LOVE SICK : ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน [YAOI]

ตอนที่ 59 : SP CHAOS - Shining Brightly

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 105 ครั้ง
    29 มี.ค. 63


Special CHOAS - Shining Brightly
 

"สีเขียวสู้ ๆ"

"สีฟ้าสู้ตาย"

"สีเขียวไว้ลาย"

"สู้ตายสีฟ้า"

เสียงตะโกนจากกองเชียร์ดังลั่นรอบสนามบาสเกตบอล เมื่อเกมการแข่งขันชักเย่อรอบชิงชนะเลิศกำลังจะเริ่มขึ้น เด็กผู้ชายตัวเล็กในเสื้อยืดหลากสียืนล้อมรอบสนามพลางส่งเสียงเชียร์ตัวแทนสีตัวเองบ้าง เพื่อนตัวเองบ้างดังลั่น โดยไม่มีทีท่าว่าฝ่ายใดจะยอมแพ้กัน

แน่นอนว่าการแข่งขันแมตช์สำคัญอย่างรอบชิงชนะเลิศนี้ สมาชิกจากทั้งสองสีไม่พลาดที่จะเลือกเอาพี่ใหญ่ประจำแมตช์การแข่งขันมาบรรจุเป็นตัวจริงเกินครึ่ง ซึ่งก็คือนักเรียนชั้นป.3 พี่ใหญ่ของการแข่งขันระหว่างนักเรียนชั้นประถมต้นนั่นเอง

"พร้อมแล้ว ๆ"  เสียงตะโกนจากเด็กชายตัวใหญ่ปลายแถวร้องบอกผู้ประจำตำแหน่งหน้าสุดในเสื้อยืดสีฟ้า ตามธรรมเนียม แรงเยอะอยู่หลัง ข่มขวัญอยู่หน้า ซึ่งดูเหมือนพลพรรคสีฟ้าจะตกลงใจให้เพื่อนที่บรรดาครูสาว ๆ โปรดปรานมากที่สุดในทีม (หรืออาจจะในชั้นป.3) เป็นผู้ครองตำแหน่งกองหน้า ประจันกับทัพนักกีฬาเสื้อเขียว ที่เวลานี้ยังตกลงกันไม่ได้ว่าจะให้ใครยืนตำแหน่งไหนดี

หลังเวลาผ่านไปนาทีกว่า ก็ดูเหมือนกลุ่มเด็กผู้ชายในเสื้อเขียวตองจะตกลงใจกันเสร็จ เสียงประสานมือร้องเฮลั่นสามทีดังขึ้น ก่อนทุกคนจะเข้าประจำที่ตามได้นัดหมาย ไม่มีอะไรผิดคาด เมื่อเด็กผู้ชายตัวใหญ่สุดรั้งตำแหน่งท้ายแถวตามธรรมเนียม จะมีก็แต่ทัพหน้าประจำสีเขียวเท่านั้น ที่ส่งเด็กชายหน้าตี๋ นัยน์ตากลมป๋อง เจ้าของจมูกแดง ๆ คล้ายคนถูกอาการหวัดเล่นงานนิดหน่อย มาประจำตำแหน่ง ผู้ข่มขวัญ ของทีม

เด็กชายหน้าตาสะอาดสะอ้านผู้ยึดตำแหน่งคนแรกสุดในทีมสีฟ้า ประสานสายตากับคู่แข่งเจ้าของดวงตากลมโตที่มายืนประจันอยู่ตรงหน้า ก่อนเสียงนกหวีดจากกรรมการจะดังขึ้น เป็นจุดเริ่มต้นของการแข่งขันแมตช์ดุเดือดนี้

 

เสียงตะโกนเชียร์จากผู้ชมเด็กชายล้วนดังก้องรอบขอบสนาม สลับกับเสียงอาจารย์สาว ๆ ที่กำลังสนุกกับเกมการแข่งขันสุดสูสีของคู่นี้อยู่ เพราะดูเหมือนว่าท้ายแถวของทั้ง 2 ฝ่ายจะแรงดีไม่มีตก เห็นได้จากผ้าสีแดงที่มัดไว้ตรงกลางเชือกนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังนิ่งสนิทอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน เพราะผู้แข่งจาก 2 สียังคงยึดยื้อไปมา แบบไม่มีใครยอมอ่อนข้อให้กัน

"เขียวสู้ ๆ!"

