กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 163 : ขอตัวก่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 535 ครั้ง
    17 ก.ย. 61

"อืม...!" 


หรงเฟยพยักหน้าตอบรับอย่างไม่ขัดข้อง ก่อนที่มือของเขาจะถูกสะบัดออกไปเบื้องหน้าเบาๆพร้อมทั้งแบมือของตนพลันบนมือของเขาปรากฎเม็ดกลมๆ3เม็ดขึ้นมาในมือของหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 


แต่ในทันทีที่เม็ดกลมๆทั้ง3ปรากฎขึ้นมาในมือของหรงเฟย กลิ่นหอมอบอวลต่างกระจายตัวออกในบริเวณกว้างจนทำให้ทุกคนภายในร้านแห่งนี้ต่างหันมามองเป็นตาเดียวทันที 


"นี่มัน...!"


และเมื่อพนักงานสาวที่ตรวจสอบเม็ดกลมๆทั้ง3ในมือของหรงเฟยด้วยสายตาและกลิ่ยอาย ตัวนางพลันเบิกตากว้างตกตะลึงพร้อมทั้งรีบยกมือขึ้นมาป้องปากของตนอย่างรวดเร็ว 


"นี่คือเม็ดยา "ทลายฟ้า" ระดับสวรรค์ขั้นที่8 ไม่ทราบว่ามันพอจะขายได้หรือไม่?"


หรงเฟยรีบกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มขณะมองดูสีหน้าของพนักงานสาวอยู่ 


โดยที่เม็ดยาทั้ง3นี้ หรงเฟยเป็นคนปรุงมันขึ้นมาเองในตอนที่ฝึกฝนอยู่ภายในมิติ! เนื่องด้วยตอนนั้น ทุกครั้งที่หรงเฟยว่างจากการฝึกฝน ตัวเขาจะทำการฝึกปรุงยาอยู่บ่อยๆรวมทั้งบ่มเพาะพลังของตนจนกระทั้งสุดท้าย หรงเฟยก็สามารถปรุงเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นที่8ได้เป็นที่เรียบร้อย ไม่เพียงเท่านั้น ในตอนนี้จุดสูงสุดที่หรงเฟยปรุงแต่งเม็ดยาออกมาได้คือเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นที่10 


"ด..ดะ..ได้เจ้าค่ะ! เชิญคุณชายตามข้ามาเลย!"


หญิงสาวที่เพิ่งจะสามารถรวบรวมสติของตนกลับคืนมา ตัวนางรีบกล่าวออกมาอย่างร้อนรนก่อนจะเชิญหรงเฟยให้เดินตามนางไปในทันที 


"อืม...!"


หรงเฟยพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเดินตามพนักงานสาวไปอย่างรวดเร็ว 


"เฮ้ยๆ! เมื่อกี้เจ้าได้ยินมั้ยว่าเด็กหนุ่มนั่นมันมาขายเม็ดยาระดับสวรรค์ชั้นที่8?"


เสียงของลูกค้าภายในร้านผู้หนึ่งกล่าวกระซิบออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาตนเองขณะจ้องมองที่หรงเฟยกำลังเดินตามพนักงานสาวไปอยู่ 


"ได้ยิน...ข้าไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภายในหอคอยแห่งนี้จะมีเม็ดยาระดับนั้นด้วย!"


เสียงของลูกค้าอีกคนที่เป็นสหายกับคนที่กล่าวออกมาถามตน กล่าวตอบออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาเช่นเดียวกับคนแรก 


"...เจ้าหนูนั่นคงเป็นบุตรของตระกูลใหญ่เป็นแน่ถึงได้มีเม็ดยาแบบนั้นอยู่กับตนเอง หากว่าไม่ใช่แล้วแน่นอนว่ามันคงจะเป็นบุตรของเจ้าสำนักใหญ่เป็นแน่!"


บางคนก็เริ่มที่จะกล่าวสงสัยถึงเบื้องหลังของเด็กหนุ่มหรงเฟย โดยที่ทุกคนไม่แม้แต่คนเดียวจะคิดว่าเด็กหนุ่มผู้ที่ครอบครองเม็ดยาทั้ง3อยู่นั้นจะเป็นคนปรุงมันขึ้นมาเอง เพราะด้วยอายุขนาดเขา เรื่องแบบนี้มันเป็นไปไม่ได้แน่นอน ซึ่งขนาดภายในหอคอยแห่งนี้เองที่จำกัดบุคคลให้เข้ามาได้ต้องมีอายุต่ำกว่า30ปี อย่าว่าแต่จะมีใครปรุงเม็ดยาระดับสวรรค์ได้เลย ขนาดเม็ดยาระดับปฐพียังไม่เคยจะมีใครพบเจอด้วยซ้ำไป 


