กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 166 : ระบายความหิว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 492 ครั้ง
    23 ก.ย. 61

"เจ้าพวกขยะ! วันนี้ข้าจะไม่ปราณีใครทั้งสิ้น!"


เสียงกล่าวดังตามขึ้นอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าครั้งนี้ กลุ่มของบุรุษทั้ง6คนพลันร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เนื่องจากเสียงที่กล่าวดังขึ้นมานั้นอยู่ด้านของพวกเขาทั้งๆที่ไม่มีใครรับรู้ถึงตัวตนของอะไรที่กล่าวออกมาได้เลย 


ควับๆ! 


ทุกคนหันไปมองที่ด้านหลังอย่างพร้อมเพียงก่อนใบหน้าของพวกเขาจะพลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว 


"บัดซบ! มันมาได้ยังไง?"


เสียงของบุรุษคนหนึ่งดังขึ้นมาทันทีที่เห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของพวกตน 


โดยในตอนนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาห่างออกไปไม่ถึง5ก้าวปรากฎร่างเล็กๆสีขาวขนปุกปุยกำลังยืนสี่ขาจ้องมามองที่พวกเขาอย่างน่าหวาดหวั่น ทั้งๆที่รูปลักษณ์ตัวมันไม่ได้น่ากลัวหรือให้ความรู้สึกที่ดูน่าเกรงขามเลยสักนิด 


"สาม-สาม! อย่าลืมเจ้าแมวบัดซบ!"


เสียงกล่าวดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างเย็นชาพร้อมกับเงาร่างเล็กๆที่พุ่งออกจากบนศรีษะของหรงเฟยที่อยู่มองอยู่ด้วยรอยยิ้มเข้าหากลุ่มของบุรุษทั้ง6คนในทันที 


"ไม่ต้องมากล่าวกับข้า!"


ซวนจิงเอ่ยตอบออกมาอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่ร่างของเขาจะหายไปจากเบื้องหน้าของกลุ่มบุรุษทั้งหมด 


"...ซวยแล้ว! นี่มันสัตว์อสูรระดับสวรรค์!"


เสียงของหนึ่งในกลุ่มบุรุษตะโกนออกมาอย่างหวาดกลัว แต่ถึงแม้ว่ามันจะไม่กล่าวออกมา สหายมันทุกคนต่างก็รับรู้ได้เป็นอย่างดี 


ก่อนที่ทุกคนในกลุ่มบุรุษจะระเบิดพลังปราณของตนอกมาอย่างรวด


ครืนนน! ประทับ! 


แต่ในขณะนั้น เสียงตะโกนก็ดังขึ้นมาพร้อมๆกับการระเบิดพลังปราณระดับปฐพีขั้นที่1-3ของกลุ่มบุรุษ6คน ทำให้พื้นที่รอบๆในระยะซอกมุมที่ทุกคนกำลังอยู่ตอนนี้จะพลันปรากฎตัวอักษรมากมายลอยวนไปวนมาอยู่กลางอากาศรอบๆอย่างสวยงาม


ซึ่งเสียงดังที่ว่านี้มาจากเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่อีกด้านหนึ่งของพวกมันหรือหรงเฟยนั่งเอง แต่ทว่าเพียงพริบตาเดียว ตัวอักษรทั้งหมดก็พลันรวมตัวกันกลายเป็นแสงสีเทาขึ้นมาปกคลุมทั่วพื้นที่ในซอกมุมแห่งนี้ดูคล้ายกับกรอบสี่เหลี่ยมในทันที 


"นี่มัน...อักขระ!"


1ในบุรุษ6คนพลันกล่าวออกมาอย่างตื่นกลัวสุดขีด โดยที่เสียงของมันนั้นทำให้ความกลัวของทุกคนเพิ่มขึ้นไปอีกระดับหนึ่ง


โดยอักขระที่หรงเฟยใช้ออกในครั้งนี้เปรียบเสมือนกำแพงกั้นเสียง ที่ไม่ว่าภายใต้กำแพงแห่งนี้จะส่งเสียงดังเท่าไหร่ แน่นอนว่ามันย่อมไม่สามารถเล็ดลอดออกไปภายนอกได้เลยแม้แต่แอะเดียว และที่สำคัญ กำแพงอักขระของหรงเฟยในตอนนี้ หากผู้ใดที่ไม่ได้อยู่ในระดับสวรรค์ย่อมเป็นการยากที่คนผู้นั้นจะทำลายกำแพงและฝ่าเข้าหรืออกไปได้


"บัดซบ! ข้าไม่เชื่อว่ามันจะเก่งกาจอะไรมาก พวกเราอย่าได้กลัว รีบเรียกใช้ทักษะแรงๆออกมาโจมตีพวกมันไปเลย!"


