กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 172 : เจ้าหายไปไหนมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6503
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 546 ครั้ง
    6 ต.ค. 61


ปรับเปลี่ยนการลงนิยาย....อ่านครับ 
*จะลงเฉพาะวันอาทิตย์ ลงทีเดียว4-5ตอน เพราะกำลังยุ่งๆเกี่ยวกับตอนล่าสุด503ครับ พอดีไม่ค่อยมีเวลามาลงตอนละ2วันหรือทยอยลงครับ ขอโทษด้วย


.......................................................................................................

"เช่นนั้นหากไม่มีอะไรแล้วข้าคงต้องขอตัวลา หวังว่าในอนาคตพวกเราจะได้ร่วมงานกันอีก!"หรงเฟยกล่าวจบพลางลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ 

"แน่นอน! เดี๋ยวข้าไปส่งเจ้าเอง!"ตู่ฉงหยานกล่าวตอบขณะลุกขึ้นยืนเช่นเดียวกันกับหรงเฟย 

"อืม!" 

จากนั้นหรงเฟยและตู่ฉงหยานก็เดินออกไปจาก "ร้านสรรพสิ่ง" แห่งนี้ โดยที่ตู่ฉงหยานมาส่งหรงเฟยที่หน้าประตูร้านเท่านั้นเพราะเขาจำต้องไปจัดการธุระของตนต่อ 

ส่วนทางหรงเฟยเองก็ไม่ได้อะไรมากมายก่อนจะแยกตัวเดินไปตามทางมุ่งหน้าสู่ประตูมิติเพื่อขึ้นไปยังชั้นต่อไปทันที 

"น้องเฟย!"

แต่ทว่าขณะที่หรงเฟยกำลังก้าวเดินออกมาจาก "ร้านค้าสรรพสิ่ง" ได้ไม่นาน เสียงตะโกนเรียกชื่อเขาอย่างคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาที่เบื้องหลังของตนอย่างรวดเร็ว 

"หืม?"

หรงเฟยหันกลับไปมองด้วยสายตาที่สงสัย ก่อนที่จู่ๆใบหน้าของเขาจะปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 

"พี่หยางจุน พี่ลู่จิน!" 

หรงเฟยที่เห็นบุรุษ2คนเบื้องหน้าของเขา ตัวเขาก็อุทานออกมาอย่างแปลกใจ เพราะไหนเลยเขาจะคิดว่าตนเองถึงต้องมาพบเจอทั้ง2ในยามนี้ได้ ก่อนที่ใบฟน้าของเขาจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิัมยินดี 

ตึกๆ!"ฮ่าๆ ในที่สุดพวกข้าก็เจอเจ้าเสียที! เจ้าเป็นยังไงบ้าง!"

หยางจุนกล่าวขึ้นมาขณะเดินเข้ามาหยุดยืนห่างจากหรงเฟย2-3ก้าว เช่นเดียวกับลู่จินที่อยู่ข้างๆเขา 

"ฮะๆ! ข้าสบายดี!...ว่าแต่พวกท่านมาตามหาข้าเช่นนั้นหรือ?"

หรงเฟยที่ได้ยินก็ตอบออกมาก่อนที่เขาจะถามทั้ง2กลับไปอย่างสงสัย เนื่องด้วยตัวเขาเองไม่คิดว่าทั้ง2คนเบื้องหน้าจะออกตามหาตนมา 

"อืม...พวกข้าถูกพวกจื่อขงส่งให้มาหาเจ้า โดยมีเรื่องสำคัญจะกล่าวด้วย!"

ทั้ง2พยักหน้าตอบเบาๆก่อนที่ลู่จินจะกล่าวขึ้น 

"หืม...เรื่องสำคัญหรือ?"

หรงเฟยทวนคำพูดของลู่จินเล็กน้อย ก่อนที่ลู่จินและหยางจุนจะหันมองรอบๆช้าๆ 

"ใช่เรื่องสำคัญ! แต่ข้าว่าพวกเราไปหาที่เงียบๆคุยกันดีกว่า! ตอนนี้มันไม่ใช่เวลาที่ปลอดภัยนัก!"

