กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 162 : ร้านสรรพสิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 482 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

กลับมาทางหรงเฟย 


หลังจากที่หรงเฟยรีบเดินหนีออกมาจากกลุ่มบุรุษร่างกายกำยำและเดินตรงไปตามทางที่บุรุษผู้นั้นบอก 

ไม่นานนัก หรงเฟยก็เดินมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกขนาดใหญ่2ชั้นโดยที่มีป้ายเขียนเอาไว้อยู่ด้านหน้าว่า "ร้านสรรพสิ่ง"  


"เฮ้อ...ท่านหลงฉวน! ท่านอย่าได้พูดคุยกับใครเลยข้าขอ!"


ในขณะนั้น เสียงถอนหายใจของหรงเฟยพลันดังขึ้นมาขณะสายเหลือบขึ้นไปมองทางหลงฉวนที่กำลังขดตัวอยู่บนศรีษะของตนในทันที 


"หืม?...ทำไมข้าถึงคุยกับใครไม่ได้?"


หลงฉวนที่ได้ยินรีบถามออกมาอย่างสงสัย ดยที่ตัวเขาในตอนแรกก็งุนงงอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆ หรงเฟยก็รีบเร่งเท้าก้าวเดินออกมาจากกลุ่มของบุรุษร่างกายกำยำคล้ายกับว่ากำลังเดินหนีอะไรบางอย่าง 


แต่แน่นอนว่าตัวเขาก็ไม่ได้ซักถามอะไร เพียงได้แต่คอยอยู่เงียบๆจนหรงเฟยกล่าวออกมา ตัวเขาจึงพอจะได้ถามให้หายสงสัย 


"...ก็ท่านเล่นคุยกับผู้คนแบบนี้ คนพวกนั้นก็คงจะเข้าใจว่าอย่างน้อยท่านคงจะเป็นสัตว์อสูรระดับสวรรค์แน่ๆถึงสามารถพูดจาเสียงมนุษย์ออกมาได้!"


หรงเฟยรีบกล่าวออกมา ซึ่งตัวเขาเองก็รู้เรื่องนี้ดี เพราะหากไม่ใช่สัตว์อสูรที่มีระดับสวรรค์ขึ้นไปแล้ว นั่นจะเป็นการยากที่สัตว์อสูรจะสามารถพูดภาษามนุษย์ได้ 


"เอ้า...แล้วมันไม่ถูกเช่นนั้นรึก็ในเมื่อข้าเองก็มีพลังระดับสวรรค์?"


หลงฉวนกล่าวออกมาอย่างงุนงง ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าสิ่งที่หรงเฟยกล่าวนั้นค่อนข้างจะทำให้ตัวเขารู้สึกสับสน เพราะที่หรงเฟยกล่าวมาว่า "ผู้คนคงจะคิดว่าเขาเป็นสัตว์อสูรระดับสวรรค์" และนั่นเขาเองก็มีระดับเช่นนั้นจริงๆ ไหนเลยเขาจะพูดออกมาไม่ได้ 


"เฮ้อ...ท่านนี่ไม่รู้อะไรเลยสินะว่า สำหรับมนุษย์นั้นสัตว์อสูรทุกตัวคือสัตว์ร้ายสำหรับพวกเขา ไม่ว่าท่านจะไม่มีเจตนาที่อยากจะทำร้ายหรืออะไรกับตามกับพวกเขา แต่สำหรับพวกเขาแล้ว ยังไงพวกท่านก็คือศัตรูอยู่ดี และแน่นอนว่าหากพวกเขารู้ว่าท่านมีพลังถึงระดับสวรรค์! พวกมนุษย์บางคนเองก็คงจะหวาดกลัวถึงตัวตนของพวกท่านและคิดที่จะกำจัดความหวาดกลัวตามสัญชาตญาณของพวกเขาด้วยการขับไล่ไสส่งหรือกระทั่งอาจจะรวมตัวกันพยายามสังหารท่านก็เป็นได้ และนั่นเองก็จะเป็นตัวนำพาความเดือดร้อนมาสู่พวกเราทั้งหมดได้!"


