LOVE SICK : ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน [YAOI]

ตอนที่ 19 : 19th CHAOS - We have to...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 141 ครั้ง
    24 มี.ค. 63


19th CHAOS - We have to...
 

หลังจากที่กินทั้งข้าวและกับแกล้มเสร็จจนอิ่มแปล้ ซัดตามด้วยเบียร์ 1 ทาวเวอร์ ทั้งผมและปุณณ์ก็กรึ่ม ๆ กันไปเรียบร้อย ถ้าจะถามว่ากรึ่มขนาดไหนลองคิดดูว่าหนึ่งชั่วโมงสุดท้ายก่อนออกจากร้าน ผมถึงขั้นขึ้นไปโชว์สกิลความเป็นประธานชมรมดนตรี ด้วยการเปิดมินิคอนเสิร์ตร่วมกับพี่นักดนตรีในร้านยาวรวด 12 เพลง (หนึ่งโหล) ทั้งเล่นกีตาร์ ร้องเพลง คีย์บอร์ด ตีกลอง ตบเบส ผมแจมหม้ดดด โห...พูดแล้วจะหาว่าคุยครับ ดนตรีไทย วงโยฯ เครื่องออร์เคสตรา ผมเล่นได้ทั้งนั้น ไม่งั้นจะเป็นประธานชมรมดนตรีได้ไง ฮ่า ๆๆ (แต่ถ้าไม่เมาผมคงไม่ทำอะ คิดแล้วอายตัวเอง)
 

แน่นอนว่าตอนเข้าร้านฮือฮาขนาดไหน ขาออกมานี่ฮือฮายิ่งกว่า ฮ่า ๆๆ พวกผมเดินออกจากร้านด้วยเสียงกรี๊ดกระหึ่มของพี่สาว ๆ นักศึกษา ที่เริ่มนั่งก้นไม่ติดโต๊ะกันเพราะแต่ละเพลงที่เล่นไปช่างเปลี่ยนคอนเซปต์จากร้านอาหารธรรมดาให้กลายเป็นผับย่อย ๆ ได้ในพริบตา หึหึ ก็แหม...เห็นทุกโต๊ะเขามีเหล้ามีเบียร์ตั้งอยู่นี่ครับ ไอ้จะให้นั่งฟังเพลงสบาย ๆ ช้า ๆ ก็กลัวว่าเดี๋ยวจะง่วงหลับคาโต๊ะกันพอดี

เวลาเกือบเที่ยงคืน เราเช็กบิลออกจากร้านด้วยราคาที่พี่เจ้าของลดให้เกินครึ่ง! แหม ไม่รู้จะยกความดีความชอบให้ใคร ระหว่างผมที่เปิดมินิคอนเสิร์ตกางเกงน้ำเงินเอาใจแม่ยกสาขาบางแสน หรือไอ้เชี่ยปุณณ์ที่หล่อสะท้านชายหาดจนป้า ๆ นักศึกษาแถวนั้นรีบกดโทรศัพท์เรียกเพื่อนยิก ๆ ให้เข้ามากินข้าวร้านนี้จนคนแน่นขนัด

แต่ยังไงก็เถอะ เราสองคนขับรถออกจากร้านด้วยสีหน้าเปื้อนรอยยิ้มกว้างอย่างหุบไม่อยู่ ปุณณ์พารถฮอนด้าสองประตูของมันขับลัดเลาะถนนริมชายหาดไปเรื่อยเปื่อย ขณะที่เปิด Moon Roof ให้ผมได้ชมพระจันทร์ดวงสวยเต็มตา

มีความสุขจนไม่อยากให้คืนนี้ผ่านไปเลยแฮะ...เวลาเล่นเกมจับผิดยังมีปุ่มหยุดเวลาเลย แล้วทำไมในชีวิตจริงถึงไม่มีมั่ง

ผมแอบมองใบหน้าด้านข้างของปุณณ์ที่เจือรอยยิ้มอยู่เช่นเดียวกัน

 

เราสองคนขับรถวนรอบชายหาดไปเรื่อย พลางซัดเบียร์จากเซเว่นฯ อีกสามสี่กระป๋อง ก่อนจะหยุดรถลงเช็กอินที่โรงแรมริมหาดแห่งหนึ่ง แม้ว่าจะแพงหูฉี่สำหรับทะเลบางแสน แต่บัตรวีซ่าสีทองของไอ้ปุณณ์ช่วยได้

"ไว้มีตังค์แล้วจะใช้ให้นะ"  ผมว่าพลางตบไหล่มันปุ ๆ ระหว่างเดินไปห้องพักริมทะเลของเรา ได้ยินเสียงมันหัวเราะรับคำพูดผม ก่อนจะยื่นมือมาตบเกรียนผมดังปั้ก!

