Let The Sky Decides [Starverse] | Kookv

ตอนที่ 1 : Prologue: Darkness of the sky

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    21 ต.ค. 63

 

 

เพล้ง!

 

 

 

 

อีกแล้ว…

 

อีกครั้งที่ฝ่ามือหยาบกร้านเพราะความมีอายุของคนตรงหน้าเหวี่ยงเข้าใส่เขาอย่างไม่ปราณี ทั้งแรงที่มีพลันก็ทำให้ใบหน้าหันไปตามได้อย่างง่ายๆ หลายครั้งแล้วที่มันเกิดขึ้นโดยที่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้สาเหตุ เหมือนเป็นการเสพติดเล่นๆที่หากว่าเห็นความทรมารนี้แล้วจะเป็นสุขใจ หาได้รู้ไม่ว่าผู้ที่โดนนั้นเจ็บเจียนตายแค่ไหนแล้ว

ออกไปจากที่นี่ซะ

ท…ท่านพ่อ

เลิกเป็นตัวประหลาดให้ตระกูลนี้สกปรกได้แล้ว

ไม่มีคำหยาบคายอยู่ในนั้น แต่ทว่าทำไมนะคิม แทฮยองถึงได้เจ็บปวดเช่นนี้ บุคคลที่เขาถูกอบรมให้เรียกว่าพ่อมาตลอด สมควรที่จะทำแบบนี้อย่างนั้นหรือ ฉับพลันแจกันบนโต๊ะอีกใบก็ถูกจับเขวี้ยงใส่ร่างเล็ก ทุกอณูที่แตกกระจายบาดลึกลงผิวเนียนของบุตรชายแห่งตระกูลแอรีส ตอกย้ำความประหลาดและจุดด่างที่มีเขาเป็นต้นเหตุของครอบครัว

“เพราะเจ้า! ข้าถึงได้ยังต้อยต่ำอยู่อย่างนี้!!”

 

เพี๊ยะ!

 

ตึง!

 

องค์ชาย!!

 

 

น้ำสะอาดใสจากขันถูกรดราดแผ่นหลังเล็กพร้อมกับลูบวนเบาอย่างระมัดระวัง ทว่าในตอนนี้มันช่างสาหัสและเต็มไปด้วยรอยแผลมากมายเกินเยียวยา บางอันที่สดใหม่และบางอันที่เป็นแผลเป็นจากการกระทำที่ผ่านมาเนิ่นนานมาแล้ว เจ้าของร่างไม่คิดที่จะร้องออกมาสักนิดเมื่อรอยแดงถลอกอันใหม่ที่โดนเมื่อวันนี้ถูกโอบผ่านด้วยสายน้ำอุ่นและก็มีแค่สองสาเหตุเท่านั้นที่เป็นเช่นนี้ คือไม่เจ็บหรือเจ็บ…จนไม่รู้ว่าจะต้องรู้สึกอะไร

แทยอนที่ใช้เวลาในห้องน้ำของวังเพื่อดูแลน้องชายอยู่สักพักแล้ว พลันก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโมโหโกรธแค้นหัวหน้าตระกูลอย่างคิม ซอวอนบุคคลที่มีศักดิ์เป็นบิดาของตนยามได้เห็นบาดแผลมากมายบนตัวน้องชายที่รัก หลายครั้งแล้วที่มันเกิดขึ้น ทว่าเธอเองก็กลับไร้หนทางที่จะเอื้อมมือเข้าช่วยเช่นกัน               

กระจกตั้งพื้นบานใหญ่อยู่ตรงหน้า และแม้จะเกิดฝ้าจากอุณหภูมิน้ำที่ตักอยู่เธอก็มั่นใจว่าภาพในนั้นคือสภาพที่แทบจะเรียกได้ว่าไร้วิญญาณของแทฮยอง ไอร้อนยังลอยฟุ้งอยู่ทั่วห้องและแอ่งน้ำเล็กๆที่ทะลักท่วมออกมาจากอ่างขนาดใหญ่ บางอย่างที่สร้างภาพสะท้อนขึ้นมา ตอนนั้นถึงได้เข้าใจว่าดวงหน้าที่เคยงดงามเป็นที่หมายปองของชาวแอมไพรีนในตอนนี้กลับบิดเบี้ยวมากแค่ไหน

“ฮึก…!!!”