หรงเฟยกล่าวอธิบายให้หลงฉวนฟังรวมไปถึงซวนจิงด้วยเช่นกัน โดยตัวเขาที่เคยศึกษาเกี่ยวกับเรื่องของสัตว์อสูรมาตั้งแต่เด็กในตระกูลหวางนั่นพอจะทำให้เขาเข้าใจไม่มากก็น้อยเกี่ยวกับสัตว์อสูรในความเข้าใจของมนุษย์ 


เพราะด้วยเหตุที่มนุษย์กับสัตว์อสูรแบ่งแยกและต่อสู้กันนั้น มันเนื่องมาจากการที่พวกมนุษย์เองมีความหวาดกลัวและทำความเข้าใจเกี่ยวกับพวกสัตว์อสูรได้เพียงน้อยนิด 


และยิ่งสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในบริเวณป่ารอบๆซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยของพวกมนุษย์นั้น พวกมันต่างเป็นสัตว์อสูรที่มีความดุร้ายและไม่สามารถสื่อสารทำความเข้าใจกับมนุษย์ได้ ทำให้ทุกวันๆเกิดแต่เรื่องการเข่นฆ่าระหว่างทั้ง2ฝ่ายอยู่ร่ำไป 


"แล้วเจ้ากลัวพวกมันด้วยหรือ?"


หลังจากที่หลงฉวนได้ยินสิ่งที่หรงเฟยกล่าวออกมา เสียงที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจปนอยู่พลันดังขึ้นมาเบาๆจากปากของเขาทันที 


"ใช่ว่าจะกลัว! เพียงแต่พวกท่านต้องทำความเข้าใจด้วยว่ายังไงข้าก็เป็นมนุษย์และต้องอาศัยอยู่ในสังคมนี้รวมกับพวกเขา หากว่าพวกเราถูกกีดกันและขับไล่โดยพวกเขานั่นคงจะไม่ส่งผลดีกับเราในตอนนี้ เพียงแต่ถ้าพวกเขามาระรานสร้างความเดือดร้อนแก่พวกเราก่อน เช่นนั้นข้าเองก็ไม่ไว้หน้าใครเช่นกัน!"


หรงเฟยกล่าวออกมาอย่างเป็นกลาง ด้วยเหตุผลที่ว่ายังไงตนเองก็เป็นมนุษย์และต้องอาศัยอยู่ในสังคม แต่ถึงจะอย่างนั้น ตัวเขาก็ไม่ค่อยจะสิงสู่อยู่กับใครมากมาย และแน่นอน ความคิดของเขาก็เป็นเช่นเดียวกัน เพราะหากมนุษย์มุ่งร้ายมาใส่เขา ตัวเขาเองก็จะจัดการกับพวกมันทั้งหมดเช่นกัน 


"หึ...ดี! เช่นนั้นข้าก็จะเชื่อฟังเจ้าไม่กล่าวกับใครอีก!"


หลงฉวนที่ขดตัวอยู่บนศรีษะของหรงเฟยรีบกล่าวขึ้นมาหลังหรงเฟยกล่าวจบ แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น ตัวเขาก็ไม่ค่อยพอใจสักเท่าไหร่กับคำตอบของหรงเฟยมากนัก เนื่องด้วยตนเองต้องคอยทำตัวคล้ายกับหลบๆซ่อนๆไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของตนเองได้ ทั้งๆที่เขาเองก็รักในศักดิ์ศรีและต้องการแสดงความยิ่งใหญ่ของตนเองให้สิ่งมีชีวิตต่างๆได้ประจักษ์เช่นกัน 


"อืม!"


หรงเฟยพยักหน้าตอบด้วยรอยยิ้มเบาๆอย่างช่วยไม่ได้หลังจากที่ได้ยินคำกล่าวของหลงฉวน 


จากนั้น หรงเฟยก็เลิกสนใจเรื่องนี้ไปก่อนจะก้าวเดินเข้าไปในตึก "ร้านสรรพสิ่ง" เบื้องหน้าของตนอย่างรวดเร็ว 


"..." 


ทางซวนจิงที่นั่งฟังอยู่บนไหล่ของหรงเฟยเงียบๆนั้น ตัวเขาไม่ได้แสดงความคิดเห็นใดๆเลยระหว่างการพูดคุยของทั้ง2 เพราะยังไงเรื่องสงครามระหว่างสัตว์อสูรและมนุษย์ ตัวเขาก็รู้ดีว่ามันมีมาเนิ่นนานแล้วและไม่รู้ว่าตั้งแต่ตอนไหนกันที่เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น 


หลังจากนั้น เมื่อหรงเฟยก้าวเท้าเข้ามาภายใน "ร้านสรรพสิ่ง" แล้ว สายตาของเขาก็กวาดมองไปรอบๆอย่างสนใจ  


โดยที่ภายใน "ร้านสรรพสิ่ง" ตอนนี้ต่างมากหน้าไปด้วยผู้คนที่ยืนและเดินมองสินค้าที่ตั้งโชว์อยู่ในตู้กระจกเบื้องหน้าของตนอย่างคึกคัก พร้อมทั้งใกล้ตัวของทุกคนเองจะมีบุคคลที่สวมใส่เสื้อผ้าสีขาวลวยลายสีดำเหมือนกันทั้งหมดดูคล้ายกับเป็นชุดที่ถูกออกแบบมาโดยเฉพาะพนักงานยืนอยู่ด้วยเช่นกัน 