ถ้าเยี่ยวรดที่นอนคืนนี้มึงก็เปียกนั่นแหละไอ้เวร!

"คิดมากไร ตังค์นี่เดี๋ยวกูหักจากค่าชมรมมึง"  อ้าว พูดงี้ก็สวยสิครับ! ผมถลึงตามองหน้าไอ้ปุณณ์ที่ทำเป็นผิวปากไม่สนใจ พลางไขประตูห้องหมายเลข 17 อยู่ นี่ถ้าเหวี่ยงเป้ฟาดหัวมันได้ผมคงทำไปแล้ว ติดแต่เป้โคตรหนัก ให้เหวี่ยงขึ้นมาละแขนผมคงได้มีหัก

"โอย สบายยย"  ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก ผมก็รีบเขวี้ยงเป้โรงเรียน แล้วปรี่ไปเปิดประตูกระจกรับลมทะเลทันที ขณะที่ไอ้ปุณณ์ยังคงสาละวนอยู่กับการล็อกประตูห้องให้แน่นหนา ไม่รู้แม่งกลัวโจรเข้าหรือกลัวผมหนี

ผมยืนสูดลมทะเลตรงริมระเบียงได้สักพักก็รู้สึกถึงวงแขนอุ่นที่ตระกองกอดรอบเอวผมไว้หลวม ๆ จากด้านหลัง พร้อมทั้งใบหน้าคนมาด้วยกันก้มซุกอยู่บริเวณไหล่ ผมเหล่มองปุณณ์พลางยักไหล่ขึ้นลงให้หัวมันเด้งดึ๋งเล่น ๆ  "เฮ้ย เพิ่งมาถึงจะปล้ำกูเลยเหรอ ไม่ไหว ๆๆ หื่น"  แกล้งกวนตีนมันไปอย่างนั้นแหละ หึหึ

"มึงแหละหื่น กูยังไม่ได้ทำไรเลย"  แน่นอนว่ามันต้องด่าผมกลับ แต่เสียงฟังดูอู้อี้มากเพราะยังคงซุกหน้ากับบ่าผมอยู่ ผมหัวเราะกับคำตอบนั้นพลางลดมือที่เกาะราวระเบียงอยู่ ลงมาจับมือปุณณ์ที่โอบผมไว้แทน  "เป็นอะไรหะ"  เพราะอยู่ดี ๆ เข้ามาอ้อนแบบนี้ต้องมีอะไรแน่ ๆ

"ขออยู่แบบนี้สักพักได้มั้ย"  เสียงนั้นของปุณณ์ฟังดูอ่อนแรงจนทำให้ผมระลึกได้ว่าควรหยุดกวนตีนมันสักที สิ่งที่ทำในเวลาต่อมาจึงกลายเป็นการอิงหัวตัวเองลงกับหัวมัน แล้วยืนนิ่ง ๆ ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดผมได้นานเท่าที่ต้องการ

"แต่ถ้าตะคริวกินขากู มึงโดน"


***
 

'I could be brown, I could be blue, I could be violet sky~'

เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่เรายืนกอดกันจนโทรศัพท์เครื่องสีดำของปุณณ์ส่งเสียงทำลายความเงียบ ผมเหลือบมองโนเกียเครื่องนั้นที่ทั้งร้องทั้งสั่นอยู่บนโต๊ะวางของซึ่งปุณณ์วางทุกอย่างทิ้งไว้บนนั้น

"ลืมปิดเครื่องเหรอเนี่ย"  เสียงทุ้มนั้นบ่นกับตัวเองเบา ๆ ข้างหูผม ก่อนจะคลายวงแขนออก เตือนให้นึกไปถึงเรื่องที่เพิ่งคุยกับยูริเมื่อตอนเย็นอีกครั้งทันที

ผมมองตามแผ่นหลังภายใต้เสื้อยืดสีเขียวทหารที่เดินผละไปยังที่วางโทรศัพท์ แต่ไม่ยักเห็นวี่แววหรือทีท่าใด ๆ บอกว่าปุณณ์จะกดปุ่มรับสายเลย

"เฮ้ย! ปุ่มนั้นมันปิดเครื่อง ไอ้ควายยย"  เมื่อเห็นว่าปุณณ์งก ๆ เงิ่น ๆ แถมยังคลำอยู่บริเวณปุ่มปิดเครื่องแทนที่จะเป็นปุ่มรับสาย ผมก็รีบปรี่เข้าไปโบกเหม่งมันเพื่อเตือนสติทันที ก่อนจะถูกอีกฝ่ายโบกหน้าผากกลับคืนมา  "ก็กูจะปิดเครื่องไง ไอ้นี่"