เสียงของบุรุษคนหนึ่งกล่าวดังขึ้นมาเพื่อเพิ่มกำลังใจให้กับคนในกลุ่ม เพียงแต่ว่าเมื่อเขาหันไปมองหาสหายของตน แววตาของเขาถึงกับเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว 


"ม...มะ...ไม่จริง!"


บุรุษผู้ที่ตกตะลึงกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ตัว โดยที่ตอนนี้ สหายของตนที่ร่วมมือด้วยกันอีก5คนนั้น พวกมันทั้ง3คนกำลังสั่นระริกๆเป็นลูกนกตกน้ำอยู่อย่างหวาดกลัว ส่วนอีก2คนพลันนอนอยู่ที่พื้นจมกองเลือดของตนเองอยู่ข้างๆไม่ไกล 


"เจ้า!....หากเจ้าสังหารพวกข้า! ทางราชวงศ์ย่อมรับรู้และไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่!"


บุรุษที่เห็นสหายรวมทั้งตนเองไม่มีทางสู้แล้ว  ทำให้เขารีบหันไปกล่าวกับเด็กหนุ่มที่อยู่ด้านหลังเพื่อข่มขู่ในทันที 


"..." 


แต่ทางดูเหมือนทางเด็กหนุ่มหรือหรงเฟยนั้นราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจที่พวกมันกล่าวเลย แววตาที่ต้องมองมาที่กลุ่มของบุรุษทั้งหมดดูไร้อารมณ์แต่มุมปากของเขากลับเผยอยิ้มอยู่อย่างแปลกประหลาด 


".." 


เมื่อบุรุษผู้นั้นเห็น ร่างของเขาถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างหวาดกลัว แววตาของเขาในตอนนี้ไม่หลงเหลือความรู้สึกอะไรอื่นอีกแล้วนอกจากความหวาดกลัวอย่างสุดขีด 


อ๊ากก! 


แต่ทว่า เสียงกรีดร้องของสหายตนเองที่ด้านหลังของเขากลับดังขึ้น ทำให้เขารีบหันไปมองก่อนจะพบกับร่างของสหายอีก3คนของตนกำลังนอกจมกองเลือดอยู่ที่พื้นโดยมีสัตว์อสูรตัวเล็กๆเท่าฝ่ามือ2ตัวที่กำลังกัดกินเนื้อของพวกมันอยู่ด้วย 


"ด.ดะ...ได้โปรด!" 


บุรุษผู้ที่ยืนอยู่เป็นคนสุดท้ายได้แต่กล่าวขอร้องออกมาเสียงสั่น พร้อมทั้งดวงตาของมันจะมีน้ำใสๆไหลรินออกมาอย่างรวดเร็ว 


กรรร...! 


เพียงแต่ว่าเสียงที่ตอบกลับมานั้นมีเพียงแค่เสียงขู่คำรามเบาๆของสัตว์อสูรตัวเล็กๆเบื้องหน้าของเขาเท่านั้น ทำให้เขารีบหันไปคุกเข่ากล่าวกับเด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้านายมันเพื่อหวังเอาชีวิตรอดในทันที 


"นายท่าน...ข้าขออภัยด้วย โปรดไว้ชีวิตของข้าด้วยเถิดด!" 


เด็กหนุ่มหรือหรงเฟยที่ได้ยิน ตัวเขาก็ยิ้มขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจขณะจ้องมองบุรุษเบื้องหน้าอยู่ ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนไปมองทางด้านหลังของบุรุษ 


"ข้าไม่ใช่คนที่จะสังหารเจ้า! เพียงแต่เป็นเขาที่อยู่ด้านหลังเจ้า!" 


เสียงกล่าวของหรงเฟยดังออกมาจากปากอย่างเย็นชา ทำให้บุรุษที่ได้ยินถึงกับหันหลังกลับไปมองอย่างรวดเร็ว 


ตึกๆๆ 


ทันทีที่บุรุษผู้ที่เหลืออยู่เป็นคนสุดท้ายหันไปมองทางด้านหลังของตน เสียงก้าวเดินอย่างแผ่วเบาพร้อมด้วยเงาร่างเล็กๆสีดำ ดวงตาแดงฉานค่อยๆก้าวเท้า2คู่เล็กๆของมันเดินเข้าหาบุรุษเบื้องหน้าอย่างช้าๆทันที 


"นายท่าน...ข้าขอให้ท่านโปรดอภัยในความโง่เขรา!"ปึก! 


