กำเนิดราชันย์ดารา

ตอนที่ 107 : แล้วนี่ใคร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 671 ครั้ง
    4 มิ.ย. 61



"ขอรับ! ข้าเองก็อยากจะขึ้นไปยังชั้นต่อๆไปเร็วๆแล้ว!"


หรงเฟยเองก็ทำท่าทางไม่ต่างจากจื่อขงมากนักขณะกล่าวออกมา


หรงเฟยที่อยากจะขึ้นไปยังชั้นสูงๆเร็วๆนั้นเป็นเพราะตนเองได้ตั้งเป้าหมายเอาไว้แล้วว่า ตัวมันจึงต้องขึ้นไปอาศัยอยู่ในชั้นที่มีสมุนไพรเยอะๆก่อน เพื่อช่วยการฝึกปรือของตนให้พัฒนาขึ้นไปสำหรับที่จะพิชิตชั้นต่อๆไปของหอคอยแห่งนี้ เนื่องจากการบอกเล่าของผู้อาวุโสหยวนทำให้มันต้องครุ่นคิดหนักกว่าเดิมอยู่เล็กน้อยที่การจะไต่หอคอยตั้งแต่ชั้นที่51ขึ้นไปจำเป็นที่จะต้องสังหารสัตว์อสูรในชั้นนั้นๆให้ได้เสียก่อน


"อืม...เช่นนั้นพวกเราก็รีบไปกันเถอะ!"


จื่อขงที่ๆด้ยินก็พยักตอบออกมาก่อนจะเดินนำหรงเฟยไปในทันที


"ขอรับ!"


หรงเฟยเองก็ไม่ได้ขัดอะไรก่อนจะเดินตามจื่อขงไปอย่างรวดเร็ว


ผ่านไปเกือบ1ชั่วยาม 


หลังจากที่จื่อขงเดินนำหรงเฟยมายังใจกลางของชั้นที่1แล้วนั้น ทั้งคู่ต่างก็ไม่รอช้างัดทักษะเคลื่อนไหวของตนเองออกมาขณะวิ่งผ่านป่าเขาพุ่งตรงมาถึงใจกลางของชั้นที่1อย่างรวดเร็ว โดยเบื้องหน้าของทั้ง2คนตอนนี้ ปรากฎกำแพงที่สูงราวๆ10เมตรดูใหญ่โตเข้าสู่สายตา


"ในที่สุดก็ถึงสักที!"


เสียงบ่นดังขึ้นมาจากจื่อขงที่ตลอดเวลาตัวมันเอาแต่วิ่งมายังสถานที่แห่งนี้ด้วยทักษะเคลื่อนไหวของตนเองอย่างต่อเนื่องเป็นเวลากว่า1ชั่วยามทำให้มันเบื่อเล็กน้อยสำหรับการวิ่งแบบนี้


"หึหึ! พี่จื่อขงนี่ดูเหมือนจะอ่อนแอจังเลยนะขอรับ!"


ในขณะนั้น เสียงพูดของหรงเฟยก็ดังขึ้นมาข้างๆตัวของจื่อขงในทันที โดยที่หรงเฟยเองก็ไม่ปรากฎอาการเหนื่อยหอบหรือเม็ดเหงื่อที่แสดงที่ความอ่อนล้าเผยให้เห็นออกมาเลยแต่อย่างใด  ทำให้จื่อขงที่ได้ยินหันไปมองด้วยสายตาที่ตื่นตะหนก


"โอ้ว...นี่เจ้าดูถูกข้าอย่างนั้นหรือ? ว่าแต่เจ้าเองเถอะ แล้วทักษะเคลื่อนไหวนั้นมันอะไรกัน?"


