กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 176 : พวกข้าแค่ระบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 464 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


"หึ! อย่าได้สนใจมันเลยนายท่าน! ช่วยไม่ได้เองที่เจ้านี่ดูคล้ายกับงูดำ!"


แต่ขณะนั้น เสียงกล่าวเยาะเย้ยของซวนจิงก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งร่างของหลงฉวนที่สั่นระริกๆไปด้วยโทสะ 


"เจ้าแมวบัดซบ! เจ้ากล้ากล่าวว่าจาเช่นนี้กับข้าอย่างนั้นรึ?"


หลงฉวนโพล่งกล่าวออกมาหลังจากสิ้นเสียงของซวนจิง แรงกดดันมหาศาลค่อยๆกระจายตัวออกจากร่างของเขาถูกส่งเข้ากดดันร่างของซวนจิงอย่างรวดเร็ว 


ครืนนน! 


เพียงแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น แต่ทว่าทางซวนจิงเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อให้กับหลงฉวนเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่ตัวเขาระเบิดแรงกดดันออกมาเช่นกัน 


จึงทำให้แรงกดดันของทั้ง2นั้นต่างหักล้างกันเองจนกระจายออกไปเป็นบริเวณกว้างจนป่าไม้บริเวณรอบๆต่างสั่นไหวอย่างรุนแรง 


และบางครั้งต้นไม้ที่ทนแรงกดไม่ไหวถึงกับเอนตัวหักโค่นลงอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับพื้นที่หรงเฟยกำลังเหยียบอยู่ในระยะรอบตัวเขาราวๆ1ลี้ ต่างกลายเป็นหลุมลึก2-3เมตรอย่างหน้าหวาดหวั่น 


"พะ...พวกท่าน!"


หรงเฟยที่เห็นท่าไม่ดีถึงกับสีหน้าเปลี่ยนแปลงอย่างบอกไม่ถูก พร้อมทั้งพยายามจะห้ามทั้ง2ตนเพื่อไม่ให้ทะเลาะกัน 


แต่ทว่ากลับไม่ทันการณ์ เงาร่าง2สายสีขาวและดำต่างพุ่งสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าเหนือพื้นดิน ก่อนที่ร่างของหลงฉวนและซวนจิงจะพลันขยายขนาดจนใหญ่โตมโหราฬสายตาสีแดงฉานของทั้งคู่จับจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเป็นเอาตาย 


ครืนนนนนน! 


ลังปราณมากมาย2สายต่างโบกสะบัดพัดพาเข้าห่ำหันอีกฝ่ายราวกับเพียงแค่ดูเชิง แต่ทว่าหนึ่งความมือ หนึ่งเหมันต์ ที่ดูถูกแบ่งออกเป็น2ฝ่ายทำให้บริเวณรอบๆดูน่าหวาดกลัวคล้ายกับวันสิ้นโลกก็ไม่ปาน 


"พวกท่าน! ข้าขอสั่งให้หยุด!"


เสียงของหรงเฟยดังขึ้นมากึกก้องฟ้าขณะใบหน้าเงยมองขึ้นสูง เพียงแต่ว่าเหมือนกับเสียงของเขาก็ยังไม่เข้าหูของทั้ง2ตนบนท้องฟ้า 


"เพลิงทมิฬคำรน!" โฮกกกก! 


"เหมันต์ดับวิญญาณ!" โฮกกก 


เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นมาในภาษามนุษย์และสัตวอสูรที่กำลังเกรี้ยวกราด ก่อนที่หนึ่งเปลวเพลิงสีดำทมิฬจากปากมังกรดำอันสูงศักดิ์ และหนึ่งสายลมหิมะจากปากสิงโตสวรรค์ จะก่อตัวกันเป็นก้อนกลมๆและพลันกลายเป็นลำแสงพุ่งออกไปเบื้องหน้าเข้าหาอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว 


ฟิ้วว วืดดด!! 


"บัดซบ!..." "ดาราเฉินฉาย!" 


ทางหรงเฟยที่อยู่เบื้องล่างเองเห็นคลื่นพลังมหาศาล2สายกำลังพุ่งออกมาจากปากของหลงฉวนและซวนจิง ใบหน้าของเขาพลันซีดเผือกอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะตะโกนเรียกใช้ทักษะออกมาเสียงดังเช่นเดียวกัน 


ตูมมมม! วืดดดดดด! 


เมื่อคลื่นพลัง2สายปะทะเข้าหากัน เสียงระเบิดที่ยากจะจินตนาการณ์ดังขึ้นมากึกก้องฟ้าพร้อมทั้งคลื่นลมอันรุนแรงที่วาดผ่านปัดเป่าผืนดินและผืนฟ้าอย่างรวดเร็ว 


ฟู่ววว! 


