[OS] Obscure - Mark & Renjun

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 147 Views

  • 3 Comments

  • 7 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    147

    Overall
    147

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
ผมรู้ว่าอะไร "ถูก" อะไร "ผิด"
แต่ผมแค่เลือกจะทำสิ่งที่"ผิด" เท่านั้นเอง


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ 
ฟิคของเราเป็น แนว AU นะคะ จะคงไว้เพียงรูปลักษณ์ของตัวละคร
นอกนั้นจินตนาการล้วนๆ ไม่ได้มีพื้นฐานมาจากเรื่องจริงแต่อย่างใด



เพลงประกอบฟิคค่ะ


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 09:24

บันทึกเป็น Favorite




Title :  Obscure  

Pairing : Mark & Renjun

Author : LibertyFINAL

Rate : มีฉากการใช้ความรุนแรง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

 

บ้านพักครูหลังโรงเรียนที่ทำจากไม้ถูกทิ้งร่างมาหลายปี ภายในห้องโถงกลางบ้านมีเสียงครูดของบางสิ่งกับพื้นไม้สีหม่น กลิ่นอับชื้นและฝุ่นเขรอะไปทั่วพื้นที่ ประตูหน้าต่างทุกบานถูกปิดสนิท แต่เพราะแผ่นไม้บางส่วนผุพังไปตามกาลเวลา จึงสามารถมีลมพัดผ่านเข้ามาได้บ้าง และน่าแปลกว่าหลอดไฟดวงน้อยบนเพดานยังคงใช้การได้อยู่ แม้แสงจะหริหรี่เต็มที

 

“ เมื่อไหร่จะฟื้นสักทีวะ ”  

ริมฝีปากบางสีอ่อนสบถออกมาก่อนจะปาเข็มหมุดทิ้ง มันคือส่วนที่เหลือหลังจากเขาได้บรรจงกดมันลงไปบนแขนของเด็กหนุ่มคนซึ่งนอนไม่ได้สติอยู่บนพื้น บริเวณศีรษะข้างซ้ายมีบาดแผลเหมือนถูกของแข็งกระทบเข้าอย่างแรง เส้นผมสีทองหม่นถูกย้อมด้วยเลือดข้นคลั่ก ปอยผมบางส่วนแห้งกรังแนบไปกับผิวหน้าอ่อนเยาว์

 

ฮวง เหรินจวิ้น มองเด็กหนุ่มบนพื้นสกปรกด้วยสายตาที่ไม่สื่ออารมณ์ใด ๆ เหรินจวิ้นเป็นคนทำเองทั้งหมด เริ่มจากล่อลวงอีกฝ่ายออกมาที่สวนหลังโรงเรียน แล้วจึงใช้พลั่วจากโรงเพาะชำแถวนั้นฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรงจนเหยื่อล้มลงก่อนจะลากร่างไร้สติมายังบ้านหลังนี้ และ......อี มินฮยอง คือเหยื่อคนดังกล่าว

 

ครอบครัวเหรินจวิ้นย้ายมาเกาหลีเมื่อประมาณ 4 ปีก่อน  เหรินจวิ้นมีเพียง อี มินฮยอง หรือ มาร์คฮยอง พี่ชายข้างบ้านนิสัยดี ที่คอยมาดูแล  เนื่องจากพ่อแม่ของเหรินจวิ้นต้องทำงานหนักและอยู่ที่ทำงานจนดึก เพื่อสร้างฐานะให้ดีในบ้านเมืองใหม่

 

เมื่อหลายวันก่อนเขาได้ทราบข่าวที่ อี มินฮยองคบกับผู้หญิงที่เรียนอยู่ห้องเดียวกัน

"ช่างเป็นคู่ที่น่ารักจังเลยนะ ใคร ๆ ต่างก็พูดกัน" 

ผู้หญิงคนนั้น ชื่ออะไรกันนะ จำไม่ได้หรอก ไม่อยากจะจำด้วย

แค่เห็นสองคนนั้นอยู่ด้วยกันเขาก็รู้สึกคลื่นไส้จนอยากจะอาเจียน

ทุกอย่างเปลี่ยนไปเพราะผู้หญิงคนนั้น และ....