"ฟ้าสู้ ๆ!"

"เขียวสู้ ๆ!"

"ฟ้าสู้ ๆ!"

แถมท่าทางจะไม่ใช่นักกีฬาเท่านั้นที่แรงยังไม่หมด เพราะดูจากกองเชียร์ตัวน้อยก็แรงดีไม่มีตกเช่นเดียวกัน เด็กชายเจ้าของตำแหน่งหน้าสุดของนักกีฬาทีมสีฟ้ายกข้อมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนขมับตนเองเบา ๆ ด้วยอาการเพลียแดด ผิดกับเจ้าของผิวขาวท้าแสงอาทิตย์ในเสื้อเขียวฝั่งตรงข้ามซึ่งยังดูสบาย ๆ อยู่ ติดก็แต่ว่าคล้ายมีอาการผิดปกติบางอย่างกำลังเกิดขึ้นกับเจ้าตัวเท่านั้น

"ฮ...ฮ...ฮัด...ฮัด..."

เด็กชายเสื้อฟ้าเริ่มสังเกตเห็นอาการไม่ค่อยดีของเพื่อนคู่แข่งชัดเจน เมื่อดวงตาสีดำขลับมองเห็นคิ้วเส้นบางของคู่แข่งตรงหน้าค่อย ๆ ขมวดหากัน ซ้ำจมูกแดง ๆ ของเจ้านั่นยังขยับไปมาอีก เหมือนไม่มีสมาธิสนใจการแข่งขันเท่าที่ควรอย่างไงอย่างงั้น

"ฮ...ฮ...ฮ...ฮัด..."

คราวนี้ดวงตากลมภายใต้หนังตาครึ่งชั้นเริ่มหยีเข้าหากัน ก่อนริมฝีปากแดงจัดจะเบะออก ด้วยท่าทางทั้งหมดที่เห็นนั่น ส่งผลให้เด็กชายคนหน้าสุดของทีมสีฟ้าลืมสนใจเกมการแข่งขันไปครู่หนึ่ง

"ฮัดเช้ย!!!"

เสียงจามดังสนั่นลั่นสนาม เมื่อริมฝีปากแดงจัดพอ ๆ กับปลายจมูกส่งเสียงร้องออกมาดังลั่น ซ้ำยังเผลอปล่อยมือจากเชือกอีก เป็นเหตุให้คนอื่น ๆ ที่ตกใจเสียงประหลาดพากันปล่อยมือจากเชือก จนหกล้มระเนระนาดไม่เป็นท่าไปด้วย

"โอ๊ยยย!"

เหล่านักกีฬาตัวเล็กบ้างใหญ่บ้างในสนามส่งเสียงร้องระงม โดยเฉพาะตัวต้นเหตุที่ท่าทางอาการหนักกว่าใครเพื่อน เพราะหัวเข่าขาว ๆ ล้มลงครูดกับพื้นสนามจนเป็นแผลถลอก เดือดร้อนคุณครูกรรมการต้องวิ่งกรูมาดูให้วุ่น

"เอาไปทำแผลที่ห้องพยาบาลหน่อยซิ!"  มาสเซอร์วิชาพละผิวคล้ำแดดสรุปหลังจากประเมินแผลบนหัวเข่าเจ้าเด็กตี๋ตรงหน้าเสร็จ ติดแต่ริมฝีปากแดงของคนเจ็บยังคงร้องจ้าประท้วงไม่ยอมหยุด

"ไม่ไปอ้า! ไม่เจ็บซะหน่อย!!!"  เลือดออกขนาดนั้นยังกล้าพูด เห็นดังนั้นครูพละจึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

"ไม่เจ็บก็ต้องไป เดี๋ยวเป็นแผลเป็น"

