กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 112 : แกล้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 783 ครั้ง
    10 มิ.ย. 61


ตอนนี้การปรุงยาของมันคืบหน้าไปมากทีเดียวเพราะการปรุงยาอย่างพิถีพิถันของมันในตลอด4วัน ทำให้มันรวบรวมเม็ดยา "ฟ้าทะลวง" ได้ในจำนวนที่มากโข 


อีกทั้งระดับของเม็ดยายังสูงถึงขั้นที่5นี่จึงทำให้หรงเฟยรู้สึกพึงพอใจอยู่ไม่น้อยกับฝีมือของตนเอง 


และตลอดเวลา5วันมานี้ พวกของจื่อขงต่างก็เป็นห่วงหรงเฟยที่เอาแต่เก็บตัวอยู่ในห้องมาอย่างยาวนานไม่ได้ก้าวออกมาเลยแต่อย่างใด 


แต่ทว่าเมื่อทุกคนรับรู้ว่าหรงเฟยกำลังปิดประตูบ่มเพาะพลังอยู่นั่นก็ทำให้ทุกคนไม่ขัดหรงเฟยและปล่อยห้หรงเฟยใช้เวลาอยู่ภายในห้องแห่งนี้ต่อไป


ปัง!


ในขณะนั้น หรงเฟยที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ เสียงคล้ายระเบิดก็ดังขึ้นมาภายในหัวของหรงเฟยทันที ร่างของมันสั่นสะท้านเบาๆก่อนที่พลังปราณที่เล็ดลอดออกมาจากร่างการจะไม่ใช่ระดับวิญญาณขั้นที่8แต่อย่างใด เพราะตอนนี้พลังปราณที่แผร่กระจายออกมา มันอยู่ในระดับวิญญาณขั้นที่9เรียบร้อยแล้ว


"เฮ้อ...ในที่สุดข้าก็เพิ่มระดับได้เสียที!"


หลังจากนั้นไม่นาน หรงเฟยก็ค่อยๆลืมตาขึ้นหลังจากปิดสนิทมาอย่างยาวนาน พร้อมทั้งใบหน้าของมันที่ปรากฎรอยยิ้มอย่างดีใจขึ้นมาเช่นกัน 


หรงเฟยมองสำรวจดูร่างกายของตนเองเล็กน้อยก่อนจะเห็นคราบสีดำสกปรกที่ติดตัวไม่อยู่ไม่มากพร้อมทั้งกลิ่นเหม็นที่โชยเข้าจมูกของมัน


"อาบน้ำซะหน่อยดีกว่า!"


หรงเฟยพรึมพรำกับตนเเบาๆ พร้อมทั้งรีบลุกขึ้นยืนเก็บของข้างๆตัวอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินไปห้องในที่มีอยู่ในตัวห้องของมัน


.......................


ภายในห้องอาหาร 


"เฮ้อ...ข้าไปปิดประตูบ่มเพาะพลังมั้งดีมั้ยน้าา!"


เสียงพรึมพรำดังขึ้นมาจากชายหนุ่มหรือก็คือจื่อขงที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่บนโต๊ะ


 รอบๆข้างของมันก็มีพวกของชุนเยี่ย หยางจุน ลู่จิน ปิงผิงอัน และสุดท้ายถางชินหง นั่งทานอาหารอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมเพียง เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดของจื่อขง ต่างก็จมปรักอยู่ในความคิดสักครู่หนึ่ง


"อืม...ข้าว่าข้าเองก็คงต้องปิดประตูบ่มเพาะพลังเช่นกันแล้ว!"


หยางจุนกล่าวขึ้นมาลอยๆพร้อมกับแววตาของมันที่ปรากฎความรู้สึกที่ว่าเด็กหนุ่มเช่นหรงเฟยกำลังจะก้าวข้ามตัวมัน ทำให้ความฮึกเฮิมของมันเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว


"อืม...แต่ข้าไม่มีเม็ดยา "ฟ้าทะลวง" เลยนี่สิ ผิงอันจ๋าข้าขอ...!"


