LOVE SICK : ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน [YAOI]

ตอนที่ 23 : 22nd CHAOS - What we can do

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 145 ครั้ง
    24 มี.ค. 63


22nd CHAOS - What we can do
 

ตอนเช้าที่ใกล้วันจริงเข้าไปทุกที ผมเดินมองรองเท้าตัวเองพลางวนไปวนมาหน้าห้องสภานักเรียนด้วยความลังเลว่าจะเปิดประตูเข้าไปเลยดีไหม หรือทำแบบนั้นจะดูแปลก ๆ ไปหว่า เอาแต่คิดแล้วก็วนอยู่อย่างนั้นจนชักมึน ขืนให้วนต่ออีกรอบคงไม่ไหว มีหวังได้ฝากของขวัญไว้บนพื้นตึกอำนวยการแหง ว่าแต่ เออ...แล้วจะมาเดินวนหาอะไรวะ

ผมคิดด่าตัวเองอยู่แป๊บหนึ่งก่อนตัดสินใจควักมือถือขึ้นมามองหน้าจอนิ่ง อืม...มีเรื่องต้องคุยกับปุณณ์นิดหน่อย เกี่ยวกับงบประมาณชมรมดนตรีที่เคยตกลงไว้ เพราะไม่อย่างนั้นแย่แน่ เอาไงดี หรือจะเปลี่ยนเป็นโทรไปหามันแทน แต่ว่า...

จริง ๆ แล้วก็แอบอยากเจอ

เฮ้ย! คิดอะไรวะ ไร้สาระว่ะ! ผมเขกกบาลตัวเองแรง ๆ ที่บังอาจคิดเรื่องผิดผีกับแฟนชาวบ้าน ก่อนตัดสินใจจิ้มเบอร์ปุณณ์ที่หน้าจอแล้วกดปุ่มโทรออกทันที

'ได้แค่เพื่อนก็ดีเท่าไหร่ แม้จะได้แค่เพียงใกล้กัน ใครคนนั้นคงไม่ว่า...ช่วยไม่ได้ถ้ารักเขาก่อน ฉันต้องซ่อนอาการมากมาย ไม่ให้เธอรับรู้ได้จากสายตา...'

อื้อหือ Caller Ring เพลงเชี่ยอะไรของมันเนี่ย ทำเอาผมต้องรีบผลักโทรศัพท์ออกจากหูตอนได้ยินเสียงเนื้อร้องเพลงทันที (ของใครวะ ไม่เคยฟัง) แต่คิดสงสัยได้ไม่นานเพลงนั้นก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงทุ้มของปุณณ์อย่างรวดเร็ว

"ครับโน่"

มึงอย่าทำมาเป็นพูดเพราะได้ปะ กูจั๊กจี้!

"อยู่ไหนวะมึง"

"ห้องสภาฯ โน่อยู่ไหน ให้ไปหารึเปล่า"  เสนอตัวจริง ๆ ผมหัวเราะหึหึใส่มือถือพลางแหงนหน้าเงยมองป้ายห้องสภาฯ ที่แขวนตระหง่านอยู่บนหัว  "อีกครึ่งวิฯ เจอกัน"

แล้วก็แค่ครึ่งวินาทีจริง ๆ เพราะผมกดทิ้งสายปุณณ์พร้อมผลักประตูห้องสภาฯ เข้าไปเลย ทำเอาหน้ามันเหวอโคตร (ในมือยังถือโทรศัพท์ค้างอยู่เลยครับ หึหึ) แต่ห้องนั้นดันไม่ได้มีมันอยู่แค่คนเดียวว่ะ ผมคงลืมไปว่านี่ไม่ใช่ห้องส่วนตัว เพราะในนั้นยังมีฟี่ (ประธานนักเรียน) แบงค์ (ตำแหน่งไรไม่รู้) กับรุ่นน้องม.4 อีก 2 คน แล้วก็ไอ้เอิ้น ประธานเชียร์ เงยหน้ามองผมกันสลอน

"อ้าวโน่! มาทำไร"  เจ้าของเสียงที่ร้องทักผมก่อนใครคือเอิ้น ขณะที่ปุณณ์เพียงแค่ยิ้มให้นิ่ง ๆ พลางเก็บมือถือลงกระเป๋ากางเกงมันก่อนจะพูด  "ทำไมไม่เข้ามาแต่แรกล่ะ"  เหอ ๆๆ ได้ยินปุณณ์พูดแบบนี้เอิ้นคงรู้แล้วมั้งว่าผมมาหาใคร

แน่นอนว่าผมยักไหล่กวน ๆ ให้ปุณณ์กลับ พลางหันไปยิ้มให้เอิ้นที่กำลังนับของกองโตอยู่ เรื่องของเรื่องคือต่อมเสือกเริ่มตอกบัตรทำงานนั่นเอง  "อะไรอะเอิ้น ถุงใหญ่โคตร"

"ของที่ระลึกน้องขึ้นสแตนด์น่ะ"  มันตอบกลับพร้อมลักยิ้ม พลางหยิบของที่ว่ามาโชว์ ของที่ระลึกปีนี้เป็นป้ายเหล็กสีเงินสลักชื่อโรงเรียน ส่วนด้านหลังสลักคำว่า ALL IS ONE ครับ สวยฉิบหาย!

"แม่งเท่โคตรรร กูอยากได้ว่ะ ถ้าเหลือขอกูนะ ๆๆ"  ทันทีที่ได้เห็น ผมรีบกระโดดใส่แท็กเหล็กพวกนั้นด้วยความอยากได้(เชี่ย ๆ) ทำเอาไอ้เอิ้นหัวเราะใหญ่ คงเพราะผมโดดเกาะแขนมันแจเหมือนลูกแมวไม่มีผิด

ว่าแต่ไอ้ปุณณ์จะกระแอมกระไอเชี่ยไรของมันวะ สงสัยคงไม่สบายอีก

"มึงน่ะไม่ต้องรอเหลือหรอกโน่"  อยู่ดี ๆ เอิ้นก็พูดคำนี้ขึ้นมา แน่นอนว่าผมไม่ค่อยรู้สึกกระจ่างสักเท่าไหร่ ยิ่งพอเห็นเอิ้นทำท่ายุกยิกเหมือนจะหยิบของในถุง ผมก็ยอมปล่อยแขนมันแต่โดยดี

"กูให้ตอนนี้เลย"  แถมไอ้เอิ้นไม่พูดเปล่า เพราะมันหยิบแท็กเหล็กออกจากถุงมายื่นให้ผมด้วย! ทำเอาผมตาโตพอ ๆ กับตอนได้ยินว่ามันจะให้ยืมเงินนั่นแหละ แต่แน่นอนว่าถึงจะน่าดีใจแค่ไหน ไอ้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็ยังพอมีหลงเหลืออยู่บ้าง

"เฮ้ย ไม่เอา!"  ผมรีบเบี่ยงตัวหลบประธานเชียร์ที่เอื้อมมือมาจะคล้องแท็กเหล็กใส่คอผม พร้อมกับคำโวยวายอีกยืดยาว