หลังจากเสียงระเบิดและคลื่นลมแรงนิ่งสงบลง ร่างอันใหญ่โตของ2สิ่งมีชีวิตที่น่าเกรงขามก็ปรากฎออกมาในรูปลักษณ์ที่ยังคงเหมือนเดิม 


ราวกับว่าแรงระเบิดจะการปะทะของพลังทั้ง2สายเมื่อครู่นั้นไม่ได้ทำอันตรายให้กับตนเองแม้รอยขีดข่วนเลย พร้อมทั้งสายตาแดงฉานของทั้งคู่ยังคงจ้องมองซึ่งกันและกันอยู่อย่างนั่นไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้เพียงเล็กน้อย 


แต่ทว่าในตอนนี้หากสังเกตุดูดีๆจะเห็นว่าแววตาของทั้ง2นั้นแตกต่างออกไปจากตอนแรกมากนัก เพราะแววตาของทั้งคู่ในก่อนหน้านี้ยังคงเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด 


แต่มาในตอนนี้ แววตาของทั้ง2กลับไม่ได้ดูดุร้ายอะไรเลย ก่อนที่ทั้งคู่จะถอนหายใจออกมาเบาๆพร้อมกับมองไปบริเวณรอบๆอย่างช้าๆ 


"หึ! นี่คือผลของอารมณ์โกรธของเจ้า ข้าไม่เกี่ยว!"


เสียงอันดุดันของ1ในสัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่หรือซวนจิงจะดังขึ้นมาขณะแววตายังคงจับจ้องมองไปรอบๆโดยไม่เหลือบมองทางเบื้องหน้าเลย 


"อย่าได้โทษข้าผู้เดียว! นี่ก็คือฝีมือของเจ้าเช่นกัน!"


เสียงตอบกลับอันทรงพลังกล่าวดังขึ้นมาจากร่างของสัตว์อสูรผู้ยิ่งใหญ่หรือหลงฉวนพร้อมทั้งสายตาของเขาจะกวาดมองรอบๆเช่นเดียวกันกับซวนจิง 


โดยที่ตอนนี้ รอบๆบริเวณระยะ5ลี้ต่างกลายเป็นพื้นดินที่ถูกแบ่งแยกออกเป็น2ฝ่าย ซึ่งฝ่ายหนึ่งเป็นดินแดนอันแห้งแร้งไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิตหรือกระทั่งต้นไม้ใดๆ 


ส่วนอีกฝ่ายกลับกลายเป็นดินแดนที่ถูกปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวอันงดงาม มีต้นไม้เล็กน้อยที่ยังคงเอนนอนและเผยออกมาให้เห็นอยู่บ้าง แต่ไม่มีต้นไม้ตนใดยังคงยืนต้นอยู่อีกเลยราวกับว่าตอนนี้ ราวกับว่ามันกลายเป็นดินแดนหิมะไปแล้วก็ไม่ป่าน 


"เหอะ! ข้าไม่เกี่ยว...แต่เดี๋ยวนะ! นายท่าน!"


ขณะเดียวกัน ซวนจิงที่ได้ยินคำกล่าวของหลงฉวนก็กล่าวตอบออกมา พลันนึกขึ้นได้ในเรื่องสำคัญก่อนที่เขาจะหันมองไปที่เบื้องล่างของตนอย่างรวดเร็วเช่นเดียวกับหลงฉวนที่ได้ยิน 


"..." 


ทั้ง2ใช้สายตาจับจ้องมองลงมาเบื้องล่างซึ่งเคยเป็นที่หรงเฟยยืนอยู่ในก่อนหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งร่างของพวกตนจะค่อยๆหดเล็กลงเป็นเช่นเดิมและพุ่งเข้าไปบนพื้นทันที 


"นี่...!"


ทันทีที่ทั้ง2ก้าวลงเกือบถึงพื้น สายตาของทั้งคู่ต่างเบิกกว้างขณะจ้องมองอยู่เบื้องหน้าของตนเองซึ่งเคยเป็นที่อยู่ของหรงเฟย 


โดยที่เบื้องหน้าของพวกเขาตอนนี้ ปรากฎร่างของเด็กหนุ่มผู้หนึ่งที่นอนจมอยู่ภายในดิน ซึ่งซีกหนึ่งไร้ซึ่งเสื้อผ้าอาภรณ์ ส่วนอีกซีกนั้นถูกกลบด้วยกองหิมะสีขาวไม่มาก 


แต่ทว่ารอบๆตัวของเด็กหนุ่มกลับปรากฎบาดแผลแค่เล็กน้อย อีกทั้งยังมีบางสิ่งที่มองดูคล้ายกับโล่สีขาวขนาดเท่าหัวคนมากถึง4-5อันลอยวนอยู่ไปมารอบๆร่างกายอย่างน่าประหลาดใจ 


"ขะ...ข้าไม่...ปะ..เป็นไร!"