และพวกเม็ดยาที่มีระดับตั้งแต่ปฐพีขึ้นไปนั้น พวกมันจะถูกนำมาจากด้านนอกของหอคอยไม่เคยมีผู้ใดปรุงแต่งออกมาได้มาก่อน นี่จึงเป็นเหตุผลที่ทุกคนคิดเกี่ยวกับเบื้องหลังของเด็กหนุ่่มแทนที่จะสงสัยว่าเด็กหนุ่มคือผู้ที่ปรุงมันเองกับมือในทันที 



หลังจากที่หรงเฟยเดินตามพนักงานสาวเข้ามาในร้าน 


สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องมองทางหรงเฟยอย่างไม่ละไปไหน เพียงแต่หรงเฟยเองก็ยังคงเดินอยู่อย่างเมินเฉยไม่ได้ให้ความสนใจใครเลย ก่อนที่เขาจะถูกพนักงานสาวนำเข้าไปในห้องแห่งหนึ่งทันที 


"เชิญคุณชายนั่งรอสักครู่เจ้าค่ะ ข้าจะไปตามผู้จัดการร้านมาให้!"


หลังจากที่พนักงานสาวพาหรงเฟยเข้ามาในห้อง ตัวนางก็กล่าวออกมาขณะผายมือไปทางด้านข้างซึ่งเป็นเก้าอี้ตั้งอยู่ 


"ขอบคุณ!"


หรงเฟยพยักหน้าตอบรับขอบคุณเบาๆพร้อมทั้งเดินไปนั่งบนเก้าอี้ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าของตนในทันที 


จากนั้น พนักงานสาวที่เห็นหรงเฟยนั่งลงแล้ว ตัวนางก็หมุนตัวเดินกลับออกไปนอกห้องปล่อยให้หรงเฟยนั่งรออยู่เงียบๆไปคนเดียว 


จนเวลาผ่านไปไม่ถึง100ลมหายใจ 


ก็อกๆๆ แอ็ด! 


เสียงเคาะประตูเบาๆตามด้วยเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นมาก่อนที่หรงเฟยจะมองมาทางประตูและพบเข้ากับพนักงานสาวคนเดินกำลังถือถ้วยน้ำชาพร้อมกับบุรุษร่างกายผอมบาง ใบหน้าคมคายผู้หนึ่ง อายุราวๆ25-26ปีเดินนำเข้ามา 


พรึ่บ! "ยินดีที่ได้พบ!"


หรงเฟยรีบยืนตัวตรงขณะเอ่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มในทันที 


"ยินดีที่ได้พบเช่นกัน! เชิญนั่งก่อนตามสบาย!"


บุรุษร่างผอมกล่าวตอบกลับหรงเฟยด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกันขณะผายมือเชื้อเชิญให้หรงเฟยนั่งทำตัวตามสบาย 


โดยที่เขาตั้งแต่ก้าวเข้ามาภายในห้อง สายตาของเขาก็พลันสังเกตุเห็นสัตว์อสูร2ตัวที่เกาะอยู่บนศรีษะและไหล่ของเด็กหนุ่มดูแตกต่างจากสัตว์อสูรทั่วๆไป และจ้องมองสลับไปมาเล็กน้อยอย่างสงสัยถึงตัวตนของสัตว์อสูรที่อยู่กับเด็กหนุ่มเบื้องหน้าของตน2ตัว 


"ขอรับ!"


หรงเฟยพยักหน้าตอบอีกครั้งก่อนที่เขาจะนั่งลงตามด้วยบุรุษวัย25-26ปีที่นั่งลงบนเก้าอี้เบื้องหน้าเขาอย่างรวดเร็ว 


"นี่เจ้าค่ะน้ำชา....!"


พนักงานสาวที่เห็นว่าทั้ง2กำลังจะคุยเรื่องสำคัญกัน ตัวนางก็รินน้ำชาใส่แก้วให้กับทั้งคู่ก่อนที่นางจะลุกขึ้นและเดินไปยืนอยู่ที่ด้านหลังของบุรุษวัย25-26ปีในทันที 


"อืม...เอาละงั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่าเพื่อไม่ให้เสียเวลา ข้ามีนามว่า ตู่ฉงหยาน เป็นผู้จัดการร้านแห่งนี้ ไม่ทราบท่านคือ?"