"มึง! มันเป็นของน้องสแตนด์ ไว้เหลือก่อนแล้วค่อยให้คนอื่นสิวะ น่าเกลียดว่ะ"  ซึ่งหมายความตามที่พูดเป๊ะ ๆ ครับ ผมได้ของที่ระลึกจากสแตนด์งานบอลแทบทุกปีก็จริง แต่ทุกครั้งเป็นของเหลือจากสแตนด์ทั้งนั้น ไม่เคยมีใครเอามาแจกคนนอกก่อน เพราะจุดประสงค์ของของที่ระลึกก็เพื่อมอบเป็นค่าตอบแทนน้ำใจน้อง ๆ ม.ต้นที่เสียสละเวลามาให้ความร่วมมือกับรุ่นพี่ ขึ้นสแตนด์กันทุกคน (โดนดุโดนด่าอีกต่างหาก) ไม่ได้มีไว้เพื่อให้รุ่นพี่เอามาแจกกันเองแบบนี้

แต่เอิ้นทำท่าไม่สนใจ มันยักไหล่  "เออน่า เหลืออยู่แล้วละ ให้โน่ไว้ก่อนไง จะได้ไม่ถูกคนอื่นแย่งไป"  แถมทำท่าจะคล้องแท็กลงคอผมให้ได้อีก! แม่ง ไม่ว่าจะพยายามเอี้ยวตัวหลบไปทางไหน ก็หนีไม่พ้นตัวควาย ๆ ของเอิ้นเลยสิน่า

"เฮ้ย ไม่เอา"

"ไม่รู้แหละ อะนี่ ถือว่าให้แล้ว ไม่รับคืน"  มันปล้ำใส่สร้อยคอให้ผมเสร็จจนได้แล้วยังยิ้มแปล้ ส่วนผมคลำแท็กที่คล้องอยู่บนคอตัวเองแบบมึน ๆ เพราะรู้สึกเหมือนโดนบังคับอีกแล้ว

"เดี๋ยวกูมานะฟี่"  เฮ้ย นั่นมันเสียงไอ้ปุณณ์นี่หว่า เกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองมาทำไม! ผมหันขวับมองหน้าปุณณ์ที่ไม่ยอมสบตาผม ไอ้ห่า มันเดินตัวปลิวออกไปโน่นแล้ว หมดกัน ๆๆ

"ฝากไว้ก่อนเหอะเอิ้น! เดี๋ยวกูมา!"


***
 

"ปุณณ์! ปุณณ์! ปุณณ์! ปุณณ์โว้ย!!! สัด กูเหนื่อยยย"  ขาก็ยาวเสือกจะก้าวฉับ ๆๆ ยังกับตามควายหาย ไม่สงสารคนวิ่งตามมึงอีกทีมั่งรึไง ยิ่งไม่ได้ออกกำลังกายอยู่ รู้บ้างมั้ยว่าโคตรเหนื่อย

"นี่กูจะมาถามเรื่องเงินชมรมนะ!"  วิ่งไม่ทันก็เอาเสียงเข้าสู้นี่ละวะ! ผมคิดพลางตะโกนออกไปลั่นทางเดินที่ไม่ค่อยมีคนของตึกอำนวยการ ซึ่งก็ได้ผล ปุณณ์ชะงักฝีเท้ากึก เปิดโอกาสให้ผมวิ่งตามทัน ถึงแม้มันจะยังไม่ยอมหันมาก็เถอะ

"เป็นไรวะ ท่าทางแปลก ๆ ไม่สบายปะ"  เห็นดังนั้น เมื่อมาถึงผมจึงรีบใช้หลังมืออังต้นคอปุณณ์เพื่อวัดอุณหภูมิดูทันที (จริง ๆ ก็ไม่รู้หรอกว่าแบบไหนร้อนแบบไหนเย็น แค่ทำพอเป็นพิธีไปงั้นแหละครับ) แต่สังเกตได้ว่าปุณณ์เบี่ยงตัวหลบ ก่อนจะยอมหันกลับมามอง

"เรื่องเงินชมรมมีอะไรรึเปล่า กูกำลังช่วยอยู่ ขอโทษนะ"  อืม ตอนนี้หน้ามันดูรู้สึกผิดจนผมต้องตบบ่าปลอบ ช่างเถอะ แค่ได้ยินปุณณ์พูดแบบนี้ก็สบายใจแล้วละ ผมรู้ยังไงมันก็เป็นคนที่ช่วยเหลือผมอยู่เสมอ ไม่มีทางทำให้เสียแรงที่ไว้ใจเด็ดขาด แต่วันนี้แค่แวะมาถามเพื่อย้ำดูอีกที

"มึงรีบมากรึเปล่า"  ปุณณ์ถามผมอีก ถึงตรงนี้รู้สึกอึกอักนิดหน่อย เหมือนปากจะขยับไม่ได้ดังใจคิด ให้ตอบว่ายังไงดีวะ

"ก็...ตอนแรกก็รีบอะนะ เพราะเฮียปุ้ยมาส่งของเมื่อวานแล้วจะเอาเงินภายในอาทิตย์นี้ แต่ตอนนี้ก็...ก็รีบอยู่ดีอะ แต่ไม่รีบเท่าไหร่แล้ว"  คำที่ตอบออกไปฟังดูเบลอ ๆ ใช่ปะ เออ ผมก็งงกับตัวเองเหมือนกัน

"หมายความว่าไงอะ ตกลงต้องใช้อาทิตย์นี้รึเปล่า ถ้าอย่างนั้นเอาเงินกูไปก่อน"  แหม คนรวยมันเยอะจริงโว้ยโรงเรียนเรา

"ไม่เป็นไร ๆ เมื่อวานกูเจอเอิ้นพอดี มันเลยช่วยโอนให้ก่อนแล้ว เหลือแต่เอาตังค์ไปคืนนี่แหละ ติดแม่งนาน ๆ กูก็เกรงใจ"  ผมอธิบายเสียงอ่อย พร้อม ๆ กับสังเกตได้ว่าสีหน้าปุณณ์ยิ่งแปลกไป

"มึงคุยเรื่องนี้กับเอิ้นเหรอ"

"อืม เมื่อวานบังเอิญเจอตอนเย็น ๆ อะ"

"แล้วก็คุยเรื่องเงินชมรมนี่น่ะเหรอ"

"เออ ปรึกษานิดหน่อย"

"ปรึกษา?"  ถึงตรงนี้ผมเริ่มรำคาญที่มันถามยุกยิกแล้วว่ะครับ

"มึงอะไรเนี่ย เค้นกูจัง!"  แน่นอนว่าผมโวยใส่มันตามระเบียบ แต่แค่อีกฝ่ายหันขวับมาจ้องหน้าผม ผมก็รู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มหดเหลือเล็กเท่าลูกเทนนิสเท่านั้น

ทำไมมันน่ากลัวจังว้าาา T__T

ผมสะดุ้งนิดหน่อยที่ถูกปุณณ์ปั้นหน้าดุใส่ ก่อนจะค่อย ๆ ก้าวถอยหลัง เพราะคนตรงหน้ากำลังต้อนมาเรื่อย จนในที่สุด ผมก็รู้สึกได้ว่าด้านหลังเป็นกำแพง

โฮ...ไม่มีที่หนีแล้วว่ะ จะฆ่ากูหมกตึกเรียนแล้วโบกปูนทับทำลายหลักฐานปะวะ! T__T

เสียงแหบของปุณณ์ดังขึ้นเหมือนคนไม่อยากเปล่งเสียง

"มึง..."  กูทำไม?

