กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 192 : สงครามดูเชิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5638
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 399 ครั้ง
    8 พ.ย. 61





หรงเฟยที่เห็นว่าพวกเขาพากันเริ่มสงสัย หรงเฟยจึงกล่าวโกหกหน้าตายออกมาปัดๆไป 


"โอ้วว! เจ้ามีสัตว์เลี้ยงน่ารักแบบนี้ด้วย! ข้าขอสักตัวได้หรือไม่?"


หนึ่งบุรุษในกลุ่มที่ได้ยินตัวเขาก็กล่าวออกมาพลางลูบศรีษะของซวนจิงเบาๆ เพียงแต่เมื่อได้ยินคำขู่ของซวนจิง ตังเขาจำต้องชักมือกลับกลัวมันกัดในทันที 


"ฮ่าๆ! ไม่ได้หรอก พวกเขาดุมากเลยมีเพียงข้าเท่านั้นที่พอจะทำให้พวกเขาไม่ดุได้ มานี่สิๆ!"


หรงเฟยแกล้งเป็นเด็กใสซื่อไร้เดียงสา ก่อนจะกวักมือเรียกหลงฉวนและซวนจิงให้เข้ามาหาตนทันที 


"อ่า...เอาเถอะ! ว่าแต่พวกเราจะออกเดินทางกันตอนไหนดีละ?"


หลังจากนั้น เมื่อหลงฉวนและซวนจิงพุ่งเขาไปเกาะที่ร่างของหรงเฟย เสียงของบุรุษอายุ20ปีต้นๆก็กล่าวถามสหายของตนทุกคนออกมารวมทั้งหรงเฟยด้วย 


"เอ๋...รีบไปดีกว่าหรือไม่?"


หนึ่งในบุรุษที่ได้ยินก็กล่าวออกมาเบาๆขณะหันไปมองคนที่ถามเล็กน้อย 


"ไม่ๆ! พวกท่านไม่เห็นหรือเนื้อของข้ายังเหลืออีกเยอะเลย! ข้าว่าเจ้าหรงเฟยอะไรนั่นคงไม่มาหรอกมั้งในเวลากลางคืนแบบนี้!"


หรงเฟยรีบกล่าวออกความเห็นเมื่อเขาได้ยินว่าจะให้รีบออกเดินทาง 


"ใช่! ข้าก็ไม่คิดว่าเจ้าหรงเฟยนั่นจะมาในที่แห่งนี้ตอนกลางคืนหรอกนะ ฮ่าๆ!"


เสียงของบุรุษคนหนึ่งกล่าวเสริมดังขึ้นมาพลางหัวเราะอย่างชอบใจ ส่วนพวกคนอื่นๆก็ได้แต่ครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะพากันตกลงปลงใจว่าจะพากันออกเดินทางเมื่อตะวันขึ้นพร้อมทั้งนำสุราชั้นดีออกมากินกับเนื้ออย่างรวดเร็ว 


หลังจากนั้น ทั้งหมดก็นั่งทานอาหารและสุรากันอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งเวลาผ่านไปนาน 


หรงเฟยจึงรู้ชื่อพวกมันทุกคนได้อย่างไม่ยากเย็น เพียงแต่พวกนี้ก็เป็นพวกตัวประกอบเท่านั้น จึงทำให้หรงเฟยไม่ค่อยสนใจและเรียกพวกเขาทุกคนว่าท่านอย่างเดียว! 


หลังจากนั้น 


เวลาก็เดินผ่านไปอีกเรื่อยๆ ขณะที่พวกเขาเอาแต่โม้เรื่องของตนเองและเรื่องของหรงเฟย อีกทั้งยังมีเรื่องที่กลุ่มหลักของพวกเขากำลังปะทะอยู่กับอีกลุ่มที่ชั้น57 ทำให้หรงเฟยสนใจเป็นอย่างมาก และแน่นอนว่าส่วนใหญ่แล้วหรงเฟยจะเป็นผู้นั่งฟังเสียมากกว่า ปล่อยให้พวกบุรุษเบื้องหน้าตนเมาถกเถียงกันไปเรื่อยๆอย่างสนใจ 


จนกระทั่งพวกเขาพากันหลับและทิ้งให้หรงเฟยนั่งมีสติอยู่คนเดียว ซึ่งแน่นอนว่าตลอดเวลาที่หรงเฟยนั่งทานอาหารกับกลุ่มคนเบื้องหน้านี้ 