"ไม่เอาอ้า!!!"  แต่เสียงเล็กนั้นยังโวยวายอยู่กลางสนามอย่างไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อย จนครูพละอย่างมาสเซอร์สุวัฒน์ไม่รู้ควรทำอย่างไร นอกจากปล่อยให้มันงอแงไป กระทั่งมีเสียงเด็กชายอีกคนแทรกเข้ามา

"นี่ ไปกับเราก็ได้ เราก็จะไปห้องพยาบาลเหมือนกัน"

"หื้ม?"  คิ้วบางของคนที่เคยโวยวายอยู่ขมวดมุ่นเมื่อเห็นผู้มายืนตรงหน้าคือคู่แข่งจากทีมตรงข้ามที่เพิ่งจ้องตากันเมื่อกี้ เด็กชายเสื้อเขียวขมวดคิ้วมองอีกฝ่ายในเสื้อยืดทีมสีฟ้าที่มายืนตรงหน้าเขาอย่างงง ๆ แต่เมื่อไล่สายตามองเรื่อย ๆ ก็ถึงบางอ้อ เพราะหัวเข่าเจ้านั่นก็มีแผลถลอกเช่นเดียวกัน

แถมเจ้าของใบหน้าสะอาดสะอ้านไม่พูดเปล่า ยังส่งยิ้มพร้อมยื่นมือมาให้คนเจ็บได้จับอีก เจ้าเสื้อเขียวมองการกระทำทั้งหมดนั่นด้วยความลังเล

"ไปด้วยกันนะ"

ครั้งนี้ฝ่ามือขาวยอมให้เพื่อนเสื้อฟ้าพยุงไปห้องพยาบาลแต่โดยดี



***
 

"อะ มากันครบรึยัง ถ้าไม่ครบก็ไม่รอแล้วนะ ครูจะเริ่มประชุมนักแสดงในละครวันงานภาษาไทยปีนี้แล้ว"  เสียงอาจารย์หญิงมีอายุท่าทางเฮี้ยบคนหนึ่งดังขึ้นขณะเคาะปึกชีทลงบนโต๊ะประชุมเบา ๆ

รองเท้าส้นสูงไล่เวียนแจกชีทบทละครทั่วห้อง กระทั่งมาหยุดตรงหน้าเด็กชายท่าทางสุภาพคนหนึ่ง

"ปุณณ์ ป.5 มีเธอเป็นตัวแทนคนเดียวเหรอ"

"เอ่อ..."  แต่ยังไม่ทันที่เขาจะตอบอะไรออกไป เสียงคนผลุนผลันเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะก่อน

"ขอโทษครับที่มาสาย! แฮ่ก...แฮ่ก...แฮ่ก..."  เด็กชายตัวขาว ท่าทางล้งเล้ง ชายเสื้อหลุดลุ่ยยืนยกมือไหว้อาจารย์พลางหอบแฮ่กตรงกรอบประตูห้องอยู่ จนอาจารย์หญิงต้องตวัดสายตาคาดโทษไปให้ แต่สุดท้ายก็ยอมพยักหน้าอนุญาตให้ศิษย์ตัวแสบเข้ามาในห้องแต่โดยดี

"เฮ้ย ขอบใจที่จองที่ให้!"  คนมาใหม่ยิ้มร่าขณะพุ่งไปนั่งเก้าอี้ข้างเพื่อนร่วมชั้นทันที แม้เขาจะไม่สนิทกับอีกฝ่ายเท่าไหร่ แต่เพราะอยู่ในรั้วโรงเรียนเดียวกันมา 5 ปี ทำให้พอจะเคยคุยกันอยู่บ้าง ไม่มากก็น้อย

"อะนี่ เราเก็บบทไว้ให้ โน่ทำไมมาช้าอะ"

"เฮ้ยยย ขอบใจอีกรอบ เราทำเวรอะ นี่หนีมาก่อนนะเนี่ย กลับไปโดนโอมบ่นแหง"  ริมฝีปากแดงนั้นทั้งตอบทั้งบ่น ขณะกวาดลูกตากลมสีดำไปทั่วแผ่นกระดาษที่เพิ่งรับมา