ผมมองตอบมันที่จ้องตาผมนิ่ง ก่อนที่เจ้าของคำนั้นจะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีเองจนผมต้องแอบถอนหายใจโล่งที่เป็นอย่างนั้นซะได้ เพราะไม่เคยเห็นสายตาปุณณ์เป็นแบบนี้มาก่อน แอบคิดในใจว่าหรือปุณณ์จะใจเย็นลงบ้างแล้ว แต่ว่า...

ปึง!!!

เชี่ยแม่ง! ทุบตึกเรียนทำไมวะ! ปูนร้าวขึ้นมาเดี๋ยวอธิการก็เรี่ยไรตังค์พวกกูอีก!!! ผมคิดเล่น ๆ ทั้งที่ไม่รู้สึกขำเลยสักนิด เพราะใบหน้าปุณณ์ที่ถึงจะมองเห็นไม่ถนัดแต่ก็จับพลังได้ว่ากำลังเดือดมากอยู่ เสียงปุณณ์สูดลมหายใจลึกดังก่อนที่เจ้าตัวจะพูดอะไรบางอย่าง

"มึงมีอะไรทำไมไม่บอกกู"  ปุณณ์ถามทั้งที่ไม่มองหน้าผมสักนิด แน่นอนว่าผมไม่ค่อยเข้าใจเรื่องที่ปุณณ์อยากจะสื่อ

"อะไรวะปุณณ์"

"มึงไม่เชื่อใจกูเลยสินะ"  นั่นเป็นคำพูดสุดท้าย ก่อนปุณณ์จะลดมือที่คาอยู่บนกำแพงลง ผมมองหน้ามันไม่ถนัดว่ากำลังอยู่ในอารมณ์ไหน แต่ปุณณ์ก็เดินหลบผมไปไกลแล้ว

กูไม่เชื่อใจมึง?


***
 

วันนี้ทั้งวันผ่านไปแบบเหนื่อย ๆ เพราะถึงผมจะไม่ใช่โต้โผในการฝึกซ้อม Marching band แต่หน้าที่เตรียมงานทั้งหมดให้วงก็ตกเป็นของผมแบบเต็ม ๆ อยู่ดี ที่แน่ ๆ วันนี้นั่งซ่อมเครื่องดนตรีให้เกือบทั้งวงจนคิดว่าเรียนจบไปคงเปิดร้านซ่อมได้เองแน่ ๆ แล้ว

ผมกลับถึงบ้านโดยมีนาฬิกาข้อมือบอกเวลาสี่ทุ่มกว่า หลังจากโยนกระเป๋าลงบนเตียงเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ต้องหงายตัวลงนอนพ่นลมหายใจออกมาพรู

เรื่องของไอ้ปุณณ์เมื่อตอนกลางวันยังรบกวนความคิดไม่หาย คำที่อีกฝ่ายบอกว่าผมไม่เชื่อใจมัน ผมรู้ดีว่าปุณณ์กำลังหมายถึงเรื่องอะไร

ผมยอมรับว่าตัวเองผิดโคตร ๆ ที่ไม่โทรบอกมันตั้งแต่ทีแรก ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าคนที่พร้อมช่วยเหลือผมมากที่สุดคือใคร ผมยอมรับว่าผมผิดที่ทำร้ายจิตใจปุณณ์ด้วยการปล่อยให้คนอื่นยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ แทนที่จะเป็นมัน

แต่จริง ๆ แล้วผมแค่รู้สึกเกรงใจ เพราะตัวเองรู้ดีว่าคนที่พยายามช่วยผมอย่างเต็มที่มากที่สุดก็คือปุณณ์ ผมรู้ดีว่าหากเงินออกแล้วจริง ๆ คนที่จะวิ่งเอาเงินมาให้ผมด้วยความดีใจที่สุดก็ต้องเป็นปุณณ์ มันคือความเชื่อใจที่ผมมีให้ปุณณ์เต็มร้อย จนไม่เคยคิดแม้แต่จะเร่งรัดหรือทวงถามอะไรสักคำ เพราะมั่นใจว่าปุณณ์ไม่มีวันละเลยเรื่องนี้เด็ดขาด

ที่จริงผมไม่ตั้งใจจะให้เอิ้นยื่นมือมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย สิ่งที่บอกกับเอิ้นไปวันนั้นก็แทบไม่ใกล้เคียงคำว่าปรึกษา แล้วผมก็ไม่เคยคิดมาก่อนด้วยว่าเอิ้นจะยอมลงมาช่วยมากขนาดนั้น (ทั้งที่มันเองก็มีส่วนของสแตนด์เชียร์ที่ต้องใช้เงินตัวเองโปะเหมือนกัน)

ผมไม่เคยตั้งใจจะให้ใครแทรกเรื่องราวระหว่างผมกับปุณณ์เลยจริง ๆ

"แม่ง ๆๆๆ"  นอนคิดมากไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา ป่านนี้มันโกรธผมฉิบหายแล้วมั้ง (เป็นผม ผมก็โกรธว่ะ) เมื่อคิดได้ดังนั้นผมก็สะบัดถุงเท้า แล้วเดินออกไปหยิบกุญแจรถมอไซค์ทันที

"ม้า เดี๋ยวมานะ"  เตาะแตะลงมาข้างล่างก็เจอป๊ากับม้านั่งดูหนังกันอยู่ สองคนนั้นโบกมือให้เป็นเชิงรับรู้ก่อนที่ผมจะออกไปเข็นมอเตอร์ไซค์คันเก่งเพื่อเผชิญโลกกว้างอีกครั้ง

แต่เข็นออกมานอกรั้วบ้านยังไม่ทันจะสตาร์ตเครื่องได้ทันไร ดันเห็นใบหน้าขาว ๆ ของไอ้บ้านั่นนั่งแหมะตรงกระถางต้นไม้หน้าบ้าน ทำเอาใจหายใจคว่ำซะก่อน  "เฮ้ย!!!"  มึงเป็นไรเนี่ย มานั่งเงียบ ๆ คนเดียว!

"จะไปไหนอะ"  ไอ้ปุณณ์เมื่อเห็นผมตั้งท่าออกจากบ้านพร้อมรถมอเตอร์ไซค์คันเก่ง ก็รีบเดินเข้ามาถามทันที แล้วจะให้ผมตอบยังไงวะ

"มึงเหอะ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก"  เท่าที่สังเกตสภาพไอ้ปุณณ์จากหัวจรดตีน มันเล่นมาแบบเต็มยศเลยครับ ชุดนักเรียน ถุงเท้า รองเท้าหนัง กระเป๋านักเรียน รูปการณ์อย่างนี้ยังไม่เข้าบ้านแน่นอน

"กู..."  มันอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแล้วก็เงียบไป ผมมองดวงตาคมคู่นั้นที่เอาแต่หลบไปมา ก่อนเจ้าของมันจะวางกระเป๋าลงบนเบาะหลังมอเตอร์ไซค์ผม เหมือนกับจะยังไม่ยอมให้ไป  "แล้วมึงอะ จะไปไหน"

สรุปว่ามีแต่คนถาม ไม่มีคนไหนยอมตอบว่ะ -_-"

ผมเหล่มองหน้ามันที่ยังดูขุ่นเคืองอยู่ (ถ้าโกรธแล้วมาไมวะ) ก่อนจะเป็นฝ่ายหยิบกระเป๋านักเรียนที่วางไว้ เปลี่ยนเป็นให้มันถือ พลางดึงคนตัวสูงให้ขึ้นมาซ้อนท้ายมอ'ไซค์ไว ๆ  "หิวปะ"  มันส่ายหัว  "แต่กูหิว"  ไม่รู้แหละ ผมดึงมันขึ้นซ้อนแล้วตบเกียร์ออกรถจนมันต้องร้องลั่นซอย

....
 