แต่อย่าคิดว่าผมจะยอมมันง่าย ๆ ในที่สุดเหตุการณ์ยื้อยุดฉุดกระชากโทรศัพท์ (ที่ยังคงดังอยู่) จึงเกิดขึ้น ผมเหลือบมองเบอร์โทรเข้าโชว์เป็นรูปเอมหรา จนรู้สึกเจ็บขึ้นมาแปลก ๆ  "เอมโทรมา มึงจะปิดเครื่องทำไม"

เจ้าของมือถือหลบสายตาผมวูบทันที

'Why don't you like me? Why don't you like me? Why don't you walk out the door'

เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือดังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเงียบไป ปุณณ์ฉวยโอกาสนั้นกดปิดเครื่องอย่างไม่รอรี แต่ยังช้ากว่ายูริที่โทรเข้ามือถือผมอย่างรวดเร็ว

'ใครจะไปดีได้ทุกชั่วโมง ก็เรามันคนไม่ใช่ละครทีวี~'

ผมเหลือบมองไอโฟนตัวเองที่ร้องอยู่ข้างเป้อย่างขำ ๆ

"พ่อบ้านหนีเมียว่ะ โทรตามกันให้วุ่น หึหึ"  แต่ขณะที่ผมกำลังจะเดินไปกดรับสายยูรินั่นเอง ดันไม่ทันคนที่ไวเป็นลิงกว่าอย่างไอ้ปุณณ์ เพราะพ่อคุณเล่นคว้าโทรศัพท์จากมือผมไปกดตัดสายปิดเครื่องหน้าตาเฉย ไม่ฟังอีร้าค้าอีรมผมที่ยืนอ้าปากค้างอยู่นี่เลย

"เฮ้ย! น้อย ๆ หน่อย นั่นมือถือกูนะ"  ถึงตรงนี้ก็เริ่มจะมีน้ำโหนิด ๆ แล้วครับ ใครแม่งสอนให้มันทำตัวไม่มีมารยาทแบบนั้นฟะ

แต่คำประท้วงไหนก็ดูเหมือนจะไม่สะดุ้งสะเทือนกระดูกค้อน ทั่ง โกลนของปุณณ์ เพราะพี่แกเล่นทำหน้าเฉยสนิทก่อนจัดการโยนไอโฟนลงเตียงอย่างไม่ใยดี ขณะที่ผมอ้าปากหมายจะด่าต่ออีกสักรอบสองรอบ ปุณณ์กลับคว้าตัวผมไปกอดไว้แนบแน่นเสียก่อน

และผมก็คงจะขัดขืน ถ้าไหล่ของมันไม่ได้สั่นจนน่าตกใจ

"เป็นไรวะปุณณ์"

คนที่กอดผมทั้งตัวสั่นและเสียงแหบพร่า  "คืนนี้ให้มีแต่เราก่อนนะ อย่าเพิ่งมีคนอื่นเลย"

"..."

ผมนิ่งมองศีรษะของคนที่กอดผมแน่นด้วยความรู้สึกหลากหลาย ถึงในอกจะรู้สึกโหวงไปหมด แต่ในหัวกลับมีเรื่องราวและความรู้สึกมากมายว่อนไปมาอยู่อย่างประหลาด ผมพยายามจะมองไปบนทางข้างหน้าแต่ก็รู้สึกว่า ผมมองไม่เห็นอะไรนอกจากทางตัน

จริง ๆ แล้วในเรื่องนี้ ผมเองต่างหากที่เป็นคนอื่น ระหว่างปุณณ์กับผมใช้คำว่า เรา ไม่ได้ด้วยซ้ำ ผมกับมันไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ควรเป็นอะไรกัน และไม่มีวันเป็นอะไรกัน ต่อให้ความรู้สึกที่ปุณณ์มีต่อผม หรือผมมีต่อปุณณ์มันจะคืออะไร และมากน้อยเพียงไหน ภาพที่มองเห็นตรงหน้าก็ยังคงมีแต่ภาพปุณณ์กับเอมที่ควรจะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่นี้อยู่ดี

ผมกอดมันกลับด้วยความรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวเหมือนคนกอดลูกทุเรียน เพราะยิ่งผมกอดมันแน่นเท่าไหร่ ความรู้สึกเจ็บก็ยิ่งทวีคูณขึ้นเท่านั้น มันเจ็บจนผมไม่แน่ใจว่าจะทนกอดมันได้ไปถึงเมื่อไหร่

"มึงอย่ามีปัญหากับเอมเพราะกูเลยว่ะ พูดจริง ๆ"  นี่คือคำที่ผมอยากพูดที่สุดในเวลานี้