ลู่จินกล่าวขณะมองไปทางปิงผิงอันด้วยสายตาที่อ้วนวอนอย่างรวดเร็ว


"ไม่มี! ส่วนของเจ้าต้องรออีก10วันข้าถึงจะให้ได้"


แต่ทว่าปิงผิงอันกลับตอบออกมาเสียงเรียบอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ใบหน้าของลู่จินเศร้าหมองลงทันที เพราะการควบคุมแจกจ่ายเม็ดยานั้นจะต้องขึ้นอยู่กับปิงผิงอัน


ทุกคนที่มีระดับปฐพีขึ้นไปในกลุ่ม "ราตรีมรณะ" จะได้รับเม็ดยา "ฟ้าทะลวง" ทุกๆ1เม็ดต่อเดือน และถ้าหากใครต้องการอะไรเพิ่มเติม คนผู้นั้นจะต้องรับทำภารกิจที่มีรางวัลเป็นเม็ดยาให้สำเร็จเท่านั้นถึงปิงผิงอันจะเอาเม็ดยาให้กับพวกมัน


"ใจร้าย!"


ลู่จินกล่าวออกมาเสียงเบาก่อนจะก้มหน้าแสร้งทำเป็นเศร้าสร้อยอย่างรวดเร็ว


ทุกคนที่เห็นต่างก็หัวเราะออกมากับอย่างขบขัน เพราะลู่จินนั้นมักจะขอเม็ดยาจากปิงผิงอันเป็นประจำ และก็ถูกปฎิเสธทุกครั้งเช่นกัน


"ฮ่าๆ ๆ เอ้า...น้องเฟย! ไม่เจอกันนานเลยนะ "


ในขณะนั้นที่ทุกคนกำลังหัวเราะอย่างสนุกสนานอยู่ หยางจุนก็กล่าวดังขึ้นมาในทันทีที่เหลือบตาไปเห็นร่างของคนหรือหรงเฟยที่กำลังเดินเข้ามา

ทุกคนที่ได้ยินต่างหันไปอย่างพร้อมเพียงก่อนจะยิ้มออกมาเมื่อเห็นหรงเฟย


"โอ้ววว...นี่เจ้าเข้าไปบ่มเพาะพลังตั้ง5วัน คนที่กินจุเช่นเจ้าอดทนได้เช่นนั้นหรือ ฮ่า ๆ ๆ!"


จื่อขงที่เห็นหรงเฟยก็กล่าวแซวหรงเฟยออกมาพลางหัวเราะอย่างขบขัน


ตัวมันรู้ดีว่าหรงเฟยนั้นกินจุขนาดไหน เพราะครั้งแรกที่พบเจอกัน หรงเฟยซัดเนื้อย่างไปมากมายทำให้ตัวมันที่ใครหลายๆคนเรียกว่าพวกตะกละยังยอมแพ้ต่อหรงเฟยเลยทีเดียว


"สวัสดีขอรับทุกคน! ไม่หรอกพี่จื่อขง ข้าเองไม่ใช่คนกินจุขนาดนั้น"


หรงเฟยยิ้มกล่าวออกมาพลางหันไปมองทางจื่อขง


"เจ้ากล้าว่าน้องข้ากินจุนเช่นนั้นหรือ?"


เสียงของชุนเยี่ยดังขึ้นมาดุจื่อขงอย่างรวดเร็ว อีกทั้งนางยังถลึงตามองไปทางจื่อขงทำให้ จื่อขงเองพลันหน้าซีดลงอย่างรวดเร็ว


ฮะ ฮะ ฮะ ฮ่า ๆๆ !


ทุกคนที่เห็นใบหน้าอันซีดเซียวของจื่อขงต่างก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจ




"ก็มันจริงนี่น่า ข้าเคยเห็นน้องเฟยกินเนื้อย่างแล้ว ขนาดตัวข้ายังยอมแพ้เลย...อึก!"!