เราสองคนลัดเลาะตามทางเปลี่ยวของซอยเอกมัย (บ้านผมเอง) ทะลุไปยังถนนทองหล่อ (บ้านไอ้ปุณณ์มัน) เก๋าปะล่ะครับ หมวกกันน็อกก็ไม่มี แถมยังใส่ชุดนักเรียนอีกต่างหาก (เครื่องหมายของการไม่มีใบขับขี่แน่นอน) แต่ไม่เป็นไร อาป๊าผมใหญ่ (เหรอ) ฮ่า ๆ ล้อเล่นครับ แค่จอดรถทุกครั้งที่เห็นหัวปิงปองไหว ๆ อยู่ตามปากซอย ^^"

ในที่สุดเราก็รอดคุกรอดตารางมาถึงปากซอยทองหล่อตรงช่วงถนนสุขุมวิทจนได้ ผมตัดสินใจเบรคเอี๊ยดหน้าร้านโจ๊ก เพราะสำเหนียกว่ากินอะไรหนัก ๆ กระเพาะตอนสี่ทุ่มมันจะไม่หล่อเอา

"มึงกินร้านนี้ไปกินบุฟเฟต์โออิชิไป"  ปุณณ์บ่นผมยิ้ม ๆ เมื่อเห็นป้ายโจ๊กทองหล่อ ซึ่งผมก็ไม่ได้สนใจเพราะรวยซะอย่าง ฮ่า ๆๆ ไม่ใช่และ เรื่องของเรื่องคือลูกสาวซ้อสวยดี ผมชอบมานั่งกินเหล่สาว หึหึ

หลังจากที่สั่งเสร็จ เราสองคนก็จัดการโจ๊กในชามตัวเองเงียบ ๆ ผมเหล่มองไอ้ห่าตัวไหนไม่รู้ที่ตอนก่อนออกบอกว่าไม่หิว แต่ดันสั่งชามที่สองหน้าตาเฉย แถมเหมือนจะจำได้ว่าไอ้ห่าคนเดียวกันบ่นว่าร้านนี้แพง แต่สุดท้ายมันก็เบิ้ลสองอยู่ดี ผมกินไปมองหน้ามันไปขำ ๆ พอปุณณ์เห็นอย่างนั้นจึงคอยยื่นเท้ามาเตะขาผมใต้โต๊ะเป็นระยะ  "ขำไร"

"กูคงหูแว่วอะ ตอนอยู่หน้าบ้านกูได้ยินคนบอกไม่หิว"  ผมแซวมันล้อ ๆ พลางยกเป๊ปซี่ขึ้นมาดูด โจ๊กของผมหมดแล้ว แต่ไอ้ปุณณ์ยังกินต่อเป็นชามที่สอง  "เออ หูมึงไม่ดีอย่างงี้เป็นประธานชมรมดนตรีได้ไงวะ"  อ้าว เล่นด้วยเข้าหน่อยลามเป็นขี้กลากเลยนะมึง

"สัด"  ผมเตะขามันกลับ เห็นมันสะดุ้งโหยงจนโจ๊กแทบลวกปากแล้วก็ต้องขำออกมาอีก

"เลอะหมดแล้ว แดกโสโครกเป็นเด็กอนุบาล เอาไป ๆๆ"  ผมดึงทิชชูส่งให้มันโดยที่ไม่คิดจะกลั้นขำ เห็นปุณณ์ใช้หลังมือปาดรอยเลอะแล้วรับทิชชูไปจากผมแบบเคือง ๆ  "เพราะใครล่ะ"  หึหึหึ

เรานั่งกินโจ๊กกันไป (จริง ๆ คือมันกินโจ๊ก ผมดูดเป๊ปซี่) แหย่กันไปเรื่อย ๆ กระทั่งปุณณ์กวาดโจ๊กคำสุดท้ายเข้าปากพร้อมชมเปาะ  "อร่อยว่ะ กูไม่เคยกินร้านนี้ เคยแต่ผ่าน"  มันว่างั้น

"ได้ข่าวว่าอยู่ปากซอยบ้านมึง"  ผมแขวะกลับก่อนจะชักขาหลบ เพราะรู้ทันว่าเดี๋ยวมันต้องเตะอีก  "ทำเป็นรู้ทันนะมึง"  อ้าว คนหลบทันก็ด่าอีกวะไอ้ห่านี่

ผมนั่งมองปุณณ์กลืนโจ๊กคำสุดท้ายลงคอก่อนซดน้ำตามเอื๊อก ๆ ริมฝีปากบางนั้นคลี่ยิ้มให้ผมผ่านทางก้นใสของแก้วน้ำที่ดื่มอยู่  "จริง ๆ ก็กะจะขับมอเตอร์ไซค์ไปหากูอยู่แล้วละสิ"  เอ๊ะไอ้ห่า อยู่ดี ๆ พูดทำไมวะ

ผมเลิกคิ้วทำเป็นกวนตีนผิวปากแซวลูกซ้อ ไม่ได้ตอบอะไรมัน แต่ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะแผ่ว ๆ แล้วก็ยิ่งยั่วโมโห อยากจะเอาฝ่ารองเท้าส่งไปยันหน้าแข้งแม่งอีกสักที

เราสองคนนั่งเงียบ ๆ โดยที่ผมลอยหน้าลอยตาไม่มองปุณณ์อยู่พักใหญ่

"ขอโทษนะเว้ย"  แต่คนที่ทำลายความเงียบด้วยคำพูดนั้นไม่ใช่ผม ผมสะบัดหน้ามองมันทันที ปุณณ์ขอโทษผมทำไมวะ

"ขอโทษทำไม"  คำพูดไปไวเท่าใจคิด ผมเห็นปุณณ์เม้มปากแน่นเหมือนอยากพูดอะไรยาว ๆ

"ก็กูอารมณ์เสียใส่มึงเมื่อตอนกลางวัน โทษทีว่ะ มึงคงตกใจ"

"แล้วมึงเป็นไรอะ"

