กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 161 : เลิกสนใจได้แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 532 ครั้ง
    12 ก.ย. 61


    "เงิน...มันคืออะไร?"


    หลงฉวนที่ได้ยินกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย เพราะเขาเองที่ห่างหายจากโลกภายนอกไปเป็นเวลากว่าหมื่นปีและไม่เคยที่จะสนใจเรื่องของมนุษย์ มีหรือที่เขาจะรับรู้เรื่องการใช้เงินเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนในแบบของมนุษย์กัน?


    "เฮ้อ...เงินหน่ะมันคือสิ่งที่มนุษย์ใช้แลกเปลี่ยนซึ่งกันและกันภายในสังคม! หากว่าไม่มีเงินก็ไม่สามารถซื้ออาหารหรือของอย่างอื่นได้!"


    หรงเฟยถอนหายใจออกมาขณะเริ่มอธิบายให้หลงฉวนฟัง


    "อ้อ...! เช่นนั้นทำยังไงถึงจะได้เงินมา?"


    หลงฉวนที่เข้าใจถึงความหมายของเงินแล้ว ตัวเขาก็กล่าวถามออกมาอีกครั้ง


     "ใช้สิ่งของที่มีค่าไปแลกมา!"


     หรงเฟยกล่าวตอบสั้นๆ ก่อนที่เขาจะนึกอะไรขึ้นมาได้พลันเดินไปหาบุคคลผู้หนึ่งที่อยู่ด้านข้างกำลังจ้องมองมาทางตนเองอยู่ทันที


     "พี่ชาย! ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่าในเมืองแห่งนี้สถานที่ใดรับซื้อเม็ดยาบ้าง?"


     เมื่อหรงเฟยเดินมาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าบุคคลผู้หนึ่ง ตัวเขารีบเอ่ยปากถามออกมาอย่างรวดเร็ว  


    โดยผู้ที่หรงเฟยเข้าไปถามนั้นเป็นบุรุษร่างกายสูงใหญ่ หน้าตาดุดันและเหี้ยมหาญ มีอายุราวๆ25ปี กำลังยืนมองหลงฉวนสลับกับซวนจิงด้วยแววตาที่ดูชื่นชมอยู่ 


     แต่เมื่อตัวเขาที่เห็นหรงเฟยเดินตรงเขามา ตอนแรกในหัวของเขาพลันรู้สึกไม่ดีเอามากๆ เนื่องด้วยจากสภาพของหรงเฟยและสัตว์อสูรทั้ง2ตัวของเด็กหนุ่มแล้วนั้น แน่นอนว่าเด็กหนุ่มย่อมมาจากกลุ่มใหญ่ๆและมีฐานะไม่น้อย นี่จึงทำให้เขากังวลใจอยู่เช่นกัน แต่หลังจากที่ได้ยินเด็กหนุ่มเอ่ยออกมา ความกังวลก็พลันมลายหายไปทันที


     "อ่อ...อ้ะ แน่นอนข้ารู้! เจ้าต้องเดินตรงไปทางนั้นอีกสัก1ลี้ จะมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า "ร้านสรรพสิ่ง" แปะเอาไว้ที่หน้าตึกใหญ่ๆให้มองเห็นได้ง่ายดายอยู่!"


     หลังจากที่บุรุษร่างกายกำยำสงบสติของตนลง ตัวเขาก็รีบกล่าวตอบหรงเฟยอย่างรวดเร็วพร้อมกับชี้นิ้วไปทางด้านข้างของตน แต่สายตาก็ยังคงสลับจ้องมองสัตว์อสูร2ตัวเท่าฝ่ามือที่เกาะอยู่บนหัวและไหล่ของเด็กหนุ่มเบื้องหน้าของตนอยู่


    "ขอบคุณท่านมากพี่ชาย!"


     หรงเฟยรีบก้มโค้งขอบคุณบุรุษร่างกำยำเบื้องหน้าเล็กน้อย ก่อนที่หลงฉวนที่อยู่บนศรีษะของเขาจะเข้าไปใกล้ทางบุรษร่างกำยำเบื้องหน้าเช่นกัน


     "สุดยอดด!"


     บุรุษร่างกายกำยำเมื่อเห็นร่างของหลงฉวนใกล้ๆถึงกับเบิกตากว้างอุทานออกมาอย่างตื่นเต้น เพราะลำตัวของหลงฉวนรวมทั้งเขาเล็กๆที่ศรีษะนั้นอีก พวกมันช่างดูสวยงามเป็นอย่างมาก ถึงต่อให้หลงฉวนจะมีรูปร่างดูคล้ายกับงูสีดำก็ตามที


     "เจ้ามนุษย์งี่เงาบังอาจมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้?"


     แต่กลับกัน ทางหลงฉวนพลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงแหลมเล็กที่เต็มไปด้วยความโกรธเคืองเล็กน้อยพร้อมกับสายตาที่จ้องมองไปหาบุรุษร่างกายกำยำอย่างไม่เป็นมิตร


     "..."