จื่อขงพยายามกล่าวแก้ตัวออกมาเพราะมันเองก็เคยเห็นกับตามาแล้ว ทำไมถึงได้ถูกมองว่าผิด? แต่สายตาของชุนเยี่ยก็ยังคงมองมาทางจื่อขงอย่างน่ากลัว ทำให้มันเงียบกริบไป


"น้องเฟยมานั่งทานอาหารก่อสิ!"


หลังจากนั้นชุนเยี่ยก็หันไปมองหรงเฟยด้วยรอยยิ้มก่อนจะผายมือเชิญหรงเฟยให้นั่งพร้อมกัน


'หึ! แล้วพวกเจ้าจะได้รู้! ฮ่า ๆๆ '


จื่อขงได้แต่หัวเราะออกมาภายในใจ เพราะตอนนี้มันคิดแผนออกแล้วที่จะทำให้มันพ้นผิดได้ ก่อนจะหันไปกล่าวกับหญิงสาวหรือเสี่ยวเป้ยที่อยู่ไม่ไกล


"เสี่ยวเป้ย! เจ้าไปนำอาหารมาให้เยอะเลย ข้ากลัวว่าน้องเฟยจะทานไม่อิ่ม!"


ทันทีที่จื่อขงกล่าวจบ ทุกคนพลันหันมามองที่เป็นตาเดียว ก่อนที่ใบหน้าของทั้งหมดจะปรากฎรอยยิ้มขึ้นมาๆ 


โดยเฉพาะหรงเฟยที่ตอนนี้มันเองก็อยากจะแกล้งจื่อขงขึ้นมาไม่น้อย


จากนั้นไม่นาน อาหารมากมายเรียกได้ว่าต่อให้มีจื่อขงอีก10คนก็ไม่สามารถที่จะทานหมดได้มารวมเอาไว้อยู่บนโต๊ะ


"เชิญน้องชายข้าทานได้ตามสบาย!"


จื่อขงหันไปกล่าวกับหรงเฟยด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่หรงเฟยจะยิ้มตอบกลับพร้อมพยักหน้ารับ


"ขอรับ!"


จากนั้นทั้งหมดก็นั่งทานอาหารกันพลางพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เพียงแต่ทว่าตอนนี้ ใบหน้าของจื่อขงค่อยๆปรากฎรอยเหี่ยวย่นคล้ายกับคนกำลังอมทุกข์ขึ้นมา


เพราะขณะที่ทุกคนกำลังทานอาหารและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่นั้น หรงเฟยกำลังนั่งทานอาหารอยู่อย่างเรียบร้อย แถมยังทานเข้าไปทีละนิดๆทำให้มันเริ่มที่จะรู้สึกกังวลขึ้นมา


"ไม่...ไม่น้องเฟย! เจ้าเป็นอะไรไป หรือว่าวันนี้ท้องไส้เจ้าไม่ดีเช่นนั้นหรือ?"


จื่อขงอดไม่ได้ที่จะกล่าวถามออกมาเมื่อเห็นหรงเฟยทานอาหารเข้าไปน้อยเกินไปกว่าปกติ แต่ทว่าทุกคนที่ได้ยินก็หันมามองทางจื่อขงอย่างรวดเร็ว


"ข้าต้องขออภัยด้วยขอรับพี่จื่อขง เวลาทานอาหารข้าก็มักจะทานน้อยเช่นนี้อยู่เสมอขอรับ!"


หรงเฟยกล่าวออกมาพลันใบหน้าของจื่อขงซีดเผือกลงอย่างรวดเร็ว


"เจ้าตะกละคิดจะให้น้องเฟยทานอาหารแบบตะกละเช่นเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ? เจ้าทานอาหารทั้งหมดที่เหลือให้หมดด้วยเลย!"