"โอ้โฮ บทไรเนี้ย! เสด็จให้มาทูลถามเสด็จว่าเสด็จจะเสด็จหรือไม่เสด็จ ถ้าเสด็จจะเสด็จเสด็จก็จะเสด็จ แต่ถ้าเสด็จไม่เสด็จเสด็จก็จะไม่เสด็จ จะบ้าตายยย พูดให้มันเป็นภาษาคนกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง!"  เสียงแหลมนั่นบ่นล้งเล้งจนเพื่อนข้าง ๆ ต้องเอื้อมมือไปปิดปากแดง ๆ ที่ช่างพูดอยู่ได้ตลอดเวลาเป็นการด่วน แต่ไม่ไวกว่าอาจารย์คนเดิมที่ส่งสายตาดุ ๆ มาอีกแล้ว

ปุณณ์คลี่ยิ้มให้อาจารย์แหะ ๆ ก่อนจะกระซิบเพื่อนร่วมชั้นลอดไรฟันเบา ๆ  "อย่าบ่นดังซี่"

"อื้อ ๆ"  เสียงที่เคยบ่นเมื่อกี้ตอบรับแข็งขัน  "โทษที"  โน่กระซิบตอบพลางผงกหัวขอโทษอาจารย์อย่างเกร็ง ๆ

"ของเราก็ยากเหมือนกัน"  เด็กชายปุณณ์พูดต่อขณะกลับไปพลิกกระดาษเช็กบทตนเองไปมา ดวงตาคมเหลือบมองเพื่อนร่วมชั้นที่นั่งเกาหัวเหม่ง ๆ อยู่ข้างเขาแล้วก็ต้องอมยิ้ม

"โน่จะไปซ้อมท่องบทกับเราไหมล่ะ ตอนพักกลางวัน"  ด้วยคำพูดนี้ เรียกให้หัวคิ้วที่กำลังขมวดมุ่นของคนมาใหม่ให้เลิกสูงทันที

"จริงปะ!"

"อือ"

"ไป ๆๆ ขอบใจนะ! วันนี้เราขอบใจปุณณ์มากี่รอบแล้วอะ"  ดวงตาโตนั้นฉายแววดีใจอย่างเห็นได้ชัด

ปุณณ์หัวเราะเบา ๆ  "ไม่ได้นับอะ ฮะ ๆๆ งั้นพรุ่งนี้เจอกันตอนเที่ยง"

"อื้อ!"


***
 

"โอ๊ยเชี่ยเก๋ง! มึงลากกูมาทำไมเนี้ยยย น่าเบื่อฉิบหาย พูดคำหยาบก็ไม่ได้ แม่ง ๆๆ"  เสียงแตกหนุ่มที่กำลังโวยวายของเจ้าหัวเกรียนปากแดงดังแหวขึ้นท่ามกลางทำนองดนตรีฟังสบายที่เปิดคลออยู่บริเวณสนามหญ้า ซึ่งวันนี้ถูกเนรมิตเป็นสถานที่จัดงานครบรอบวันเกิดปีที่ 15 ของลูกชายคนโตเจ้าของบ้าน

แน่นอนว่ากบาลเหม่ง ๆ ของคนขี้โวยวาย ไม่รอดพ้นฝ่ามือพิฆาตจากเจ้าของชื่อ รถเก๋ง ไปได้

"รู้ว่าพูดไม่ได้แล้วเสือกพูดเสียงดังเพื่อ! เอ้า เอาไปแดก หาอะไรยัดปากซะจะได้ไม่เป็นบ้า"  เด็กชายตัวผอมว่าพลางผลักจานของกินตรงหน้า ยกให้เพื่อนตัวแสบแต่โดยดี

