กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 167 : รักกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6733
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 515 ครั้ง
    26 ก.ย. 61


      "อ่า...พวกมันช่างจนกันเสียจริงๆ! มีเพียงแค่อะไรก็ไม่รู้ช่างไรสาระสิ้นดี!"


      ไม่นานนัก หลังจากที่หรงเฟยค้นร่างของพวกบุรุษทั้งหมดจนเสร็จสิ้น ตัวเขาก็ต้องกล่าวออกมาอย่างหมดอารมณไม่ได้


      เนื่องด้วยสิ่งของที่มีติดตัวของบุรุษทั้ง6คนนั้น พวกมันมีเพียงแหวนมิติ4วง ซึ่งเป็นระดับต่ำที่สุด แถมภายในยังเต็มไปด้วยสิ่งของที่ไร้สาระสำหรับหรงเฟยเพราะพวกมันมีเพียงอาวุธระดับ2 4ชิ้น สมุนไพรอีกเล็กน้อย รวมทั้งเงินทองอีก2-3หมื่นเหรียญทอง 


       นี่จึงทำให้หรงเฟยรีบเก็บแหวนมิติทั้งหมดใส่ภายในแหวนมิติของตนเองอย่างไม่ใส่ใจ


      "แล้วเจ้าจะทำยังไงกับศพพวกนี้!"


      ในขณะเดียวกัน เสียงของหลงฉวนก็ดังถามหลงเฟยขึ้นมา


      "เอ่อ..พวกนี้หรอ? อ้อ...ไฟ!"


      หรงเฟยที่ได้ยินก็พลันนึกคิดครู่หนึ่งก่อนจะสะบัดมือตนเองเบาๆพร้อมกับไฟสีดำที่พุ่งเข้าไปแผดเผาร่างกายของศพบุรุษทั้ง6คนอย่างรวดเร็ว


     "ไปกันเถอะ!"


     หลังจากนั้น หรงเฟยก็ออกตัวเดินพร้อมกับที่มือของเขาจะสะบัดออกไปด้านข้างอีกครั้ง กำแพงสีเทาที่ถูกสร้างขึ้นมาป้องกันจากอักขระของเขาพลันสลายหายไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างของหรงเฟยที่ลับสายไปตาไปทันที



     เมื่อหรงเฟยเดินออกมาจากมุมซอกลับตาคนได้ไม่นาน ร่างของบุรุษทั้ง6คนก็สูญสลายกลายเป็นขี้เถ้าพร้อมกับไฟสีดำที่มอดดับลง 


      ส่วนทางหรงเฟยเอง ขณะที่เขากำลังดินอยู่สายตาของตนก็พลันเหลือบไปเห็นบางสิ่งนั้นคือโรงเตี้ยมเล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากที่เขาอยู่นัก ทำให้หรงเฟยพยายามใช้ร้านค้าแห่งนี้เพื่อยั่วยวนความสนใจของหลงฉวนและซวนจิงอย่างรวดเร็ว 


      เนื่องด้วยทั้ง2นั้น ตั้งแต่ออกมาจากซอกมุม พวกเขาก็ไม่เอ่ยอะไรออกมาอีกทำให้หรงเฟยที่สมผัสได้ถึงบรรยากาศชวนอึดอัดนี้จึงคิดหาวิธีทำลายพวกมันโดยเร็ว


      ควับ!*


      ทั้งคู่หันไปมองตามหรงเฟยด้วยความสนใจก่อนที่แววตาจะปรากฎความตื่นเต้นเข้าแทนความไม่พอใจระหว่างทั้ง2ทันที


      "ไปกันเถอะ!"

  

      หรงเฟยกล่าวต่ออีกครั้งอย่างไม่สนใจทั้ง2มากนัก เพราะดูเหมือนตอนนี้ทั้ง2จะหยุดทะเลาะกันได้แล้ว ก่อนที่เขาจะเดินตรงไปยังร้านอาหารที่มองเห็นอยู่อย่างช้าๆ โดยร้านอาหารที่ว่ามานั้น ด้านหน้ามีป้ายเขียนชื่อกำกับเอาไว้อยู่ นั่นคือ "โรงเตี้ยมตะวันฉาย" 


     ซึ่งหรงเฟยเองจากที่มองอยู่ตัวเขารับรู้ได้ทันทีว่ามันคือร้านอาหารที่มีห้องพักอยู่ด้านบน ส่วนด้านล่างนั้นพอจะมองทะลุประตูไปได้เล็กน้อยจึงทำให้เขาเห็นโต๊ะและผู้คนไม่น้อยที่กำลังนั่งทานอาหารกันอยู่


     หลังจากนั้น หรงเฟยก็ไม่รอช้ารีบเดินตรงเข้ามาหน้าประตู "โรงเตี้ยมตะวันฉาย" ก่อนจะผลักประตูเข้าไปภายในอย่างรวดเร็ว


     "โรงเตี้ยมตะวันฉายยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ!"


