กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 136 : เอาตัวรอด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8081
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 528 ครั้ง
    3 ส.ค. 61

กลับมาทางหรงเฟย


"แฮ่กๆๆ ! บัดซบ! นี่ท่านกะจะให้ข้าตายให้ได้เลยใช่มั้ย?"ในขณะนั้นหรงเฟยพลันสถบออกมาเบาๆ ขณะที่ตนเองวิ่งหนีอะไรบางอย่างอยู่ 


โดยตั้งแต่หรงเฟยถูกส่งมา ณ ที่แห่งนี้ เวลาก็ผ่านไปแล้วเกือบหนึ่งวันเต็ม แต่ทว่าในตลอดหนึ่งวันนั้น หรงเฟยไม่ได้ทำอะไรมากมายเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวเขาต้องเอาแต่หนีอย่างหัวซุกหัวซุนจากสัตว์อสูรในป่าแห่งนี้อยู่ตลอดเวลา 


โดยที่ครั้งแรกนั้น หรงเฟยเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมตัวเขาจึงต้องหนีพวกมัน จากนั้นหรงเฟยจึงคิดเผชิญหน้ากับพวกสัตว์อสูรที่ไล่ตามตนเองอย่างกล้าหาญ แต่ทว่าเมื่อหรงเฟยเห็นสัตว์อสูรทั้งหมดนั้น ใบหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรงเนื่องจากสัตว์อสูรที่ตามมามีมากกว่าหลายร้อยตัว อีกทั้งพลังที่หรงเฟยสัมผัสได้ต่ำที่สุดในกลุ่มพวกมันยังมีพลังอยู่ที่ระดับนภาขั้นที่5ด้วยซ้ำ 


 นั่นจึงทำให้หรงเฟยรู้เหตุผลแล้วว่าทำไมเขาถึงต้องหนีเพราะในตอนนี้หรงเฟยเองไม่มีความมั่นใจที่จะชนะสัตว์อสูรระดับนภาขั้นที่5แม้ตัวเดียวเลย และนี่ยิ่งพวกมันมีมากถึงหลายร้อยตัว นั้นก็คงไม่ต้องกล่าวถึงเลยด้วยซ้ำหากต้องต่อสู้กับพวกมันทั้งหมด


"แฮ่กๆ! ไอ้พวกบ้า! พวกแกไม่เหนื่อยบ้างหรือไง!"หรงเฟยตะโกนเสียงดังขึ้นมาพร้อมกับหันไปมองทางด้านหลังของตนเอง


โฮกกก! กร๊าซซ! อะฮู้ววว! แฮร่กกก! โครกก!*อันนี้ผิด


ด้านหลังของหรงเฟยนั้น ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรปรากฎกลุ่มของสัตว์อสูรนาๆชนิดจำนวนหลายรอยตัวกำลังวิ่งไล่ตามหรงเฟยอยู่อย่างเอาเป็นเอาตายไม่ว่าจะเป็นเสือ6ขา นกยกษ์3เมตรมีเขา กระทั่งหมาป่าขนเหล็ก และอื่นๆอีกหลายชนิด ทำให้หรงเฟยเองก็ไม่คิดจะหยุดพักให้โง่ถึงแม้ตนเองจะเหนื่อยล้ามากเพียงใด เพราะถ้าหากเขาหยุดลง นั่นตัวเขาคงได้กลายเป็นกระดูกมื้อสำคัญให้พวกสัตว์อสูรเล่านั้นแทะร่างของเขาเล่นอย่างแน่นอน


"ข้าต้องหาทางนี้! คิดสิ! คิดสิหนีๆๆๆ!"หรงเฟยบ่นพรึมพรำกับตนเองออกมาขณะใช้ความคิดแต่ขาของเขาก็ยังคงสับสลับไปมาอย่างรวดเร็วเช่นเดิมอยู่


"โว้ยย! ข้าคิดไม่ออกแล้ว! เอ๊ะ...คงต้องใช้แผนนี้แล้วสินะ!"ในขณะนั้น หรงเฟยพลันนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง ก่อนที่เขาจะหยุดเท้าลงและหันหลังกลับไปมองทางสัตว์อสูรที่กำลังไล่วิ่งตามมาด้วยรอยยิ้ม


"หึ! รับไป!"หรงเฟยแสยะยิ้มออกมาพร้อมทั้งสะบัดมือไปยังเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว พลันแสงที่แหวนมิติสว่างวาบขึ้นเล็กน้อยก่อนที่เบื้องหน้าของหรงเฟยจะปรากฎกองเนื้อขนาดใหญ่


"ฮ่าๆๆ จงกินให้สนุกนะ!"หรงเฟยหัวเราะออกมาพร้อมทั้งรีบปลีกตัวพุ่งหลบหนีไปอย่างรวดเร็วทันที ส่วนทางกลุ่มสัตว์อสูรเองเมื่อเห็นว่ามีกองเนื้อขนาดใหญ่ขว้างกั้นเอาไว้อยู่เบื้องหน้าของตน แววตาของพวกมันก็ค่อยๆเต็มไปด้วยความหิวกระหายอย่างรวดเร็วพลันพวกมันทั้งหมดต่างพุ่งเข้าหากองเนื้อโดยเลิกสนใจลงเฟย


