กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 150 : การกลับมา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7326
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 601 ครั้ง
    28 ส.ค. 61

......... ณ ถ้ำแห่งหนึ่ง 


ลึกจากปากถ้ำเข้าไปภายในราวๆ2ลี้ปรากฎพื้นที่กว้างคล้ายห้องโถงขนาดใหญ่ บริเวณรอบๆภายในพื้นที่ถ้ำแห่งนี้ต่างเต็มไปด้วยต้นสมุนไพรทั้งเล็กใหญ่มากมายหลายชนิดปกคลุมอยู่ทั่ว พร้อมทั้งมีแท่งหินสูง1.5เมตรตั้งอยู่ใจกลางของถ้ำแห่งนี้ด้วยเช่นกัน 


ห่างออกไปเพียง10เมตรจากจุดที่มีแท่งหินโผล่ขึ้นมา ปรากฎเงาร่างหนึ่งรูปร่างคล้ายงูสีดำขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ เพียงแต่รูปลักษณ์ของมันผิดแปลกออกไปจากงูธรรมดาทั่วไปมากนัก เนื่องจากบริเวณศรีษะที่คล้ายงูของมันมีเขาเล็กๆ3เขาเรียงรายกันปรากฎขึ้นมาอยู่ระหว่างกลางหน้าผาก ส่วนบริเวณลำตัวด้านหลังเองก็มีปีกเล็กๆคู่หนึ่งกำลังแนบอยู่กับลำตัวด้วยเช่นกัน และอีกทั้งนังเกล็ดสีดำทมิฬที่ดูเงางามทำให้มันดูราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่สวยงามและดูดุดันในเวลาเดียวกัน 


โดยมันมีนามเป็นของตนเองด้วยเช่นกัน นั้นคือ มังกรดำหลงฉวน นั่นเอง 


"ง้าวววว! เฮ้อ...นี้ก็หนึ่งปีแล้วสินะตั้งแต่ที่เจ้าหนูนั้นถูกนำตัวไปฝึกฝน! ข้าช่างเบื่อเสียจริงๆเมื่อไหร่มันจะกลับออกมากัน?" เสียงแหลมเล็กแสบหูบ่นดังขึ้นมาจากร่างของมังกรดำหลงฉวนที่กำลังขดตัวนอนปิดตาอยู่บนพื้นหญ้า


โดยตั้งแต่ที่ครั้งหรงเฟยถูกนำตัวไปฝึกฝนในอีกมิตินั้น เวลาภายนอกแห่งนี้ก็ล่วงเลยผ่านมาแล้วเป็นเวลาหนึ่งปี แถมหลงฉวนเองก็ได้แต่เฝ้ารอการกลับมาของหรงเฟยเท่านั้นไม่ได้ขยับออกไปไหนเลยทำเพียงแต่นึกคิดถึงภาพของโลกภายนอกที่มันได้จากมานาน 


จินตนาการณ์ไปต่างๆนานาในแต่ละวันอย่างตื่นเต้น เพราะไหนเลยการที่ตัวเขาถูกขังอยู่ในที่แห่งนี้เป็นเวลากว่าหมื่นปีจะสงบใจไม่ให้ตื่นเต้นได้จากการจะได้ออกไปยังโลกภายนอกอีกครั้ง นี่จึงเป็นเหตุให้เขาเฝ้ารอหรงเฟยอย่างเร่งรีบอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันไม่ขาดสาย แต่จนวันแล้ววันเล่า 


หลงฉวนก็ค่อยๆพยายามสงบจิตใจของตนเองลงไม่ให้เกิดอาการคลุ้มคลั่งตื่นเต้นจนเกินไป จนตัวเขาได้แคต่นั่งถอนหายใจทิ้งไปวันๆและบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่ายเป็นบางเวลา 


"เอาเถอะ! ไหนเลยรออีกแค่นิดหน่อยจะเป็นไรไป! ตัวข้าที่ถูกขังมาเนิ่นนานกว่าหมื่นปี อีกแค่ปีหรือสิปปีก็คงไม่เท่าไหร่หรอก ฮ่าๆๆ!" หลังจากหลงฉวนครุ่นคิดไปมาอยู่ภายในหัวสักพัก ตัวเขาก็ส่ายศรีษะกล่าวออกมาอย่างแผ่วๆ ขณะหัวเราะตามออกมาเสียงดัง ถึงแม้นัยย์ตาของเขาจะปรากฎความตื่นเต้นเล็กๆน้อยๆอยู่ก็ตามที 


ก่อนที่เขาจะค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆเพื่อต้องการจะฆ่าเวลาให้ผ่านไปอย่างรวดเร็วในทันที 


วูบบบบ! 


