กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 197 : คำกล่าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6168
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 441 ครั้ง
    15 พ.ย. 61



"ข้าไม่มีกลุ่ม!"


หรงเฟยกล่าวตอบอย่างไม่ใส่ใจขณะนั่งเขี่ยกองไฟและพลิกเนื้อของตนที่กำลังย่างอยู่ช้าๆ 


"ไม่มีกลุ่มงั้นรึ?...เจ้าจะโกหกไปทำไม?"


บุรุษเบื้องหน้าสุดทวนคำพูดของหรงเฟยครั้งหนึ่งก่อนจะถามออกมาอย่างไม่เชื่อคำพูดของหรงเฟย 


"อ่า...ข้าไม่มีกลุ่มจริงๆ! ข้าแค่มาดูการต่อสู้เท่านั้น!"


หรงเฟยที่เริ่มจะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแต่ตัวเขาจำต้องเก็บอารมณ์เอาไว้ เพราะไม่อยากจะมีปัญหาเพิ่มขึ้นมา ทำให้เขาจำต้องกล่าวตอบไปแบบปัดๆเท่านั้น


"หืม...แล้วพวกข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?"


เสียงของบุรุษผู้ที่เคยถูกห้ามปาทขณะตวาดใส่หรงเฟยในก่อนหน้านี้พลันเอ่ยออกมาด้วยความสงสัยปนความไม่พอใจ  


"ก็แล้วแต่พวกท่านเลย เพราะข้าเองก็จนปัญญา!"


หรงเฟยที่ได้ยินก็กล่าวออกมาพลางส่ายหัวเบาๆให้กับคำกล่าวของบุรุษที่เคยตวาดตน 


"เจ้า...!"


บุรุษผู้ที่เคยตวาดหรงเฟยก็ถึงกับชี้นิ้วมาทางหรงเฟยด้วยความโกรธ เนื่องด้วยความเคารพนั้นหรงเฟยแทบไม่มีเลย 


"ไม่ต้อง!...ข้าไม่อยากจะสังหารใครตอนนี้ พวกเรารีบเดินทางกันต่อเถอะ!"


แต่ทว่าราวกับหรงเฟยดวงดี บุรุษผู้ที่อยู่หน้าสุดพลันสั่งห้ามให้เลิกยุ่งกับหรงเฟยเพราะตัวเขาเองก็ไม่อยากจะสังหารใครในตอนนี้ ก่อนที่ร่างของเขาจะเดินผ่านหรงเฟยไป ตามด้วยผู้คนรอบๆอย่างช้าๆ 


"หืม...ทำไมเจ้าไม่ไปละ?"


หรงเฟยที่สัมผัสได้ถึงหนึ่งคนที่ยังคงยืนอยู่และกำลังจ้องมองมาทางตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ใบหน้าของเขาก็ค่อยๆเงยขึ้นจ้องมองไปที่บุคคลเบื้องหน้าตนซึ่งเป็นคนๆเดียวกันกับที่เคยตวาดหรงเฟยนั่งเอง 


"นายท่านของข้าบอกจะไม่สังหารเจ้าก็จริง! แต่ข้าไม่..."


บุรุษผู้ที่เคยตวาดหรงเฟยพลันแสยะยิ้มอย่างเย็นชาขณะชักดาบที่คาดเอวของตนออกมาช้าๆพลางเดินเข้าหาหรงเฟย 


"หยุด! ถูหม่าน ปล่อยเขาไป!"


แต่ในขณะนั้น เสียงตะโกนที่เต็มไปด้วยความเย็นชาพลันดังขึ้นมาที่ด้านหลังของหรงเฟยห่างจากต้นไม้ที่ร่างของหรงเฟยกำลังผิงอยู่ไปไม่ไกล ทำให้ร่างของบุรุษเบื้องหน้าที่หมายจะสังหารหรงเฟยจำต้องหยุดชะงักและรีบเก็บดาบของตนอย่างรวดเร็ว 


"หึ! ถือว่าเจ้ายังโชคดีที่นายท่านของข้าห้ามเอาไว้! แต่หากเราเจอกันในครั้งต่อไป อย่าหวัง...!"