 

อี มินฮยอง คนทรยศ 

 

 

เหรินจวิ้นนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเย็นวันนี้แล้วยกมือที่สวมถุงมือยางขึ้นมา ก่อนจะสูดดมกลิ่นคาวเลือดที่เลอะอยู่เต็มสองฝ่ามือ จมูกเล็ก ๆ ผ่อนลมหายใจเข้าออกช้า ๆ และหยุดอยู่ครู่นึง เมื่อได้ยินเสียงขยับตัวของคนตรงหน้า

 

“อือ.....” เสียงครางครือจากเด็กหนุ่มผมสีทองหม่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด  แขนสองข้างพยายามพยุงตัวขึ้น แต่ไม่ทันสำเร็จ เหรินจวิ้นใช้ฝ่าเท้าเหยีนบลงบนช่วงท้องของเขาและกดลงอย่างแรง

 

“ใครอนุญาตให้ลุกขึ้นมาครับ มาร์คฮยอง”

 

“.... อึก..” มาร์คขยับตัวอย่างยากลำบาก เนื่องจากรู้สึกเจ็บปวดที่บาดแผล มือกุมที่ศีรษะเมื่อครู่ เมื่อลดฝ่ามือลงมาดูเขาก็พบเลือดสีเข้มที่ติดอยู่ นัยน์ตาคมสั่นระริก เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับน้องชายคนสนิทที่มองมาอย่างเฉยชา

เหรินจวิ้น เด็กน้อยที่น่ารัก และยิ้มเก่งคนนั้น มันเกิดอะไรขึ้นกัน...

 

 

“ผมรอตั้งนานแน่ะ กว่าฮยองจะตื่น รู้ไหม... มัน “น่าเบื่อ” มากกกเลย ”

เหรินจวิ้นพ่นหายใจเมื่อพูดจบ ก่อนจะนั่งลงแล้วกอดเข่า นิ้วเล็ก ๆ ที่ชุ่มเลือด แตะลงที่แก้มของมาร์ค เมื่อเห็นอย่างนั้น

เขาจึงขยับกายออกห่าง ใบหน้าหล่อเหลาพยายามหันหนีจากนิ้วที่กำลังลากไล้ตามผิวหน้าของเขา กลิ่นคาวเลือดเหม็นคลุ้งขึ้นจมูกเด็กหนุ่มจนรู้สึกคลื่นเหียน

 

“เหรินจวิ้น ทำแบบนี้ทำไม...”

 

“ผมอยากเจอมาร์คฮยอง เราไม่ได้เจอกันตั้งนาน”

 

“แค่แสดงความรักต่อฮยองน่ะ ไม่ได้เหรอ”

 

กอบกุมใบหน้าของคนตัวโตกว่าไว้ด้วยสองมือ ดวงตาเป็นประกายวาวน้ำกวาดมองอย่างหลงใหล ริมฝีปากบางจรดลงเพื่อจะจุมพิตกับคนที่เขารัก เปลือกตาของมาร์คปิดลง เมื่อรู้สึกถึงลมหายใจที่เข้ามาใกล้ เขาเม้มริมฝีปากแน่น เหรินจวิ้นใช้เขี้ยวเล็ก ๆ ขบริมฝีปากของมาร์ค ลิ้นเลียเบา ๆ ตรงร่องริมฝีปากที่ปิดสนิท  


เหรินจวิ้นขึ้นคร่อมร่างของมาร์คไว้ขณะที่ยังไม่ละริมฝีปากออกจากกัน  เขาเริ่มหงุดหงิดที่อีกฝ่ายที่ไม่ยอมให้ความร่วมมือ มือเรียวเล็กจึงบีบที่ลำคอจนมาร์คเริ่มดิ้นกุกัก


