กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 121 : เข้าใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 610 ครั้ง
    1 ก.ค. 61


ในขณะนั้นราวกับว่าหรงเฟยพบเจออะไรบางอย่างที่อยู่บนหนังสือวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" โดยในคำๆนั้นมันเขียนเอาไว้ว่า


"ดัชนีก่อเกิดลำแสง ลำแสงก่อเกิดพลัง!"


เมื่อหรงเฟยได้อ่านคำนี้ จู่ๆในหัวของมันก็ผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา


'รวมดัชนีที่มีให้ก่อเกิดเป็นพลังสินะ!'


จากนั้นหรงเฟยไม่รอช้ารีบตั้งหน้าหลับตาทำสมาธิอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยกมือขึ้นมาอย่างช้าๆ พร้อมทั้งใช้นิ้วชี้เพ่งออกไปเบื้องหน้า


'ดัชนีทลวงฟ้า!'


หรงเฟยพรึมพรำขึ้นมาในใจ จากนั้นที่ปลายนิ้วของมันก็ก่อเกิดจุดกลมๆสีดำขนาดเล็กขึ้นมาทันทีแต่ทว่ามันเองยังคงค้างเอาไว้อยู่ที่ปลายนิ้วชี้ไม่ได้พุ่งออกไปกลายเป็นลำแสงแต่อย่างใด


"ลำแสงแห่งสวรรค์"


จู่ๆหรงเฟยก็พลันลืมตาพร้อมทั้งตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่นก่อนจะผลักพลังปราณที่อัดแน่นอยู่ที่ปลายนิ้วของตนออกไปเบื้องหน้าเบาๆ


พรึ่บ!


ทันทีที่หรงเฟยผลักพลังปราณที่อัดแน่นอยู่ตรงนิ้วมือออกไป ครั้งนี้พลังปราณกลับไม่ได้ออกมาในรูปแบบเส้นตรงอย่างเช่นปกติของวิชา "ดัชนีทลวงฟ้า" ในทุกครั้งที่มันใช้ ทว่าตอนนี้พลังปราณที่ถูกผลักออกไปกลับกลายเป็นก้อนกลมๆสีดำขนาดเท่าไข่ไก่ กำลังลอยอยู่เบื้องหน้าของมันแทน


"ฮ่าๆ ข้าเข้าใจแล้ว! หากไม่รวมกับวิชาดัชนีทลวงฟ้าของข้า วิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" ก็จะไร้ผลสินะ ว่าแล้วเชียวทำไมมันถึงสลายหายไปทุกครั้งที่ข้า...."ในขณะนั้น หรงเฟยพลันหัวเราะออกมาอย่างดีใจที่ตอนนี้มันเข้าใจถึงแก่นแท้ของวิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" แล้ว เพราะการที่จะใช้วิชานี้ หรงเฟยจำเป็นที่จะต้องเรียกใช้วิชา "ดัชนีทลวงฟ้า" ออกมาก่อนถึงจะสามารถใช้วิชา "ลำแสงแหางสวรรค์" ได้ และมันเองก็คิดเอาไว้อยู่ว่าหากรวมวิชาทั้ง2ให้เป็นหนึ่งเดียวกันได้ นั่นคงจะต้องทำให้วิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" สมบูรณ์


แต่ในขณะนั้น หรงเฟยที่กำลังหัวเราะออกมาอย่างดีใจอยู่ ใบหน้าของมันก็พลันซีดเผือกในทันที ก่อนที่มันจะตั้งสติและหันหลพุ่งตัวออกไปหมอบที่พื้นห่างไกลออกไปเล็กน้อยอย่างรวดเร็ว


ตูมม! 


หลังจากนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาจนทำให้ทั่วทั้งคฤหาส์ต่างสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง


บริเวณด้านในห้องพักแห่งหนึ่งภายในคฤหาส์


"เกิดอะไรขึ้น!"เสียงของจื่อขงดังขึ้นมาทันทีอย่างรีบร้อน


"ใครมันบังอาจมาก่อความวุ่นวายในเขตของพวกข้ากัน?"เสียงตะโกนอย่างเกรี้ยวกราดของหยางจุนดังขึ้นมาเฉกเช่นเดียวกัน โดยที่ภายในห้องนี้ต่างมีจื่อขง ชุนเยี่ย หยางจุน ลู่จิน ปิงผิงอัน และสุดท้ายถางชินหง ที่กำลังประชุมกันอยู่หลังจากที่เพิ่งจะกลับมาจากทำธุระได้ไม่นาน


"เสียงนั้นดังมาจากทางฝั่งห้องของน้องเฟย! พวกเราไปดูกันเถอะ!"ชุนเยี่ยที่ได้ยินรีบกล่าวออกมาหลังจากนึกขึ้นได้ว่าห้องของหรงเฟยเองก็อยู่ในทางนั้นก่อนจะวิ่งตรงออกไปนอกห้องอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งที่ทุกคนก็รีบตามออกไป


...........


"เกิดอะไรขึ้นภายในคฤหาส์!"เสียงของคนผู้หนึ่งกล่าวดังขึ้นมาขณะยืนอยู่ที่ด้านหน้าตัวคฤหาส์กับกลุ่มผู้คนที่เป็นสมาชิกของกลุ่ม "ราตรีมรณะ" ที่รีบตรงเข้ามาอย่างรีบร้อนจำนวนมากทันที


"ใครมันกล้าเข้ามาก่อความวุ่นวายในเขตของกลุ่ม "ราตรีมรณะ" ของพวกเรากัน ช่างอาจหาญเสียจริงๆ!"เสียงของอีกคนที่อยู่ในกลุ่มก็ดังขึ้นมาอย่างสงสัยขณะกล่าวแทบจะไล่เลี่ยกันกับคนแรก


"พวกเราล้อมตัวคฤหาส์เอาไว้ อย่าให้ศัตรูที่อยู่ด้านในหนีออกไปได้!"เสียงของอีกคนในกลุ่มก็ดังขึ้นมาพร้อมกับกลุ่มคนทั้งหมดกระจายตัวออกไปล้อมรอบตัวของคฤหาส์


ส่วนทางด้านของกลุ่มชุนเยี่ยที่เวลานี้พวกเขามาหยุดอยู่ที่เสียงระเบิดดังขึ้นมาแล้ว 


"นั่น...!"


ทันทีที่ทุกคนเห็นภาพที่อยู่เบื้องหน้านั้นก็ทำให้ทุกคนตกตะลึง


"น้องเฟย!"


ชุนเยี่ยที่ตั้งสติได้ตะโกนออกมาเป็นคนแรกด้วยความเป็นห่วงในทันทีเพราะภาพที่ทุกคนเห็นนั้นคือสภาพห้องพักของหรงเฟยที่ตอนนี้เหลือเพียงเศษซากปรักหักพังที่กองอยู่เท่านั้น


"บัดสบ! ใครเป็นคนทำ!"หยางจุนคำรามออกมาเสียงต่ำพร้อมกับรีบวิ่งนำกลุ่มเข้าไปดูเศษซากปรักหักพังใกล้ๆอย่างรวดเร็ว แต่ทว่าเมื่อทุกคนออกตัวเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ทั้งหมดก็ต้องหยุดชะงักไป


"น้องเฟย!"ชุนเยี่ยตะโกนออกมาด้วยความดีใจเพราะเบื้องหน้าของทุกคนนั้นคือร่างของหรงเฟยที่กำลังเดินออกมาจากเศษซากปรักหักพังอย่างปลอดภัยถึงแม้จะสะบักสะบอมไปไม่น้อยก็เถอะ


"พี่ชุนเยี่ย! แหะๆ"หรงเฟยที่เห็นกลุ่มของชุนเยี่ยก็ได้แต่อุทานออกมาก่อนหัวเราะออกมาอย่างแห้งๆ