บุรุษที่เห็นเช่นนั้นรีบโขกศรีษะของตนลงกับพื้นเพื่อขอความเมตตาจากสัตว์อสูรเบื้องหน้าอย่างไม่ลังเล


"ข้า...อารมณ์ไม่ดี!"


เสียงกล่าวตอบกลับอย่างเย็นชาพลันดังสวนขึ้นมาเบาๆ ก่อนที่ร่างของบุรุษที่อยู่เบื้องหน้าจะสั่นสะท้านและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจะลุกพรวดขึ้นยืนวิ่งหนีเพื่อเอาชีวิตรอด 


"ไม่! ข้าต้องรอดออกไป!"


ความสิ้นหวังของบุรุษนี้นช่างริบหลี่นัก ถึงแม้เขาจะรู้เช่นนั้น แต่ในเมื่อรออยู่ๆเฉยๆตนเองก็ต้องถูกสังหาร ตัวเขาจึงพยายามออกตัววิ่งอย่างสุดแรงเกิด  


ฉึบ! ตุบๆ! 


แต่ความหวังของเขาก็เป็นเพียงอากาศที่ไม่มีตัวตน  ทันทีที่ร่างของบุรุษวิ่งหนีออกไปได้ไม่ถึง5ก้าว เงาร่างเล็กๆสายหนึ่งก็พลันพุ่งตัดผ่านตัวเขาไปอย่างรวดเร็ว จนนศรีษะของเขาที่ตั้งอยู่เอาไว้บนบ่าจะค่อยๆหลุดหล่นลงกับพื้นพร้อมกับตามด้วยร่างกายที่ค่อยๆล้มลงเช่นกัน 


"เฮ้ออ...พวกเจ้าสมควรตายแล้ว!"


หลังจากนั้น เสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะตามด้วยเสียงกล่าวของหลงฉวนที่ยืนดูร่างไร้วิญญาณของพวกบุรุษอย่างเย็นชา  


"พวกท่านนี่ช่างน่ากลัวเสียจริงๆ!"


เสียงของหรงเฟยดังตามขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม เนื่องด้วยที่เขายืนมองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดทุกอย่าง ทำให้เขารับรู้และเหตุทุกเรื่องที่หลงฉวนและซวนจิงกระทำ 


โดยที่กลุ่มบุรุษทั้ง6คนนั้น  ทั้งๆที่พวกเขามีพลังถึงระดับปฐพี และใช้ออกด้วยวิชาที่ไม่ธรรมดา แต่ทั้งหมดก็ยังเป็นเพียงแค่มดปลวกในสายตาของทั้งคู่อยู่ดี เพียงแค่ทั้ง2ขยับไปมานิดเดียว ร่างของบุรุษทั้งหมดก็ถึงกับสิ้นลมหายใจไปอย่างง่ายดาย 


"หึ! แค่นี้อย่าเอาพวกข้าไปชื่นชม เอาเถอะ! อย่างน้อยมันก็ไสามารถระบายความหิวของข้าได้นิดหน่อย!"


หลงฉวนกล่าวตอบออกมาเสียงเรียบก่อนที่เขาจะมองไปที่หรงเฟย


"..." ฟุบๆ 


ส่วนทางซวนจิงเองก็ดูเหมือนกับพึงพอใจเล็กน้อย แต่ตัวเขาก็แสดงออกไม่มากนัก ก่อนที่ร่างของทั้งหลงฉวนและซวนจิงจะกลับมาเกาะร่างของหรงเฟยในตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว 


"เอาละ! ในเมื่อพวกท่านได้ระบานกันเล็กน้อยแล้ว ช่วยรอข้าอีกสักครู่ เดี๋ยวพวกเราจะไปทานอาหารกัน!"


หรงเฟยเห็นว่าทั้งหมดจบสิ้นแล้ว ตัวเขาก็ไม่รอช้ารีบกล่าวออกไปมาพร้อมกับไปค้นร่างของพวกบุรุษที่นอนเป็นศพอยู่บนพื้นเบื้องหน้าด้วยความเร็ว 


"อ่า...พวกมันช่างจนกันเสียจริงๆ! มีเพียงแค่อะไรก็ไม่รู้ช่างไรสาระสิ้นดี!"


.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2-3ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่479ครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 492 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1392 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 16:21

    เข้ากลุ่มยังงัยครับ


    #1392
    0
  2. #1390 Newwkak (@Newwkak) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:46
    เมื่อไหร่จะได้กินข้าวสะทีเนี่ยสามตอนแล้ว55555+มิหิวแย่รึ
    #1390
    0
  3. #1389 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 14:05
    รออ่านนะคะ
    #1389
    0
  4. #1388 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 166)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 13:37
    ขอบคุณครับ
    #1388
    0