กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 126 : จงมารับใช้ข้าซะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8599
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 708 ครั้ง
    13 ก.ค. 61


"จบสิ้นแล้วสินะ!"


​หรงเฟยที่รู้ว่าตอนนี้ตนเองไม่สามารถที่จะทำอะไรได้แล้วนอกเสียจากรอเพียงความตายเท่านั้น ทำให้มันหลับตาลงอย่าเหนื่อยใจ


'อาจารย์! พี่หญิง! หลินหลาน!!' 


แต่ทว่าในตอนนั้น จู่ๆภายในใจของหรงเฟยกลับเรียกร้องถึงชื่อของคนที่ตนรักดังขึ้นมาพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลรินอาบแก้มทั้ง2ของมัน


'ไม่! ข้ายังจะมาตายไม่ได้!' 


ราวกับว่าชื่อพวกนี้จุดปะทุแรงฮึดที่เคยหายไปของมันให้กลับมา เรี่ยวแรงต่างๆค่อยๆเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมทั้งบาดแผลที่เคยปรากฎบนตัวของมันค่อยๆหายไปราวกับว่าไม่เคยมีอยู่ 


 ร่างของหรงเฟยค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆพร้อมกับที่ดวงตาของหรงเฟยเองกลับถูกปกคลุมด้วยสีดำข้างหนึ่ง สีขาวข้างหนึ่ง


"เจ้าตัวบัดสบ! บังอาจมากที่กล้ามาทำร้ายข้า!"หรงเฟยกล่าวออกมาเสียงดังขณะจ้องมองไปที่มังกรดำอย่างเกรี้ยวกราด เสียงพูดของมันราวกับว่ามีเสียงอันเก่าแก่ดังซ้อนทับขึ้นมาอีก2เสียงด้วยเช่นกัน 


"วันนี้! ข้าจะฆ่าเจ้า!"เสียงของหรงเฟยยังคงกล่าวออกมาอย่างเกรี้ยวกราดเช่นเดิมพร้อมทั้งในมือของมันจะปรากฎดาบยาวสีดำขึ้นมา


โฮกกก! 


ทางด้านมังกรดำเองที่ตอนนี้กำลังอ้าปากกว้างอยู่มันก็ส่งเสียงคำรามออกมาในลำคออีกครั้งพร้อมกับกลุ่มก้อนกลมๆขนาดใหญ่สีดำที่ลอยอยู่ในปากของมันก็พุ่งออกมาทางหรงเฟย


ฟิ้ววว! 


หรงเฟยเองที่เห็นก้อนกลมๆลอยมาทางตน ดวงตาของมันค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆก่อนที่มือของหรงเฟยข้างที่ถือดาบอยู่จะขยับสะบัดออกไปเบื้องหน้า2ครั้ง


"ดาราเฉิดฉาย" "ดาราดับตะวัน" 

วูบบบ! 


ทันที่ที่หรงเฟยพรึมพรำจบ คลื่นพลังงานสีขาวมากมายก็พวยพุ่งออกมาก่อนในดาบแรก ตามด้วยคลื่นพลังสีดำที่พุ่งตามหลังไปติดๆ


กร๊าซซซ!! โฮกกกกก* 


จากนั้น คลื่นพลังสีขาวของหรงเฟยก็กระจายตัวออกก่อรูปกลายเป็นสัตว์ประหลาดที่มีทรงคล้ายนกยักษย์กางปีกออกมาใหญ่โต 


 ส่วนด้านหลังของนกยักษ์ก็ตามด้วยคลื่นพลังสีดำทีก่อตัวกันเป็นสัตว์ประหลาดสี่ขาพุ่งตามไปติดๆเช่นกัน 


ตูมมมมม! 


เสียงระเบิดดังขึ้นมาสนั่นทั่วทั้งถ้ำ อีกทั้งแรงลมที่กระจายออกมายังรุนแรงเป็นอย่างมากในทันทีหลังจากที่ก้อนพลังสีดำของมังกรดำปะทะเข้ากับนกยักษ์สีขาว


 แต่ทว่าแค่นั้นกลับไม่เพียงพอ เพราะจู่ๆหลังจากที่พลังของมังกรดำปะทะเข้ากับนกยักษ์สีขาวแล้ว ก้อนพลังสีดำกลับสลายหายไปเหลือทิ้งไว้เพียงนกษ์สีขาวที่ยังคงลอยอยู่เช่นเดิมอีกทั้ง สัตว์ประหลาดสีดำสี่ขาที่พุ่งตามหลังนกยักษ์สีขาวไปก็พุ่งทะลุตัวของนักยักษ์สีขาวเข้าหามังกรดำอีกทั้งราวกับว่า แสงสีขาวที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากนกยักษ์สีขาวราวกับเป็นตัวเพิ่มพูนพลังให้กับสัตว์ประหลาดสี่ขาสีดำที่พุ่งเข้าหามังกรดำขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดตัวเกือบจะเทียบเท่ากับมังกรดำ


โฮกกก! ตูมมมม! 