ถึงตรงนี้มันถอนหายใจเฮือกใหญ่  "ก็มึงมีเหี้ยอะไรทำไมไม่บอกกูวะ เสือกเอาไปบอกไอ้เอิ้นเฉยเลย มันเป็นใครวะ ถ้าคนที่มาช่วยมึงเป็นคนในวงกูจะไม่คิดอะไรเลย แต่ไอ้เอิ้นมันเป็นใครอะ ทำไมมึงต้องให้มันมาช่วยด้วย แล้วมึงมีกูไว้ทำไม กูไม่มีประโยชน์อะไรเลยใช่ไหมในสายตามึง"  โหไอ้นี่...ท่าทางจะอัดอั้นมาก มันรัวบ่นผมเป็นชุดจนต้องแกล้งยื่นน้ำให้ เพราะกลัวว่ามันจะคอแห้งเสียก่อน  "ไม่ต้องกวนตีน มึงตอบกูมาเลย"  อ้าว คนหวังดีก็หาว่ากวนตีนอีก ยังไงวะไอ้นี่

"กูไม่ตั้งใจจะบอกเอิ้นมันนะเว่ย วันนั้นมันถามว่าวงเป็นไง กูแค่บ่นให้มันฟังขำ ๆ ใครจะไปรู้ว่าอยู่ดี ๆ แม่งดันลากกูไปโอนเงินที่ ATM สองทุ่มเฉยเลย กูยังตกใจอะตอนนั้น"

"แล้วทำไมมึงไม่บอกกูตั้งแต่ตอนเฮียปุ้ยแบกของมา"  อ้าว มันทำเสียงหาเรื่องผมอีกครับพี่น้อง

"ก็กูรู้ว่ามึงพยายามให้กูอยู่ กูเชื่อใจไงว่ามึงจะเอามาให้กูจริง ๆ กูเลยไม่อยากทวง เดี๋ยวได้ตังค์เมื่อไหร่มึงก็รีบเอามาให้กูเองแหละ"  ผมตอบ เห็นมันทำท่ายิ้มพอใจกับคำตอบผม แต่แล้วก็ปั้นหน้าขรึมออกมาเหมือนเดิม  "แต่เสือกไปอ้อนไอ้เอิ้นนะ"

"อ้อนเชี่ยไร"  ขอเตะหน้าแข้งแม่งอีกสักทีแล้วกันครับ หมั่นไส้

มันหัวเราะพลางชักขาหลบ (แต่ไม่พ้น) ก่อนจะลุกขึ้นยืนควักกระเป๋าเงินในกางเกงออกมา  "กูเลี้ยงเอง ป้าครับ เก็บตังค์"  มันพูดคำแรกกับผมเบา ๆ ก่อนจะชูนิ้ววนเรียกซ้อมาคิดเงิน ผมลุกขึ้นยืนตามมันมั่ง ก่อนจะเดินตามออกไปนอกร้าน

แผ่นหลังกว้างที่นำหน้าอยู่ ทำให้ผมอยากจะพูดคำหนึ่งออกมา

"กูก็ขอโทษนะ ไม่ตั้งใจทำให้มึงเสียความรู้สึก"

รอยยิ้มกว้างจากปุณณ์คือคำตอบที่ผมต้องการมากที่สุด ผมยิ้มตอบรอยยิ้มนั้น ก่อนที่ปุณณ์จะโอบเอาไหล่ผมให้เดินไปคู่กัน


***
 

เราสองคนขี่มอเตอร์ไซค์ต๊อกต๋อยฝ่าทั้งความมืดและรถยนต์จำนวนมากของนักท่องราตรีกลับมายังหน้ารั้วบ้านหลังใหญ่ (แน่นอนว่าหลบตำรวจเป็นพัก ๆ ตามเคย) มองเข้าไปเห็นไฟบางห้องยังเปิดอยู่ แม้จะใกล้เวลาเที่ยงคืนเข้าไปแล้วก็ตาม

"มึงบอกใครยังว่าจะกลับบ้านดึก"  ผมถามมันระหว่างที่ตบเกียร์หยุดรถจอดหน้าบ้าน

"บอกแล้ว บอกแป้งว่าไปกับมึง หึหึ"

"หาเรื่องให้กูจังวะ!"  ไอ้ห่านี่ ผมปัดขาหมายจะเตะตูดมันที่เพิ่งลงจากมอ'ไซค์ แต่มันเสือกเอี้ยวตัวหลบทันแถมยังหัวเราะหึหึใส่ผมอีก

"เจอกัน ๆ"  แต่ก็ช่างเห้อะ ผมโบกมือร่ำลามัน ก่อนทำท่าจะตบเกียร์มอเตอร์ไซค์ให้ออกตัวต่อ แล้วก็คงขับไปถึงถนนใหญ่แล้ว ถ้ามันไม่เรียกผมเอาไว้เสียก่อน

"โน่"

"ว่าไง"  ผมหยุดการกระทำพลางหันกลับไป แต่ไม่ได้ยินคำตอบ นอกจากไอ้ปุณณ์ที่สาวท้าวเข้ามาใกล้ผม ผมมองมือมันที่โอบมารอบคอเหมือนพยายามทำอะไรบางอย่าง  "ทำเชี่ยไรวะ"

"อยู่นิ่ง ๆ น่า"  มือมันยุกยิก ๆ อยู่แถวคอผมแว่บหนึ่ง ก่อนที่ผมจะถึงบางอ้อ เมื่อเห็นสร้อยคอเส้นนั้นถูกถอดออก  "ใส่ของสแตนด์ไม่อายรึไง"  มันว่างั้น ซึ่งผมก็เห็นด้วยกับมันทุกประการ  "เออ อาย ลืมถอด มัวแต่ยุ่ง ๆ อยู่ ขอบใจว่ะที่เตือน"  ผมว่าพลางยื่นมือออกไป หมายจะรับแท็กเหล็กที่ไอ้เอิ้นใส่ให้เมื่อตอนกลางวันคืน แต่ไอ้ปุณณ์ดันยัดแท็กลงกระเป๋าเสื้อตัวมันเองหน้าตาเฉย ไอ้ห่านี่กวนตีน

"กูเอาไปคืนเอิ้นให้เอง"  อ้าว น่าเกลียดว่ะมึง! ผมอ้าปากค้างมองมันอย่างไม่เข้าใจ

"กูคืนเอง เอามานี่"  แล้วศึกชิงแท็กก็เกิดขึ้น ผมเอื้อมตัวหมายจะคว้าสร้อยคอโลหะจากกระเป๋าเสื้อปุณณ์แต่มันเสือกเบี่ยงหลบผม แถมยังผลักหัวอีกด้วย หน็อย ไอ้ห่านี่ ถือว่าสูงกว่าแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไงวะะะ

"มึงอะปฏิเสธคนไม่เป็น เดี๋ยวมันบังคับเข้าหน่อยมึงก็เอามาใส่อีก กูคืนให้เองดีแล้ว"  มันว่าพลางตบกระเป๋าเสื้อปุ ๆ เป็นเชิงว่ายังไงก็ไม่คืนให้ผมแน่ ซึ่งก็จริงของมัน มาลองคิดอีกทีผมก็ไม่ค่อยสู้คนจริง ๆ ใครบังคับอะไรผมยอมตลอด ดูตัวอย่างไอ้ปุณณ์สิ ไม่งั้นจะเป็นอย่างนี้เหรอ

"เออ ๆ งั้นฝากด้วย"