เสียงหน่วยปราบเกรียนยังคงบ่นต่อ  "ก็เห็นมึงรู้จักไอ้ปุณณ์นี่หว่า บ้านก็ใกล้ เลยไปชวนมา"  ขณะที่คนฟังเงียบไปนานแล้ว เพราะกำลังง่วนกับการสวาปามกุ้งระเบิดตรงหน้าให้หมดภายในเวลาไม่ถึงนาที

โน่รีบเคี้ยวรีบกลืน ก่อนจะคว้าแก้วน้ำมาดื่มตามอึกใหญ่  "ก็ไม่ได้สนิทไรมากมายนี่หว่า เออ กูไปละ! มึงอยู่ต่อใช่ปะ กูกลับไปเล่นเกมดีกว่า"

"เฮ้ย! แดกอิ่มก็ชิ่งเลยนะสัด"

"เออ นี่แหละสันดานกู ไปก่อนเว้ย! เจอกัน"  เจ้าตัวดีว่าพลางยืนขึ้นอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะโบกมือลาทั้งรถเก๋งและเพื่อนคนอื่น ๆ ที่พอรู้จักกันนิดหน่อย แล้วพาตัวเองออกจากรั้วบ้านหลังใหญ่ไป

"อ้าวเก๋ง โน่อะ เห็นมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ"  แต่เพียงคล้อยหลังไอ้ตัวดีไปยังไม่ถึงนาที เสียงทุ้มของเจ้าภาพก็ดันถามหาคนที่เพิ่งจากไปเมื่อกี้เสียก่อน

"มันเพิ่งกลับไปเมื่อกี้เองปุณณ์ มีไรกับมันป่าว"

"อ้าววว"  แถมท่าทางเจ้างานจะตกใจน่าดู เห็นดังนั้นรถเก๋งจึบรีบพูดต่อให้

"โน่นเลย ถ้ามีไรมึงรีบวิ่งตามไปเลย มันเพิ่งไปเอง รับรองตามทัน"

"ขอบใจนะ"  ปุณณ์รับคำทั้งรอยยิ้มก่อนจะรีบวิ่งออกไป

 

ท่ามกลางความมืดมิดของเวลากลางดึก มีเพียงแสงจากไฟนีออนเท่านั้นที่ส่องกระทบพื้นถนนร้างผู้คนในซอยแคบ

โน่ไล่ฝีเท้าตามทางเดินที่พอรู้จักดี พลางมองหารถมอเตอร์ไซค์รับจ้างไปด้วย แม้สองหูจะยังคงได้ยินเสียงเพลงดังแว่วจากบ้านที่เพิ่งจากมาก็ตาม

ตึก ตึก ตึก

"โน่! โน่!"

เสียงใครวะ เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกคิด ก่อนจะหันกลับไปเพื่อพบว่าคนวิ่งเรียกชื่อเขาตามมาจากด้านหลัง คือเจ้าของงานวันเกิดที่เพิ่งหนีออกมานั่นเอง

"ปุณณ์? ว่าไงวะ"  โน่หยุดฝีเท้ารอจนอีกฝ่ายวิ่งมาใกล้ ให้ปุณณ์ได้หยุดหอบหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

"กลับเร็วจัง ไม่สนุกเหรอ ขอโทษนะ"

"เฮ้ย!"  ถึงจะเป็นความจริง แต่ให้บอกตรง ๆ ก็น่าสงสารเจ้าของงานแย่  "เปล่าาา ม้าโทรตามอะเลยต้องรีบกลับ โทษทีนะ อยู่จนจบไม่ได้อะ"  ดังนั้นเด็กชายหน้าตี๋จึงรีบกระทำการ ตอแหล พลางตบลงบนบ่าเพื่อนห่าง ๆ ที่ใคร ๆ ก็ขนานนามว่า หล่อ อย่างสำนึกผิดในที

ปุณณ์คลี่ยิ้มอย่างโล่งใจ  "งั้นเราไปส่งมั้ย เพิ่งรู้ว่าบ้านโน่ก็อยู่แถวนี้"