ขณะนั้นเอง บุรุษวัย25-26ปีหรือ ตู่ฉงหยาน เบื้องหน้าของหรงเฟยพลันกล่าวขึ้นมาเสียงเรียบแนะนำตนเองขณะละสายตาจากสัตร์อสูรมาจ้องมองที่เด็กหนุ่มหรือหรงเฟยเบื้องหน้าของตนอย่างรวดเร็ว 


"ข้ามีนามว่า หรงเฟย และที่ข้ามาในวันนี้ ข้าจะมาขายสิ่งนี้ให้กับท่าน ไม่ทราบว่าท่านจะรับหรือไม่?"


หรงเฟยกล่าวตอบแนะนำตนเองอย่างเรียบง่ายก่อนจะหยิบเม็ดยา "ทลายฟ้า" ออกมาจากแหวนมิติเอาไว้บนมือและยื่นให้กับตู่ฉงหยานดูอย่างไม่รีบร้อน 


"หืม...? ข้าขอทราบได้หรือไม่ว่าท่านนำมันมาจากที่ใด?"


ตู่ฉงหยานกล่าวถามออกมาอย่างแปลกใจ โดยที่ความแปลกใจของเขานั้นถูกแยกออกเป็น2ส่วน ซึ่งส่วนหนึ่งถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ก็ยังถือว่าแปลกใจอยู่บ้างเพราะเขาได้ยินมาจากปากของพนักงานสาวแล้วว่ามีคนผู้หนึ่งนำเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นที่8มาขายให้กับทางร้านเกี่ยวกับเรื่องนี้ 


แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจมากยิ่งกว่านั้นคือที่มาของเม็ดยาเบื้องหน้าของเขาที่ว่าถึงแม้มันจะถูกนำเข้ามาภายนอกของหอคอยก็ตาม แต่เม็ดยาระดับนี้เองก็ไม่ใช่ว่าจะมีผู้คนที่สามารถปรุงมันขึ้นมาได้มากมายนัก เพราะขนาดทางราชวงศ์เองยังมีน้อยมากที่จะมีผู้คนปรุงมันออกมาได้


"ข้าคิดว่า ข้าไม่สามารถตอบเรื่องนี้กับท่านได้ต้องขออภัยด้วย! แต่แน่นอนว่ามันไม่ได้ถูกขโมยมาจากใครขอให้ท่านโปรดวางใจได้!"


หรงเฟยส่ายหัวปฎิเสธเล็กน้อยขณะกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาเองที่ไม่อยากจะบอกว่าตนเองเป็นคนปรุงแต่งมันขึ้นมากับมือ เพราะหากผู้คนรับรู้ว่าเขาเป็นคนปรุงมันขึ้นมาเอง ในอนาคตเรื่องพวกนี้คงจะสร้างความวุ่นวายให้กับเขาไม่น้อยเลยทีเดียว


"เอิ่ม...หากท่านไม่สามารถบอกที่มาได้ข้าเองก็เกรงว่า...!"


ตู่ฉงหยานที่เห็นเด็กหนุ่มกล่าวตอบปฎิเสธตน ตัวเขาก็คิดที่ทำให้เด็กหนุ่มพูดออกมาให้ได้ว่าเม็ดยาพวกนี้ทันมาจากที่ใดอย่างเจ้าเลห์ เพราะถ้าเกิดทางร้านของเขาได้รู้จักสนิทสนทกับบุคคลที่ปรุงเม็ดยาระดับนี้ขึ้นมา นั่นมันก็คงจะช่วยให้ร้านของเขากลายเป็นร้านค้าขายเม็ดยาที่มีระดับสูงที่สุดภายในหอคอยแห่งนี้เลยก็ว่าได้ 


"ข้าคงเสียมารยาทแล้ว! ขอตัวก่อน!"


.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2-3ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่469ครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 535 ครั้ง

1,987 ความคิดเห็น

  1. #1379 Montree Accoban (@moacc2001) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 04:28
    เรื่องมากก็อดไป
    #1379
    0
  2. #1377 white-rabbit (@leesora) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 12:53
    ไรท์ใส่เครื่องหมายตกใจ!ทุกประโยคคำพูดเลย อ่านแล้วเหนื่อยอ่ะค่ะ บางประโยคไม่ต้องมีก็ได้มั้งคะ
    #1377
    0
  3. #1376 kacu (@mucu) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 12:39

    รออ่านนะคะ สู้ๆค่ะ
    #1376
    0
  4. #1375 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 163)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 12:31
    ขอบคุณครับ เผาร้านมานนนนนน
    #1375
    0