"มันเกิดอะไรขึ้นน้องเฟย!"จื่อขงที่ยืนนิ่งกล่าวถามออกมาอย่างสงสัย เพราะตัวมันก็เป็นห่วงหรงเฟยไม่น้อยและถ้าหากเกิดอะไนขึ้นชุนเยี่ยที่เห็นหรงเฟยเป็นน้องชายแท้ๆของนางคงได้ฆ่ามันตายตามหรงเฟยไปเป็นแน่


"เอ่อ...ทั้งหมดนี้คือฝีมือข้าเองขอรับ! ข้ากำลังฝึกวิชาแล้วมันผิดพลาดเล็กน้อยก็เลย...!"หรงเฟยกล่าวตอบออกมาก่อนจะเหลือบไปมองเศษซากปรักหักพังที่กองทับกันจนดูยับเยิน


"เจ้าทำงั้นหรือ?...เฮ้ออ"ชุนนเยี่ยกล่าวออกมาอย่างแปลกใจ แต่ก็เพียงไม่นานตัวนางก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก


"นี่น้องชาย! เจ้าฝึกวิชาอะไรทำไมสภาพห้องเจ้าถึงได้พังยับขนาดนั้นละ!"หยางจุนที่อดใจรอไม่ไหวก็ถามหรงเฟยออกมาในทันที เพราะมันเองอย่างรู้จริงๆว่าวิชาอะไรที่หรงเฟยกำลังฝึกอยู่ถึงได้ถล่มห้องยับเยินถึงเพียงนี้


"เอ่อ...วิชา "ลำแสงแห่งสวรรค์" ขอรับ ส่วนรายละเอียดไว้ข้าค่อยเล่าทุกอย่างให้ฟังนะขอรับ!"หรงเฟยกล่าวตอบออกมาพร้อมทั้งเดินเข้ามาหากลุ่มของชุนเยี่ย


"อืม! งั้นพวกเรารีบลงไปข้างล่างกันเถอะ!"หยางจุนที่ได้ยินก็รีบพยักหน้าก่อนจะเดินนำกลุ่มลงไปด้านล่าง เมื่อทั้งหมดเดินลงมาถึงชั้นล่างแล้ว ชุนเยี่ยที่เห็นพวกผู้คนกำลังยืนมุงอยู่ด้านนอกตัวคฤหาส์ก็เข้าใจได้ในทันทีว่าทุกคนกำลังมามุงดูเรื่องอะไร ก่อนที่นางจะปลีกตัวออกจากลุ่มของหรงเฟยและเดินตรงไปยังด้านนอกคฤหาส์


"เฮ้ย! นั่นท่านรองผู้นำออกมาแล้ว!"เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นมาเมิื่อเห็นชุนเยี่ยเดินออกมาจากตัวคฤหาส์


"ท่านรองผู้นำ! นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?"เสียงกล่าวของอีกคนก็ถามดังขึ้นมาติดๆกันในทันที


"ใช่ขอรับ! นี่มันเกิดเรื่องอะไร?"เสียงถามของผผู้คนดังถามขึ้นมาอย่างต่อเนื่องในทันที

ชุรเยี่ยที่ได้ยินแบบนี้ก็กล่าวออกมาเสียงเรียบอย่างรวดเร็ว


"เรื่องทั้งหมดมันเกิดจากการที่น้องชายของข้าฝึกฝนวิชาผิดพลาดทำให้เกิดการระเบิดขึ้นมาเท่านั้น พวกเจ้าทุกคนไม่ต้องกังวลไป เชิญพวกเจ้าแยกย้ายกลับไปพักผ่อนได้!"ชุนเยี่ยกล่าวจบ ตัวนางก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในคฤหาส์อย่างรวดเร็วโดยไม่สนใจฟังเสียงที่ผู้คนตะโกนถามออกมาเลย


"น้องชาย? ....ไม่ใช่ว่าท่านรองผู้นำไม่มีน้องเช่นนั้นหรือ?"


