กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 204 : รอคอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 416 ครั้ง
    29 พ.ย. 61






'ไม่จริง!...' 



หนิงฮวาได้แต่พูดกับตนเบาๆในใจเพราะด้วยทุกสิ่งทุกอย่างนี้มันดูเหมือนเรื่องจริงที่นางเคยคิดว่าเป็นเพียงแค่เรื่องเล่นๆ แต่ทว่าแหวนมิติบวกกับกองขี้เถา อีกทั้งยังความร้อนที่สูงมากกว่าปกติ ทำให้ตัวนางเองก็พลันเชื่อสนิทใจว่าหรงเฟยนั้นไม่ใช่แค่แสดงละคร 



"น้องหญิง! ในเมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วก็ไม่ควรเสียใจกับการจากไปของเขา ตัวเจ้าจะใส่ใจอันใดอีก...?"



เฉินซ่งช่างเดินเข้ามาปลอบหนิงฮวาช้าๆเมื่อเห็นว่าหนิงฮวากำลังก้มหน้าจมอยู่กับความคิดของตน โดยที่ทุกคนเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับเฉินซ่งช่าง เพราะเรื่องแบบนี้เป็นการตัดสินใจของเด็กหนุ่มเท่านั้นไม่เกี่ยวอันใดกับหนิงฮวาเลย ทำให้ผู้คนค่อยๆกระจายตัวแยกย้ายกันไปในจุดของตนเพื่อเลิกสนใจเรื่องราวทั้งหมด 



"ไม่....ข้ารักเขา! ฮือออ! ข้ารักเจ้า...หรงเฟย!" 



เพียงแต่ในขณะที่ทุกคนกำลังจะจากไป เสียงกล่าวอย่างอ้อนวอนทั้งน้ำตาของหนิงฮวาก็ดังขึ้นมาเบาๆและดังขึ้นจนสุดเสียงในคำสุดท้าย ทำให้ทุกคนจำต้องหยุดชะงักและหันมองมาที่หนิงฮวาอย่างสับสน



"เจ้า! เจ้ารักเขาหรือ?"



เฉินซ่งช่างที่อยู่ใกล้สุดแล้วได้ยินชัดสุด สีหน้าของเขาถึงกับเปลี่ยนแปลงในฉับพลัน 



"ใช่! ฮือ...ข้ารักเขา! เจ้าบ้า! อย่าได้ตัดสินตามที่ตนเองคิดสิ!"



หนิงฮวาพยักหน้ารั่วด้วยความเศร้าโศก บัดนี้นางรับรู้แล้วว่าหรงเฟยนั้นตกตายไปแล้วจริงๆจากหลักฐานทั้งหมดทั้งมวลที่ปรากฎให้เห็น  



"แล้วเหตุใดเจ้าถึงไม่ห้ามเขา...!"



เฉินซ่งช่างกล่าวออกมาด้วยใบหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ตัวเขานั้นเสียใจกับหนิงฮวาอย่างจริงแท้ เพราะด้วยตนเองรู้ดีว่าการที่หนิงฮวาจะรักใครสักคนนั้นมันเป็นการยากลำบากมาก



"ข้า...ข้าคิดว่าเขากำลังล่อเล่นเพียงเท่านั้น! ฮือ....!"



หนิงฮวาร้องไห้โฮออกมาพร้อมด้วยร่างของนางที่ค่อยๆทรุดตัวลงที่พื้นช้าๆ น้ำตาไหลรินออกมาไม่หยุดขณะสองมองค่อยๆสัมผัสกองขี้เถ้าช้าๆพลางยกขึ้นมาก่อนที่มันจะจางหายไปกับสายลม... 



"..."



ทางเฉินซ่งช่างที่ได้ยินก็นิ่งเงียบไม่ได้พูดอะไร ตัวเขาทำเพียงจ้องมองหนิงฮวาด้วยความสงสาร เช่นเดียวกับผู้คนรอบๆที่ทั้งหัวใจแตกสลายและรู้สึกสงสารหนิงฮวาไปพร้อมๆกับตนเองที่อกหักจากเทพธิดาของตน.... 


ย้อนกลับมาในก่อนหน้านี้ที่หรงเฟยเรียกใช้เพลิงสีดำ 


อ๊ากกก! 