"ฮ่าๆๆ ข้านี่มันฉลาดจริงๆ!"หรงเฟยที่หลบหนีออกมาได้ไม่ไกลมากนักหันกลับไปมองดูกลุ่มสัตว์อสูรที่ลุมกันแย่งเนื้อที่ตนเองวางเอาไว้อย่างเป็นตาย และเมื่อเห็นว่าไม่มีสัตว์อสูรตัวใดที่ตามตนเองมาแล้ว หรงเฟยก็รู้สึกภาคภูมิใจในความฉลาดของตนในทันที แต่ขาของเขากลับไม่ได้หยุดลงแต่อย่างใดและร่างของหรงเฟยยังคงวิ่งหนีห่างออกไปเรื่อยๆจนเรียกได้ว่าไกลถึงขอบฟ้าในทันทีก่อนจะหยุดพักลง


ตุบ! "แฮ่กๆ! นี่ข้าต้องหนีพวกมันอีกนานเท่าไหร่เนี้ย!"หรงเฟยบ่นพรึมพรำออกมาเบาๆขณะนั่งลงหลบอยู่หลังตนไม้ด้วยความอ่อนล้า ก่อนหน้านี้ที่หรงเฟยคิดแผนล่อสัตว์อสูรด้วยเนื้อได้นั้น เป็นเพราะคำกล่าวจากเสียงอันทรงพลังลึกลับบอกว่าหรงเฟยไม่ใช่จิตวญญาณของตนเองแต่อย่างใด แต่ทุกสิ่งมันคือของจริงอีกทั้งตัวของหรงเฟยเองก็ยังเป็นของจริง นั้นจึงทำให้หรงเฟยฉุนคิดได้ว่าในเมื่อทุกอย่างเป็นของจริง งั้นแหวนมิติและจองในแหวนมิตินี่ก็คือของจริงเช่นกัน ทำให้หรงเฟยคิดออกด้วยแผนการสุดยอดของเขาที่ใช้ออกมานั่นเอง


"เฮ้อ...พลังปราณเกือบหมดสิ้นแล้ว ดีนะที่ข้าหนีมาได้ก่อน ไม่อย่างนั้นละก็ บรื๊ออ!"หลังจากที่หรงเฟยนั่งพักได้สักพักหนึ่ง ตัวเขาก็รีบหยิบเม็ดยาฟื้นฟูใส่เข้าปากในทันทีพร้อมทั้งคิดถึงเหตุการณ์ที่วิ่งหนีสัตว์อสูรพวกนั้นมาหลายชั่วยามทำให้เขารู้สึกขนลุกในทันทีเมื่อคิดว่าตนเองต้องเป็นกระดูกให้พวกสัตว์อสูรแทะเล่น และนี่ถ้าหากเขายังคงถูกตามล่าต่อไปอีกไม่เกิน1ชั่วยาม  พลังปราณภายในร่างของหรงเฟยคงจะแห้งเหือดและคงจะถูกสัตว์อสูรพวกนั้นลุมกินอย่างน่าสยดสยองกลายเป็นความจริงแน่นอน


ผ่านไปไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หรงเฟยก็พลันฟื้นฟูพลังปราณภายในร่างกลับมาได้ถึง5ในสิบส่วน


"เฮ้อ...นี่ข้าจะเริ่มยังไงดีละเนี่ย!"หลังจากนั้นหรงเฟยก็บ่นพรึมพรำออกมากับตนเองขณะคิดถึงวิธีการฝึกฝนวิชา "ดาราดับตะวัน" ให้ได้ถึง6ใน10ส่วนอย่างที่เสียงลึกลับที่ทรงพลังกล่าวเอาไว้ในทันที แต่ทว่าหรงเฟยเองก็กลับไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับการฝึกฝน แล้วนั่นจะให้เขาฝึกฝนได้ยังไงกัน?


"ฮึ่ม! ต้องหาที่พัก!"หลังจากคิดไปคิดมาอยู่สักพัก หรงเฟยก็ตัดสินใจหาที่พักที่ปลอดภัยก่อนเป็นอันดับแรก โดยที่หากเขายังคงไม่มีที่ๆปลอดภัยอยู่แบบนี้ หรงเฟยเองก็คงไม่มีสมาธิในการคิดหาวิธีฝึกฝนเป็นแน่เนื่องจากสัตว์อสูรที่อาศัยอยู่ในบริเวณรอบๆต่างก็มีพลังระดับสูงๆทั้งนั้น ตัวเขาไหนเลยตอนนี้จะสู้พวกมันได้


โฮกกก! กร๊าซ!


