กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 174 : พี่น้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7020
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 552 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


      ​"เอ่อ...เรื่องนี้ข้าคงต้องขออภัยพวกท่านด้วยที่ไม่สามารถกล่าวได้ แต่แน่นอนว่ามันเป็นทักษะที่ดีเยี่ยมมาก!"


       หรงเฟยปฎิเสธที่จะบอกถึงทักษะที่ตนเองมีเพราะถือว่ามันเป็นความลับอย่างหนึ่งที่ไม่สามารถบอกออกมาได้ของผู้ฝึกตน 


       แต่ทว่าพวกหยางจุนก็ไม่ได้คาดคั้นอะไรอีก เพราะพวกเขาต่างก็เข้าใจได้ดีถึงเรื่องนี้และไม่ถามให้มากความ 


       "เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถามอะไรให้มากความโปรดน้องเฟยอย่าได้ใส่ใจเลย แต่ก็เอาเถอะหากเจ้ามีความสามารถขนาดนี้ข้าก็คงหมดห่วงแล้วจริงๆ! ฮ่าๆ!"


        ทางหยางจุนรีบกล่าวออกมาพร้อมกับเสียงหัวเราะร่า ก่อนจะตามด้วยเสียงของลู่จินที่หัวเราะออกมาเช่นกัน 


        หลังจากนั้น ทั้งหมดก็นั่งทานอาหารกันต่อไปอีกนาน โดยที่ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวจะบ่นว่าอิ่มเลย คอยแต่สั่งอาหารเพิ่มขึ้นๆจนหรงเฟยที่เห็นจานเปล่าถึงกับใบหน้าถอดสี 


        'นี่....ไม่คิดเลยว่าอาหารมื้อนี้เป็นพวกเราที่ทานเข้าไปได้!'


        หรงเฟยคิดอยู่ภายในใจวนไปเรื่อยๆ บางทีก็ถามย้ำกับตนเองว่าเงินทองนี้ช่างสำคัญต่อการดำรงชีวิตเสียจริงๆ แต่ทว่าหลังจากนั้นอีกไม่นานมากนัก ทั้งหมดก็เริ่มจะอิ่มกับอาหารและนอนกางพุงของตนเองอยู่กับที่ 


        "อ่าา....น้องเฟย! มื้อนี้เจ้าเลี้ยงจริงๆใช่หรือไม่?"


       เสียงของหยางจุนกล่าวดังขึ้นมาขณะเอนหลังพิงเก้าอี้สายตาจับจ้องมาที่หรงเฟยด้วยความจริงจัง 


       "ฮะๆ! ใช่แล้วพี่หยางจุน! มื้อนี้เป็นข้าเองที่เลี้ยงพวกท่านอย่าได้กังวล!"


       หรงเฟยยิ้มตอบเบาๆ 


       "น้องเฟยอย่าได้สนใจคำพูดของหยางจุนเลย! ที่มันถามออกมาเช่นนี้เพราะตอนนี้มันจนแล้ว!"


        ลู่จินรีบกล่าวเตือนออกมา เพราะตอนนี้เขารู้ดีว่าเงินของหยางจุนนั้นแทบไม่เหลือแล้ว โดยที่ตลอดเวลาหนึ่งปีมานี้กับการทำภารกิจตามหาหรงเฟย หยางจุนและเขาต่างก็กินเที่ยวอยู่ภายในเมืองแห่งนี้แทบทุกวัน จนทำให้เงินเก็บของพวกเขาแทบจะไม่เหลือแล้วด้วยซ้ำ 


       "เช่นนั้นหรือพี่ลู่จิน! หากเป็นเช่นนั้นให้ข้าได้ตอบแทนพวกท่านที่เคยช่วยเหลือข้าบ้างจะได้หรือไม่!"


        หรงเฟยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขณะยื่นแหวนมิติวงหนึ่งให้กับลู่จินเมื่อนึกถึงเรื่องที่ทั้ง2ต้องออกมาตามหาเขาตลอดเวลาหนึ่งปีนี้ก็เพื่อตัวเขาเอง ไหนจะยังเรื่องก่อนหน้านี้ที่พวกเขาคอยดูแลตนเองอีก นี่จึงทำให้หรงเฟยอยากที่จะตอบแทนอะไรแก่พวกเขาบ้างเล็กๆน้อยๆก็ยังดี 


        "นี่อะไรหรือ?"