     ทันทีที่หรงเฟยเปิดประตูเข้ามา เสียงตะโกนของหญิงสาวหลายคนอก็ดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพียง สายตาของผู้คนเกือบจะทั่วทั้งร้านต่างหันมองมาทางลูกค้าที่เข้ามาใหม่อย่างสนใจ 


      ก่อนที่สายตาของผู้คนเกือบจะทั่วทั้งร้านต่างหันมองมาทางลูกค้าที่เข้ามาใหม่อย่างสนใจ 


      แต่เมื่อพวกเขาเห็นถึงสัตว์อสูรสองตนทีเกาะอยู่บนร่างของเด็กหนุ่ม สายตาอิจฉาปนความโลภก็บันดาลบังเกิดขึ้นมาในทันที เพียงแต่ว่าพื้นที่แห่งนี้ถูกคุ้มครองด้วยกฎของราชวงศ์จึงทำให้ทุกคนได้แต่เก็บงำความคิดเอาไว้ในส่วนลึกเท่านั้น


   "ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการห้องพักหรือว่าทานอาหารเจ้าค่ะ!" 


     ไม่นานนัก พนักงานสาวหน้าตาดีนางหนึ่งก็รีบปลีกตัวออกมาต้อนรับหรงเฟยที่ยืนกวาดตามองภายในร้านอยู่ 


      "เอ่อ...ข้ามาทานอาหาร! ท่านพอจะมีห้องส่วนตัวสำหรับใช้ทานอาหารหรือไม่?"


      หรงเฟยที่ได้ยินเสียงพนักงานสาว ตัวเขาก็รีบละสายตาจากรอบๆหันมาถามกับพนักงานสาวเบื้องหน้าทันที เนื่องด้วยตัวเขาเองต้องการเป็นห้องส่วนตัว เพราะยังไงแล้ว หากหลงฉวนและซวนจิงจำต้องทานอาหาร อย่างน้อยตัวเขาก็ควรจะระมัดระวังการกระทำของทั้ง2ก่อนเป็นอันดับแรกนั่นเอง


       "เอิ่ม...สักครู่นะเจ้าค่ะ!"


       พนักงานสาวที่ได้ยินก็ขอกล่าวกับหรงเฟยให้รอสักครู่ก่อนที่นางจะเดินไปหาชายที่เป็นเถ้าแก่ร้านและเริ่มพูดคุยกัน...สักพัก พนังงานสาวก็เดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเดินมาหยุดเบื้องหน้าของหรงเฟย


      "ได้เจ้าค่ะ! เชิญคุณชายตามข้ามาเลยเจ้าค่ะ!"


      หลังจากนั้น พนักงานสาวก็พาหรงเฟยเดินเข้าไปที่หลังร้าน ซึ่งเมื่อเขาเดินมาถึง บริเวณหลังร้านนี้เปรียบเสมือนซอกกว้างๆซึ่งเต็มไปด้วยประตูหลายบาน จากนั้นหญิงสาวก็นำหรงเฟยเดินเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว


      "ไม่ทราบว่าคุยชายต้องการสั่งอาหารเลยหรือไม่เจ้าค่ะ?"


      พนักงานสาวกล่าวถามขึ้นมาหลังจากที่พาหรงเฟยเข้ามา


     "อืม..งั้นเอาเป็นอาหารชั้นดีมาสัก10-20อย่าง อย่างละ5จานก็ได้ ส่วนเครื่องดื่มเอาเป็นน้ำชาดีๆแค่นั้นก่อน!"


       หรงเฟยกล่าวตอบออกมาเสียงเรียบขณะนึกถึงการทานอาหารของพวกหลงฉวนและซวนจิง


       "เอ่อ...อาหารชั้นดี10-20อย่างๆละ5จานใช่มั้ยเจ้าค่ะ!"


