กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 152 : สำเร็จ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7895
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 561 ครั้ง
    28 ส.ค. 61


.........

ผ่านไปเกือบหนึ่งวันเต็ม


ทางด้านหรงเฟยหลังจากที่เริ่มศึกษาตัวอักษรอักขระบนแท่งหินแล้วนั้น ตัวเขาก็ค้นพบว่า ตัวอักษรพวกนี้คือ ตัวอักษรที่สร้างเอาไว้ขึ้นมาป้องกันการโจมตีต่ำจากผู้ฝึกตนระดับสวรรค์ขั้นที่9ลงมาไม่สามารถทำลายได้ 


 และแน่นอนว่ามันไม่จบเพียงเท่านั้น เพราะมันยังมีกับดักที่คล้ายกับแรงระเบิดดันกลับพลังปราณของผู้ที่จะแก้ไขมันหากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยอย่างรุนแรง ต่อให้ผู้ที่ถูกแรงระเบิดนี้สวนกลับเข้าไปในร่างเป็นถึงผู้ฝึกตนระดับสวรรค์ 


 คนผู้นั้นก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย ซึ่งเป็นตามที่หลงฉวนเคยกล่าวเอาไว้เลยว่าครั้งหนึ่ง ตวงเฉินมู่ เคยได้รับบาดเจ็บกลับไปคงเป็นเพราะสาเหตุนี้เป็นแน่ แต่ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น หรงเฟยก็ยังพบวิธีแก้ตัวอักขระพวกนี้ให้ยกเลิกการทำงานจากเจ้านายเก่าของพวกเขาเคยสั่งเอาไว้ได้ 


 นั่นคือการดัดแปลงอักขระที่อยู่บนแท่งหินจากป้องกันและสวนการโจมตีให้เป็นการโจมตีเพียงอย่างเดียวที่มีพลังทำลายน้อยลงเท่านั้น เพราะหรงเฟยในตอนนี้ยังไม่สามารถที่จะขจัดตัวอักษรอักขระพวกนี้ให้หายออกไปได้ทั้งหมด แล้วถ้าหากเขายังคงดื้อดึงฝืนดันทุลังลบพวกมันออกไป เช่นนั้นพลังปราณของเขาจะถูกตีกลับมาระเบิดเข้าภายในร่างของเขาอาจจะทำให้ถึงขึ้นเสียชีวิตเลยก็เป็นได้



"เห็นทีคงจะมีแต่วิธีนี้สินะ! เฮ้อ...!"หรงเฟยพรึมพรำออกมาก่อนจะถอนหายใจลากยาวอย่างช่วยไม่ได้ เพราะต่อให้เขาใช้วิธีนี้ก็ตามที ความเสี่ยงมันก็ไม่ได้ลดน้อยลงมากนัก มีเพียงเพิ่มโอกาสสำเร็จให้เขาแค่เล็กน้อยเท่านั้น


 จากนั้น มือของหรงเฟยพลันขยับวาดไปมาบนแท่งหินอย่างบรรจงและเชื่องช้า เนื่องจากเขาไม่ต้องการให้มันผิดพลาดไปแม้แต่น้อย ก่อนที่บนแท่งหินจะมีตัวอักษรเล็กๆปรากฎแทรกขึ้นมาเมื่อหรงเฟยลงมือขยับไปมา


พรึ่บๆ ๆ


ผ่านไปนานเกือบ3วัน หรงเฟยยังคงนั่งขยับมือไปมาอยู่อย่างตั้งใจใกล้ๆแท่งหิน พร้อมทั้งบริเวณรอบๆตัวเขาปรากฎน้ำขังเล็กๆ พื้นที่เปียกชุ่มมาจากเหงื่อของเขา อีกทั้งยังมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบนใบหน้าให้เห็นมากมายขณะที่กำลังตั้งใจจดจ่อขยับมือไปมาวาดอักขระอยู่เช่นกัน


'อีกเพียงแต่นิดเดียวเท่านั้น นิดเดียว....'


ภายในใจของหรงเฟยร้อนลุ่มไปหมดเนื่องจากตอนนี้เขาต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมากหากเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียวสิ่งที่เขาทำมาจะถือว่าจบลง


ตูมมมมม!


แต่ขณะนั้นเอง เสียงของระเบิดดังกึกก้องขึ้นมาจากจุดที่หรงเฟยอยู่อย่างรุนแรง


"นายท่าน!/เจ้าหนู!"