เมื่อสัตว์ประหลาดสีดำปะทะเข้ากับมังกรดำ เสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาพร้อมทั้งร่างของมังกรดำที่กระเด็นถอยหลังไปชนกับผนังถ้ำก่อนที่ร่างอันใหญ่โตของมันจะล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง


ตูมมม! โฮกกก! 


หลังจากที่สัตว์ประหลาดสีดำปะทะเข้ากับมังกรดำแล้ว สัตว์ประหลาดสีดำก็คำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราดราวกับว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ ก่อนจะจางหายไปอย่างรวดเร็ว 


กร๊าซซซ!!


อีกทั้งตามด้วยนกยักษ์สีขาวที่คำรามออกมาก่อนจะหายไปเช่นกัน 


".." 


เมื่อมังกรดำที่ล้มลงกับพื้นแล้ว ทางหรงเฟยเองก็ปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาที่มุมปากอย่างชั่วร้ายในทันที ก่อนที่ร่างของมันจะวูบหายไปและปรากฎตัวขึ้นที่เบื้องหน้าศรีษะของมังกรดำที่ยังคงนอนอยู่กับพื้นไม่ได้สิ้นลมหายใจไป 


"ในเมื่อเจ้ากล้าทำร้ายข้า! เจ้าก็จงรับผลกรรมซะ!"หรงเฟยกล่าวออกมาพร้อมกับมือข้างที่ไม่ได้ถือดาบของมันจะยกขึ้นเขียนอะไรบางอย่างบนอากาศเป็นตัวอักษรในทันที จากนั้นไม่ถึง30ลมหายใจ ตัวอักษรสีดำมากมายก็ปรากฎขึ้นมาเบื้องหน้าของหรงเฟยที่ลอยอยู่กลางอากาศอย่างลึกลับก่อนที่โซ่สีดำขนาดใหญ่จะพุ่งออกมาจากตัวอักษรเข้ารัดร่างของมังกรดำอย่างมากมาย


โฮกกกก!


มังกรได้แต่ส่งเสียงกรีดร้องออกมา อีกทั้งมันยังขยับตัวใช้แรงทั้งหมดของมันเพื่อที่ต้องการจะหลุดจากโซ่สีดำในทันที แต่ทว่า ไม่ว่ามังกรดำจะขยับมากเท่าไหร่ โซ่สีดำขนาดใหญ่ก็ยิ่งรัดร่างของมันแน่เท่านั้น จนมังกรดำนิ่งสงบไปในที่สุด มีเพียงแค่แววตาเท่านั้นที่ยังมองมาทางหรงเฟยอย่างอาฆาตแค้น


ส่วนทางหรงเฟยเองที่เห็นเช่นนั้น มือของเขาก็สบัดออกไปเบื้องหน้าเบาๆ พลันเลือดสีแดงเข้มหนึ่งหยดที่ไหลออกมาจากปากมังกรดำก็ลอยมาสู่ที่นิ้วของหรงเฟย


ทางด้านของมังกรดำที่ตอนนี้มันไม่มีแรงมากนัก ทำให้มันได้แต่จ้องมองไปทางหรงเฟยด้วยแววตาที่อาฆาตในตอนแรก แต่ทว่าเมื่อมันเห็นหรงเฟยใช้มือขูดเขียนอะไรบางอย่างบนอากาศ ดวงตาของมันก็แปรเปลี่ยนเป็นสั่นเครืออย่างหวาดกลัว


"จงมารับใช้ข้า! ประทับ!"หรงเฟยกล่าวออกมาเสียงดังพร้อมกับเสียงที่ดังซ้อนทับของมันอีก2เสียง ทำให้การพูดของหรงเฟยดูมีพลังขึ้นมา


 จากนั้นนิ้วของหรงเฟยที่มีเลือดของมังกรดำจะถูกสบัดออกไปเบื้องหน้าเข้าหาตัวอักษรสีดำมากมาย ทำให้ตัวอักษรสีดำเรื่องแสงเข้มขึ้นมาพร้อมทั้งไหลรวมเข้าไปสู่ร่างกายของมังกรดำในทันที และเมื่อตัวอักษีสีดำได้ไหลเข้าไปในร่างของมังกรดำทั้งหมดแล้วนั้น บนใบหน้าของหรงเฟยก็ปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาในทันที ก่อนที่ดวงตาของมันจะค่อยๆปิดสนิทพร้อมทั้งร่างกายต่างมีเลือดไหลออกมาจากทวารทั้ง7และสลบล้มฟุบไปบนพื้น


 ทางด้านมังกรดำที่ยังคงนอนจ้องมองหรงเฟยอยู่นั้น หลังจากที่ตัวอักษรสีดำไหลเข้าสู่ร่างกายของมันหมดแล้ว โซ่ขนาดใหญ่เองก็พลันหายไปเช่นกัน ทำให้แววตาของมันปรากฎความหลากหลายยากจะหยั่งถึงขณะมองร่างของหรงเฟยที่ล้มฟุบหมดสติไป


...... 