     บุรุษร่างกายกำยำเบื้องหน้าที่ได้ยินเสียงกล่าวของหลงฉวนถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพร้อมกับสหายอีก2-3คนด้านหลังของเขาจะมีอาการไม่ต่างกัน ก่อนที่ขาของเขาจะขยับถอยหลังไป2-3ก้าวอย่างไม่รู้ตัว


     "พ..พะ..พูดได้!"


     จากนั้นเสียงอุทานของบุรุษร่างกายกำยำกลับดังลั่นขึ้นมาเนื่องด้วยความรู้สึกตัวช้า  ทำให้ผู้คนรอบๆข้างที่มองอยู่เกิดรู้สึกสงสัยกับสิ่งที่บุรุษร่างกายกำยำอุทานออกมาทันที

    


     "..."


     ทางหรงเฟยที่ได้ยินถึงกับใบหน้าเปลี่ยนแปลงก่อนจะรีบหมุนตัวเดินไปในทิศทางที่บุรุษร่างกายกำยำบอกกับตนเพื่อต้องการหนีจากที่แห่งนี้โดยเร็ว



     ทางบุรุษร่างกายกำยังยังคงยืนนิ่งอ้าปากค้างอย่างตกใจอยู่ แต่ทว่าสายตาของมันก็เลื่อนมองตามไปที่หลงฉวนขณะเด็กหนุ่มกำลังเดินจากไปอยู่อย่างเงียบๆ จนหลังจากที่หรงเฟยเดินจากไปได้ไกล


      "เฮ้ยย! พวกแกได้ยินอย่างที่ข้าได้ยินใช่หรือไม่?....เฮ้ยๆ"


      บุรุษร่างกายกำยำพลันได้สติกลับคืนมาก่อนจะหันไปกล่าวกับสหายอีก3คนของตนด้านหลังอย่างรวดเร็ว และเมื่อตัวเขาเห็นสหายของตนที่กำลังตกตะลึงอยู่ไม่แพ่ตนเอง บุรุษร่างกายกำยำรีบเข้าไปเขย่าร่างของทั้ง3คนอย่างรุนแรง


     กึกๆๆ!


     "ได้ยิน!"


     และเมื่อทั้ง3คนที่ถูกเขย่าร่างกายจนได้สติกลับคืนมา พวกเขาทั้งหมดต่างพยักหน้าตอบขณะกล่าวเป็นเสียงเดียวทันที



     "เช่นนั้น! เจ้างูดำตัวนั้นมันต้องมีพลังมากกว่าระดับสวรรค์งั้นรึ?"


     เมื่อบุรุษร่างกายกำยำได้รับคำยืนยันจากสหายทั้ง3ของตน ตัวเขาค่อยๆหันไปมองทางที่เด็กหนุ่มจากไปด้วยแววตาที่ซับซ้อนขณะพรึมพรำกับตนเองเบาๆ


     เนื่องด้วยตัวเขาเองหรือกระทั้งทุกคนที่เป็นผู้ฝึกตนย่อมรู้ดีว่า สัตว์อสูรที่พูดได้นั้นต้องมีพลังมากกว่าระดับสวรรค์ขึ้นไปตามตำนานที่เล่าขานกันมา ถึงแม้เขาเองจะไม่เคยพบเห็นสัตว์อสูรที่พูดได้มาก่อน แต่แน่นอนว่ามันย่อมมีจริงจากบันทึกทางประวัติศาสตร์ตั้งแต่โบราณ 


    และด้วยเหตุนี้ สัตว์อสูรบนศรีษะของเด็กหนุ่มที่ตัวเขาได้ยินเสียงพูดของมันเมื่อกี้ นั้นแน่นอนทำให้เขาตกใจและยากที่จะสงบสติอารมณ์ได้พร้อมทั้งความคิดมากมายค่อยๆผุดขึ้นมาอย่างไม่ขาดสาย ด้วยคำถามที่ว่า 


    'ต้องมีพลังเท่าใดกันถึงจะสามารครอบครองสัตว์อสูรระดับสวรรค์ได้!' 


ดังไปมาอยู่ภายในหัวของตนทันที แต่ในขณะนั้น เสียงกล่าวของสหายของตนพลันดังขึ้นมาทำให้บุรุษร่างกายกำยำหลุดออกมาจากความคิดในทันที


    "นี่พี่ใหญ่! บางทีสัตว์อสูรตัวนั้นคงจะเป็นสัตว์อสูรพิเศษที่สามารถพูดได้โดยที่มีพลังไม่ถึงระดับสวรรค์ก็ได้นะ!"


     ทันทีที่ทุกคนได้ยินเสียงของคนที่กล่าวขึ้นมา ทั้งหมดต่างหันไปจ้องมองที่สหายของตนก่อนจะเริ่มยิงคำถามใส่เขาอย่างรวดเร็ว


   "เจ้าหมายความว่ายังไง? สัตว์อสูรพิเศษรึ? ทำไมข้าไม่เคยได้ยิน!"