ทางซวนจิงและหลงฉวนที่กำลังนอนหลับพักผ่อนอยู่ได้ยินเสียงระเบิดดังขึ้นมาพลันรีบหันไปมองทางต้นเสียงก่อนจะตะโกนออกมาอย่างตกใจในทันที


กลุ่มควันฟุ้งกระจายปกคลุมทั่วทั้งบริเวณอย่างรวดเร็วบดบังวิสัยทัศทำให้มองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในเลย ทำให้ทั้งหลงฉวนและซวนจิงต่างก็อดที่จะเป็นห่วงหรงเฟยขึ้นมาไม่ได้


"ฮ่าๆๆ สำเร็จแล้ว....ข้าทำสำเร็จ!"


ในเวลาเดียวกันกับกลุ่มควันค่อยๆจางหายไปปรากฎเสียงหัวเราะดังขึ้นมาอย่างมีความสุขก่อนจะตามมาด้วยเงาร่างหนึ่งท่ามกลางกลุ่มควันเผยออกมาให้เห็นอย่างช้าๆ


ทันทีที่เด็กหนุ่มผมสีดำหรือหรงเฟยปรากฎตัวขึ้นมาอย่างเด่นชัด แววตาของหลงฉวนและซวนจิงต่างเบิกตากว้างด้วยความตะลึง  เพราะตอนนี้ ฝ่ามือของหรงเฟยที่กำลังชูสูงขึ้นเหนือหัวอยู่นั้น ปรากฎหนังสือสีดำเล่มหนึ่งอยู่ในมือของเขา อีกทั้งบริเวณรอบๆตัวของเขาเองก็มีแสงสีขาวรูปร่างคล้ายโล่ขนาดเท่า2ฝ่ามือรวมกัน5อันวนเวียนลอยไปมาอยู่รอบๆตัวเขาอย่างลึกลับ เพียงแต่ราวกับว่าหรงเฟยไม่ได้สนใจโล่สีขาวลึกลับแต่อย่างใด ขณะที่แววตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่หนังสือในมือของตนอย่างยินดี


"วิชาระดับ7! ในที่สุดมันก็เป็นของข้า...ตุบ!" หรงเฟยกล่าวออกมาเสียงดังลั่นก่อนที่เสียงขเขาจะแผ่วเบาเรื่อยๆพร้อมกับที่โล่สีขาวๆรอบตัวจะสลายหายไปราวกับอากาศธาตุและร่างของเขาที่ล้มลงกับพื้นหมดสติไป


"นายท่าน/เจ้าหนู!"ฟุบๆ! 


ทางซวนจิงและหลงฉวนต่างรีบทะยานเข้าหาร่างของหรงเฟยโดยเร็วก่อนที่ทั้ง2จะเห็นสภาพของหรงเฟยคล้ายกับว่ากำลังนอนหลับอยู่ยังไงยังงั้น


"เฮ้อ...! ไอ้เด็กนี่ทำให้ข้าเป็นห่วงอยู่เรื่อย!"

ทั้ง2ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกเมื่อได้เห็นสภาพของหรงเฟยใกล้ๆ ก่อนหลงฉวนจะกล่าวออกมา และถึงแม้ว่าเสียงระเบิดนั้นจะดังมากขนาดนั้น 


แต่ทว่าบนร่างกายของหรงเฟยกลับปรากฎเพียงแค่รอยแผลเล็กๆน้อยๆกับเสื้อที่ขาดแค่จุดๆเล็กบางจุดเท่านั้นทำให้ทั้งคู่อดที่จะสงสัยไม่ได้ว่าไอ้ที่คล้ายๆโล่สีขาวนั่นมันคืออะไร

แต่จะยังไงก็ตามพวกเขาก็หาคำตอบกันเองไม่ได้ต้องรอถามหรงเฟยอย่างเดียวเท่านั้น ก่อนที่ทั้ง2จะนั่งหมอบลงกับพื้นเฝ้าร่างของหรงเฟยอยู่ใกล้ๆ


...............


ผ่านไปหลายวัน หลังจากที่หรงเฟยหมดสติไป 


ร่างของหรงเฟยยังคงนอนแน่นิ่งอยู่เช่นเดิมพร้อมกับข้างๆตัวของเขาจะมีหลงฉวนและซวนจิงที่นั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างเช่นกัน


"นี่เจ้าแมวน้อย! เจ้าเคยอาศัยอยู่ที่ดินแดนอะไรมาก่อนหรือ?" ในขณะนั้น เสียงของหลงฉวนกล่าวถามดังขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย


"..."