จื่อขงที่ได้ยินเสียงกล่าวราวกับว่ากำลังดูกถูกตังมันอยู่ ทำให้จื่อขงรีบเหยียดตัวตรงใช้เสื้อของตนปาดเหงื่อบนหน้าผากออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมทั้งสีหน้าของมันที่มองมาทางหรงเฟยดูสงสัยถึงวิชาที่หรงเฟยใช้ออกมา


เพราะดูเหมือนว่าวิชาของหรงเฟยนั้นจะมีประสิทธิภาพมากขนาดที่สามารถใช้เดินทางได้อย่างรวดเร็วแถมยังการใช้ออกที่ราวกับเป็นเพียงการเคลื่อนไหวที่ดูปกตินั่น จึงมองยากสำหรับคนทั่วไปว่าหรงเฟยกำลใช้ทักษะอยู่ แต่ก็ไม่ใช่กับมัน


"อ่า...มันเป็นทักษะวิชาระดับ4ขอรับ แต่ข้าคงบอกท่านไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ต้องขออภัยด้วย!"


หรงเฟยที่ได้ยินก็ยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวตอบจื่อขงและปฎิเสธที่จะพูดถึงข้อมูลของวิชา "ย่างก้าวอัสนี" ของตนในทันที เพราะการที่มันเผยข้อมูลวิชาของตนเองนั้นจะมีผลเสียมากกว่าผลดีอย่างแน่นอน


"อืม...ข้าเข้าใจ! ว่าแต่เจ้าเถอะ หลังจากนี้จะทำยังไงต่อ?"


จื่อขงพยักหน้าตอบอย่างเข้าใจ ก่อนจะถามออกมาอย่างรวดเร็ว


"เอิ่ม...ข้าก็คงขึ้นไปยังชั้นต่อไปเลยมั้งขอรับ?"


หรงเฟยที่ได้ยินจื่อขงถามออกมา ตัวมันก็จมลงไปในความคิดทันทีก่อนที่มันจะพรึมพรำตอบออกมาด้วยรอยยิ้ม


"เช่นนั้น หากเจ้าไม่รีบร้อนก็มาพักอยู่ที่กลุ่มของข้าก่อนก็ได้ เพราะยังไงแล้วพรุ่งนี้พวกของข้าก็จะออกเดินทางเพื่อขึ้นไปยังชั้นให้ถึง40อยู่แล้ว!"


จื่อขงที่เห็นท่าทางสับสนของหรงเฟย ก็ทำให้มันรีบกล่าวเชิญหรงเฟยไปยังที่กลุ่มของพวกตนอาศัยอยู่ในเมืองเบื้องหน้าทันที เพราะมันเองยังไงซะก็ต้องขึ้นไปยังชั้นสูงๆอยู่แล้ว มีหรงเฟยร่วมทางด้วยอีกคนก็ไม่ใช่ภาระอะไร


"เอิ่ม...ถ้าอย่างนั้นข้าขอรบกวนด้วย!"


หรงเฟยที่ตัดสินใจได้ก็ตอบออกมาในทันที เพราะมันเองก็ยังไม่คุ้นชินกับหอคอยพวกนี้แต่อย่างใด หากจะให้มันขึ้นไปยังชั้นถัดไป ตัวมันก็คงจะหลงทางอย่างแน่นอน 


ก่อนที่จื่อขงจะพยักหน้าด้วยรอยยิ้มพร้อมทั้งเดินนำหรงเฟยเข้าไปในเมืองที่อยู่ด้านหน้า


หลังจากที่ทั้ง2เข้ามาในเมืองที่อยู่หลังกำแพงแล้วนั้น เบื้องหน้าของทั้งคู่ก็ปรากฎบ้านเรือนที่แยกออกไปเป็นจุดๆปรากฎเข้าสู่สายตาของตนเอง


"นี่คือเมืองแรกเริ่ม! ที่ถูกก่อตั้งจากคนรุ่นก่อนหน้านี้ เพื่อเป็นที่พักอาศัยและค้าขายตามที่ข้าเคยบอกไปซึ่งถูกปกครองด้วยคนของราชวงศ์ ทำให้สถานที่แห่งนี้ไม่ค่อยจะมีใครกล้าก่อเรื่องมากนัก"


จื่อขงเมื่อเห็นแววตาของหรงเฟยที่กวาดมองไปทั่วอย่างสงสัย ตัวมันก็กล่าวอธิบายขึ้นมา


"ขอรับ!"