"แล้วไม่ใช่ใครให้อะไรก็รับไปทั่วอีกล่ะ โดยเฉพาะไอ้เอิ้นน่ะ"  แต่คำพูดแบบนั้นของปุณณ์ดันสะกิดให้ผมรู้สึกแปลก ๆ จนได้ว่ะ เหมือนกับว่ามันไม่พอใจที่ผมรับของจากเอิ้น มากกว่าไม่พอใจที่ผมรับแท็กเหล็กสแตนด์ ยังไงยังงั้น

"ปุณณ์"  ผมออกเสียงเรียกมันเบา ๆ ให้อีกฝ่ายหันกลับมามองผม

"ว่าไง"  เสียงปุณณ์ถามอย่างอ่อนโยนจนผมกลืนน้ำลายฝืดคอ

"เราไม่ใช่เจ้าของกันหรอกนะ"

แม้กระทั่งตัวผมที่เป็นคนพูดออกไปเอง ก็ยังอดรู้สึกจุกแปลก ๆ ในอกไม่ได้ ประสาอะไรกับคนฟังอย่างปุณณ์ ที่คงรู้สึกไปไม่น้อยกว่าผมเลย

แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องพูด เราต่างต้องเตือนตัวเองบ่อย ๆ จริง ๆ ผมบอกตัวเองให้ทำใจให้ชิน กับสภาพของการไม่มีเรา

ปุณณ์คลี่ยิ้มเหงา ๆ กลับมาให้ผม ก่อนจะสาวเท้ามาใกล้มากขึ้น ใบหน้าคมนั้นมองมาพลางยื่นมือลูบแก้มผมอย่างอ่อนโยน

"จะให้ปุบปับกูตัดใจเลย ทำไม่ได้หรอก"  ผมสบตามันพร้อมอมยิ้มให้สัมผัสนั้น อดคิดในใจไม่ได้ว่า ถ้าขอแค่เป็นเพื่อนกันแบบนี้ต่อไป จะมากเกินไปไหม

แต่ยังไม่ทันจะได้ปริปากอะไรออกมา ใบหน้าปุณณ์ที่คุ้นเคยดีก็โน้มมาใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจเสียก่อน ผมเกร็งตัวหลับตาแน่น พร้อม ๆ กับความรู้สึกหยุ่นแต่อบอุ่นที่ประทับลงบนหน้าผากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนออก

ผมเลือกยักคิ้วให้มันข้างหนึ่งกวน ๆ แก้เขิน  "ก็ทำได้แค่นี้แหละ หึหึ"

"แค่นี้ก็ยังดีน่า"  เสียงปุณณ์ตอบว่าอย่างนั้นก่อนจะโบกมือให้ เป็นเครื่องหมายว่ากำลังจะเข้าบ้านไป  "ขี่รถระวัง ๆ นะ"

"เออ เจอกัน"

ผมบอกไม่ถูกว่าความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ข้างในตอนนี้คืออะไร

ผมไม่รู้จริง ๆ



TBC.

 

 

Postscript1 : เอาครึ่งแรกไปก่อนเน้อ เดี๋ยววันศุกร์เย็น ๆ ค่ำ ๆ จะมาต่อให้จบบท หึหึ... สารภาพมาว่าใครอยากเห็นฉากตบ จูบ ข่มขืน

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ เดี๋ยวจะกลับมาตอบคอมเม้นตอนอัพได้เต็มบทนะ ช่วงนี้ใครสอบก็สู้ ๆ เน้อ เห็ดก็งานเยอะมาก แต่จะพยายามมาอัพจ้า~

 

Postscript2 : มาแล้วววว สี่ทุ่มก็ถือว่ายังเป็นวันนี้นะ 5555555+ (กล้าพูด) เรื่องของเรื่องคือตอนนี้อยู่บ้านเพื่อน หนีมาโพสสุดชีวิต Y____Y

ขออภัยด้วยสำหรับผู้รอคอยฉาก ตบ จูบ ข่มขืน (เพิ่งรู้ว่าคนอ่านเราซาดิสต์มาก) ทำไมทุกคนลืมไปแล้วล่ะว่าน้องปุณณ์เป็นคนดี Y___Y (หรือเราเข้าใจไปเองคนเดียววะว่ามันดี?) น้องปุณณ์เขาไม่ทำร้ายน้องโน่หรอก (มั้ง)

 

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นและทุกคนที่อยู่รอค่า ^_____^ รีบโพสก่อนยังไม่ได้ตอบคอมเม้น อีกซักสามสี่ห้าชั่วโมงจะตอบให้ (กี่ชั่วโมงกันแน่เนี่ย) อยู่บ้านเพื่อนทำไรไม่ค่อยสะดวกจิง ๆ Y___Y

 

ขอบคุณล่วงหน้าสำหรับทุกคอมเม้นนะคะ ^____^ เจอกันตอนหน้าค่า~



 

กลับมาจากบ้านเพื่อน รีบตอบคอมเม้น(พอเป็นกระสัย)ของตอนที่ 21 (Helper) ก่อนเลย ไม่งั้นจะกลายเป็นการดองนรก โฮ....

 

เท่าที่อ่านคอมเม้น รู้สึกมวยรองจะมาแรง (ฮา) แพ้ลักยิ้มเอิ้นกันไปหม๊ด

 

อะไปโลดดด

 

ถึงคุณ Defly

อ้าว เบื่อพระเอกของเราซะแล้ว เชียร์มวยรองอีกหนึ่ง

เอิ้นกลายเป็นน้องมอมไปซะงั้น (ฮา)

 

ถึงคุณ Ciin

โชคเอในการสอบนะค๊า~~~~~~

 

ถึงคุณ ลิงน้อย

ตั้งใจอ่านหนังสือ สู้ ๆ ค่า

 

ถึงคุณ siritas

น้องปุณณ์เตรียมงานบอลอยู่เหมือนกันค่า ยุ่ง ๆ ทั้งคู่เลย

 

ถึงคุณ Sucaro Devas

เมลล์นั้นถูกแล้วค่า แต่ไม่เห็นมีแอดมาเลย ลองแอดใหม่ดูอีกทีนะ

หรือไม่ก็ส่ง e-mail มาก็ได้ค่า

 

ถึงคุณ waltzza

ตบ ซัด ยังพอเข้าใจ..

ยัด แทง เสียบ.. นี่....

ปะแล่ม?

 

ถึงคุณ ~รักคนอื่นไม่เป็น~

น้องโน่บอกผมเป็นพระเอก ไม่ใช่นางเอกซักหน่อย 5555+

 

ถึงคุณ May_Sweet

ปุณณ์ไม่กล้าหือกับเห็ดหรอก หึหึ

 

ถึงคุณ จินจัง~*

เชียร์มวยรองอีกคนแล้ว 5555+

เปลี่ยนจริง ๆ เลยดีไหมเนี่ย

 

ถึงคุณ ~!@\’\’๑KEN_JI_Ro๑\’\’@!~

กะซวกน้องโน่ลงคอเหรอ Y____Y

แล้วทาเคชิเป็นใคร?