ในขณะที่บุรุษหรือที่ถูกเรียกว่าถูหม่านกำลังจะจากไปนั้น ถ้อยคำอันแสนจะหยิ่งผยองกลับดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา จนทำให้หรงเฟยที่ได้ยินถึงกับยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย 


"อ่า...ดูเหมือนว่าเจ้าอยากจะตายมากสินะ?" 


หรงเฟยกล่าวออกมาเสียงดังพลางน้ำเสียงของเขาในตอนนี้กลับเย็นชาขึ้นมาแบบแปลกๆ จนทำให้ถูหม่านที่เดินผ่านหลงเฟยไปแล้วจำต้องชะงักและหันกลับมามองหรงเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว 


"ไปได้แล้วถูหม่าน!" 


แต่ก็เพียงเท่านั้น เสียงตะโกนเรียกเขาก็ดังขึ้นมาอีกครั้งจนทำให้ถูหม่านจำต้องละทิ้งสิ่งที่จะกระทำกับหรงเฟยไปและออกตัวเดินตรงไปทางกลุ่มของตนอย่างรวดเร็ว 


"ฮ่าๆ! เกือบตายไปแล้วไม่ละ!"


หลังจากที่กลุ่มคนจำนวนมากจากไป หรงเฟยก็หัวเราะออกมากับตนเองอย่างขบขัน  


"ให้ข้าไปสังหารมันแทนเลยหรือไม่?"


หลงฉวนที่นนิ่งเงียบและคอยดูการกระทำขแงทุกคนอยู่ในก่อนหน้า ตัวเขาถึงกับสถบด่าอยู่ภายในความคิดตลอดมา เพียงแต่ก็ถูกหรงเฟยห้ามปามเอาไว้เท่านั้น 


"ไม่ๆ! ครั้งนี้ปล่อยมันไปก่อน หากครั้งหน้าเจอกัน ข้าจะทำให้มันรู้ซึ้งว่าคนที่กล้าหยิ่งยโสต่อหน้าข้ามันจะเป็นเช่นไร!"


หรงเฟยส่ายหัวตอบเบาๆ ก่อนที่รอยยิ้มของเขาในตอนนี้จะดูชั่วร้ายเป็นอย่างมาก เพียงแต่ว่าเขาเองก็ไม่คิดที่จะจัดการมันในตอนนี้ เพราะอยากจะรู้เหมือนกันว่าดวงของถูหม่านมันจะดีหรือเปล่า 


"อืม...! บัดซบ! พวกมันมาอีกแล้ว!"


หลงฉวนที่ได้ยินหรงเฟยกล่าวตัวเขาก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะสัมผัสได้ถึงกลุ่มคนจำนวมากอีกครั้งที่กำลังมุ่งตรงมาทางพวกเขา 


"เฮ้อ...ดูเหมือนโชคชะตาจะชอบนำพาปัญหามาให้ข้าอยู่เรื่อยทั้งๆที่ข้าอยู่เฉยๆแล้ว!"


หรงเฟยถอนหายใจลากยาวออกมาก่อนจะบ่นพรึมพรำกับตนเองเบาๆอย่างช่วยไม่ได้  


หลังจากนั้น กลุ่มคนจำนวนมากก็มาปรากฎตัวดั่งเช่นที่กลุ่มก่อนหน้านี้เคยทำกับหรงเฟยในทันที ทุกอย่างทุกถอยคำที่พวกมันกล่าวและหรงเฟยกล่าวนั้น ราวกับว่าเป็นเดจาวู เพราะดูเหมือนหัวหน้าของพวกมันจะพากันมีน้ำใจอันดีงามอย่างบอกไม่ถูก โดยที่บอกคนของตนไม่ให้สนใจหรงเฟยแล้วพากันจากไปอย่างรวดเร็ว 


แต่แน่นอนว่ามันยังไม่จบเพียงเท่านั้น 


กลุ่มคนอีกประมาณเกือบ5กลุ่มทั้งเล็กทั้งใหญ่ต่างพากับมาพบหรงเฟยที่นิ่งผิงอยู่ตรงต้นไม้ที่เดิมและเป็นเจ้าเก่า ทำให้บางครั้งพวกมันก็ปล่อยผ่านหรงเฟยไป เพียงแต่เมื่อมีบางกลุ่มไม่ปล่อยผ่าน เช่นพวกที่มากันน้อยๆด้วยแล้ว 