หรงเฟยพยักตอบเบาๆขณะมองไปรอบด้วยความสนใจ โดยรอบๆตัวมันในตอนนี้นั้นปรากฎผู้คนจำนวนมากที่เดินไปเดินมาอยู่ บ้างก็สวมใส่ชุดของศิษย์สำนัก "ตะวันเบิกอรุณ" อยู่ทำให้มันเข้าใจในทันทีว่าสถานที่แห่งนี้ ศิษย์สำนักต่างๆสามารถที่จะอยู่รวมกันได้


"อืม...เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ!"


จื่อขงรีบพาหรงเฟยไปที่ที่ตนอาศัยอยู่ในทันที แต่ก็ไม่นานมากนักหลังจากทั้งจื่อขงพาหรงเฟยเดินมา จนในที่สุดทั้งคู่ก็หยุดลงที่เบื้องหน้าของบ้านหลังหนึ่งที่มีขนาดใหญ่อยู่พอตัว แถมบริเวณรอบๆเองยังปรากฎบ้านอีกหลายหลังทำให้ดูเหมือนกับบ้านพวกนี้แบ่งแยกออกมาเป็นหมู่บ้านเล็กๆเลยทีเดียว


"นี่คือที่พักกลุ่ม "ราตรีมรณะ" ของพวกข้า"


จื่อขงที่ยืนอยู่กล่าวออกมาด้วยสีหน้าที้ดูภูมิใจในทันทีเมื่อเอ่ยถึงกลุ่ม "ราตรีมรณะ!" ของตน

"ขอรับ!"


หรงเองที่ไม่ค่อยจะรู้เรื่องอะไรก็ได้แต่พยักหน้าตอบรับด้วยรอยยิ้ม


"จื่อขง! เจ้าไปเถลไถลที่ไหนมา!"


แต่ในขณะนั้นเอง จู่ๆ น้ำสียงโกรธเคืองของสตรีก็ดังลอยขึ้นมาจากด้านหลังของทั้งคู่


ทันทีที่จื่อของได้ยินเสียงที่กล่าวออกมานั้น ใบหน้าของมันค่อยๆซีดลงอย่างรวดเร็วพร้อมทั้งร่างกายที่สั่นกลัวอย่างแปลกๆทันที


"เอิ่ม....!"


หรงเฟยที่กลับหลังหันไปมองทางต้นเสียงก็พบกับเงาร่างของคน3คนที่กำลังเดินเข้ามาอยู่


โดยทั้ง3คนนั้นคือ 1สตรีที่มีใบหน้าที่งดงามราวกับเทพธิดา ทั้งสัดส่วนรูปทรงเองก็จัดว่าดีเยี่ยม ส่วนอีก2คนนั้นเป็นบุรุษทั้งคู่ คนหนึ่งมีรูปลักษณ์ที่ผอมบาง ต่างกับอีกคนที่มีร่างกายกำยำอย่างสุดขั้ว


ก่อนที่หรงเฟยเองจะเหลือบไปเห็นสีหน้าที่ซีดขาวของจื่อขงพร้อมทั้งร่างกายที่สั่นของมันทำให้เริ่มที่จะสงสัยในทันทีว่าคนพวกนี้คือใครแต่ก็ไม่ลืมที่จะก้าวถอยห่างจากจื่อขงไป3ก้าวอย่างรวดเร็ว


"ข้า..เอ่อ ข้า...อย่า อ้ากก!"


จื่อขงค่อยๆหันหน้าที่ซีดเผือกของตนเองกลับไปที่ด้านหลังอย่างช้าๆก่อนจะพูดออกมาอย่างติดๆขัดๆ


"เจ้าไม่ต้องแก้ตัว นี่เจ้าแอบไปนอนหลับมาอีกแล้วใช่มั้ย!"


แต่ทว่าไม่ทันที่จื่อขงจะกล่าวจบ คนที่เป็นสตรีก็เดินปรี่เข้ามาหาจื่อขงพร้อมทั้งใช้มือของนางจับเข้าที่หูของจื่อขงพร้อมทั้งออกแรงบิด


"อ้ากก! ไม่จริง ข้าไม่...ข้าขอโทษ ข้าผิดไปแล้ว!"


