั้นที่เป็นพี่ชายของหวังเจี้ยน เฉินหวังคง ที่มีระดับสูงสุดอยู่ในระดับสวรรค์ขั้นที่3 


แต่ไม่ว่าพวกเขาจะโจมตีใส่ม่านพลังสีดำมากเท่าไหร่ก็ตาม พวกผู้คนทั้งหมดก็ไม่อาจสร้างรอยขีดข่วนให้กับม่านพลังสีดำได้เลยสักนิดเดียว นี่จึงทำให้ทั้ง2คนเริ่มที่จะเข้าใจแล้วว่าทำไมสัตว์อสูรพวกนั้นถึงไม่รีบร้อนจัดการคนที่กำลังหาหนทางจะหนีออกไปเลย 


"ช่วยด้วย! อ๊ากกก!" 


"ม่าย! ได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลย อร๊ากกก!" 


"หนี! ข้าต้องหนี! หนี!"


ทางฝั่งผู้คนบริเวณรอบๆเองที่มี่ทั้งกำลังปะทะเข้ากับหลงฉวนและซวนจิง หรือกระทั่งพวกที่พยามทำลายม่านพลัง พวกเขาทั้งหมดต่างล้วนตกอยู่ในความสิ้นหวังเหมือนกันหมดทั้งสิ้น 


โดยที่พวกเขาเข้าใจแล้วว่าตอนนี้ พวกตนนั้นไม่อาจสังหารสัตว์อสูรที่ยิ่งใหญ่ทั้ง2ตนนี้ได้เลย และเมื่อพวกคนที่ถูกความสิ้นหวังที่เข้าปกคลุมจิตใจของตนเอง พวกเขาต่างก็หยุดหนีและรีบก้มหัวลงขอความเมตตาจากสัตว์อสูรทั้ง2ด้วยความกลัวตายกันอย่างรวดเร็ว  



"ฮ่าๆ! ต่อให้เจ้าร้องขอชีวิตข้าก็ไม่มีทางใมอบให้พวกเจ้าได้!" 



แต่ทว่าราวกับความหวังที่ยังเหลืออยู่ภายในจิตใจส่วนลึกของผู้คน ถึงแม้ว่ามันจะมีเพียงน้อยนิดที่หวังว่าบางทีสัตว์อสูรทั้ง2ตนอาจจะเห็นใจพวกเขาบ้าง แต่เนื่องด้วยถ้อยคำที่ถูกเปล่งออกมาจากมังกรดำหลงฉวนเมื่อครู่นี้ ทำให้ความหวังของพวกเขาล้วนแต่สลายหายไปจนหมดสิ้น ก่อนจะพานั่งนิ่งรอความตายด้วยน้ำตาที่ไหลอาบใบหน้า 


"หึ! ขืนพวกเจ้าเป็นแบบนี้เห็นที่ว่าข้าคงจะต้องขอลา!"

...........

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1-2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่620ครับ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 353 ครั้ง

1,990 ความคิดเห็น

  1. #1670 pun092595 (@pun092595) (จากตอนที่ 215)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 18:20

    ใครเป็นคนพูดอ่ะ

    #1670
    0