ความยโสของพวกมันกลับเพิ่มขึ้นมาจนกระทำการจะสังหารหรงเฟยทิ้งโชว์สหายของตน แต่แน่นอนว่าทางหลงฉวนและซวนจิงมีหรือที่จะยอม พวกเขาทั้ง2ไก้แต่เล่นปาหี่ก่อนจะสังหารพวกมันทิ้งด้วยความเบื่อหน่ายและฆ่าเวลาไปเรื่อยๆ 


จนกระทั่ง กลุ่มที่ยืนอยู่ต่อหน้าหรงเฟยในตอนนี้! สายตาของผู้คนนับร้อยกำลังจ้องมองมาทางร่างของหรงเฟยด้วยแววตาไม่เป็นมิตร 


ซึ่งหากจะพูดว่าแววตาของพวกเขากำลังจ้องมองศัตรูของตนที่รู้จักกันมาตั้งแต่ชาติปางก่อนก็คงจะไม่ผิด 


เพราะเวลานี้ บุคคลที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของหรงเฟยนั้นคือ หญิงสาวผู้งดงามราวกับเทพธิดาที่หรงเฟยพบเจอเมื่อคืนแรกที่เขามาถึงชั้นที่57นั่นเอง 


"แม่นาง! เรื่องระหว่างเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก! ข้าอยากจะขอให้แม่นางลืมเรื่องคืนนั้นไปเสียเถอะ ข้าไม่สนใจแม่นางแล้ว!"


หรงเฟยที่กำลังนั่งอย่างเบื่อหน่ายพลันกล่าวออกมากับหญิงสาวเบื้องหน้าของตนด้วยท่าทางเรียบเฉยและไม่สนใจ 


"จะ...เจ้า! เจ้าพูดบ้าอะไร!"


หญิงสาวที่ได้ยินคำกล่าวของหรงเฟยก็ถึงกับออกอาการลุกลี้ลุกลนอย่างบอกไม่ถูกพลางสายตาของนางกวาดมองผู้คนที่อยู่รอบๆด้วยความอับอาย เนื่องด้วยความพูดของหรงเฟยนั่นส่อถึงแววที่พอจะทำให้ทุกคนคิดไปในทางเดียวกันทั้งหมด 


"อ่า...ข้าขอโทษด้วยที่ข้าจำต้องจากท่านมาก่อน! ตอนนั้นข้าไม่มีอารมณ์จะทำอะไรแม่นางอีก....อุ๊บ!"


หรงเฟยยังคงกล่าวต่อออกมาเสียงเรียบเฉย โดยที่ทุกอย่างที่เขาพูดนั้นคือความจริงที่ไม่มีอะไรแอบแฝง เพราะด้วยในคืนวันนั้น หรงเฟยเองก็ไม่ได้มีความสนใจนางเลย อีกทั้งตัวเขายังหนีออกมาเพราะไม่มีอารมณ์จะทำอะไรอีก นี่จึงทำให้เขากล่าวออกมาด้วยความสัจจริง 


"หะ...หุบปากเจ้าเดี๋ยวนี้!"


เพียงแต่ทว่าเหมือนยิ่งหรงเฟยกล่าวออกมายิ่งทำให้ผู้คนเริ่มที่จะเข้าใจผิด หญิงสาวเบื้องหน้าเขาจึงตัดสินใจพุ่งตัวเข้าหาหรงเฟยพร้อมทั้งใช้มือของรนางปิดปากเขาไม่ให้พูดออกมาต่อ อย่างรวดเร็ว


"อู่อีอู้อี้...!" 


"หยุด! เจ้าจะกล่าววาจาอะไรอย่าทำให้คนอื่นคิดไปไกล! คืนนั้นข้าเพียงต้องการสัตว์อสูรของเจ้าเท่านั้น!"


.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก1-2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่566ครับ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 441 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1589 £uifer (@Czar-1) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 10:37
    พูดอย่างกับว่าได้ไปจะควบคุม สัตว์หัวดื้อหัวรั้นทั้งสองได้
    #1589
    0
  2. #1588 ย.โย่ง (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 09:52

    555555555 จัดเลยสิ รอรัย

    #1588
    0
  3. #1587 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 197)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2561 / 07:17
    ขอบคุณครับ
    #1587
    0