 ‎กลับมาที่ชั้น40  ‎ภายในคฤหาส์ของกลุ่ม "ราตรีมรณะ" สถานที่ห้องรับแขก ‎


"วันนี้ลมอะไรหอบพวกท่านมายังสถานที่แห่งนี้หรือ?"เสียงกล่าวอย่างสงสัยของจื่อขงก็ดังขึ้นมาทันทีขณะที่เขากำลังนั่งมองไปที่เบื้องหน้าของตนเองที่มีร่างของชายฉกรรจ์หรือผู้ติดตามของเฉินหวังเจี้ยนนั่งอยู่ 


"เปล่าหรอก! ข้าแค่ได้รับคำสั่งมาจากนายท่านของข้าให้มาดูว่าพวกท่านติดปัญหาอะไรหรือไม่สำหรับวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" ที่พวกท่านชนะการประมูลไปเมื่อครั้งก่อนเท่านั้น!"จวนจ้าวกล่าวตอบออกมาด้วยรอยยิ้มขณะยกน้ำชาขึ้นมาจิบเล็กน้อย


"สำหรับเรื่องนี้! ข้าคงพูดอะไรไม่ได้มากนัก เพราะวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" นั้น ข้าประมูลมันให้กับน้องชายของข้าเพียงเท่านั้น!"จื่อขงที่ได้ยินก็ผงกศรีษะตอบเบาๆ 


"น้องชาย?"จวนจ้าวกล่าวถามออกมาอย่างสงสัยในทันที โดยตัวมันที่สืบข้อมูลของจื่อขงมาไม่น้อย พบว่าจื่อขงยั้นไม่มีน้องชาย ตัวมันมีเพียงแต่น้องสาวหนึ่งคนและพี่สาวอีกหนึ่งคนเท่านั้น เมื่อมันได้ยินก็อดที่จะทำให้มันสงสัยไม่ได้


"ก็วันที่พวกเราพบเจอกันยังไงเล่า? ท่านจำไม่ได้หรือ เด็กหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆข้าอีกคน?" จื่อขงกล่าวตอบออกมาทำให้จวนจ้าวพยักหน้าอย่างเข้าใจ


"อืม...แล้วตอนนี้น้องชายของท่มนอยู่ที่ใดหรือ? ข้าอยากจะทราบว่าเขามีปัญหาอะไรหรือไม่เกี่ยวกับวิชา"ลำแสงแห่งสวรรค์"หรือไม่?"จวนจ้าวกล่าวถามออกมาอีกครั้ง เพราะครั้งนี้นายท่านของมันเร่งรีบมากสำหรับการอยากรู้ข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" โดยถ้าเกิดพวกของจื่อขงไม่สามารถที่จะฝึกฝนได้ ตัวมันจะได้รีบนำไปตั้งประมูลสำหรับหาผู้ที่สามารถจะใช้ออกด้วยวิชานี้ให้รวดเร็วที่สุดเท่านั้น 


"โอ้...ข้าต้องขออภัยแล้ว เพราะตอนนี้! น้องชายของข้าได้ออกไปผจญภัยเสียแล้ว!"จื่อขงกล่าวตอบกลับมาเสียงเรียบ แต่ทว่าภายในใจของมันกลับเต็มไปด้วยความแปลกใจว่าทำไมจวนจ้าวถึงได้มาถึงที่นี้และเอาแต่ถามถึงเรื่องวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" เพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ตัวเขาก็ไม่ได้ถามไถ่ออกมาแต่อย่างใด ทำเพียงนั่งสังเกตุท่าทีของจวนจ้าวอย่างเงียบๆเท่านั้น 




"ห้ะ!...เอิ่ม! ท่านบอกว่าน้องชายของท่านออกไปผจญภัยแล้วเช่นนั้นรึ?"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 708 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1470 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:27
    ขอบคุณมาก
    #1470
    0
  2. #1319 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 17:32
    จำได้ว่าหรงเฟยยังไม่ได้เรียนวิชาพวกนี้นี่นา แล้วใช้วิชาได้ไง แถมเหมือนจะมีปัญหากับความทรงจำเรื่องพี่หญิงอีก .. งงๆ คงต้องรอไรท์มาเฉลยปม
    #1319
    0