ทันทีที่เพลิงสีดำครอบคลุมร่างกายของตนอีกทั้งยังลามไปยังพื้นที่รอบๆ หรงเฟยส่งเสียงกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา เพียงแต่เขานั้นไม่ได้รู้สึกร้อนอะไรหรือบาดเจ็บสักนิดเดียว ด้วยเพลิงของตนที่ถูกสร้างจากพลังปราณ แน่นอนว่ามันไม่มีทางที่จะทำร้ายเขา เพียงแต่ไม่ใช้สำหรับผู้ใช้ธาตุไฟอื่นๆที่ยังคงสัมผัสความร้อนและอาจจะทำอันตรายพวกเขาได้เมื่อใช้เล่นแบบหรงเฟย  



'ท่านหลงฉวนท่านซวนจิง! พวกท่านช่วยส่งเสียงร้องออกมาให้ดูน่าสงสารหน่อยสิ! มันจะได้สมจริงขึ้น'



ในขณะเดียวกันที่หรงเฟยกำลังส่งเสียงกรีดร้องออกมา ความคิดของเขาพลันดังขึ้นมาขณะที่ส่งพวกมันไปหาหลงฉวนและซวนจิงทางความคิดเช่นกัน



'เจ้าหนู! งานนี้ข้าไม่ขอเล่น' ทางหลงฉวนปฎิเสธออกมาทันควันโดยไม่คิดอะไรเลย  



'ข้าด้วย' ทางซวนจิงก็เช่นกัน  



'พวกท่าน! ข้าขอร้องเลยเอา! หากพวกท่านต้องการสิ่งใดข้ายอม'



หรงเฟยที่ได้ยินตัวเขาก็กล่าวออกมาครั้งโดยที่ตัวเขาเพิ่มเงื่อนไขเข้าไปด้วย เพราะในตอนนี้ เมื่อตนเองลงทุนถึงขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยมันก็ต้องสุดๆกันไปเลย ตัวเขาเลยคิดที่จะทำให้มันสมจริงมากยิ่งขึ้น  



'หืม...แน่ใจนะ!'



ทางหลงฉวนที่ได้ยินถึงกับลังเล เช่นเดียวกับซวนจิงที่แววตาทอประกายอย่างแรงกล้า  



'ใช่'หรงเฟยตอบออกมาอย่างรวบรัด   



กิ๊ซซซซซ!**  



แทบจะในทันทีที่หรงเฟยตอบออกมา เสียงร้องโหยหวยที่ดังขึ้นมาจนฟังดูน่าเวทนาของหลงฉวนและซวนจิงก็ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพียง



'หึ! พวกท่านนี่ใช้ได้เลย'



หรงเฟยที่ได้ยินก็อมยิ้มออกมาขณะยังคงดิ้นรนแกล้งทำเป็นเจ็บปวดและส่งเสียงร้องเช่นเดิม  


'ท่านซวนจิง! ท่านสามารถใช้พลังแฝงลบตัวตนของพวกเราทั้งหมดและพาพวกเราหนีออกไปโดยไม่มีใครเห็นได้หรือไม่'



ในขณะเดียวกัน หรงเฟยก็ถามซวนจิงที่กำลังกรีดร้องอยู่ ซึ่งตัวเขานั้นจำต้องทำให้มันสมจริงดั่งที่พูด และทางเดียวที่จะช่วยให้ทั้งหมดดูจริง นั่นคือการที่ซวนจิงจะพาตัวเขาออกไปด้วยความเร็วที่น่ากลัวของเขาจนไม่มีใครสัมผัสและมองเห็นได้  



'ได้ขอรับ! แต่นายท่านจะให้ใช้เมื่อไหร่?'



ซวนจิงกล่าวออกมาเสียงเรียบ โดยที่เรื่องแค่นี้ไม่คณาความสามารถของเขาเลย  



'เช่นนั้นหากข้าให้สัญญาณ ท่านช่วยใช้แล้วพาพวกเราหนีไปเลยนะ!'



หรงเฟยกล่าวดังในความคิด  



'ขอรับ'



ซวนจิงตอบออกมา พร้อมด้วยหรงเฟยที่ค่อยๆขยับมือ ปรากฎเนื้อก้อนใหญ่ที่ตัวเขาใช้เป็นอาหารบ่อยๆขึ้นมาวางอยู่ใต้เท้าของเขา อีกทั้งยังนำแหวนมิติที่เคยได้มาจากสินสงครามวงหนึ่งที่พอจะมีระดับสูงอยู่บ้างและมีข้าวของข้างในไม่น้อยเอามาวางอยู่บนเนื้อก้อนโต 


จากนั้นเนื้อกองโตที่นำออกมาก็ค่อยๆถูกเผาไหม้ด้วยความร้อนที่รุนแรงจนทำให้เพียงแค่30ลมหายใจ เนื้อก้อนโตก็กลายเป็นกองขี้เถ้าทันที 



'หนี' 



เพียงชั่วอึดใจเดียวหรงเฟยก็กล่าวให้สัญญาณซวนจิง พลันร่างของซวนจิงขยายขนาดใหญ่ขึ้นมาเล็กน้อยก่อนที่พลังลึกลับสายหนึ่งจะปกคลุมร่างของหรงเฟยและตนเองก่อนที่ร่างของเขาจะหายวับไปด้วยความเร็วและไม่เหลือร่องรอยใดๆให้ผู้คนสัมผัสได้เลยทั้งสิ้น....(ลงทุนชิบหาย)  



เมื่อหรงเฟยจากไป ทุกอย่างก็เป็นดั่งที่คิด คือตัวเขานั้นหนีไปไกลแล้วจึงไม่ได้รับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นแต่ก็พอจะเดาได้ไม่น้อย เพียงแต่ไม่ได้คิดว่าหนิงฮวาจะหลงเชื่อสุดใจ ทำให้นางโศกเศร้าอาลัย....  