ในตอนที่เขาเงียบไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา เพียงแต่คำกล่าวของเขานั่นมันดังอยู่ในหัวและมีเพียงเขากับพวกหลงฉวนและซวนจิงเท่านั้นที่ได้ยิน ก่อนจะบอกแผนการที่เขาคิดให้ทั้ง2ได้ฟังอย่างละเอียดและเมื่อทั้ง2ได้รับรู้ 


แววตาประหลาดใจก็ปรากฎขึ้นมาผ่านสายตาของทั้งคู่ก่อนจะพากันกลายเป็นลำแสงหายเขาไปในตัวของหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 


หลังจากนั้นถัดไปอีกไม่นาน ดวงตะวันก็ค่อยๆโผล่พ้นขอบฟ้าไกลขึ้นมาพลางหรงเฟยจำเป็นต้องปลุกกลุ่มคนทั้งหมดฝห้ตื่นขึ้นเพื่ออกเดินทาง 


ซึ่งก็นับว่าประหลาดใจเช่นกันสำหรับหรงเฟย เพราะเมื่อทั้งหมดถูกปลุก ไม่มีแม้แต่คนเดียวเลยจะงัวเงียและหรือยังคงนอนต่อ 


ทั้งหมดได้รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปในบ้านพลางล้างหน้าล้างตาอย่างรวดเร็ว โดยที่หรงเฟยเองก็ตามพวกเขาไปเช่นกัน 


"อ่า...สดชื่นจริงๆ! ถ้าอย่างนั้นพวกเราไปกันเลยหรือไม่?"


หลังจากที่ทั้งหมดล้างหน้าล้างตากันเสร็จแล้ว พวกเขาก็ออกมารวมกลุ่มกันที่เดิมก่อนที่บุรุษวัย20ปีต้นๆจะเอ่ยออกมา 


"อืม!"


ทุกคนพยักหน้าตอบเบาๆ ก่อนจะมีบางคนหันไปมองทางหรงเฟยแล้วถามออกมา 


"สัตว์เลี้ยงของเจ้าไปไหนเสียแล้ว?"


คำถามที่ดังออกมาจากปากบุรุษผู้หนึ่งเรียกความสงสัยให้กับทุกคนจนต้องหันมามองทางหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 


"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน! เมื่อคืนข้าเมามากสงสัยพวกมันคงพากันหนีไปแล้วมั้ง!"


หรงเฟยส่ายหัวออกมาเบาๆ ก่อนจะโกหกว่าตนเองจำอะไรไม่ได้ 


"ฮ่าๆ! เจ้าพวกคออ่อนก็เป็นซะอย่างนี้แหละ!"


ทุกคนพากันส่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างขบขันและก็ไม่ได้เอ๊ะใจคิดอะไร ก่อนที่ทั้งหมดจะเลิกสนใจแล้วออกเดินทางไปในทิศทางใจกลางชั้นที่56เพื่อขึ้นไปที่ชั้น57นวมกับกลุ่มใหญ่ทันที 



ผ่านไปราวๆเกือบครึ่งค่อนวัน! 


ในที่สุดกลุ่มของหรงเฟยก็เดินทางมาถึงทุ่งหญ้ากว้างขวางที่ทั่วทั้งบริเวณนั้นมีเพียงแค่ต้นหญ้าเล็กๆสูงเท่าข้อเท้าเท่านั้น อีกทั้งแดดอ่อนๆบวกกับสายลมเย็นๆทำให้บรรยากาศของพื้นที่แห่งนี้เต็มไปด้วยสบายอย่างบอกไม่ถูก 


ห่างออกไปจากจุดที่กลุ่มของหรงเฟยอยู่ไม่ไกล เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้เต็มไปด้วยกลุ่มผู้คนนับหมื่นที่รวมตัวกันอยู่เบื้องหน้า อีกทั้งห่างจากกลุ่มนั้นไปได้ไม่ไกลมากนักปรากฎกลุ่มคนอีกนับหมื่นเช่นเดียวกันอาศัยอยู่บริเวณนั้น 


"นั่นพวกเขากำลังทำอะไรหรือขอรับ?"