จากนั้น สายตาของผู้คนก็เริ่มจะสังเกตุเห็นหรงเฟยที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ก่อนที่ทั้งหมดไม่ว่าจะบุรุษหรือสตรีต่างมองมาที่หรงเฟยเป็นตาเดียว 


โดยสิ่งที่สร้างความสนใจให้กับพวกเขาก็คงจะหนีไม่พ้นหลงฉวนและซวนจิงที่เกาะอยู่บนศรีษะและไหล่ของหรงเฟย  


ไม่นาน สตรีสวมใส่ชุดขาวลวดลายสีดำนางหนึ่งที่น่าจะเป็นพนักงานของร้านแห่งนี้ก็รีบปลีกตัวเดินตรงเข้ามากล่าวต้อนรับหรงเฟยอย่างรวดเร็ว 


"อ้ะ...สวัสดีเจ้าค่ะ! ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการใช้บริการซื้อหรือขายเจ้าค่ะ?" 


แต่ในทันทีที่พนักงานสาวสังเกตุเห็นหลงฉวนและซวนจิงที่อยู่บนศรีษะกับไหล่ของหรงเฟยใกล้ๆ ตัวนางก็อดที่จะรู้สึกตกใจจนต้องชะงักเท้าลงเอาไว้ไม่ได้ เนื่องด้วยรูปลักษณ์ที่สง่างามและน่ารักของทั้ง2ตัว ที่ยิ่งมองดูใกล้ๆกลับทำให้นางได้เห็นชัดเจนมากยิ่ง 


แต่ถึงอย่างนั้นก็ตาม เมื่อสายตาของนางเลื่อนมองมาที่ใบหน้าของเด็กหนุ่มเบื้องหน้า ความรู้สึกตกใจในก่อนหน้านี้พลันเปลี่ยนแปลงเป็นเขินอายอย่างรวดเร็ว ก่อนที่นางจะรีบสงบอารมณ์ของตนลง


"ข้าต้องการขายเม็ดยา! ไม่ทราบว่าที่นี่รับหรือไม่?"


หรงเฟยไม่สนใจท่าทางของพนักงานสาวเบื้องหน้าเท่าไหร่นัก ก่อนที่เขาจะถามกลับพนักงานอย่างรวดเร็ว 


"รับเจ้าค่ะ! แต่ถ้าเกิดไม่ว่าอะไร ข้าขอตรวจสอบหน่อยได้หรือไม่ว่าคุณชายนำเม็ดยาอะไรมาขายเจ้าค่ะ?"


พนักงานสาวรีบตอบรับคำกล่าวของหรงเฟย ก่อนที่นางจะกล่าวถามถึงเม็ดยาที่หรงเฟยจะนำมาขายให้กับทางร้านในทันที 


เนื่องด้วยตัวนางเองที่เป็นพนักงานร้านจำเป็นจะต้องตรวจสอบให้แน่ใจก่อนว่าของที่นำมาขายนั้นมีคุณภาพหรือไม่ เพราะถ้าหากเป็ของคุณภาพไม่สูง แน่นอนว่านางย่อมไม่เอาเรื่องนี้ไม่กล่าวกับผู้จัดการร้านให้เสียเวลาและจัดการทุกอย่างให้เสร็จสิ้นไปในทันที 


"อืม...!" 

      

.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2-3ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่465ครับ




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 482 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1661 จอมยุธรหลาง (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 23:27

    ตรงๆชอบมากๆ..

    มาตอนนี้..ใครว่าเขาเขียนห่วย..

    ผมโกรธ..เพราะมันคิดตอนได้โคตรห่วย..

    เจริญพร..

    #1661
    1
    • #1661-1 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 162)
      18 ธันวาคม 2561 / 05:30
      55555 ไม่รู้ด่าหรือชมเลยครับ แต่ขอบคุณครับ
      จริงๆแล้วผมเขียนยาวรวดเดียวแล้วเอามาตัดออกอะครับ มันเลยมีตอนพวกแบบนี้มาด้วยครับ
      #1661-1
  2. #1374 ยังไม่นอน (@Chai996) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 21:05

    ขอบคุณคับ
    #1374
    0
  3. #1372 •นิลกาฬ• (@junkskidz) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 08:30
    สิงสู่น่าจะใช้กับพวกผี/วิญญาณมากกว่านะ หรงเฟยมันยังเป็นคนอยู่เลย
    #1372
    0
  4. #1369 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 162)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 15:09
    ขอบคุณครับ
    #1369
    0