จื่อขงได้แต่กรีดร้องขอความเมตตาจากสตรีเบื้องหน้าตนอย่างอ้อนวอน แต่ทว่าแรงบิดที่นางกำลังทำอยู่ที่หูของจื่อขงนั้นกลับไม่ได้อ่อนเอนลงเลย


"เจ้ารู้ใช่มั้ยว่าวันนี้พวกเราทั้งหมดมาทำอะไรกัน แต่เจ้ากลับไปนอนเล่นปล่อยให้พวกเราต้องทำกันเองเพียงลำพัง เจ้านี้มันจริงๆเลย!"


สตรีเบื้องหน้าที่กำลังบิดหูจื่อขงอยู่นั้นบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจ


"ช่วยข้าด้วยลู่จิน หยางจุน! โอ้ยยข้าขอโทษชุนเยี่ย...อ้ากก!"


จื่อขงที่บัดนี้ใบหน้าของมันที่บิดเบี้ยวไปมาอย่างเจ็บไปได้แต่กวักมือเรียก2คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของสตรีที่กำลังบิดหูมันอยู่หรือชื่อชุนเยี่ยนั้นเอง


แต่ทว่าทันทีที่จื่อขงกล่าวออกมา ทั้ง2คนที่ยืนอยู่ด้านหลังของชุนเยี่ยได้แต่เบือนหน้าหนีทำเป็นไม่รู้เรื่อง


"พวกเจ้า!"


จื่อขงที่เหลือบไปเห็นท่าทางของทั้ง2คนได้แต่กัดฟันกร๊อดๆด้วยความเจ็บใจ


"นี่เจ้ายังไม่สำนึกอีกหรอจื่อขง!"


เมื่อชุนเยี่ยที่ได้ยินคำพูดของจื่อขง นางก็กล่าวออกมาพร้อมทั้งออกแรงบิดหูของจื่อขงหนักเข้าไปอีก


"อ๊ากก! ข้าขอโทษยอมแล้ว!"


จื่อขงบิดตัวตามแรงบิดของสตรีเบื้องหน้าด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะทรุดตัวลงบนพื้นพร้อมทั้งเอาสองมือกุมเข้าที่หูหลังจากหลุดจากเงื้อมมือของชุนเยี่ย


"หึ! หากว่ามีคราวหน้าอีก ข้าจะไม่ออมมือให้แน่ ถึงจะเป็นหัวหน้ากลุ่มก็เถอะ!"


ชุนเยี่ยกล่าวออกมาขณัมองร่างของจื่อขงที่นั่งอยู่ที่พื้นอยางเย็นชา


"..."


จื่อขงนั่งเงียบไม่พูดไม่จาขณะเงยหน้ามองไปที่ชุนเยี่ยอย่างหวาดกลัวก่อนจะส่งสายตาไปทางอีก2คนที่ยืนอยู่ด้านหลังชุนเยี่ยอย่างอาฆาต


"แล้วนี่ใครกัน? จื่อขง!"










ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 671 ครั้ง

1,986 ความคิดเห็น

  1. #1592 nattan308 (@nattan308) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 16:23
    ลักษณะของหัวหน้าหรือเจ้าสำนัก จะต้องกลัวเมีย 55555
    #1592
    1
    • #1592-1 herobenz1122 (@herobenz1122) (จากตอนที่ 107)
      18 พฤศจิกายน 2561 / 18:01
      ตามตำนานก็ได้กล่าวเอาไว้เช่นนี้!!55555
      #1592-1
  2. #1302 kimurakung (@kimurakung) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 16:17
    ท่าทางไรท์จะกลัวเมียป้ะนี่ บุคลิกแต่ละคนในเรื่อง กลัวเมียทุกคนเลย ^^
    #1302
    0
  3. #1077 sivakornza (@sivakornza) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2561 / 11:35
    ขอบคุณครับ
    #1077
    0
  4. #934 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 107)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2561 / 15:50
    ขอบคุณครับ
    #934
    0