จู่ๆมือของหรงเฟยที่นอนอยู่ภายในพื้นดินก็ค่อยๆชูขึ้นสูงตั้งตตะหง่านก่อนจะตามมาด้วยเสียงกล่าวอย่างยากลำบากและใบหน้าที่หันมามองทางที่หลงฉวนและซวนจิงด้วยรอยยิ้มพร้อมทั้งโล่สีขาวจะสลายหายไปทันที 


"เฮ้อ...ครั้งนี้ข้าผิดเอง!"


หลงฉวนที่เห็นอย่างนั้นก็ถอนหายใจออกมาเบาด้วยความโล่งใจ เพราะตัวเขาอดเป็นห่วงหรงเฟยไม่ได้ยิ่งหากหรงเฟยต้องตกต่ายไป แน่นอนว่าตนเองย่อมไม่อาจมีชีวิตอยู่ด้วยเช่นกัน 


"ใช่! เจ้าผิด!"


ทางซวนจิงเองก็พยักหน้าเห็นด้วยขณะมองทางหรงเฟยด้วยแววตาที่เต็มไปด้วความรู้สึกผิด 


"ชะ...เช่นนั้นแล้ว ข้าก็โล่งใจที่เห็นพวกท่านหยุดทะเลาะกันได้!"


หรงเฟยที่เห็นทั้ง2หยุดทะเลาะกันแล้ว ตัวเขาก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เพราะหากพวกเขายังคงต่อสู่กันต่อไป มีหวังตัวเขาไม่ได้บาดเจ็บเพียงเท่านี้แน่นอน! 


"เอ่อ..."


ทั้ง2ที่ได้ยินก็ปรากฎความสั่นเครือนัยย์แววตาก่อนที่หลงฉวนจะกล่าว


"พวกข้าไม่ได้ทะเลาะกัน! แค่เพียง...ระบายความโกรธในใจข้าเท่านั้น!"


สิ้นเสียงกล่าวอย่างแผ่วเบาพร้อมทั้งใบหน้าที่เบือนหนีไปด้านข้างอย่างรวดเร็วของหลงฉวน พร้อมทั้งซวนจิงที่รู้ดีว่าการอาละวาดในครั้งนี้เกิดขึ้นมาเพราะทั้งคู่แค่อยากจะใช้พลังของตนเองระบายแทนความโกรธของหลงฉวน 


จึงทำให้หรงเฟยที่นอนอยู่กลับรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาตามร่างกายในทันทีเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น 


"เฮือกก!" 


แต่เพียงแค่หลังจากนั้นไม่นาน หลงฉวนและซวนจิงก็พุ่งเข้ามายืนใกล้ๆร่างของหรงเฟยโดยที่พวกเขาไม่ทำอันใดเลยเพียงแค่จ้องมองดูอาการของหรงเฟย


และปล่อยให้หรงเฟยตะเกียกตะกายลุกขึ้นนั่งด้วยตนเองพลางหยิบเม็ดยาออกมา2เม็ดคือ เม็ดยา "ฟื้นฟูพลัง" และ "รักษา" สำหรับใช้รักษาบาดแผลออกมาโยนเข้าไปในปากก่อนจะนั่งขดตัวดูดซับพวกมันอย่างรวดเร็ว



.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่502ครับ


มีการปรับเปลี่ยนเวลาลงนะครับ จะลงเฉพาะวันอาทิตย์วันเดียว 4-5ตอนเลยครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 464 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1785 tong09090099 (@tong09090099) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 4 มีนาคม 2562 / 15:40

    เจ้าของสัตเลี้ยงทำพันธสัญญา สามารถบังคับหรือเรียกใช้ได้ เก้บก็ได้ นี้ อะไร สัต สู้กัน เจ้านาย-สั่งหยุดหรือออกคำสั่งให้หยุด ไม่ได้ แต่ง นิยาย โครต มั่ว ชิบ หาย

    #1785
    1
  2. #1443 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2561 / 06:03

    ขอบคุณมาก
    #1443
    0
  3. #1437 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 08:46
    ขอบคุณครับ
    #1437
    0
  4. #1436 amnbvcxlkjhgfdsz (@amnbvcxlkjhgfdsz) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 08:05

    สุดยอดๆๆ
    #1436
    0
  5. #1435 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 07:59
    รออ่านนะคะ
    #1435
    0
  6. #1434 nae_tae (@nae_tae) (จากตอนที่ 176)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2561 / 07:25

    ขอบคุณค่า

    #1434
    0