ปุณณ์ส่ายหัวไปมาในอกผม  "กูไม่ได้มีปัญหากับเอมเพราะมึง กูมีเพราะตัวกูเอง"  เสียงมันฟังดูทั้งสั่นเครือและสับสน เหมือนคนจัดการอะไรตัวเองไม่ถูก อ้อมแขนที่กอดผมไว้นั้นกำลังสั่นไหว บอกถึงสภาพจิตใจเจ้าของมันได้เป็นอย่างดี

และผมไม่ควรทำให้แย่กว่านี้

"พวกมึงมีปัญหาอะไรกัน"  คำถามนี้ต้องการคำตอบ แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดกับผม

"กูมันเหี้ย กูมีเอมแล้วแต่ก็ยังมายุ่งกับมึง"

"คนเหี้ย ๆ เขาไม่ด่าตัวเองว่าเหี้ยกันหรอก มา มานั่งคุยกันดี ๆ"  ผมว่าพลางถอนหายใจพรูแล้วคลายวงแขนออก เป็นฝ่ายนำมันนั่งลงมานั่งบนเตียงเอง

ปุณณ์กดปากเม้มแน่น จ้องผ้าปูที่นอนตลอดเวลา ไม่ยอมเงยหน้ามองผม  "มึง...กู...ขอโทษว่ะ"

"ขอโทษไร พูดมาให้จบ"

"กูกับเอม...มีอะไรกันแล้ว"  ในที่สุดคำนี้ก็หลุดมาจนได้ ทั้งที่เป็นคำเดียวกัน แต่เวลาฟังจากปุณณ์มันช่างบาดได้ลึกกว่ายูริหลายสิบเท่า จนผมรู้สึกเหมือนตัวเองถูกน็อกหน้าชา  นัยน์ตาผมไหวอยู่วูบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปมองหน้ามันต่อดังเดิม  "เออ แล้วไงอีก"

ปุณณ์สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเงยขึ้นมาสบตาผมเต็มตา  "แต่กูก็ยังไม่ห้ามตัวเองเวลาอยู่กับมึง..."  ดวงตาคมที่มองมา ผมเห็นแต่ความเจ็บปวด จนบางทีอดคิดไม่ได้ว่าปุณณ์เองก็คงจะเห็นสายตาแบบเดียวกันจากผมเหมือนกัน

ริมฝีปากบางนั้นยังคงพูดต่อทั้งที่ผมเริ่มไม่อยากฟังขึ้นไปทุกที ๆ  "กูทิ้งเอมไม่ได้ แต่กับมึงกูก็...กูไม่รู้จะทำยังไง"  ถึงตรงนี้ปุณณ์เริ่มผลุบหน้าลงต่ำ พร้อมขยำผ้าปูที่นอนจนยู่ยี่ เห็นดังนั้นผมจึงเอื้อมมือตัวเองไปกุมมือมันไว้แผ่ว ๆ

เพราะผมรู้ว่าเรื่องแบบนี้ต้องเป็นผมเท่านั้นที่พูดเอง

"มึงฟังนะ"  นี่คือความพยายามที่ลำบากมากที่สุดในชีวิตผม

"เอมเป็นผู้หญิง เขาเสียหายแล้ว มึงจะทำงั้นไม่ได้ มึงต้องกลับไปดูแลเขา ส่วนกูเป็นผู้ชาย กูไม่มีอะไรเสียหาย"  ทั้งที่คิดว่าเป็นแค่คำพูดธรรมดาที่สุดแล้ว แต่ปุณณ์กลับสปริงหัวขึ้นมาราวกับได้ยินเรื่องผีอย่างไงอย่างงั้น

"โน่ ไม่พูดต่อ..."  เสียงนั้นขู่แกมบังคับผม แต่ผมรู้ดีว่าจะยอมมันไม่ได้ ความพยายามที่เหนื่อยที่สุดในเวลานี้คือการส่งยิ้มออกไป

"ไปหาปืนกาวมายิงปากกูเด่ะ! เอาเป็นว่าเรื่องมึงกับกูเฉย ๆ ไปแล้วกัน กูไม่คิดมาก"  ผมพูดทั้งรอยยิ้มพลางมองหน้าปุณณ์ที่อ้าปากทำท่าอยากเถียงอยู่แว่บหนึ่ง แต่ไม่มีทางไวกว่าผม  "บอกอีกรอบ กูไม่ใช่ผู้หญิง สัด"  จบคำนี้ผมถูกปุณณ์รวบข้อมือไว้ทันที