       พนักงานสาวถึงกับสับสนในคำกล่าวของหรงเฟยจนต้องถามย้ำออกมาอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ฟังผิด


       "อืม...หากเจ้าคิดว่าอันไหนอร่อนก็นำมันมาเลย ส่วนราคาของมันข้าไม่เกี่ยง!"หรงเฟยพยักหน้าตอบอีกครั้งก่อนจะเดินลงไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆโต๊ะอาหารซึ่งตั้งอยู่ใจกลางห้องอย่างรวดเร็ว


       "เจ้าค่ะ!"พนักงานสาวที่ได้ยินไม่ผิดไปก็รีบหทุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็วทันที


       "เจ้าหนู! เรื่องก่อนหน้านี้ข้าขอโทษด้วย!"


       ในขณะนั้น หลังจากที่พนักงานสาวออกไปได้ไม่นาน เสียงของหลงฉวนก็ดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเอ่ยอะไรออกมาทั้งสิ้น


        "หืม?...ท่านขอโทษข้าเรื่องอะไร?"


        หรงเฟยที่ได้ยินพลันหันหน้าไปถามหลงฉวนอย่างใสซื่อทันที โดยที่เขารู้แล้วว่าเรื่องที่หลงฉวนกล่าวขอโทษตนเองนั้นคือเรื่องอะไร เพียงแต่ที่เขาแกล้งทำเป็นไม่รู้นั้นเพราะไม่อยากจะให้หลงฉวนคิดอะไรมากมายก็เท่านั้นเกี่ยวกับเรื่องนี้


        "เอ่อ...ก็เรื่องที่ข้าพูดจาไม่ดีเอาไว้ในก่อนหน้านี้แค่นั้น!"


        หลงฉวนกล่าวตอบออกมาอีกครั้งอย่างแผ่วเบา ทางหรงเฟยที่ได้ยินก็ยิ้มกรุบกริบเล็กน้อยผงกศรีษะรับเบาๆ 


       "เหอะ!"


       ส่วนทางด้านซวนจิงที่นั่งฟังอยู่ก็แค่นเสียงหัวเราะดังขึ้นมาอยู่ในลำคอก่อนจะซบหัวของตนลงบนไหล่ของหรงเฟยช้าๆเลิกสนใจหลงฉวนไป


       "มีอะไรเจ้าแมวบ้า!"


        หลงฉวนเองแน่นอนว่าเขาได้ยินซวนจิงหัวเราะดังในลำคอทำให้เขารีบหันไปกล่าวถามแก้เขินอายอย่างรวดเร็ว เพียงแต่ทางซวนจิงกลับไม่สนใจคำกล่าวของหลงฉวน นั่นยิ่งทำให้หลงฉวนเกิดความอับอายเพิ่มขึ้นเข้าไปอีก


       "เอาน่าๆ! ยังไงพวกเราทั้ง3ก็เปรียบเสมือนสหายกัน! รักกันไว้ดีกว่าไม่ใช่หรือ? ฮะๆๆ"


       แต่ทว่าคำกล่าวของหรงเฟยในครั้งนี้นั้น พวกมันกลับแทงใจดำทั้งหลงฉวนและซวนจิงอย่างแน่นอน 


      "รักกัน?...ข้าเนี้ยนะ!"


      ทั้ง2พร้อมใจกันกล่าวออกมาเป็นเสียงเดียว ซึ่งหรงเฟยก็คาดคิดเอาไว้อยู่แล้วจึงทำเพียงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเท่านั้น


      "ชิ/เชอะ!"


     แต่ทางฝั่งของทั้ง2ตนกลับรีบเบือนหน้าหนีอย่างอารมณ์เสียเพราะด้วยคำกล่าวของหรงเฟย เนื่องพวกตนคิดว่าหรงเฟยมองยังไงถึงได้เห็นว่าพวกตนนั้นรักกัน แต่ทว่ากลับไม่มีใครกล้าถามออกมาเพราะมันจะทำให้หรงเฟยเสียน้ำใจ ทั้ง2จึงได้แต่เก็บพวกมันเอาไว้กับตนเองและนั่งรอเงียบๆจนกระทั่งอาหารมาเสริฟและเริ่มทานกันอย่างมูมมาม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 515 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1909 Parichat1009 (@Parichat1009) (จากตอนที่ 167)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 21:03
    สนุกมากค่ะ
    #1909
    0