 

ถึงคุณ ดีดี

อดเป็นคนแรกเลย ไม่เป็นไรเนอะ ^____^ เม้นคนไหนก็อ่านเหมือนกันค่า

 

ถึงคุณ jaeho123

อ่านตอนแรกเหมือนจะไม่ยอมให้เปลี่ยน

ไป ๆ มา ๆ ยอมซะงั้น

อะไรนี่.... 555+

 

ถึงคุณ TaAy :)

เย้ ๆๆๆ ออกมาจากเงาซักที ๆๆ

 

ถึงคุณ เบลล์

อันนี้ต้องรอดูต่อไป ว่าหนุ่มคนไหนจะแรงกว่ากัน หึหึ

 

ถึงคุณ zyztem master

ขอบคุณสำหรับศัพท์วัยรุ่นค่า 55555555+

ช่วงนี้ชีวิตน้องโน่ รุงรัง จิง ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ปล. รีบเข็นปุณณ์ออกมาตอนนี้เพราะกลัวนะเนี้ย

 

ถึงคุณ o_น้ำส้มปั่น_o

รู้ได้ไงว่าปุณณ์เร้าใจกว่า

เอิ้นอาจจะแอบลีลาเด็ด หุหุ (คิดอารายออกปาย)

 

ถึงคุณ kidkiss

น้องปุณณ์ฝากบอกว่า “โน่หอมทั้งตัวครับ”

 

ถึงคุณ ลภัส

ไม่ได้ซ่อนปุณณ์น๊า โผล่มาแล้วนี่งายยย

 

ถึงคุณ My Love Is Vanilla

ดูแลสุขภาพด้วยค่า~~~

 

ถึงคุณ ๛B€nz”—•

ขอให้โชค A กับการสอบค่า!

 

ถึงคุณ _prince_

กลายเป็นการประมูลน้องโน่ไปแล้ว ฮา ๆๆ

 

ถึงคุณ w_me

สอบเป็นไงมั่งค้า~ สู้ ๆ เน้อออ

กรี๊ดเสียงดังนี่เพราะเห็ดอัพฟิก หรือเครียดข้อสอบ 5555+

 

ถึงคุณ naumi

น้องปุณณ์เค้าจับเก่ง แน่นอยู่ 5555+

 

ถึงคุณ สาวโรงงาน

ขอให้รอดชีวิตกลับมาอ่านนิยายต่อค่า~~

 

ถึงคุณ loveooo[WC][YJ]

น้องปุณณ์เค้าไม่ได้จะจีบน๊า ตอนแรก เค้าแค่ขอให้ช่วยจิงจิ๊งง

 

ถึงคุณ rOckprincess

แม่ยกมวยรองอีกคน 5555+

 

ถึงคุณ จัดฟันแล้วไง...ใครสน?

ส่งแรงใจให้น้องปุณณ์สู้ตายหน่อยย

 

ถึงคุณ chobi

ตายละปุณณ์ คนอ่านเขาไม่เชียร์เอ็งแล้วหวะ 5555+

 

ถึงคุณ หัววุ้น

มีคนเอาเพลงมาให้อีกแล้ว __,,

ขอบคุณค่า เพลงอะไรเนี่ยย เดี๋ยวต้องไปหาฟัง

 

ถึงคุณ ซะงั้นนนน

ขอซับไตเติ้ลด้วยเน้อ ภาษาต่างดาวแปลไม่ออกกกก

 

ถึงคุณ StriDerj

ยินดีต้อนรับสู่ Love Sick ค่า~

สอบสู้ ๆ น๊า

 

ถึงคุณ Balloon2784

เอาป๊อบคอร์นด้วยไหมคะ?

 

ถึงคุณ Vergo

3p จะดีเร้ออออ น้องโน่รับบทหนักแย่ เอิ๊ก ๆ

ฉาก nc ขอบายยยยยย

 

ถึงคุณ luviwase

น้องเอิ้นเค้าก็เป็นคนดีอะเน้ออ 555+

 

ถึงคุณ kiyoharu

เป็น FC. ที่รักน้องโน่จิง ๆ ซึ้งใจ

 

ถึงคุณ l๑nปาnlสีE

ม็อบนี้ใส่เสื้อสีไรดี

เสื้อม่วง?

 

ถึงคุณ แพร

นั่น.... แม่ยกมวยรองมาอีกคน 5555+

 

ถึงคุณ Himamori

น้องโน่ยุ่งมากค่า งานเยอะเลยไม่มีเวลาฟุ้งซ่านเท่าไหร่

แต่อ่านตอนที่ 22 คงจะพอรู้ว่าเค้าก็คิดถึงปุณณ์เหมือนกันนะ

 

ถึงคุณ lLucifer…

อ่านหนังสือสู้ ๆ ค่า

 

ถึงคุณ ทามทาม

ท่านปุณณ์มาแว้วววว

 

ถึงคุณ Malef-Higarus

พยายามเขียนให้ไม่เศร้าแล้ว แต่คนอ่านยังเศร้ากันอยู่ 555+

ต้องพยายามต่อไป 55555+

 

ถึงคุณ คุณแม่เด็กกางเกงน้ำเงิน

หนูว่าแล้วว่าวันอาทิตย์มันต้องมีเหตุการรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรรณ์!!!!!!!

[]!!!!!!

ก็พี่เค้าน่ารักขนาดนั้นลูกคุณแม่จะอดใจได้ยังไง _____,,

ลูกสะใภ้กางเกงน้ำเงินก็โอเคเนอะคุณแม่ 55555+

ปล. เรื่องของอนาคตก็เป็นเรื่องของอนาคต ถ้าตอนนี้ชอบกันก็ทำให้วันนี้มีความสุขไปก่อนเนอะ

 

อวยพรให้น้องสอบได้ผ่านฉลุย ความรักสดใส ส่วนคุณแม่ก็กระปรี้กระเปร่ามีแรงทำงาน สุขกาย สบายใจค่า ^____^v (อวยพรเยอะเชียะ)

เห็ดตอนนี้กะลังสู้ ๆ กะงานอยู่เช่นกัน อากาศหนาวมากกก ขี้เกียจอาบน้ำทุกวันเลย (ฮา)

คิดถึงคุณแม่เหมือนกันค่า __,,

ปล. คุณแม่จะเชียร์มวยรองอีกคนเหรออออ น้องปุณณ์บอกว่าเสียใจ T_T (555+)

 

ถึงคุณ +_*MooN_LighT*_+

แค่มันสองคนเห็ดก็วางโพสสิชั่นไม่ถูกแล้วค่ะ

3P งงหนัก 55555+

 

ถึงคุณ akira_ked_sa

น้องโน่เขาก็มีความรับผิดชอบอยู่น๊า ไม่งั้นรุ่นพี่จะวางใจให้เป็นประธานชมรมได้ไง อิอิ (กลางวันทำงาน กลางคืนไปหาปุณณ์)

จริง ๆ น้องโน่เล่นเปียโนแล้วก็เชลโล่เก่งที่สุดค่ะ แต่ตอนไปเล่นที่คอนแวนต์ (ครูเขาจ้างไป) น้องโน่ดีดกีต้าร์แล้วก็ร้องนำ เอาซะเด่นเลยได้แฟนเป็นน้องยูริกลับมา 555+

แต่ไม่รู้ในเรื่องจะมีฉากน้องโน่เล่นดนตรีรึเปล่าน๊า...