"ข้าแน่ใจว่าไม่มี แต่เมื่อวันก่อนตอนที่ท่านผู้นำกลับมาถึงคฤหาส์ ในกลุ่มของท่านผู้นำมีเด็กหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้าอยู่ด้วย ข้าขาดว่าคงจะเป็นน้องชายของใครสักคนในกลุ่มท่านผู้นำนั้นแหละ!"เสียงกล่าวหนึ่งในฝูงชนกดังขึ้นมาอย่างมีหลักการ


"ใช่ๆ ข้าก็เห็นและดูเหมือนจะเป็นอย่างที่เจ้าพูด!"จากนั้นผู้คนก็เริ่มคล้อยตามเชื่ออย่างสนิทในในทันทีว่าหรงเฟยคือน้องชายของใครสักคนในกลุ่มจื่อขง ก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มแยกย้ายกันออกไปในที่ของตนเอง


ภายในห้องโถง


"น้องเฟย! เจ้ารีบอธิบายมาหน่อยสิว่าเมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้น!"เสียงของชุนเยี่ยกล่าวดังขึ้นมาอย่างสงสัยหลังจากที่นางกลับมาจากการประกาศด้านหน้าคฤหาส์


"ใช่! ข้าเองก็อยากรู้เหมือนกัน!"หยางจุนกล่าวเสริมพลางทุกคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพียงเห็นด้วยกับคำกล่าวของหยางจุน


"ขอรับ!!"


จากนั้นหรงเฟยก็เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้กับทุกคนฟังทันที โดยทุกคนเองบางครั้งก็แอบตื่นเต้น บางครั้งก็ตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น



จนเวลาผ่านไป1ก้านธูป ทุกคนจึงเข้าใจในสิ่งที่หรงเฟยกล่าวออกมาทันที...


.................



ฝากกลุ่มด้วยครับ  นิยายกำเนิดราชันย์ดาร. ตอนนี้เท่ากับตอนที่117ในกลุ่มครับ ปัจจุบันในกลุ่มฟรีแรกมีถึงตอนต่อไปครับ

**แนะนำภายในกลุ่มสำหรับคนงบน้อยนะครับ ค่าโดเนท100บาทก็สามารถอ่านนิยายตั้งแต่ตอนที่119-251 ได้ง่ายๆครับแค่ติดต่อเฟสในกลุ่มนี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 610 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1465 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 09:04

    ขอบคุณมาก
    #1465
    0
  2. #1314 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 17:08
    แบบนี้คนที่มาซุ่มดูจะรู้มั้ยว่าฝึกสำเร็จแล้ว
    #1314
    0
  3. #1060 drakdevill (@drakdevill) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 16:50
    ขอบคุณครับ
    #1060
    0
  4. #1058 amporn (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 12:58
    ขอบคุณค่ะ
    #1058
    0
  5. #1052 อาริกาโตะ Yass (@Chai996) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 12:09
    ฝึกวิชาพลาดระเบิดตู้ม จบ


    ขอบคุณครับ

    รอๆ
    #1052
    0
  6. #1042 6892 (@dara-dodo) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 09:55
    ไรท์ทุกคนในกลุ่มเข้าใจ แต่ว่าคนอ่านไม่เข้าใจอะมาเฉลยตอนต่อไปด้วยค๊าา
    #1042
    1
    • #1042-1 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 121)
      1 กรกฎาคม 2561 / 10:01
      ไม่เข้าใจตรงไหนคร๊าบบ 5555
      #1042-1
  7. #1041 LachitaChadow (@LachitaChadow) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 09:19
    สั้นอ่ะ ขออีกได้ไหม......
    #1041
    0
  8. #1033 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2561 / 00:33
    ขอบคุณครับ
    #1033
    0