"ไม่เป็นไร กลับเองสบายมาก"  ไอ้หน้าตี๋ยิ้มเผล่ ก่อนจะทำสุ้มเสียงเจ้าเล่ห์  "เจ้าของงานหายตัวนาน ๆ ได้ไงวะ สาว ๆ เหงาแย่ หึหึหึ"  เนื่องจากเห็นได้ชัดว่าในงานวันเกิดมีสาว ๆ จากคอนแวนต์มาแจมด้วยหลายคน จนคนถูกแซวได้แต่ยิ้มเขิน ก่อนโน่จะใช้ศอกตัวเองกระทุ้งแขนเพื่อนหน้าหล่ออีกสองสามที

"กูชอบคนชุดชมพูอะ แนะนำบ้างดิ"

"ฮะ ๆๆ ได้ ๆ"  คนฟังรับคำทั้งรอยยิ้มจนตาหยี เมื่อเห็นดังนั้นโน่จึงยิ้มออกมาบ้าง

"ไปก่อนนะ"

"อื้อ กลับดี ๆ นะครับโน่"

"จะพยายาม หึหึ"  เด็กชายรับปากก่อนจะหันหลังเพื่อเดินไปตามทางที่ตั้งใจไว้แต่แรก แต่ก็ดูเหมือนเพิ่งคิดอะไรออกบางอย่าง จึงหันกลับมาใหม่

"เฮ้ยปุณณ์!"  แถมยังตะโกนซะดังเพราะคิดว่าเจ้าตัวเดินกลับแล้ว ที่ไหนได้ ปุณณ์ยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน เห็นดังนั้นเจ้าของใบหน้าขาวจึงได้แต่เกาหัวตัวเองแก้เก้อ

"Happy Birthday นะเว้ย"

โน่พูดไปทั้งที่ไม่คาดคิดด้วยซ้ำ ว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาจะเป็นรอยยิ้มกว้างจากปุณณ์ถึงเพียงนั้น แม้เจ้าของใบหน้าคมจะทำเหมือนไม่เชื่อหูตัวเองในตอนแรก แต่รอยยิ้มกว้างในเวลาถัดมาก็เรียกเอารอยยิ้มกว้างขวางจากคนพูดกลับไปได้เช่นเดียวกัน

"ไม่มีของขวัญอะ โทษที"  โน่อ้อมแอ้มแก้ตัวอีก ขณะที่ปุณณ์ส่ายหัวตอบ

"ไม่เป็นไร โน่มาเราก็ดีใจแล้ว"  อืม เป็นหน้าที่เจ้าภาพงานต้องพูดกับแขกใช่ปะ เด็กชายหัวเกรียนคิดแต่ก็ยิ้มกลับ

"บาย"

ฝ่ามือขาวถูกโบกเหนือหัวเป็นการอำลา ก่อนเจ้าของมือข้างนั้นจะเดินจากไป

 

ในวันนั้น โน่ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสกลับมาบ้านนี้อีกครั้ง และไม่สามารถหันหลังให้ปุณณ์ได้อีก


- FIN -

 

Postscript : ง้ะ.... ขอคั่นเวลาด้วยเรื่องราวในวัยเด็ก (ฮา ๆ เอาของเก่ามาหากินเหรอเมิงง) ไม่ได้เขียนแบบ God view มานานแล้วววว (ตั้งแต่เขียนเรื่องนี้แหละ) รู้สึกเกร็ง ๆ ง่ะ 5555+

ตอนที่ 51 ขอเวลาปั่นนะจ๊ะ ^___^ จะพยายามมาให้เร็วที่สุดเน้อ (ขอบิ้วก่อน)

 

ปล. ตอบคอมเม้นยังไงดีเนี่ย มึน @___@ ขอเวลาแป๊บนะจ๊ะ 555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 105 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31,673 ความคิดเห็น