แทยอนหลุดเสียงสะอื้นของตัวเองออกมาในขณะที่ลอบสำรวจเรือนกายเปลือยท่อนบนของผู้เป็นน้องแล้วหดหู่แทน ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากไม่ให้อีกคนได้ยิน น้องชายที่น่ารักของเธอผู้นี้ไม่ชอบเอาเสียเลยกับการที่ทำให้คนรอบข้างเป็นห่วง ไม่เคยที่จะคำนึงถึงตัวเองแม้แต่น้อยว่าเวลานี้จะสภาพเป็นเช่นไร สำหรับแทฮยองความรู้สึกของคนที่เขารักมักมาก่อนเสมอ ครั้งนี้ก็เช่นกันที่ดวงตาคู่สวยและแพขนตายาวนั้นหันกลับมามองเธอด้วยความตกใจที่กลับปรนเปรือไปด้วยความอ่อนล้าในเวลาเดียวกัน

“ท่านพี่…”

“อ…อื้อ ว่าไงเจ้าแท ล้างแผลเรียบร้อยแล้ว หลังจากนี้ก็ไปนอนพักเถอะ” เธอรีบปาดหยดน้ำตาออกจากพวงแก้มก่อนจะปรับน้ำเสียงให้คงที่แล้วเอ่ยออกไป แทฮยองทำเพียงพยักหน้ากลับมาเท่านั้นก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าหากระจกดังเดิม เหมือนตอนแรกที่หันหลังให้เธอเช็ดแผล

“ท่านพี่”

“…”

“เห็นโซดี้ที่เหมือนของท่านบนหลังข้าบ้างไหม” 

“เจ้าฟังพี่นะแท ไม่-”

ไม่เห็นจริงๆใช่ไหม” เป็นตอนนั้นที่ทายาทคนโตของตระกูลแอรีสปล่อยสะอื้นออกมาอย่างหนัก ยากที่จะเก็บแรงมหาศาลนี้ไว้ในอก เธอรู้ว่าเหตุที่ผู้เป็นพ่อทุบตีแทฮยองอยู่ทุกวันนี้ส่วนหนึ่งมาจากการที่เขาไม่ใช่ตระกูลเดียวกับเธอ ไม่มีใครในครอบครัวเห็นโซดี้บนร่างแทฮยอง แต่นั่นก็เป็นเพียงสมมุติฐานเท่านั้น ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงแล้วเรื่องเป็นอย่างไร ทว่าก็ยังไม่ถูกอยู่ดีที่เด็กเพียงวัย 19 ปีจะต้องโดนกระทำอย่างนี้ทุกวัน

แทยอนจิกเล็บลงบนชายผ้ากระโปรงขาวของเธอเต็มแรง หวังว่ามันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดแทนน้องชายได้ หยาดน้ำตาพาลไหลริน รดอาบพวงแก้มแดงสุขภาพดี ต่างจากแทฮยองที่ทั้งซูบเซียวและผอมแห้ง ก่อนที่สองแขนนี้จะค่อยๆกวาดไปโอบร่างของน้องไว้จากด้านหลัง แนบใบหน้าลงบนไหล่ลาดทดแทนความอบอุ่นที่ทายาทคนเล็กไม่เคยรู้จัก

“เห็นสิ”

“…”

นี่ไงบนหลังเจ้า…โซดี้ของแอรีส

 

 

 

ไม่ใช่…ไม่ใช่เลย

 


 

โกหก…


 

 

แทฮยองไม่เคยมีตราแอรีสอยู่บนตัวมาตั้งแต่เกิดแล้วต่างหาก

                

เขาจำได้เพียงลางๆว่าหลังจากนั้นก็ถูกส่งกลับห้องไปพักผ่อนตามที่ตกลงกับแทยอนมา แลเหมือนว่าจะมีแขกคนใหม่มาเยี่ยมเยียนตระกูลแอรีสอย่างเช่นเคย คงไม่พ้นกันหมั้นหมายของทายาทอย่างพวกเขา ถูกป้อนให้ตามหาสตาร์หรือไซน์ที่ใช่ และหากโชคดีหน่อยว่าใครคนนั้นเป็นบุตรหลานของตระกูลชั้นสูง พวกเขาก็จะพลอยได้รับผลประโยชน์ไปด้วย เขาหลับตานอนฟังเสียงฝีเท้ามากมายผ่านหน้าห้องเขาอยู่หลายครั้ง จากเงาที่ลอดผ่านเข้ามาใต้ประตูแล้ว อาทิตย์นี้คงจะเป็นคราของพี่สาวเขาที่จำต้องลงไปนัดดูตัว ไม่แน่ใจนักว่าแท้ที่จริงแทยอนพบสตาร์เมทของเธอแล้วหรือไม่ วันๆนึงเวลาที่พวกเขาจะได้เจอหน้าทักทายกันช่างน้อยเสีย นอกจากว่าจะเป็นโชคร้ายของแทฮอยองที่เธอดันเผลอมาเห็นตอนเขาโดนทำโทษพอดี ก็ไม่สามารถพูดคุยกันได้อีกเลย            