ชุนเยี่ยมองค้อนไปที่จื่อขงก่อนจะกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ จื่อขงที่ได้ยินแทบจะเป็นลมล้มฟุบลงบนโต๊ะในทันที เพราะว่าตอนนี้อาหารที่อยู่บนโต๊ะนั้นมันมีไม่น้อยเลยอีกทั้งตัวมันก็เริ่มที่จะอิ่มแล้ว ทำให้มันยิ่งคิดว่าจะกินอาหารทั้งหมดเข้าไปก็แทบจะอยากอ้วกออกมา


"ฮะ ๆ ๆ! พี่ชุนเยี่ยขอรับ! ข้าแค่แกล้งทำเป็นทานน้อยเพียงเท่านั้น เพราะจริงๆแล้วข้าหน่ะทานเยอะมากขอรับแต่มันรู้สึกเกรงใจเลยไม่...!"

"ไม่ต้องเกรงใจ! เชิญทานเลย!"


ไม่ทันทีหรงเฟยจะพูดเพื่อเลิกแกล้งจื่อขงจบ จื่อขงที่ได้ยินพลันกล่าวออกมาอย่างจริงจังในทันที เพราะหลังจากที่มันได้ยินคำกล่าวจองหรงเฟย มันคิดว่ามีเพียงตอนนี้เท่านั้นที่จะทำให้มันสามารถพ้นผิดจากคำกล่าวของทุกคนได้


"เงียบไปเลยเจ้าตะกละ! น้องเฟย! เจ้าทานได้ตามใจเลย ไม่ต้องเกรงใจพวกข้าหรอก ยังไงเราก็เปรียบเสมือนพี่น้องกันอยู่แล้ว!"


ชุนเยี่ยกล่าวออกมาขณะมองค้อนไปที่จื่อขง ก่อนที่นางจะหันไปกล่าวกับหรงเฟยอย่างกับคนละคน


"ขอรับ! ถ้าอย่างนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ!"

หรงเฟยที่ได้ยินก็กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะเหลือบไปมองทางจื่อขงและเห็นจื่อขงผงกหัวรัวๆให้ตัวเอง หรงเฟยก็รู้ดีว่าจื่อขงต้องการอะไรมันจึงยอมตามน้ำและเริ่มทานอาหารอย่างรวดเร็ว จนทุกคนที่เห็นหรงเฟยทานอาหารอย่างรวดเร็วพลันรู้สึกตื่นตระหนกใ ต่างกับจื่อขงที่บัดนี้ ใบหน้าของมันค่อยๆมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกทันที

.....


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 783 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1455 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:35
    ขอบคุณ
    #1455
    0
  2. #1306 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 16:40
    คนอื่นได้รับเม็ดยาเดือนละเม็ด พ่อหรงเฟยเรากินทีละ 50+
    #1306
    0
  3. #966 skyman87 (@skyman87) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2561 / 09:01
    สนุกครับ ช่วยไปรับเข้าvipด้วยนะครับ รอๆๆๆๆ
    #966
    0
  4. #965 drakdevill (@drakdevill) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 22:58
    ขอบคุณครับ ลงตอนต่อไปไวๆนะครับ
    #965
    0
  5. #964 ตาเฒ่าเต่าล้านปี (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 04:02
    โฮ่ๆๆฮ่าๆพึ่งเจอเรื่องแรกนะนี่กำลังภายในแนวผู้ดีผู้ดีพูดจากันไพเราะเนาะโสตน้ำใจก็แสดงมาดีเหลือหลายทั้งพระเอกและตัวประกอบ
    #964
    1
  6. #963 อาริกาโตะ Yass (@Chai996) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 19:57
    555​ เกือบสงสารจื่อขง
    #963
    0
  7. #961 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:57
    ขอบคุณครับ
    #961
    0
  8. #960 mixlove0011 (@mixlove0011) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:12
    ตัวเปลืองงบประมาณ 5555
    #960
    0
  9. #959 amporn (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 18:08
    ขอบคุณค่ะ
    #959
    0