"โน่เข้าใจไหมว่ามันไม่เกี่ยว ไม่เกี่ยวกับว่าใครเป็นอะไร แต่เกี่ยวกับปุณณ์ทำอะไรลงไปแล้วบ้าง โน่เข้าใจรึเปล่า"  นัยน์ตาคมนั้นจ้องผมนิ่งจนไม่กล้าหลบตา ผมมองลึกลงไปในลูกแก้วสีดำสนิทคู่นั้นที่หมองจนดูยังไงก็ไม่คุ้น ริมฝีปากบางของปุณณ์ยังคงพูดต่อ  "ในเมื่อเรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้นแล้ว โน่ไม่พูดได้มั้ยว่าจะไป"

แน่นอนว่าผมขืนมือออกจากพันธนาการนั้น พร้อมเสียงหัวเราะที่สู้อุตส่าห์เค้นแทบตาย  "ฮะฮะฮะ ไอ้ห่า...มึงอย่ามาทำเป็นพระเอก อยากเป็นอิสลามเมียสี่รึไง"  แม้จะรู้สึกเหมือนร่างกายไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรอีก แต่ก็ยังคงมีเรื่องที่ต้องพูดต่อไป

"แล้วก็อย่าลืมว่ากูมีแฟนแล้วเหมือนกัน ช่วงนี้งานบอลทำกูโคตรยุ่งด้วย ไอ้เอิ้นจะให้ band ช่วยตั้งหลายอย่าง ดังนั้นกูไม่ว่างรับจ็อบเป็นแฟนมึงอีกคนหรอก เหนื่อย โอทีก็ไม่ได้"  ตลกปะครับ มันไม่ขำว่ะ ผมฝืนหัวเราะให้มันฟังทั้งที่ก้อนน้ำตามาจุกอยู่ตรงคอหอยแล้ว

ผมอ่านออก ว่าสายตาของปุณณ์ที่มองมาทางผมต้องการจะบอกว่าอะไร

และผมก็รู้ ว่าปุณณ์อ่านออก ถึงสายตานี้ที่ผมต้องการบอกมัน

เรื่องหลังจากนี้ คงไม่เหลืออะไรให้ปากพูดอีก

ผมกับปุณณ์หยุดมองหน้ากันนิ่ง จนเดินมาถึงจุดสุดท้ายของอารมณ์ ผมยอมรับว่าตัวเองไม่เหลือความอดทนอีกต่อไป

"ปุณณ์!"  ผมโพล่งชื่อมันออกมาพลางโถมตัวเข้ากอดเจ้าของชื่อนั้นแน่น อ้อมแขนปุณณ์ที่ตอบรับผมเป็นไปอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ แต่ในเวลานี้ผมไม่เหลือความเข้มแข็งอีกต่อไป

มีแต่เสียงคนเห็นแก่ตัวดังก้องอยู่ในใจว่า ผมไม่อยากปล่อยปุณณ์ไป

"โน่..."

"มึง"

"ว่าไงครับ"

"จนกว่าจะเช้า...อย่าเพิ่งปล่อยกูนะ"

 

ตอนเริ่มรักแทบไม่ต้องใช้เวลา แต่ทำไมพอจะจากลา มันทรมานอย่างนี้ล่ะครับ



TBC.

 

 

 

Postscript : ขอโทษด้วยค่ะที่มาช้า Y___Y เมื่อวานคิดว่าจะโพสแน่ ๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่ดันมีเหตุสุดวิสัยให้โดนลากออกไปนอกบ้าน (เพิ่งได้กลับมาเมื่อเช้า -*-) เสียก่อน ฮือ ๆๆ ง่วง

สำหรับตอนนี้โนคอมเม้น... อืม... คำถามสุดท้ายของน้องโน่ เห็ดก็ไม่รู้จะตอบยังไงเหมือนกันค่ะ..

เอาใจช่วยเนอะ สู้ ๆ

 

อ่านแล้วคิดเห็นยังไง มีตรงไหนแนะนำทิ้งคอมเม้นไว้ได้เลยค่ะ m(__ __)m ขอบคุณมากค่า~ สำหรับการติดตาม (ไคลแม็กซ์ที่ 1 เพิ่งผ่านไป..)

 

ปล. เพิ่งเห็นว่ามีการไขปัญหาชีวิตกันในคอมเม้นด้วย (ฮา ๆๆๆๆ) ดีค่า เห็ดยินดีเป็นจุดศูนย์กลางให้ทุกคนได้ปรึกษากัน อิอิ *ดีใจ*

 

อะตอบคอมเม้น(พอเป็นกระสัย)กันหน่อยยยยยย *สูดลมหายใจลึก ๆ*

 

ถึงคุณ The โหด คุง

สร้างหนังแข่งกะรักแห่งสยามเหรอ.. เรื่องไรดี?

รักแห่งสยอง?