ในขณะนั้นที่หรงเฟยกำลังคิดถึงเรื่องที่พักอยู่ เสียงของสัตว์อสูรก็ดังขึ้นมาในทางที่หรงเฟยเพิ่งหนีมาไม่นาน


"พวกมันกินหมดแล้วหรือเนี้ย?"หรงเฟยพรึมพรำออกมาอย่างหงุดหงิดขณะหันกลับไปมองทางต้นเสียง


"เอาละ! รีบเผ่นก่อนพวกมันจะมาดีกว่า!"หรงเฟยเองไม่รอช้าแต่อย่างใด ตัวเขารีบลุกขึ้นยืนแล้วออกตัววิ่งไปยังทิศทางตรงกันข้ามกับเสียงสัตว์อสูรที่คำรามดังขึ้นมา


ฟุบ ฟุบ ฟุบ!


หรงเฟยใช้ออกด้วยวิชา "ย่างก้าวอัสนี" ของตน ทำให้การเคลื่อนไหวผ่านต้นไม้และอุปสรรค์เป็นเรื่องง่ายดายทันที


"ถ้ำ! ยังไงมันก็ต้องเป็นถ้ำอยู่แล้วที่ปลอดภัยที่สุด...แต่เดี๋ยวก่อน ส่วนใหญ่ในถ้ำจะมีพวกสัตว์อสูรเฝ้าอยู่นี่หว่า?"ขณะที่หรงเฟยเคลื่อนตัวไปมาตามภายในป่า ความคิดหนึ่งของเขาก็ผุดขึ้นมาในทันที แต่เมื่อหรงเฟยคิดถึงตอนที่ตนเองชอบเข้าไปในถ้ำบ่อยๆแล้วพบเจอสัตว์อสูร นั่นก็ทำให้เขาล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็ว 


 โดยเฉพาะความคิดหลังจากที่เข้าไปในถ้ำแล้วต้องเจอกับสัตว์อสูรระดับหลงฉวนเป็นครั้งแรก นั่นพอจะทำให้เขาเข็ดหลาบไปอีกนานอย่างแน่นอน


"แล้วทีนี้ข้าจะไปหาที่หลบซ่อนยังไงกัน?"หรงเฟยยังคงระดมความคิดอย่างต่อเนื่องเพื่อตามหาที่พัก แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามคิดมากเท่าไหร่ ในหัวของเขาก็ไม่ปรากฎสถานที่ใดที่จะปลอดภัยไปมากกว่าถ้ำเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะเสี่ยงดวงเจอสัตว์อสูรภายในถ้ำก็ตาม แต่นั่นคงจะปลอดภัยมากกว่าอยู่แบบที่เปิดโล่งและมีสัตว์อสูรล้อมรอบละนะ


"เอาละ! ยังไงถ้ำก็ดีที่สุด!"หลังจากที่หรงเฟยตัดสินใจได้ในที่สุด เหรงเฟยก็รีบเร่งเท้าออกตามหาถ้ำที่อยู่ในป่าแห่งนี้ทันที 


โดยใช้เวลาไม่นานมากนัก หรงเฟยก็พบถ้ำในหลายรูปแบบที่มีทั้งปากถ้ำขนาดใหญ่ ขนาดกลางและขนาดเล็ก แต่ทางหรงเฟยก็กลับเลือกปากถ้ำที่มีขนาดเล็กมากกว่าเพราะอย่างน้อย สัตว์อสูรส่วนมากที่มีระดับพลังสูงๆมักจะตัวใหญ่กัน และเขาเองก็ไม่อยากจะพบเจอกับพวกมันนัก สู้เลือกพบเจอสัตว์ตัวปานกลางและมีระดับพลังที่ไม่สูงมากดีกว่าเยอะ(ตรรกะอะไรของมัน?)


เมื่อหรงเฟยพบเจอถ้ำที่ต้องการแล้ว ตัวเขาไม่รอช้ารีบก้าวเดินเข้าไปในถ้ำอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่ลืมกระจายพลังปราณตรวจสิบบริเวณรอบๆด้วยตลอดเวลา


'ข้าขอละ! ตอนนี้ยังไม่พร้อมม!'หรงเฟยพรึมพรำขึ้นมาในใจขณะสายตาของเขากวาดมองไปมาสำรวจภายในถ้ำอย่างละเอียด 


โดยถ้ำที่หรงเฟยเลือกแห่งนี้ ถึงแม้ว่าปากถ้ำจะมีขนาดกว้างไม่ถึง2เมตร แต่ดูเหมือนภายในถ้ำจะค่อนข้างกว้างเลยทีเดียว และสิ่งที่หรงเฟยกำลังคิดจากการดูสภาพแวดล้อมรอบๆแล้วนั้น สัตว์อสูรที่มีความเป็นไปได้ที่เขาจะพบเจออย่างเดียวที่อยู่ภายในถ้ำแห่งนี้ก็คงจะไม่พ้น งู อย่างแน่นอน


.............................

กลุ่ม กำเนิดราชันย์ดารา ในกลุ่มมีฟรีอีก2ตอน

ส่วนปัจจุบันมีถึงตอนที่370ครับ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 528 ครั้ง

1,988 ความคิดเห็น

  1. #1481 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 20:30

    ขอบคุณ
    #1481
    0
  2. #1329 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 136)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 19:11
    วิ่งสู้ฟัด 55
    #1329
    0