แต่ทันใดนั้น ม่านตาที่แทนกำลังจะปิดสนิทลงของหลงฉวนกลับเบิกกว้างขยายใหญ่ขึ้นด้วยความประหลาดใจ 


"นั่น...!" 


หลงฉวนพลันเนื้อตัวสั่นอย่างตื่นเต้นเมื่อจ้องมองไปยังเบื้องหน้าของตนห่างออกไปไม่กี่เมตร เพราะพื้นที่เบื้องหน้าของเขานั้น ตอนนี้จู่ๆปรากฎหลุมสีเทาดำขนาดใหญ่เป็นวงกลมกว้างโดยรวม2เมตรเห็นจะได้ขึ้นมากลางอากาศในทันที ซึ่งหลุมสีเทาดำที่ว่านั้น มันช่างคุ้นตาของหลงฉวนเสียเหลือเกิน และแน่นอนว่าเพียงแค่เสี้ยวอึดใจเดียว หลงฉวยชนก็รับรู้ได้ในทันทีว่าเบื้องหน้าของเขาที่ปรากฎขึ้นมานั้นเรียกว่า ประตูมิติ 


"ฮ่าๆ ๆ ว่าไงท่านหลงฉวน? ไม่เจอกันนานเลยสินะ?" ในขณะที่หลงฉวนกำลังตกตะลึงเบิกตากว้างอยู่นั้น เสียงอันสดใสฟังดูเป็นกันเองดังขึ้นมาจากประตูมิติเบื้องหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตามมาด้วยเงาร่าง2ตนที่ค่อยๆก้าวเท้าออกมาจากประตูมิติ


"หรงเฟย?!" 


เมื่อหลงฉวนที่เห็นร่างที่ก้าวข้ามผ่านออกมาแล้วอย่างชัดเจน ตัวเขาอดที่จะอุทานออกมาไม่ได้เพราะ เบื้องหน้าของเขานั้น ถึงแม้จะเป็นเวลาถึงหนึ่งปีเต็มที่ไม่ได้เจอกัน แต่หลงฉวนก็ไม่มีวันลืม เพราะร่างที่ว่าคือเจ้านายของตนหรือหรงเฟย เด็กหนุ่มผู้มีผมสีดำ นัยย์ตาสีฟ้าครามสดใสนั้นเอง 


"ใช่! ข้าเอง ฮะๆ!" ทันทีที่เงาร่างเบื้องหน้าหรือหรงเฟยได้ยินเสียงของหลงฉวนอุทานออกมา ตัวเขาก็พยักหน้ากล่าวด้วยรอยยิ้มออกมาเมื่อมองไปทางหลงฉวน 


"โอ้ววว! ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินนน!" หลงฉวนรีบพุ่งตัวเข้าหาหรงเฟยเปรียบดั่งคู่รักที่พลัดพรากจากกันมานานอย่างรวดเร็ว


ฟุบ! แฮร่ก! 


เพียงแต่ทว่าในขณะนั้น จู่ๆ เงาร่างสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามาขวางกั้นระหว่างร่างของหลงฉวนกับหรงเฟยพร้อมกับเสียงขู่คำรามเล็กๆในลำคอของมันที่ฟังดูน่าเอนดูแบบแปลกๆ


"...อะไรกัน?" หลงฉวนรีบหยุดชะงักฉับพลันก่อนจะขมวดคิ้วเล็กๆของตนเข้าหากันแล้วถามออกมาอย่างสงสัย เพราะตอนนี้ สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าเขาคือ แมวสีขาวขนาดเล็กตัวเท่า2ฝ่ามือกำลังกระพรือปีกที่ด้านหลังของมันไปมาลอยอยู่เหนือพื้นเล็กน้อยอยู่ แววตาสีแดงเข้มจับจ้องมองมาทางหลงฉวนอย่างดุร้ายคล้ายจะเอาความทำให้หลงฉวนที่เห็นต้องรีบหันไปกล่าวถามกับหรงเฟยอีกครั้ง