555555555+

 

ถึงคุณ _prince_

มันคงจะมีแหละค่ะ แหะ ๆๆ

 

ถึงคุณ Ciin

ตั้งใจอ่านหนังสือสอบนะค๊า~~

 

ถึงคุณ jaeho123

เด็กสมัยนี้มันน่าตีเนอะ

 

ถึงคุณ ไฟ้ติ้ง

น้องปุณณ์น้องโน่ฝากบอกว่ารักเหมือนกันครับ ^___^

 

ถึงคุณ pee_babo

ค่ะ จะไม่ปล่อยให้เจ้าโน่ไปพลีกายให้เจ้าปุณณ์แล้ววว

 

ถึงคุณ AngelJS

จะทำไรเห็ดอะ Y___Y

 

ถึงคุณ สาวโรงงาน

น้องโน่บอก “ถึงไม่แช่งผมก็มีอยู่แล้วครับ หึหึ”

สงสัยจะต้องขอชีทสรุปความรู้เรื่อง NC จากเพื่อน ๆ ชอปม่วงซะแล้ว 5555

 

ถึงคุณ Devilof

ค่า~ เห็ดก็สงสารน้องโน่ค่า~ Y___Y

 

ถึงคุณ **BoJaE~NuZZ**

ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ Y___Y

 

ถึงคุณ Dragon\\\\\\\\

ตกลงอนุญาตให้ปุณณ์คบเอมได้ใช่ปะ 555+

 

ถึงคุณ B*PYC

สเปเชี่ยลของปุณณ์จะลองพยายามดูน๊า~

 

ถึงคุณ อJชาEพีโO’YJ’ WAANIIZ

ค่า~ ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ค่า ^___^

 

ถึงคุณ Frozen

เพื่อนน้องโฟร์นี่น่ากลัว 5555+

ฉากจูบรักแห่งสยาม กรอจนแผ่นจะแตกแล้วค่า!!! 5555+

 

ถึงคุณ เบลล์

ยุเลย ๆๆๆๆๆๆ

 

ถึงคุณ More than…

เอ๊ะตกลงยังไง? ฟังดูดี๊ด๊าอยู่ดี 555+

 

ถึงคุณ amado

แหม... น้องโน่เค้าก็น่ารักน๊า~ ผู้หญิงแอบกรี๊ดน้องโน่ก็เยอะอยู่ อิอิ

อยากเห็นความรัก ร.ด. มั่งอะ!!! ชอบบบบบ แพ้เด็กผู้ชายในเครื่องแบบ (ฮา ๆ)

น่าจะให้คนขับกระตุกรถซักที ฮึ่มม

ปล. ปริ้นได้ตามสบายเลยจ้า~

 

ถึงคุณ chessmaster

หยุดโรงเรียนนี่ข้ออ้างและ คงไม่เกี่ยวกะนิยายเห็ด 5555+

เรื่องเปลี่ยนพระเอกนี่ขอเอาเข้าที่ประชุมก่อน ฮา ๆๆ

 

ถึงคุณ NaKOii

ยังไงเขาก็เป็นเพื่อนกันเนอะ ^___^

 

ถึงคุณ **++..กาลครั้งหนึ่ง..++**

กระดกเบียร์ก็ไร้เดียงสาได้เหมือนกันน๊า~

ป่อย.... มีคนไม่ชอบน้องปุณณ์อ้า Y___Y

ปล. อ่านหนังสือสู้ ๆ จ้า

ปล. นั่นสิ ตอบคอมเม้นเหนื่อยกว่าแต่งนิยายอีก ฮา...

 

ถึงคุณ LaTte

จะพยายามไม่ให้เศร้ากว่านี้ค่า~ Y__Y

รักคนอ่านเหมือนกันค่า~

 

ถึงคุณ ~Moo Mint~-_-*

ฆ่าเอมกับยูริก็ติดคุกสิ -_-“

ขอเรียนให้จบก่อนนะ ๆๆ

 

ถึงคุณ jaeho123

รักษาสุขภาพเช่นกันค่า~

 

ถึงคุณ *MR;MONKEY,,

รักคนอ่านเหมือนกันค่า!!

ปล. ความในใจไม่ต้องบอก เค้ารู้กัน อิอิ

 

ถึงคุณ kidkiss

จะเจี๋ยนอะไรยูริกับเอม!?

 

ถึงคุณ M@medaZ-s

น้องโน่ยังยืนยันค่ะว่าคนมองเพราะเค้าหล่อ... ไม่มีอะไรเปลี่ยนความมั่นใจของเค้าได้ 555

น้องปุณณ์บอกไม่ชอบปล้ำคนเมาค่า~ ไม่หนุก (อะไรหนุกวะ)

ว่าแต่จะให้น้องเอมเป็นไรตายดีอะ 5555+

ปล. น้องปุณณ์บอกว่าเรื่องดวดเหล้านัดมาเลยครับ!