  1. #30835 doratai_68 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 18:06
    น่ารักอ่าาาาาาา~~~~~~~
    ตอนเด็กยังน่ารักอยู่เลย เขิลอ่ะ โน่น่ารักเว่อร์ อร๊ายยยย
    #30,835
    0
  2. #30714 Lucia Eve (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 23:32
    ย้อนความได้น่ารักอะไรอย่างนี้
    #30,714
    0
  3. #30586 mitake (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 15:52
    ยูริมาเห็นแล้ววว
    #30,586
    0
  4. #30384 pinpin (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 01:24
    รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเลยเหรออออ 0[]0!!
    #30,384
    0
  5. #30304 ingyeye (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 23:04
    ปุณณ์แอบชอบโน่แต่เด็กเลยละสิ555555
    น่ารักมาเลยใสๆ
    #30,304
    0
  6. #30227 SMOKYRAIN (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 13:48
    แอบชอบเค้านานแล้ว ไม่ยอมรับล่ะสิ ฮิฮิฮิ
    #30,227
    0
  7. วันที่ 24 ตุลาคม 2556 / 11:57
    แต่เด็กแต่เล็กเลยนะ ><
    #30,026
    0
  8. #29551 Nut (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 08:08
    ปุณชอบโน่แต่เด็กเลยหรออออ อ
    #29,551
    0
  9. #29538 เจ้าหญิงตุ๊บป่อง (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 04:16
    เนื้อคู่กันแต่เด็กเลยย > <
    #29,538
    0
  10. #29406 MayKamon (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 14:39
    ดูเหมือนว่าปุณจะแอบชอบโน่มาตั้งแต่เด็กแล้วนะ^^
    #29,406
    0
  11. #29312 gemello (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 15:36
    น่ารักมาก
    #29,312
    0
  12. #29042 llamll (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 11 มีนาคม 2556 / 20:54
    น่ารักกกก
    #29,042
    0
  13. #28880 ∞.βaяrettë (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 01:08
    ชอบตอนจามมมมมมม 55555555 แต่เด็กเลย ถถถถถถ
    #28,880
    0
  14. #28793 Princecloudye (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 15:37
    ตั้งแต่เด็กกกกกกกกก 
    #28,793
    0
  15. #28740 Cartoon_Ppan (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:48
    ว้าวแต่เด็กเลย 
    ปล.เราชอบบทเสด็จมาก มันเด็ดมากจริงๆ 555+
    #28,740
    0
  16. #28639 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:42
    มีประเด็นให้ได้เจอกันตั้งแต่เด็กเลบนะเนี่ย..ถึงว่าพูดเมิงกรูได้รวดเร็วจริงๆ
    #28,639
    0
  17. #28570 *CassEM~! (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:49
    คิดถึงจังง
    ชอบตอนนี้ ฟิน มากก
    #28,570
    0
  18. #28541 JENNYHA (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 19:31
    โอ้วว อดีตอะ
    #28,541
    0
  19. #28453 Purich28 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 17:10
    ปุณณ์แอบชอบโน่แต่เด็กอ่าดิ ฮ่าๆ
    #28,453
    0
  20. #28366 KiHaE*129 (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 17 มกราคม 2556 / 21:58
    มึนแต่เด็กๆจริงๆ
    #28,366
    0
  21. #28273 E.L.F.&SUJU13~~ (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 01:15
    น่ารักมากกก  จินตนาการตอนโน่ปุณณ์เด็กๆ ตอนเล่นชักคะเย่อแล้วแบบ อ๊ายยยยยยยย >////////<
    #28,273
    0
  22. #27729 ด้งคุณเรีล~~ โซนิว Y You (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2555 / 08:19
    ตอนเด็กๆน่ารักอ่ะ
    #27,729
    0
  23. #27453 What_ปaวก? (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2555 / 15:06
    เกรียนตั้งเเต่เด้กป.5
    #27,453
    0
  24. #27370 Kik (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 14:59
    ที่จริงก็วนเวียนกันอยู่แค่นี้เนอะ

    อ่านแล้วคิดถึงช่วงมอปลายจัง

    นานมากแล้วววววว
    #27,370
    0
  25. #27263 +-Black_White_God_Devil+- (จากตอนที่ 59)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2555 / 14:55
    โน่ชอบงอแงตลอดเลยนะเนี่ย
    #27,263
    0