เด็กหนุ่มผมสีทองใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ผลักคนตัวเล็กกว่าให้ผละออกไป เหรินจวิ้นล้มลงกับพื้น แต่เพียงพริบตาเดียว เขาก็พยุงตัวลุกขึ้น ใบหน้างดงามนั้นแสดงอารมณ์เกรี้ยกราดออกมาทันที เขาโมโหที่ถูกปฏิเสธ


มาร์คก็ตะเกียดตะกายเพื่อลุกขึ้น ในตอนนั้นเองเขาถึงรู้สึกเจ็บปวดบริเวณแขนทั้งสองข้าง เมื่อก้มลงดูก็พบว่า มีเข็มหมุดจำนวนมากถูกปักลงเต็มแขนของเขา ความกลัวและสับสนแล่นเข้าจู่โจมเขาอย่างหนักหน่วง แต่มาร์คก็สามารถหยัดตัวขึ้นได้


ขณะเดียวกันนั้น เหรินจวิ้นที่ไฟโทสะกำลังโหมกระพือ ขบกรามแน่นจนสันเป็นนูน ร่างบอบบางพุ่งตัวไปกระชากคอเสื้อมาร์คแล้วดึงรั้งเพื่อรัดคออีกฝ่าย มาร์คดิ้นอย่างหนัก เหรินจวิ้นจึงกระทืบลงที่หลังข้อพับขาเด็กหนุ่มเต็มแรง และได้ผล


ร่างของมาร์คทรุดฮวบลงไปกับพื้นอีกครั้ง ถึงเหรินจวิ้นจะตัวเล็กมาก แต่เขาก็แข็งแรงแบบที่ผู้ชายควรเป็น และที่สำคัญ บาดแผลที่เขาสร้างไว้ตามร่างกายของคนตัวสูงกว่านั้นมีมากพอจะทำให้เขามีกำลังเหนือกว่าอีกฝ่ายอย่างสบาย ๆ

 

“ทำไม!!! รังเกียจมากหรอ ...........ต้องนังผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม ถึงจะชอบน่ะ ห๊ะ!!!

เหรินจวิ้นใช้มือเรียวเล็กกระชากเส้นผมสีทองของมาร์คที่นอนคว่ำอยู่ขึ้นมา พูดจบก็กระแทกใบหน้าของอีกคนลงพื้นสองสามที แล้วสะบัดทิ้ง มาร์คไอโคลก ๆ เขาถุยน้ำลายบนเลือดที่เกิดจากแผลในช่องปากออกมา มาร์คหายใจรวยระริน

 

มาร์ครับรู้เสมอมาว่าเหรินจวิ้นมองเขาด้วยสายตาแบบไหน แต่ไม่อาจตอบรับความรู้สึกของน้องชายคนสนิทได้

และไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องจะเป็นแบบนี้ได้ แต่ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บปวดตามร่างกายเกินกว่าจะคิดอะไรออกแล้ว

 

 

“เ ห ริ น ..จ วิ้ น....พอเถอะ  ”

มาร์คเอ่ยเบา ๆ เปลือกตาข้างนึงปูดบวมจากแรงกระแทกเมื่อครู่

 

“ฮยองบีบให้ผมต้องทำแบบนี้เองนะ อยู่นิ่ง ๆ ก็ไม่เจ็บตัวแล้วแท้ ๆ ”

 

“เอาอย่างนี้แล้วกัน.....


ถ้าฮยองไม่อยากจูบกับผม งั้นผมจะพาคนที่ฮยองชอบมาก็ได้”

 

เหรินจวิ้นเอ่ยเสียงนิ่ง จากนั้นก็เอียงศีรษะเล็กน้อยทำทีเป็นนึกอะไรบางอย่าง ริมฝีปากจิ้มลิ้มวาดยิ้มจนเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ  ก่อนจะเดินไปที่มุมห้องซึ่งมีถุงดำวางอยู่ มาร์คมีสีหน้าตกใจตอนเห็นสิ่งที่เหรินจวิ้นหยิบขึ้นมา ..ศีรษะของมนุษย์..