"นี่มันอะไรกันเจ้าหนู? เจ้าไปเอาแมวตัวนี้มาจากที่ใด?" ทันทีที่หลงฉวนกล่าวจบ แววตาของแมวสีขาวที่เบื้องหน้าของเขาพลันปรากฎความไม่พอใจขึ้นมาอย่างรวดเร็วก่อนที่ปากของมันจะเริ่มขยับไปมา 


"เจ้างูเน่า! กล้าดียังไงมาว่าข้าจ้าวอสูรสิงโตสวรรค์หยินซวงจิงผู้นี้เป็นแมว? เจ้าอยากกลายเป็นอาหารว่างของข้าหรืออย่างไรเจ้างูเน่า?" เสียงกล่าวเจี้ยวจ้าวราวกับเป็นเสียงเด็กเล็กอายุราวๆ6-7ขวบดังขึ้นมาจากแมวตัวสีขาวหรือที่เรียกตนเองว่าสิงโตสวรรค์ในนามของ หยินซวนจิง


"งูเน่าหรือ...? บัดซบ! เจ้าแมวน้อย! เจ้าช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเสียจริงริอาจมาว่าข้า ราชันย์มังกรดำผู้นี้ว่างูเน่า! เจ้าคงอยากตายมากสินะ!" หนังตาของหลงฉวนกระตุกเบาๆอย่างฉับพลันก่อนที่เขาจะตวาดออกมาด้วยโทสะ พร้อมทั้งจ้องมองไปที่แมวสีขาวเบื้องหน้าตนอย่างอาฆาตแค้น


ทั้ง2ต่างจ้องมองกันและกันด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรราวกับจะฆ่ากันไปข้างหนึ่งยังไงยังงั้น ทำให้หรงเฟยที่ยืนมองอยู่ได้แต่ยกมือกุมขมับพลางคิดในใจขึ้นมา


'เฮ้อ...นี่ข้าลืมไปได้ยังไงเนี้ย?' 


โดยที่หรงเฟยเองก็ลืมคิดไปว่าทั้งซวนจิงและหลงฉวนเองต่างก็เป็นสัตว์อสูรที่รักในศักดิ์ศรีของตนมากยิ่งกว่าสิ่งใด หากทั้ง2จะยอมอ่อนข้อให้ต่อกันเมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆกัน นั้นมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยหากว่าทั้งคู่จะไม่กัดกันเองเช่นนี้ 


ก่อนที่หรงเฟยจะส่ายหัวเบาๆแล้วรีบเดินเข้าไปกั้นกลางระหว่างร่างของทั้งๆแล้วรีบกล่าวห้ามออกมาอย่างรวดเร็ว 


"นี่...เดี๋ยวก่อนสิ! พวกท่านทั้ง2อย่ามาทะเลาะกันจะได้มั้ย? ยังไงซะพวกท่านก็ถือว่าเป็นสัตว์อสูรรับใช้ของข้าอยู่นะ!" 


แทบจะในทันทีที่หรงเฟยจะกล่าวจบ เสียงของทั้ง2ก็อุทานดังขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงขณะหันไปมองที่หรงเฟยด้วยความตกใจ 


"สัตว์อสูรรับใช้...?" 


เมื่อทั้ง2กล่าวจบพร้อมกัน แววตาของทั้งคู่ก็หันกลับมามองกันที่อีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ก่อนจะมีประกายสายฟ้าวิ่งออกจากนัยย์ตาของทั้งคู่ปะทะกันกลางอากาศ


"เฮ้อ...ใช่แล้ว เอาแบบนี้เป็นอย่างไร ข้าจะเริ่มแนะนำให้พวกท่านรู้จักกันก่อนเอง...!" หรงเฟยที่เห็นอย่างนั้นก็รีบพยายามรีบกล่าวออกมาโดยคิดหาทางให้ทั้ง2เลิกทะเลาะกันเองในทันที ก่อนที่เขาจะนั่งลงก่อไฟและหยิบเนื้อในแหวนมิติที่ได้รับจากในมิติฝึกฝนออกมาย่างอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งที่เขาจะเริ่มเล่าความเป็นมาของทั้งคู่ให้อีกฝ่ายค่อยๆฟังกันอย่างช้าๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 601 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1342 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 150)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 19:59
    มีอสูรระดับสวรรค์ 2 ตนมารับใช้ ก็จะยุ่งๆ ป่วนๆ นิดนึง
    #1342
    0