จนกระทั่งเปลือกตาบางสีแทนคล้อยลงมาปิดทับ แทฮยองก็ตกลงสู่ห้วงนิทราไป เป็นตอนนั้นที่เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงและแทยอนก็เพิ่งจะมีโอกาสแอบหนีจากโถงกลางของปราสาทมาหาทายาทคนเล็กได้ ประตูปิดลงอย่างเบามือก่อนที่ฟูกเตียงด้านหนึ่งจะยวบลงไปเพราะน้ำหนักที่กดทับลงมา ท่ามกลางความสลัวของห้องที่มีผ้าม่านบังแสงยามบ่ายจากด้านนอกไว้ แทยอนทำได้เพียงลอบมองเสี้ยวหน้าเล็กของน้องชายที่นอนตะแคงหันหลังอยู่ จากมุมนี้แล้วกระดูกสันกรามที่เด่นชัดขึ้นมาเพราะขาดสารอาหารนั้นยิ่งเห็นได้ชัดเสียจนน่าตกใจ อาจใช่ที่ใบหน้าของพวกเขานั้นไม่ได้มีความคล้ายคลึงกันอยู่เลย แต่รู้อะไรไหมถึงมันจะเป็นเช่นนั้น ความสัมพันธ์ที่ยาวนานมาเกือบเท่าอายุของแทฮยองก็มากพอที่จะทำให้เธอรู้สึกได้ว่าการได้มีพี่น้องนั้นเป็นเช่นไร และหากขาดใครสักคนไปคงจะน่าใจหายไม่น้อย           

ความเย็นจากปลายนิ้วเรียวไล่เกลี่ยเส้นผมเกะกะออกจากใบหน้าผู้เป็นน้องสักพัก แทยอนก็ตัดสินใจกลับออกจากห้องไปทันทีที่เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนกำลังเรียกหา โดยไม่ทันได้รับรู้เลยว่าดวงตาเศร้าหมองคู่นี้ไม่ได้หลับใหลอีกต่อไป ตั้งแต่ได้ยินเสียงพึมพัมเล็กๆนั่นในลำคอ และเขาจะไม่ยอมปล่อยให้มันเกิดขึ้น


‘อาทิตย์หน้าเจ้าก็ไม่ต้องไปเหมือนเดิมนะ ข้าจะขอท่านพ่อให้

‘แต่ก็น่าเสียใจเหมือนกัน ที่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะโกหกเราอีกแล้ว’

 

“เชิญนั่งก่อน ข้าตามแทยอนมาให้แล้ว นางยังซนอยู่มากนัก เกรงว่าคงจะต้องบุตรชายให้ท่านช่วยดูแลต่อ”

“อย่าได้เกรงใจข้าเลยท่านซอวอน ตระกูลแอรีสนั้นเลื่องลืออยู่พอสมควร นางจะซนเท่าใดข้าว่าก็คงจะพอรับมือได้ ฮ่าๆ” เสียงพูดคุยเหล่านั้นทำให้แทยอนที่ยืนซ่อนตัวอยู่หลังทางเข้าโถงรับแขกลังเลอยู่ไม่น้อย เธอเม้มปากแน่นก่อนที่ฟันจะเผลอขบลงมาอย่างไม่รู้ตัวด้วยความอึดอัด หากมันเป็นการนัดดูตัวธรรมดาที่แค่มาพูดคุยแล้วจบกันไป เธออาจไม่ต้องคิดมากขนาดนี้ แต่เพราะมันไม่ใช่และท่านาพ่อกำลังทำในสิ่งที่ผิดอย่างมาก ก็ไม่แน่ใจนักว่าควรจะพังงานนี้ให้มันจบสิ้นไปเสียเลยดีไหม