 

ถึงคุณ My Love Is Vanilla

มีค่ะ!!!! 55555+ (ล้อเล่น.. มั้ง)

แล้วมันได้ฟีลรักแห่งสยามตรงไหนล่ะนั่น 5555+

ขอบคุณมากสำหรับคลิปค่า ___,, ตายแระ น้องพิชโกอินเตอร์ 555

ปล. วันนี้ตื่นแต่ช๊าวว มานั่งรอดูครัวอินดี้ คึ ๆๆ น้องนนน่ารัก

ปปล. เห็นที่แอดมาแล้วค่า รับแอดแล้วเน้อ ^___^

 

ถึงคุณ แพร

น้องโน่อยากได้ผู้หญิงอุปถัมภ์ค่า 5555+ (อย่าไปให้มัน)

 

ถึงคุณ soul of writer

เอ่อ... อย่าเพิ่งเขียนชื่อน้องปุณณ์ลง death note... เด๋วไม่มีพระเอก

 

ถึงคุณ ~รักคนอื่นไม่เป็น~

เห็ดก็ผู้หญิงนะ Y___Y

ฆ่ายูริทำไมอ้ะ Y___Y กลัวตำรวจ

ตอบแล้วนะจ๊า~~

ตั้งใจเรียนค่า!

 

ถึงคุณ sleepless

*โดดจูบ*

ขอบคุณสำหรับเนื้อเพลงมาก ๆๆๆๆ ค่ะ ^_____^

 

ถึงคุณ Roam

โหดมาก!

 

ถึงคุณ minmin

คนเขียนป่าวใจร้ายนะ Y___Y

 

ถึงคุณ คุณแม่เด็กกางเกงน้ำเงิน

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คุณแม่คะ!!

อะไรเหตุการณ์จะเป็นใจได้ขนาดน๊านนนนน รอดยากแล้วอะลูกคุณแม่ 5555+

ชอบเพื่อนน้องอะค่ะ __,, น่ารักจัง อัดเสียงมาอีกแล้ว (ฮา...) เพื่อนดี ๆ แบบนี้บอกน้องคบกันนาน ๆ นะคะ ^____^

พุ่งนี้ลิงถล่มบ้านใช่ป่าวคุณแม่... สู้ ๆๆ

ปล. ตอนนี้เห็ดเจ็บคอเรียบร้อยแล้ววว คุณแม่อย่าเอาอย่างน๊ะ

ปปล. ถ้าคุณแม่อยากได้ลูกชายอีกคน เอาพี่คนนั้นมาเป็นลูกชาย(หรือลูกสะใภ้) เลยดีกว่า คิก ๆๆ

 

ถึงคุณ ^^ren_nana^^

เอาจิงปะ ลองดูมะ? 5555+

 

ถึงคุณ ~TiNgToNgReD~

บ้า... ยกขันหมากมาขอก่อนสิ

 

ถึงคุณ jaeho123

น้องปุณณ์คนดี ไม่ฉวยโอกาสน๊า Y___Y

 

ถึงคุณ Luk-Pla

ขอบคุณที่คลิกมาอ่านค่า ^____^

เอาปุณณ์ไปเรียกค่าไถ่ได้ แต่ห้ามทำมิดีมิร้ายนะ ๆๆ 5555+

 

ถึงคุณ _iaMMaI-

เรียกพี่ได้ค่า ^___^

 

ถึงคุณ .::Sweet Latte::.

แล้วเห็ดจะคอยดูมันเหมือนกัน!!!!

 

ถึงคุณ fuengfoo

เย้ ๆๆๆ ดีใจ มีคนชอบ 5555+

 

ถึงคุณ lLucifer…

ตั้งใจอ่านหนังสือนะค๊า สู้ ๆๆ

เลขาสภาช่วยได้นะ เดี๋ยวรอกลับจากบางแสนก่อนแล้วค่อยนัดมันอีกที อิอิ

 

ถึงคุณ นักบวชพเนจร

ตีน้องปุณณ์ไปหลายรอบแล้วค่ะ

 

ถึงคุณ ซิน

โอ่...... ฟังดูสับสนจริง ๆ ด้วย เอาใจช่วยนะคะ!!

ยังไงเขาก็ต้องเข้าใจซักวันแหละเนอะ คุณพ่อกับคุณแม่เค้าเป็นห่วงเพราะรักเนอะ ^___^

 

ถึงคุณ เพื่อนแกอ่ะ

เล่นไรกัน!?