หยางจุนกล่าวขึ้นมาขณะสายตาหันมองมาทางและแนะนำให้ทั้งหมดไปหาที่เงียบๆคุยกันในทันที 

"เช่นนั้นไปที่โรงเตี้ยมตะวันฉายเป็นยังไง? เดี๋ยวมื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง!"

หรงเฟยรีบกล่าวขึ้นมาเมื่อหยางจุนพูดจบ โดยที่ตอนนี้หากจะให้พูดถึงเรื่องสำคัญในสถานที่เงียบๆ หรงเฟยก็คิดว่าคงงงจะมีเพียงห้องพิเศษที่โรงเตี้ยมตะวันฉายที่หรงเฟยเคยไปทานอาหารในก่อนหน้าเท่านั้นจึงจะพอพูดคุยระหว่างเรื่องสำคัญและทานอาหารไปพร้อมๆกันได้ 

"โอ้วว! ดูเหมือนเจ้าจะรวยขึ้นเยอะเลยนะ! งั้นเราไปกันเถอะข้าจะสั่งไม่อั้นเลย...เอ๊ะ!"

หยางจุนกล่าวออกมาอย่างขบขัน ขณะเดินเข้ามาจะตบไหล่หรงเฟยเบาๆ เพียงแต่เมื่อเขากำลังที่กำลังจะตบลงบนไหล่ของหรงเฟย เสียงขู่ กรรร! เบาๆก็ดังขึ้นมาทำให้หยางจุนถึงกับต้องหยุดชะงักมือในทันที  

"น้องเฟย! อย่าบอกนะว่า...!" 

ลู่จินที่เพิ่งจะสังเกตุเห็นสัตว์อสูรตัวเล็กๆ2ตัวเช่นเดียวกับหยางจุนพลันยกนิ้วชี้ไปที่พวกมันพลางกล่าวออกมาอย่างตกใจ  

"ใช่แล้วพี่ลู่จิน! นี่คือสัตว์อสูรที่ทำสัญญารับใช้ของข้าเอง! ทั้งคู่มีชื่อว่าหลงฉวนและซวนจิง!"

หรงเฟยที่เห็นทั้ง2มีท่าทางตกใจเกี่ยวกับหลงฉวนและซวนจิง ตัวเขาก็รีบกล่าวขึ้นมาขณะยกนิ้วชี้ไปที่หลงฉวนสลับกับซวนจิงเพื่อแนะนำให้ทั้ง2คนรู้จักอย่างรวดเร็ว 

"อืม!...ข้าไม่เคยคิดเลยว่าจะได้มาเจองูดำที่สง่าเช่นนี้"

ทางหยางจุนเองที่สงบสติตนเองลงก็พยักหน้าตอบเบาๆอย่างเข้าใจขณะแววตาของเขาที้กำลังจ้องมองไปที่หลงฉวนบนศรีษะของหรงเฟยอย่างตื่นเต้น เพียงแต่ในเวลานั้น ศรีษะของหรงเฟยกลับรับรู้ที่แรงสั่นสะเทือนเบาๆจากร่างกายของหลงฉวน ก่อนที่ใบหน้าของเขาจะเปลี่ยนเป็นยิ้มเจือนๆออกมา 

"ฮะๆ! พี่จิน! ข้าว่าพวกเรารีบไปที่ร้านอาหารกันเถอะ!"

หรงเฟยกล่าวออกมาเพื่อต้องการจะเปลี่ยนเรื่องพูดคุยกันในทันที เนื่องจากตอนนี้เขามั่นใจเลยว่าหลงฉวนกำลังโกรธหยางจุนที่เอ่ยว่าตัวเขาเป็นเพียงแค่งูดำอย่างแน่นอน  

"เอ่อ...ตกลงงั้นพวกเราก็ไปกันเถอะ!"

หยางจุนที่ได้ยินหรงเฟยกล่าว ตัวเขาก็สงสัยการกระทำของหรงเฟยอยู่เล็กน้อยเพียงแต่เขาเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายจึงได้ละสายตาไปจากหลงฉวนก่อนจะเดินนำไปยังโรงเตี้ยมตะวันฉายพร้อมกับลู่จินที่เดินตามไปอย่างติดๆ 

"เฮ้อ...ท่านอย่าได้ไปโกรธเคืองพวกเขาเลย!"