เข้ามาสิลูก ยืนเก้อกังอยู่ตรงนั้นทำไม

และแล้วแทยอนก็ถูกบีบบังคับให้ตีหน้ายิ้มแย้มเข้าหาบุคคลแปลกหน้าอีกเช่นเคย ไม่เคยเข้าใจเสียทีว่าเหตุใดกับคนที่ไม่รู้จัก ท่านพ่อถึงได้มีท่าทีที่สนิทสนมเช่นนี้ เขาอาจเก่งเรื่องสวมหน้ากากในสังคม แต่มันไม่ใช่กับแทยอน เพราะตอนนี้ความเสแสร้งที่สร้างขึ้นมาเพื่อความสุขของคนเป็นพ่อและปกป้องแทฮยองมันใกล้จะแตกกระจายอยู่ร่ำไร      

ร่างสูงเรียวของหญิงสาวหน้าตาสละสลวยพลันก็ก้าวเข้าโถงกว้างไปอีกครั้ง ทุกย่างก้าวช่างเป็นจังหวะของส้นสูงสีขาวเงาที่กระทบไปกับพื้นหินอ่อน ด้วยความเป็นกุลสตรีชั้นสูงของผู้ดีในสังคม แทยอนถูกเลี้ยงดูให้เติบโตขึ้นมาเช่นนั้น มือทั้งสองข้างจับชายกระโปรงยาวสวยขึ้นเล็กน้อยกันสะดุด ชุดประจำตระกูลที่ถูกเย็บปักและถักจากผ้าไหมแท้สีขาวเรียบขึ้นมาด้วยความปรานีต ลวดลายที่สง่าไม่เหมือนใครด้วยด้ายทองที่เริงระบำอยู่บริเวณอก รับกับเส้นผมสีบลอนด์อ่อนลอนสวยและมงกุฎเพชรไพลินงดงามบนศีรษะ มุมปากฉีกยิ้มขึ้นอย่างช้าๆทว่าหากมองลึกเข้าไปที่ดวงตาคู่นี้ อาจได้พบความจริงกับความจริงที่บิดเบี้ยวด้านในของตระกูลชั้นสูงนี้อยู่ 

“สวยงามเสมือนมารดาไม่มีผิด” แทยอนทำเพียงยิ้มรับประโยคนั้นก่อนจะลดตัวลงนั่งบนโซฟายาวข้างๆบิดาของตน

“ว่าไงเจ้าลูกชาย เห็นโซดี้บนตัวแม่นางไหม

“เห็นครับ ท่านพ่อ”

“เป็นเช่นนั้นก็ดีเล-”

งั้นคงต้องขอประทานโทษค่ะ เพราะข้าไม่เห็นไซน์ใดๆบนตัวท่านพี่เลย

“คิม แทยอน!”

“ขออภัยค่ะท่านพ่อ”

“ท่านซอวอนไม่ต้องว่าแม่นางหรอก ลูกชายข้าคงมองผิดไปเอง คราวหน้าคราวหลังควรจะบอกกันเสียตั้งแต่แรกจะได้ไม่เสียเวลาเช่นนี้ แต่จะว่าไปก็ขอบคุณเจ้ามากที่รีบพูดออกมา คงถึงเวลาที่เราต้องกลับแล้ว”

“ใจเย็นก่อนท่านปาร์ค ข้าว่าคงมีบางอย่างผิดไป เดิมทีนางไม่ใช่หญิงสาวเช่นนี้”

“ข้าไม่ถือสาท่านหรอก คงจะสงสารนางมากกว่า อายุพวกเราก็เท่านี้แล้วนะ อย่าได้บังคับเด็กมันนักเลยท่านคิม

 

เพล้ง!

 

ก่อนจะได้รู้สึกตัวอะไรแทยอนที่ยังยืนนิ่งค้างอยู่กลางโถงก็สะดุ้งโหยงเพราะเสียงที่จู่ๆก็ดังขึ้นเรียกสติ พลันดวงตาก็กลับมาสั่นไหวอีกครั้งเมื่อเพิ่งได้เข้าใจว่าการกระทำของตัวเองนั้นได้ส่งผลอะไรไป ส้นขาวออกวิ่งอีกครั้งอย่างไม่คิดชีวิต ไล่ต้นเสียงไปตามทางเดินยาวกับแสงของตะวันที่ใกล้ลับหายไป ตระกูลปาร์คกลับไปนานแล้ว แต่กว่าจะได้เข้าใจเหตุการณ์เดิมก็เกิดขึ้นเสียแล้ว          