ปล. Get A+ เช่นกันค่า ^____^v

 

ถึงคุณ lollipop

น้องปุณณ์ก็เป็นอาเสี่ยกระเป๋าหนักเหมือนกัน ฮ่า ๆ

สรุปน้องโน่กลายเป็นอีหนู ต้องเจรจาซื้อขายกันเล็กน้อย

น้องโน่บอกว่าชอบลักยิ้มเอิ้นแต่ไม่ได้คิดอะไรคร๊าบบบ

 

ถึงคุณ Frozen

เม้นซะเด็กสายศิลป์ตลอดชีวิตอย่างเห็ดงงเลย 555+

ไอ้ง่อยกับพี่อั๋น(วรรณศิลป์) ไม่ไหวม๊างงง (แต่น่าลุ้น) เดี๋ยวต้องไปสืบก่อน

แต่คู่อื่นน่ะมีแน่... จำชื่อตัวประกอบทั้งหลายให้ดี 555+

 

ถึงคุณ NBC*TNG

ช่วยโน่เลือกหน่อย เอาคนไหนดี 5555+

น้องโน่บอกว่า ผมอยากได้ผู้หญิงครับ...

 

ถึงคุณ D_D_K_jr

โหดไป 555555555+

 

ถึงคุณ Luk-Pla

เอิ้นเขาก็คนดีนะ 555555+

ไม่อยากให้น้องโน่เจอคนไม่ดีอะ _,,

 

ถึงคุณ n-a-na

โน่มันมองโลกในแง่ดีไง๊ 5555+

 

ถึงคุณ PP_PaNdA

ให้เอิ้นกะปุณณ์มันได้กันเองไปเลยดีมั้ย?

555555+

สอบสู้ ๆ ค่า เจอกันปิดเทอมนะ

 

ถึงคุณ ~!!..$kulL..!!~

น้องปุณณ์เตรียมงานบอลยุ่งเหมือนกันค่า 55555+

หย่ากะเอมนี่ต้องไปอำเภอไหนดี

 

ถึงคุณ RedDevil with BlackMagic

เป็น FC คุณแม่เหมือนกันเลย ____,,

 

ถึงคุณ ooเจ้าชายโรแนนติกoo

ขอบคุณค่าที่เข้ามาอ่าน ^_____^ ชมจนตัวจะลอยแล้วว (*ดึงตัวเองกลับมาพื้นโลก*)

เรียกเห็ดได้ตามสะดวกเลยค่า __,,

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ 3

 

ถึงคุณ badgirl-s-magic

อ่อ ก็ว่าปุณณ์หายไปไหน

มานั่งร้องไห้อยู่นี่เอง 5555+

 

ถึงคุณ DeViL_de@th

ปั่นงานสู้ ๆ ค่า! (บอกตัวเองเหมือนกัน)

ชีวิตนี้ต้องยิ้มสู้เข้าไว้ ^_____^

 

ขออนุญาตตอบแค่คอมเม้นของตอนที่ 21 ก่อนนะค๊า

ส่วนตอนที่ 22 ทั้งครึ่งแรกและครึ่งหลังเอาไว้ตอนหน้าละกันเน้ออ (ทยอยกันไป)

รักคนอ่านทุกคนเหมือนเดิมค่า!!!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 145 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31,671 ความคิดเห็น

  1. #31648 Alljae (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 19:08
    เจ็บไปทั้งหัวใจทําไมยังทน
    #31,648
    0
  2. #30879 austiinz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 20:10
    "เราไม่ใช่เจ้าของกันหรอกนะ..."

    เป็นคนอ่านยังรู้สึกจุกๆ บอกไม่ถูกเลย

    แล้วคนพูดเองจะรู้สึกยังไงน้อ สงสารทั้งคู่จังง

    >"
    #30,879
    0
  3. #30869 lalalahunny (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 19:29
    หึงสินะปุณณ์
    #30,869
    0
  4. #30767 Pokkokikku (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 19:01
    โฮ้ สู้ๆนะทั้งคู่
    #30,767
    0
  5. #30682 Lucia Eve (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 18:29
    ขอให้ทั้งคู่ผ่านอุปสรรคไปด้วยดีเถอะนะ
    #30,682
    0
  6. #30623 38 68 233 GRTKC (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:19
    รู้สถาณการณ์ไหม!?? เขาจะไปกลับเพื่อน ชิส์
    #30,623
    0
  7. #30540 mitake (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:38
    เอิ้นเอ๊ยย ไปหาคนอื่นเถอะ ปล่อยโน่อยู่กับปุณณ์แหละดีแล้ว 555555555
    #30,540
    0
  8. #30428 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 21:24
    เหมือนจะหวานแต่น้ำตามันไหล 
    #30,428
    0
  9. #30352 pinpin (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 17:37
    ปุณณ์มีคู่แข่งละ 555555
    #30,352
    0
  10. #30264 ingyeye (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 20:12
    ปุณณ์หึงโน่5555555
    เมื่อไหร่จะมีความสุขกันเนี่ยยยย
    #30,264
    0
  11. #30062 แรมน้อย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 02:41
    โอ๊ยยยยย ปุณณ์หึง ฟินนนน

    เอิ้นก็น่ารักดีนะ ฮ่าๆ
    #30,062
    0
  12. วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 11:07
    ปุณณ์หึงสินะ แอร๊ยยยยยย
    #29,985
    0
  13. #29862 ParKris0627 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:05
    หึงหวงก็บอกกกกก
    #29,862
    0
  14. #29511 Nut (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 18:46
    ปุณหึงใช่มั้ยยยย น่ารัก ๆ
    #29,511
    0
  15. #29464 LasTDesinY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 เมษายน 2556 / 17:27
    ทำไรให้ชัดเจนปุณณ์ เด่วจะโดนตัดหน้า
    #29,464
    0
  16. #29365 MayKamon (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 12:30
    ปุณขี้หึง เอาน่าเป็นแบบนี้ก็ฟินแล้วเนอะ แต่ก็อยากให้เป็นแฟนกันนะ^^
    #29,365
    0
  17. #29275 gemello (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 11:59
    สงสารๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #29,275
    0
  18. #29212 ELFIM_JUNG (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 มีนาคม 2556 / 01:09
    ทำยังไงให้มี"เรา" เฮ้ออออออแม่ยกหงอเลย
    #29,212
    0
  19. #29113 ฮอลล (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 13:43
    อึดอัดจัง
    #29,113
    0
  20. #29007 llamll (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 17:13
    แบบนี้ก็น่ารักดีนะ #ห้ะ
    #29,007
    0
  21. #28909 pinpinjung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 14:22
    บอกเลิกสองสาวไปเลย
    แล้วประกาศออกสื่อไปเลยว่าเป็นแฟนกัน
    #28,909
    0
  22. #28900 SomHzKs (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 11:36
    หน่วงงงง..
    #28,900
    0
  23. #28744 Princecloudye (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2556 / 11:06
    ปุณณ์หึงงงงง

    โน่พูดทีจุกเลย -0- 
    #28,744
    0
  24. #28689 Cartoon_Ppan (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:46
    เหมือนจะมีความสุขแต่ก้ไม่มีอ่ะ 
    #28,689
    0
  25. #28665 เดินผ่านมา (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:06
    ออกอาการหึงชัดเจน อั้ยย่ะ!
    #28,665
    0