        ลู่จินรับแหวนมิติเอามาไว้ในมือก่อนจะส่งพลังปราณของตนเข้าตรวจสอบภายใน 


       "นี่คือน้ำใจเล็กๆจากข้า...โปรดให้พวกท่านรับเอาไว้ด้วยขอรับ!"


        หรงเฟยยิ้มออกมาขณะมองไปที่ทั้ง2คน 


        "หะ...ห้าล้านเหรียญทองกับเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นที่10!"


        ลู่จินที่ใช้พลังตรวจสอบภายในแหวนมิติถึงกับอุทานออกมาอย่างตกใจจึงทำให้หยางจุนต้องรีบดึงแหวนมิติเอามาไว้ในมือของเขาและรีบตรวจสอบอย่างรวดเร็วจนหยางจุนมีอาการไม่ต่างจากลู่จินเลย 


        เพราะภายในแหวนมิตินี้มีเงินมากถึงห้าล้านเหรียญทองอีกทั้งยังมี เม็ดยา "ทลายฟ้า" ระดับสวรรค์ขั้นที่10อยู่อีก10เม็ด  ซึ่งแน่นอน หากจะตีเป็นเงินรวมๆแล้วย่อมมีค่ามากกว่ายี่สิบล้านเหรียญทองเสียด้วยซ้ำไป 


         "น้องเฟย! เจ้าเอาเม็ดยาพวกนี้มาจากไหนกัน?"


          หยางจุนรีบหันมากล่าวถามหรงเฟยด้วยอาการตกใจอยู่เช่นเดิม โดยไม่สนใจเงินทองห้าล้านเลยสักนิด เพราะถึงแม้เงินห้าล้านเหรียญทองนี้มันจะหามาได้ไม่ยากเย็น แต่มันก็ไม่ง่ายด้วยเช่นกัน เพียงแต่ต่างกับเม็ดยาขั้นที่10 เพราะพวกมันนั้นหาได้ยากเป็นอย่างมากจนแทบจะไม่มีให้เห็นอยู่ภายในทวีปเลยด้วยซ้ำไป


          "เอ่อ...เม็ดยาพวกนี้ข้าได้มาจากที่ไหนคงต้องขอเก็บเป็นความลับขอรับ  แต่พวกท่านไม่กังวลไปเพราะข้ายังมีเหลือติดตัวไว้อีกเช่นกัน เพราะฉะนั้น พวกท่านโปรดรับพวกมันเอาไว้ด้วยเถอะถือว่าเห็นแก่น้องชายคนนี้!"


          หรงเฟยตอบออกมา ถึงแม้ว่าจะเล่ารายละเอียดไม่มากนัก แต่ทั้งหมดนี้ก็คือสิ่งตอบแทนเล็กๆน้อยๆที่เขาพอจะทำให้ทั้ง2เช่นกัน 


         "หืม...น้องเฟย! แต่นี้ก็ออกจะมากเกินไปหรือเปล่า! ข้าว่าหากเป็นเงินจำนวนห้าล้านเหรียญทองก็มากเกินไปแล้ว นี่ยังมีเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นที่10อีกจำนวนมากเช่นนี้...ข้าว่า!"


         ลู่จินพยายามกล่าวออกมาเพราะเห็นว่าสิ่งที่หรงเฟยจะมอบให้พวกตนนั้นแทบจะเรียกได้ว่ามากมายอย่างบอกไม่ถูก แต่ขณะนั้น สีหน้าของหรงเฟยก็แสดงออกมาถึงความลำบากใจ จนทางหยางจุนต้องรีบกล่าวขึ้นมา 


         "เอาละๆ! เช่นนั้นพวกข้าจะขอรับไว้! เพียงแต่หากน้องเฟยต้องการอะไรโปรดบอกข้ามาเถิด ไม่ว่าจะเป็นอะไรพวกข้าย่อมต้องช่วยเจ้าจนสุดความสามารถแน่นอน!"


        เมื่อสิ้นเสียงกล่าวของหยางจุน ใบหน้าของหรงเฟยค่อยๆแปรเปลี่ยนกลายเป็นรอยยิ้มอย่างรวดเร็ว 


       "ไม่เป็นไรหรอกขอรับ!  เพราะยังไงพวกท่านก็เปรียบเสมือนพี่ชายแท้ๆของข้าอยู่ดี!"


       หรงเฟยกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม เนื่องด้วยในสายตาของตนเองนั้น กลุ่มของจื่อขงทุกคนเปรียบเสมือนพี่น้องของเขาอยู่แล้วทำให้เขาเองก็พร้อมจะช่วยเหลือตลอดเวลาเช่นกัน 


        "อืม...เช่นนั้นข้าต้องขอบคุณเจ้ามากสำหรับเรื่องนี้ แต่เงินห้าล้านนี้ข้าจะขอจ่ายอาหารมื้อนี้เอง ส่วนเจ้าอย่าได้ปฎิเสธไปเพราะยังไงนี้ก็ถือว่าตอนนี้เป็นพวกข้าเองที่ประโยชน์จากเจ้าไม่น้อยแล้ว!"


         เมื่อลู่จินเห็นว่ายังไงพวกตนก็ต้องรับของจากหรงเฟยแล้ว ตัวเขาก็อาสานำเงินในส่วนที่หรงเฟยให้มาจ่ายค่าอาหารในมื้อนี้เสียเลยจะได้ไม่ต้องให้หรงเฟยเลี้ยงอีกแล้ว 


       "ใช่! ข้าก็คิดแบบเดียวกับลู่จินเช่นกัน!"


        หยางจุนก็พยักหน้าตอบรับความเห็นของลู่จิน จนทำให้หรงเฟยต้องยอมปล่อยเรื่องนี้ผ่านไป 


       "เอาละ! ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มแผนการกันเลยแล้วกัน ในตอนนี้พวกข้าสองคนจะเดินทางไปสมทบกับกลุ่มของจื่อขง ส่วนเจ้าก็เตรียมพร้อมรับมือกับพวกมันให้ดีขอให้ปลอดภัย!"


       จากนั้นเมื่อหยางจุนเห็นว่าไหนๆพวกเขาก็ทานอาหารกันจนเสร็จแล้ว จึงทำให้เขาคิดที่จะเริ่ทแผนการณ์นี้ด้วยความรวดเร็ว 


       "ขอรับ! ถ้าเช่นนั้นข้าจะออกเดินทางต่อไปยังชั้นถัดไปเลยขอรับ!"


       หรงเฟยกล่าวตอบออกมาอย่างจริงจังก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนพร้อมกับร่างของหลงฉวนและซวนจิงที่พุ่งเข้ามาเกาะเขาเช่นกัน 


       "เดี๋ยวก่อน! เอานี่ไป!"


       แต่ขณะเดียวกัน ทางลู่จินเองกลับยื่นมือออกมาทางหรงเฟยพร้อมกับบางสิ่งที่คล้ายกับก้อนหินสีขาวทันที 


       "นี่คือ...?"


        หรงเฟยเอ่ยถามอย่างสงสัยขณะหยิบสิ่งของที่ว่าในมือของลู่จินมาตรวจสอบ


       "มันคือหินที่ใช้ติดต่อกันระยะไกล หรือเรียกอีกอย่างว่า หินสื่อสาร โดยพวกมันจะถูกสร้างขึ้นมาเป็นคู่ๆ และอันนี้ก็เป็น1ใน2ชิ้นที่ข้ามีติดตัวเอาไว้ ส่วนวิธีใช้เองก็เพียงแค่เจ้าใส่พลังปราณเข้าไปภายในและพูดคุยกับพวกข้าผ่านทางหินอีกอันได้เช่นกัน!"


        ลู่จินกล่าวอธิบายออกมาให้หรงเฟยฟังก่อนจะหยิบหินที่คล้ายๆกันอีกก้อนออกมาชูให้หรงเฟยดู 


        "อ่อ...ข้าเข้าใจแล้วขอรับ! เช่นนั้นขอให้พวกท่านโชคดี!"


        หรงเฟยที่เข้าใจแล้วก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินออกไปจากห้องและหยางจุนใช้เงินจ่ายค่าอาหารทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้น ทั้งหมดก็แยกย้ายกันโดยก่อนจะไปลู่จินได้บอกกับหรงเฟยว่า  "หากน้องเฟยมีปัญหาอะไรรีบติดต่อมาหาพวกข้าโดยเร็ว!" จึงทำให้หรงเฟยรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูกที่มีคนคอยเป็นห่วงเขาขนาดนี้ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 552 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น