    บุรุษร่างกายกำยำรีบกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย เนื่องด้วยตัวเขาเองไม่เคยที่่จะได้ยินมาก่อนว่ามันมีสัตว์อสูรพิเศษอะไรด้วย


     "ใช่! สัตว์อสูรพิเศษอะไรของเจ้า?"


     บุรุษอีกคนกล่าวถามดังขึ้นมาอย่างสงสัยเช่นเดียวกับบุรุษร่างกายกำยำในทันที


     "เอิ่ม...ตามที่ข้าเคยได้ยินมา ภายในราชวงศ์เฉินมีบุคคลผู้หนึ่งที่ครอบครองสัตว์อสูรตนหนึ่งอยู่ โดยผู้คนมากมายต่างเล่ากันว่าสัตว์อสูรตนนั้นของบุคคลผู้นั้นมีความพิเศษอยู่ไม่น้อย"


     "...เนื่องจากสัตว์อสูรเองมีพลังเพียงระดับปฐพีแต่กลับพูดได้อีกทั้งยังมีความสามารถลึกลับอีกด้วย!"  


     บุรุษคนที่ถูกถามเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงบ โดยเขาเองก็ได้ยินต่อๆมาจากสหายอื่นของเขาอีกด้วยเช่นกัน แต่แน่นอนว่าข่าวนี้สามารถเชื่อถือได้ เพราะเรื่องนี้เคยมีคนไปตรวจสอบมาแล้ว


     "ใครกันที่ครอบครองสัตว์อสูรตนนั้น?"


     บุรุษร่างกายกำยำรีบกล่าวถามออกมาอย่างสงสัยเมื่อได้ยินคำกล่าวของสหายตน สหายอีก2คนเองก็ตั้งใจฟังอยู่เงียบๆพร้อมกับแววตาที่ปรากฎความอยากรู้อยากเห็นเช่นกัน เำพราะไหนเลยเพราะเขาถึงไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีบุคคลที่ครอบครองสัตว์อสูรแบบนั้นอยู่ด้วย


      "เอ่อ...บุคคลผู้นั้นหากข้าจำไม่ผิด...น่าจะเป็นคุณหนูเฉินที่9 นามว่า เฉินหนิงฮวา!"


       สิ้นเสียงกล่าวของบุรษที่เป็นสหายของพวกเขา ทุกคนที่ได้ยินพลันใบหน้าเปลี่ยนสีไปเป็นขาวซีดอย่างรวดเร็ว 


       "ค...คะ...คุณหนูเฉนที่9งั้นหรือ?"


       บุรุษร่างกายกำยำกล่าวออกมาขณะแววตาของเขาปรากฎความหวาดกลัวเผยออกมาให้เห็น โดยที่ทุกคนเองก็มีท่าทางไม่ต่างจากบุรุษร่างกายกำยำมากนัก 


      "ใช่แล้ว!" 


      บุรุษอีกคนพยักหน้ากล่าวออกมาอย่างแผ่วเบา  ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันรวมใจเลิกคิดเกี่ยวกับคุณหนูราชวงศ์เฉินผู้นี้ไปในทันที


       "เอาละๆ! เลิกสนใจเรื่องนี้ได้แล้ว ข้าว่าเจ้าหนุ่มนั่นคงจะมาจาก1ใน4กลุ่มใหญ่แน่ ทางที่ดีพวกเราควรหยุดคิดเรื่องของมันไปเถอะ เพราะหากมีใครได้ยินที่พวกเราพูดและนำให้บอกเจ้าหนูนั่น พวกเราได้เดือดร้อนแน่นอน!"


       บุรุษร่างกายกำยำรีบกล่าวออกมาขณะเตือนสหายของเขาอีก3คน เนื่องด้วยหากเด็กหนุ่มที่กล้าเปิดเผยว่าตนเองครอบครองสัตว์อสูรถึง2ตนแล้ว ตัวเขาย่อมต้องมีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่นนอน และยิ่งหากเกิดความบาดหมางกันไปมากกว่านี้ นั่นจะต้องเป็นฝ่ายพวกเขาเองที่ต้องเสียใจ


       หลังจากนั้น ทั้ง4คนก็พากันเดินจากไปตามทางของพวกเขาก่อนจะปะปนไปกับฝูงชนและหายลับไปจากสายตาในทันที


       .........

.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่462ครับ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 532 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1373 ยังไม่นอน (@Chai996) (จากตอนที่ 161)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:58
    ขอบคุณ
    #1373
    0
  2. #1366 suwitnaja555 (@suwitnaja555) (จากตอนที่ 161)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 12:03

    ขอบคุณครับ

    #1366
    0
  3. #1361 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 161)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 17:16
    ขอบคุณครับ
    #1361
    0
  4. #1360 sirapapha92 (@sirapapha92) (จากตอนที่ 161)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 16:56
    ขอบคุณคะ
    #1360
    0