หยดเลือดสีฟ้าของชาวแอมไพรีนคือหนึ่งหลักฐานที่อยู่บนพื้นหน้าห้องแทฮยองตอนนี้ ประตูบานใหญ่ตรงหน้าถูกเปิดเพียงแง้มๆไว้เท่านั้น ทว่าด้านในกลับไร้ซึ่งเสียงเพราะบัดนี้มันได้สงบลง สาวรับใช้อีกหลายคนที่ยืนรออยู่ด้านนอกต่างก็มีสีหน้าที่หวาดระแวงไปกันเสียหมด นั่นยิ่งทำให้ใจของผู้เป็นพี่สาวหวั่นว่าคราวนี้หัวหน้าครอบครัวอย่างคิม ซอวอนจะลงมือทำอะไรบุตรชายอีก เธอตั้งใจส่งสายตาถามสาวรับใช้คนหนึ่ง ทว่าในตอนนั้นยังไม่ทันได้คำตอบ ประตูบานตรงหน้าก็ถูกเปิดออกเสียแล้ว              

“เจ้าแท!” เป็นแทฮยองที่ออกมาคนแรก ร่างกายยังเปื้อนไปด้วยบาดแผลและฟกช้ำอีกเช่นเคย เสี้ยววินาทีหนึ่งที่เธอเหลือบไปเห็นรอยใหม่ที่เลือดยังไม่แห้งดีและมันกำลังอาบไหลต้นแขนแทฮยองซึมผ่านเนื้อผ้าบางออกมาอย่างเห็นได้ชัด แต่แล้วสิ่งที่ทำให้แปลกใจไปกว่านั้นคือการที่จู่ๆทายาทคนเล็กก็กลับวิ่งออกไปโดยไม่สนใจใคร แม้แต่เสียงเรียกที่เคยหยุดแทฮยองไว้ได้ก็ไม่ได้ผล เหลือไว้เพียงหยดโลหิตจางที่ตกลงเกิดเป็นคราบบนพื้นผินอ่อน ก่อนที่แทยอนจะตัดสินใจเดินเข้าไปคุยกับท่านพ่อของเธอ

“คราวนี้ท่านทำอะไรน้องข้าอีก!”

“หุบปากไปซะแทยอนก่อนที่ข้าจะหมดความอดทนกับเจ้าไปอีกคน…”

“ท่านไม่เคยทนกับข้ามาตั้งนานแล้วต่างหากแทฮยองถึงได้เป็นเช่นนี้! เพราะทุกครั้งที่ท่านโมโหจากข้าท่านพ่อก็เอาแต่ลงโทษน้องที่เกิดมาประหลาดไม่ใช่หรือ-”

 

เพี๊ยะ!

 

 

“นี่ท่านพ่อ…ตบข้าหรอ

“เลิกวุ่นวายได้แล้วถ้าไม่อยากโดนแบบมัน!”

“ท่านทำอะไร!”

“ถ้ามีเวลาครั้งหน้าก็ลองถามมันดูสิ”

“…”

ว่าแท้ที่จริงแล้วความมืดเป็นเช่นไร

 

 

 

 

 

 

 

 

TBC…

#แดนฟ้ากว

 

 

 

 

 

 

Talk:

มาแล้วตอนแรกของเรื่องเย่ๆๆๆๆ ยินดีต้อนรับสู่แอมไพรีนอย่างเป็นทางการนะคะ

ใครงงตรงไหนลองถามมาได้นะ อันไหนที่เราตอบได้แล้วไม่ถือว่าเป็นสปอยล์จะตอบให้นะคะ

ข้อมูลเพิ่มเติมนิดนึงคือตระกูลหลักสิบสองตระกูลก็จริง แต่ห้ามลืมนะว่าคนในตระกูลแต่งงานกันไม่ได้

อย่างที่ตระกูลปาร์คมานัดดูตัวตามเรื่องในตอนนี้ก็คือตระกูลแอรีสอีกตระกูลนึงนะคะ

ขอบคุณที่กดเข้ามาอ่านกันนะคะ ถ้ามีเวลายังไงจะลองกลับมาแก้เนื้อเรื่องอีกที

อันนี้ลงให้อ่านคร่าวๆกันไปก่อนเนาะ^^

                

 

 

SQW
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 Por_Ks_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2563 / 23:45
    รอนะคะ! น่าติดตามมากเลย
    #5
    0
  2. #3 wednesday2 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 08:43
    พล็อตน่าอ่านมากเลยรอนะคะคูทไรท์ ไฟท์ติ้ง🤍
    #3
    0
  3. #2 VtoVjjkkk (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 05:30
    น้องงง
    #2
    0