หรงเฟยที่เห็นทั้ง2กลุ่มคนนับหมื่นได้แต่ถามกลุ่มคนของตนเองออกมาอย่างสงสัย 


"เจ้าไม่รู้หรือว่ากลุ่มหลักของเราตอนนี้กำลังพัวพันกับสงครามระหว่างกลุ่ม "หมอกวิญญาณ" อยู่"


เสียงของบุรุษวัย20ปีต้นๆในกลุ่มของหรงเฟยหันมาตอบเขาอย่างแปลกใจ 


"ข้าก็พอจะรู้มาบ้างแต่ไม่เคยเห็นกับตาเช่นนี้!"


หรงเฟยรีบกล่าวแถออกไปจนสีข้างแทบถลอกแต่ทว่ามันกลับได้ผล 


"อ่อ...! เช่นนั้นเจ้าจงดูเอาไว้! ตอนนี้พวกเราทำสงครามกันมามากกว่าหนึ่งปีแล้ว! เพียงแต่ว่าต่างฝ่ายต่างดูเชิง! ไม่มีใครลงมือก่อนเท่านั้น!"


บุรุษวัย20ปีต้นๆพยักหน้ากล่าวตอบออกมาเสียงเรียบขณะหันไปมองทางกลุ่มใหญ่ๆสองฝั่งที่อยู่ห่างออกไปเบื้องหน้าตนเอง 


"หืม...แล้วทำไมพวกเขาถึงไม่ลงมือละ!"


หรงเฟยถามดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างสงสัย หรงเฟยเองยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเวลาตั้งหนึ่งปีพวกเขาถึงไม่สู้ๆกันให้รู้ผลแพ้ชนะกันไปเลย เอาแต่ดูเชิงกันอยู่ได้ตั้งหนึ่งปี พวกมันทำเพื่ออะไรกัน 


"ฮะๆ! เพราะว่า...!"


บุรุษวัย20ปีหัวเราะออกมาพลางชี้นิ้วไปที่ระหว่างกลางกลุ่มใหญ่นับหมื่นคนสองกลุ่มช้าๆ 


"เพราะ?"


หรงเฟยทวนคำก่อนจะมองตามนิ้วมือของเขาไป 


"เพราะว่าพื้นที่ตรงนั้นคือพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์"


บุรุษวัย20กล่าวออกมาเสียงเรียบยิ่งทำให้หรงเฟยสงสัยเข้าไปอีก 


"พื้นที่ศักดิ์สิทธิ์! มันคืออะไรหรือ!"


หรงเฟยถาม 


"เฮ้อ...เอาอย่างนี้ ข้าจะอธิบายให้เจ้าฟัง...บลาๆ!"


บุรุษวัย20ปีที่เห็นหรงเฟยถามมากตัวเขาจึงอธิบายออกมาทั้งหมดตามความเข้าใจของตนเอง 


ซึ่งพื้นที่ศักดิ์ที่เขาว่ามาคือ พื้นที่ที่เต็มไปด้วยทรัพยากรหรือกระทั้งวิชาต่างๆมากมาย โดยพื้นที่แห่งนี้ถูกตั้งเอาไว้ลึกลงไปในดินและมีประตูที่ถูกปิดกั้นเอาไว้ไม่ให้ผู้ครภายนอกได้เข้าไปสัมผัสอีกทั้งพวกมันยังไม่อาจที่จะทำลายลงได้ นี่จึงมีเพียงทางเดียวคือต้องรอให้ประตูมันเปิดออกมาเอง 


และแน่นอนเวลาของการเปิดประตูนั้นคือ3ปีจะถูกเปิดออกมา1ครั้งและเป็นเวลานานถึง10วัน และภายใน10วันนี้ผู้คนจะสามารถเข้าไปเก็บเกี่ยวทรัพยากรด้านในได้ 


ซึ่งนั่นแสดงว่า ใครที่สามารถยึดพื้นที่นี่ได้จะรับทรัพยากรจำนวนมากที่อยู่ในนั้นไป และยิ่งไม่มีผู้ใดคิดจะแบ่งผลนี้ให้กับกลุ่มอื่นๆแน่นอน อีกทั้งพื้นที่ศักดิ์นี่ยังหากยากเป็นอย่างมากภายในหอคอยแห่งนี้เคยปรากฎออกมาเพียง5แห่งเท่านั้น 


และพื้นที่แห่งนี้นับว่าเป็นแห่งที่5 ซึ่งอีก4แห่งที่เหลือต่างถูกครอบครองด้วย4กลุ่มใหญ่ที่สุดในหอคอยนี้ไปแล้วนั่นเอง 



............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา 

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่554ครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 399 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น