"ฮ่าๆ! ข้านี่มันแสดงละครเก่งจริงๆ!"



เมื่อหรงเฟยปรากฎตัวอีกที ตัวเขาก็อยู่บริเวณชายขอบป่าใกล้กับพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว ซึ่งแน่นอนด้วยความเร็วขนาดนี้ต้องยกให้กับซวนจิงเท่านั้น เพราะเพียงแค่30ลมหายใจ ซวนจิงกลับเดินทางมาจากจุดเดิมไกลถึง50ลีเในเวลาแค่นี้ นับว่าเป็นที่น่าตกใจไม่น้อย  



"หึหึ! อย่าลืมที่เจ้ากล่าวละ!"



หลงฉวนกล่าวดังตามขึ้นมาเมื่อเห็นหรงเฟยอามรณ์ดีอยู่  



"ข้าไม่ลืมหรอก!"



หรงเฟยยิ้มออกมาด้วยความสุขก่อนจะกล่าวต่อ


"ว่าแต่ว่า! แผนของเรายังเหมือนเดิมนะ! หากว่าพวกท่านไม่ไหว พวกท่านก็รีบตามมาหาข้าได้เลย!"  



โดยที่แผนของหรงเฟยนั้นถูกวางเอาไว้แบบสวยงาม เพราะสาเหตุที่ว่าตัวเขาจำต้องฉกผลประโยชน์จากพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้เพื่อเพิ่มทรัพยากรที่ตนมีอยู่ไต่ระดับขึ้นไปให้สูงๆเร็วๆ ทำให้เขาต้แย่งชิงเล็กน้อย  



"หึ! เจ้าคิดว่าพวกมันจะจัดการกับข้าได้หรือ?"



หลงฉวนทีีได้ยินก็แค่ยเสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะตามด้วยเสียงกล่าวที่เย็นชา  



"นายท่านดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว!"



ทางซวนจิงเองก็มีท่าทีน้อยใจ ขณะกลา่าวออกมาเสียงเรียบ  



"เอ่อ...ข้าขอโทษพวกท่านด้วย เพียงแต่ข้าอดเป็นห่วงพวกท่านไม่ได้เท่านั้น!"



หรงเฟยยิ้มออกมาขณะกล่าวขอโทษทั้ง2ตนโดยที่ตัวเขาเองไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกพวกเขาเลย เพียงแต่ตนเองนั้นเป็นห่วงว่าหากทั้ง2ต้องทำตามแผนในครั้งนี้ บางทีอาจจะมีคนที่อยู่ในระดับสูงเข้ามาปะทะด้วยก็เป็นได้  



"ไม่เป็นไร! ข้าเองก็รู้ว่าเจ้าเป็นห่วง!"



หลงฉวนกล่าวออกมาอย่างไม่ถือสา เพราะเขารู้ดีว่าหรงเฟยไม่ได้มีเจตนาจะดูถูก  



"อ่า...เช่นนั้นหากภารกิจในครั้งนี้เสร็จสิ้น! ข้าจะพาพวกท่านฉลิงอาหารมื้อใหญ่เป็นเช่นไร และแน่นอนว่าหากคำขอที่ข้าให้พวกท่านคนละหนึ่งข้อพอที่จะทำได้ พวกเราจะไปทำมันทันที!"



หรงเฟยยิ้มกล่าวออกมาอีกครั้งขณะเปลี่ยนเรื่องกล่าวอย่างรวดเร็ว  



"ดี! ข้าก็คิดเอาไว้แล้วบางอย่าง!"



หลงฉวนยิ้มออกมาอย่างชั่วร้ายราวกับว่าเขากำลังมีแผนที่จะขอบางสิ่งจากหรงเฟยที่ดูน่ากลัว เช่นเดียวกับซวนจิงที่แววตาของตนปรากฎแสงแห่งความหวังอะไรสักอย่างขึ้นมา  



"อ่า...ข้ารู้สึกขนลุกยังไงไม่รู้สิ!" 



............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1-2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่592ครับ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 416 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1792 Unknown_EIEI (@Unknown_EIEI) (จากตอนที่ 204)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 11:54
    จะขอตัวเมียมาผสมพันธุ์ใช่มั้ย555
    #1792
    0
  2. #1618 nae_tae (@nae_tae) (จากตอนที่ 204)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 08:12
    ขอบคุณค่ะ
    #1618
    0
  3. #1617 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 204)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 07:19
    ขอบคุณครับ
    #1617
    0