แต่ทางด้านซวนจิงกลับไม่ตอบอะไรทำเพียงนิ่งเงียบราวกับไม่ได้ยินเสียงของหลงฉวนเลยแม้แต่นิดเดียว


"เหอะๆ! เจ้าแมวบัดซบงี่เง่า ข้าถามเจ้าไม่ได้ยินหรือยังไง?" หนังตาของหลงฉวนกระตุกเบาๆเมื่อเห็นว่าซวนจิงไม่ได้สนใจคำพูดของตนเลย ทำให้เขากล่าวถามขึ้นมาอีกครั้งอย่างอารมณ์เสีย


"เจ้างูเน่า! เจ้าช่วยหุบปากอยู่เงียบๆจะได้มั้ย? ข้าไม่อยากคุยกับงูเน่าเช่นเจ้าเสียเท่าไหร่!" แต่ครั้งนี้ซวนจิงกล่าวตอบกลับมาแบบปัดรำคาญ แต่ทว่าคำพูดคำจาของเขานั้นมันช่างไม่เข้าหูเสียนี่กระไร ทำให้หลงฉวนเกิดโทสะขึ้นมา


"เจ้าแมวจรจัด! บังอาจใช้วาจากับข้าเช่นนี้เดี๋ยวข้าก็ถูกจับถอนขนย่างกินเสียนี่!" หลงฉวนกล่าวขึ้นมาอย่างมีอารมณ์ขณะจ้องมองทางซวนจิงไม่วางตา


"หึ! ข้าไม่อยากเสียเวลาสนทนากับงูเน่า งูไหม้หรอกนะ!" ซวนจิงแสยะยิ้มขึ้นมาขณะใช้หางตากวาดมองมาที่ตามลำตัวของหลงฉวนอย่างผู้เหนือกว่า


"สงสัยแกอยากถูกอย่างจริงๆสินะ!" หลงฉวนกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจขณะพลังปราณค่อยๆถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาอย่างช้าๆ


"หึ! เพียงแค่ระดับสวรรค์ขั้นปลาย? เจ้ามีดีแค่นี้ยังจะคิดสู้กับข้าอีกหรือเจ้างูเน่า!" ทางซวนจิงที่รับรู้ได้ถึงพลังของหลงฉวนก็แสยะยิ้มออกมาขณะแค่นเสียงกล่าวอย่างเย็นชา


"ปากดีนักนะเจ้าแมวบัดสบ! เพียงแค่ระดับเท่ากับข้าคิดจะอวดอ้างว่าตนเองเหนือกว่าเช่นนั้นหรือ?" หลงฉวนกล่าวออกมาอย่างมีน้ำหูเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังของซวนจิงที่ปลดปล่อยออกมาเช่นกัน โดยที่ตัวเขาหารู้ไม่ว่า ก่อนที่ซวนจิงจะออกมาจากมิติฝึกฝนของหรงเฟยนั้น พลังของเขาอยู่ที่ระดับสวรรค์ขั้นที่5เท่านั้น 


 แต่ด้วยความที่เขาได้รับการปลดผนึกพลังเพียงเล็กน้อยจากเสียงทรงพลังหรือเจ้านายเก่าของเขา ทำให้พลังของเขาเพิ่มขึ้นมาอีก3ขั้นเทียบเท่ากับหลงฉวนในตอนนี้นั่นเอง


"หึ! หากข้าได้พลังเดิมกลับคืนมา เจ้างูเน่าอย่างเจ้าคงเป็นเพียงแค่มดปลวกในสายตาของข้าเพียงเท่านั้น!" ซวนจิงกล่าวปัดอย่างไม่สนใจ เพราะจริงๆแล้วหากเขาเองได้รับพลังดั้งเดิมกลับคืนมา หลงฉวนที่อยู่เบื้องหน้าคงเป็นเพียงมดปลวกเท่านั้นที่อยู่ในสายตาของเขาเท่านั้น

..............


กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก3ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่400ครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 561 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1344 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 152)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 20:07
    ร้อนลุ่ม-ร้อนรุ่ม # วิชาระดับ7 จะเป็นวิชาอะไร ลุ้นๆ
    #1344
    0