แม้ใบหน้านั้นจะปูดโปนเขียวช้ำ เปลือกตาบวมจนปิดดวงตาสนิทจนมองแทบไม่ออกว่าใคร แต่เส้นผมดำขลับยาวสลวยนั้น มาร์คจำได้ดี เพราะเธอคือแฟนสาวของเขาเอง

 

 !!!!


“ อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก    กกกกกกกกกกกก!!!!!!

 

มาร์คกรีดร้องเสียงดังราวกับเสียสติ เขาตะเกียดตะกายจนร่างไปชิดกับมุมห้องของอีกฝั่ง หอบหายใจอย่างหนัก เหรินจวิ้นเดินเข้ามาหามาร์คอย่างใจเย็น ใบหน้าน่ารักเหยียดยิ้มที่มุมปาก  มือน้อยยื่นสิ่งนั้นเข้ามาใกล้ ๆ เขา  มาร์คดันตัวไปชิดกำแพงมากขึ้น เด็กหนุ่มผมสีทองยังคงกรีดร้อง แววตาตื่นตะหนกจนน้ำใส ๆ ไหลเอ่อจากหน่วยตาไม่ขาดสาย เหงื่อชื้นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก เนื้อตัวสั้นเทิ้มอย่างหวาดกลัว

 

“เอ้า! จูบสิ ชอบนังนี่ไม่ใช่หรอ จูบมันสิ!!!

 

“เร็วววว!!!!

 

“ จูบมัน!!!! .........จะทำหรือไม่ทำ! ”


เมื่อเห็นมาร์คส่ายหน้าไปมา เหรินจวิ้นจึงกดสิ่งที่อยู่ในมือเข้ากับหน้าของอีกฝ่าย และเมื่อปล่อยออก มาร์คทำท่าพะอืดพะอมก่อนจะอาเจียนออกมา เหรินจวิ้นมองดูภาพนั้นแล้วแสยะยิ้ม มือเรียวเล็กโยนศีรษะของหญิงสาวทิ้งไปให้ใกล้จากเด็กหนุ่มที่สภาพย่ำแย่

 

“ร้องเสียงหลงเชียว ....หนวกหูจัง ” 

 

“นี่มาร์คฮยอง รู้ไหม...ว่าคนก่อนหน้าที่ผมจะเจอฮยอง เขาเป็นคนยังไง”

 

“คน ๆ นั้นน่ะนะ เขามีดวงตากลมสวย ขนตาก็งอนยาว แถมยังยิ้มน่ารักมาก ๆ เลย ....เราคบกันด้วยนะ แล้วก็มีเซ็กส์กัน  ตอนนั้นเขาอ่อนโยนกับผมมาก  แต่เขาน่ะชอบยิ้มน่ารักให้คนอื่น ๆ  ตลอด ผมไม่ชอบเลย

 

ผมก็เลยลงโทษเค้าด้วยการเอาเข็มจิ้มที่ปากแล้วก็ดึงขนตาเขาเล่น แต่เค้าก็ยังน่ารักมาก ๆ  เค้าอ้อนวอนกับผมดี ๆ แล้วก็ร้องไห้เงียบ ๆ น่าเอ็นดูจะตาย ......เนี่ย ผมยังเก็บขนตาเค้าไว้อยู่เลยนะ แต่น่าเสียดาย มันอยู่ที่บ้านแหละ ฮยองก็เลยอดเห็นเลย”

 

มาร์คนั่งพิงกำแพงอย่างอ่อนแรง เขารู้สึกทรมานและเจ็บจนขยับตัวไม่ได้แล้ว นั่งฟังเสียงเจื้อยแจ้วเล่าถึงเรื่องราวความรักที่บิดเบี้ยวของตนเองอย่างอดทน  เด็กหนุ่มผมทองไม่สนใจว่าเหรินจวิ้นเข้ามาใกล้และกำลังใช้ผ้าซับรอบปากของเขาที่เปรอะเปื้อนอาเจียนและเลือด พร้อมกับดึงเข็มหมุดออกจากแขนให้ มาร์คได้แต่กัดฟันระงับความเจ็บปวด

.