 

จบแล้วค่า~~~ ไม่รู้จะตอบอะไรมาก เห็นมาบ่นว่าเศร้ากัน งั้นยื่นทิชชู่ให้รอบวงแล้วกันเนอะ Y___Y

คนที่ไม่ได้ตอบไม่ต้องเสียใจค่า อ่านเสมอ ^___^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 141 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31,671 ความคิดเห็น

  1. #31643 Alljae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:31
    จะร้องแล้ววว
    #31,643
    0
  2. #31642 Alljae (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 18:28
    จะร้องแล้วสสสสสส
    #31,642
    0
  3. #30959 Think_out (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 20:27
    ขอเปนคนเห้นแก่ตัวบ้าง ไม่ได้หรอ ทำไมต้อวเสียสละ ทำไมต้องให้ทุกอย่างทำไมๆ มีแต่คำถามแบบนี้ แต่สุดท้ายความรุ้สึกก้บอกให้เราต้องเสียสละสินะ
    #30,959
    0
  4. #30864 lalalahunny (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 18:36
    ...ไม่รู้จะพูดยังไง จุกอกไปหมด T_T
    #30,864
    0
  5. #30800 meenty1234 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 18:49
    ปุณณ์ เจ้าชู้นะ
    #30,800
    0
  6. #30782 Holic_Y (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 23:04
    อยากจะร้องไห้!!แงงงงงTOT
    เจ็บแทนเลยอ่าาาา
    ฮึกๆๆ!แงงงงงงงงง(บ้าไปแล้ว)
    #30,782
    0
  7. #30763 Pokkokikku (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 18:14
    ทรมาณ ดิ้นพรวดดพราด ไม่น้าาาาาาาาาาาาาา









    (ปล. ตามอ่านอย่างเมามันจนรู้สึกว่าตัวเองพิมพ์ชื่อเม้นผิดไปหมดแล้ว ก็มันมีkหลายตัวอ่ะ)
    #30,763
    0
  8. #30678 Lucia Eve (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 18:29
    ฮรือออ น้องโน่ T[]T มาให้ม๊ากอดปลอบมั้ย //โดนปุณณ์ถีบ
    #30,678
    0
  9. #30619 38 68 233 GRTKC (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:11
    เจ็บจึ๊กกก ดราม่า พรากกกกกก =_=
    #30,619
    0
  10. #30535 mitake (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 22:03
    โอยยยยยย จิร้องไห้ T_T
    #30,535
    0
  11. #30424 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 19:54
    พรากเลยตอนนี้ 
    #30,424
    0
  12. #30348 pinpin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 17:05
    ดราม่าอ่ะ เศร้าอ่ะ สงสารอ่ะ TTTTT
    #30,348
    0
  13. #30259 ingyeye (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 17:20
    สงสารหวะฮือออ
    ปุณณ์ไมทำงี้วะะะะมีอะไรกับเอมทำมายยยยย
    #30,259
    0
  14. #30195 foofaielf98 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 23:24
    ฮือออออออออ T__T
    #30,195
    0
  15. #30058 แรมน้อย (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 02:07
    โอ๊ยยยยย โน่เป็นคนดีมากอ่ะ

    ชอบประโยคที่บอกว่าเอมเป็นผู้หญิง เขาเสียหาย อ่า



    นี่แหละนะ ทำไปโดยไม่คิดก่อน ปุณณ์เอ้ยยยยย
    #30,058
    0
  16. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 14:20
    โหย เจ็บปวดเฟ่อร์ T______T
    #29,977
    0
  17. #29885 little_champenge (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 22:19
    แอบสงสารโน่เบาๆ ไม่สิ หนักๆเลย 


    #29,885
    0
  18. #29877 Iจ้ๅจoม--หลี่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2556 / 08:56
    ยุ่งยากนักน๊ นังตัวดีสองคนนั้น เดี๋ยวจะมีกระแสรับสั่งให้ไป ลอบสังหารนังยูริกับนังเอมซะ จะได้จบๆ (รอลงอาญา) 
    #29,877
    0
  19. #29858 ParKris0627 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 01:23
    เจบปวด
    #29,858
    0
  20. #29799 writer (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 18:51
    ฮึกๆๆ สงสารโน่ กับปุณT_T
    #29,799
    0
  21. #29732 crow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 21:07
    โอ๊ยย เจ็บแทนTT^TT
    #29,732
    0
  22. #29506 Nut (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 10:42
    เศร้าา สงสารโน่อะ tt'
    #29,506
    0
  23. #29361 MayKamon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 11:10
    สู้ๆนะค่ะหนูทั้งสอง^^
    #29,361
    0
  24. #29305 HudaE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 14:58
    เศร้าอ่ะ แงงงงง T^T
    #29,305
    0
  25. #29271 gemello (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 00:30
    จะร้องไห้แล้ว
    #29,271
    0