หรงเฟยที้เห็นหยางจุนและลูจินเดินนำไปก่อนแล้ว ตัวเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ ขณะกล่าวกับหลงฉวน เพียงแต่ทางของหลงฉวนกลับเงียบนิ่งไม่ตอบอะไรจนหรงเฟยเองต้องส่ายศรีษะเบาๆพลางก้าวเดินตามหยางจุนและลู่จินไปอย่างรวดเร็ว 

หลังจากนั้นไม่นานนัก ทั้งหมดก็เดินทางมาถึงโรงเตี้ยมตะวันฉาย ซึ่งเมื่อเข้ามาภายในโรงเตี้ยม ทางพนักงานต่างออกมาต้อนรับหรงเฟยด้วยความสุภาพโดยมีเถ้าแก่ร้านเป็นคนนำมานั่นเอง 

"ยินดีต้อนรับคุณชาย!"

เถ้าแก่ร้านโค้งศรีษะกล่าวกับหรงเฟยอย่างสุภาพ 

"ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้งเช่นกันเถ้าแก่!"

หรงเฟยพยักหน้าเบาๆตอบด้วยรอยยิ้ม เพียงแต่ในครั้งนี้ทันทีที่หรงเฟยยิ้มออกมา ทางฝั่งพนักงานสาวถึงกับหน้าแดงใจละลายด้วยรอยยิ้มของฟรงเฟยไปตามๆกัน 

"เช่นนั้นคุณชายต้องการห้องอาหารแบบเดิมใช่หรือไม่?"

เถ้าแก่ร้านถามออกมา เพราะตัวเขาในตอนนี้หรงเฟยเปรียบเสมือนแขกวีไอพีของทางร้านที่แม้หรงเฟยจะทานโต๊ะเดียวภายในร้านแห่งนี้ทุกๆวัน ตัวเขารับรองเลยว่าร้านของเขาก็ไม่มีทางขาดทุนอย่างแน่นอน! 

"อืม...ข้าขอห้องเดิมแล้วกัน! ส่วนพวกอาหารก็เช่นเดิมเลยนะ!"

หรงเฟยกล่าวออกมา หันมองรอบๆร้านอย่างสนใจ 

"ขอรับ! เชิญคุณชายตามพนักงานของเราเข้าไปด้านในเลยขอรับ!"

เถ้าแก่ร้านที่ได้ยินก็รีบกล่าวออกมาให้พนักงานสาวพาหรงเฟยไปอย่างรวดเร็ว  จากนั้นกลุ่มของหรงเฟยก็เข้ามาภายในห้องทานอาหารที่ก่อนหน้านี้เคยใช้นั่นเอง 

"ถ้าอย่างนั้น พวกคุณชายโปรดรอสักครู่นะเจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะไปนำเครื่องดื่มมาให้ก่อน!" 

เมื่อพนักงานสาวพากลุ่มของหรงเฟยเข้ามาภายในห้องแล้ว ตัวนางก็กล่าวออกมาก่อนจะเดินกลับออกไปอย่างรวดเร็ว 

"นี่น้องเฟย! ตลอดเวลาหนึ่งปีมานี้เจ้าหายไปไหนมากัน?"

หลังจากที่พนักงานสาวออกไปได้ไม่นาน เสียงกล่าวของหยางจุนก็ดังขึ้นมาทันที 

"ใช่! ตลอดหนึ่งปีมานี้ พวกเราตามหาเจ้ามาตลอดแต่ก็ไม่เคยได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับเจ้าเลย! เจ้าไปแอบอยู่ที่ไหนมากัน?"

ลู่จินกล่าวเสริมขึ้นมาอย่างสงสัยเช่นเดียวกัน เพราะตลอดหนึ่งปีมานี้ พวกเขาต่างออกตามหาหรงเฟยกันให้วุ่น แต่จู่ๆ หรงเฟยก็กลับโผล่ออกมาเองอย่างกระทันหันแล้วทำไมตัวเขาทั้ง2คนถึงจะไม่สงสัย

"เอิ่ม...เรื่องนี้ข้าคงบอกได้เพียง ข้าเก็บตัวฝึกฝนอยู่ในถ้ำชั้นนี้"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 546 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น