 

.

 

.

 

“มาร์คฮยอง เคยรักผมบ้างรึเปล่า”

 

ระหว่างพวกเขามีเพียงความเงียบคั้นกลางอยู่ ในที่สุดมาร์คก็เอ่ยปากพูดด้วยท่าทางลำบากใจ

 

“รักสิ...”

.

.

 

“เหรินจวิ้น เป็นน้องชายที่น่ารักของฮยองเลยนะ ถึงเรา ...จะรักกับแบบคู่รักไม่ได้ แต่.....

 

“พอแล้ว!!


เหรินจวิ้นยกมือให้มาร์คหยุดพูด หัวใจของเขามันบีบรัดจนปวดหนึบ  

แค่มาร์คโกหกเขาก็จะยอมเชื่อแล้วแท้ ๆ  ทำไม...ทำไม

เนื้อตัวของเหรินจวิ้นสั่นเทิ้ม ดวงตาเรียวสวยแดงก่ำและมีน้ำใส ๆ คลออยู่ 

 

 

 

“ไม่ฉลาดเลยนะครับ มาร์คฮยอง....”

 

เหรินจวิ้นหยิบมีดสั้นที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา มือเล็ก ๆ ที่ยังคงสั่นอยู่นั้น ถอดปลอกมีดออก

คมของปลายมีดเงาวับเมื่อสะท้อนกับแสงไฟบนเพดาน มาร์คมองดูคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง

เปลือกตาของเขาปิดลงอย่างอ่อนล้า

 

 

เขารู้ดีว่าอะไรจะเกิดขึ้น.......

ปีศาจในคราบเทวดาตัวน้อยไม่มีทางปล่อยเขาไปเช่นเดียวกับเหยื่อผู้โชคร้ายคนก่อน

 

….

 

 

..

 

.

 

 

 

 

END.

 

 

 

 

Talk :

ห้วนมาก ขอโทษค่า #หลบรองเท้า

ลั่นฟิคเพราะ เห็นเด็ก ๆ น่ารักสดใสกันเหลือเกิน

น่ารักจนอยากทำให้ร้องไห้ เลยได้ฟิคชั่ว(วูบ)แบบนี้ค่ะ

จริง ๆ เราเป็นคนไสย ๆ(?)  ชอบฟิคตลก ชอบฟิคน่ารักๆ น้า  

ไม่ได้แต่งฟิคมานานมากแล้วค่ะ ดีไม่ดีตรงไหน แนะนำได้เต็มที่เลยนะคะ

ขอบคุณที่อ่านจนถึงตรงนี้ ....TvT

 

 



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ LibertyFINAL จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:35
    เหรินอ่าน่ากลัวไปแล้ว รักแรงมาก
    #3
    0
  2. วันที่ 25 กันยายน 2559 / 23:22
    ไม่มีอะไรจะพูดแล้วค่ะ อยากร้องไห้ อยากสารภาพบาป TvT
    #2
    0
  3. วันที่ 23 กันยายน 2559 / 23:56
    นะ... น่ากลัวค่ะ สะเทือนใจมาก แม่เจ้า.... โอ้ยยยย คืออ่านละเห็นภาพตามเลยอะ จะร้องไห้แล้ว น้องจวิ้นนนนนน ทำไมหนูถึงเป็นคนแบบนี้คะ ฮืออออ 
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น