LOVE SICK : ชุลมุนหนุ่มกางเกงน้ำเงิน [YAOI]

ตอนที่ 15 : 15th CHAOS - Without turning back

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 184 ครั้ง
    24 มี.ค. 63



15th CHAOS - Without turning back
 

ผมกลับมาถึงบ้านด้วยสมองอันว่างเปล่าพิกล จากเมื่อตอนกลางวันที่สุมคิดโน่นนี่เต็มหัวไปหมด จนพอถึงเวลานี้ ราวกับทุกเรื่องที่กวนใจอยู่จะสามัคคีกันรวมตัวกลายร่างเป็นก้อนกลมสีขาว ลอยล่องไปมาในหัวผมแทนภายในพริบตา

นี่คืออาการคิดมากขั้นสุดท้ายของผมแล้วสินะ มีหวังปล่อยไปแบบนี้เรื่อย ๆ ต้องเป็นบ้าไปก่อนแน่ ผมคิดพลางกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอน แล้วคลานหยิบเกมแผ่นใหม่หวังจะเล่นแก้เซ็ง แต่ดันไม่มีอารมณ์เล่นซะนี่

"ไอ้เชี่ยปุณณ์" ผมสบถด่ามันทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ตรงหน้า เออ สะใจไปอีกแบบเหมือนกัน ผมเพิ่งรู้ว่าทำแบบนี้แล้วรู้สึกดีเป็นบ้า

"ไอ้เชี่ยปุณณ์ ไอ้เลว ไอ้เพี้ยน ไอ้เจ้าชู้ แม่งเอาไม่เลือก ไอ้ ๆๆ..." จะด่าอะไรต่ออีกดีวะ! ผมคิดอย่างหงุดหงิดใจพลางเตะหมอนข้างที่กองอยู่บนพื้น ให้ลอยสู่อีกฟากห้องไปด้วย

"แม่งเอ้ยยย!" ไม่รู้จะด่าอะไรแล้วก็ได้แต่บ่นพลางเดินไปเดินมาเหมือนหนูติดจั่น ก่อนที่ผมจะตัดสินใจอะไรได้บางอย่าง

ตึง ๆๆ

"อ้าวโน่ จะไปไหน! ลงบันไดเบา ๆ หน่อย!"

"บ้านเพื่อนฮะ เดี๋ยวมา!"  ผมตอบม้าแค่นั้น ก่อนจะบึ่งมอเตอร์ไซค์คันเก่งออกนอกรั้วบ้านทันที


***
 

มาอีกแล้วจนได้ ไอ้บ้านหลังใหญ่เนี่ย ผมปลดเกียร์หยุดมอเตอร์ไซค์ลงหน้าบ้านภูมิพัฒน์พลางมองขึ้นไปชั้นสอง เห็นแสงไฟห้องไอ้ปุณณ์สว่างโร่อยู่ เป็นเครื่องหมายว่ามันกลับมาแล้ว

ว่าแต่ที่ผมถ่อมาถึงนี่ ผมอยากจะพูดอะไร คุยอะไร เคลียร์อะไรกับมัน...บอกตามตรงว่าผมไม่รู้จริง ๆ รู้แต่เราสองคนจำเป็นต้องคุยอะไรกันบางอย่าง

ในที่สุดถนนหน้าบ้านภูมิพัฒน์ก็กลายเป็นลู่ออกกำลังกายให้ผมเดินวนไปมาจนมึนหัวซะแล้ว เพราะไม่รู้จะเข้าไปดีหรือไม่ดี กระทั่งมีรถคันโตขับมาจ่อหน้ารั้วบ้านนั่นแหละ จึงได้ยินเสียงเรียกชื่อผมจากกระจกเบาะหลังที่ถูกเลื่อนลง  "พี่โน่?"

น้องแป้ง!

"พี่โน่มาหาพี่ปุณณ์เหรอคะ"  งามหน้าไหมวะเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนกลายเป็นไอ้เกย์ติดแฟนไปซะฉิบ ถ่อมาหาได้ทุกวัน ๆๆ

แต่ดูท่าทางน้องแป้งจะชอบแฮะ -_-"

"เข้าไปสิคะ"  เห็นไหมล่ะ ผมยิ้มแหย ๆ ให้น้องสาวหัวแก้วหัวแหวนของปุณณ์เมื่อเธอกดรีโมตเปิดประตูใหญ่ อนุญาตให้ผมเอามอเตอร์ไซค์บุโรทั่งเข้าไปจอดในโรงรถได้ พร้อม ๆ กับรถยุโรปคันงามและคนขับของเธอ

"น้องแป้งกลับบ้านดึกจังครับ"  ผมเกริ่นทักทายเล็กน้อยพอเป็นพิธี เมื่อเห็นเด็กสาวก้าวลงจากรถทั้งชุดนักเรียน ขณะที่ผมเองก็ใส่ชุดนักเรียนอยู่เหมือนกัน แต่รองเท้าเนี่ยกลายร่างเป็นรองเท้าแตะไปเรียบร้อยแล้ว

"แป้งเรียนพิเศษค่ะ พี่ปุณณ์กลับมาแล้วนี่คะ พี่โน่ขึ้นไปสิ"  เธอตอบผมหลังจากที่เงยหน้ามองแสงไฟในห้องปุณณ์เรียบร้อยแล้ว

"พี่โน่ทะเลาะกับพี่ปุณณ์เหรอคะ"  เฮ้ยยย คำถามรอบแจ็กพ็อต! ทำไมเซนส์ดีงี้ล่ะหนู! เสียงใส ๆ นั่นทำเอาผมสะอึกอุก พร้อมลืมก้าวขาไปก้าวหนึ่งได้ง่าย ๆ

กูจะตอบยังไงดีวะเนี่ย...  "เอ่อ...เปล่าหรอกครับ ที่จริงพี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...แหะ ๆ"  ฟังดูเป็นคำตอบรึเปล่า -_-"

"ทำไมน้องแป้งคิดงั้นล่ะครับ"

"ก็ตั้งแต่กลับจากบ้านพี่โน่เมื่อวันเสาร์ พี่ปุณณ์ก็ซึมไป ข้าวปลาไม่ค่อยจะกิน พี่โน่อย่าโกรธพี่ปุณณ์เลยนะคะ พี่ปุณณ์อาจจะงี่เง่า ขี้งอนไปบ้าง แต่พี่ปุณณ์ก็รักพี่โน่นะ"  (เผาพี่ชายเชียวนะ) แต่ใครโกรธใครกันแน่ครับแป้ง แล้วไอ้ปุณณ์เนี่ยนะรักผม!

ใบหน้าของผมคงแปะป้ายคำว่า 'สงสัย' จนน้องแป้งพูดต่อได้โดยไม่ต้องออกแรงถาม

"ตั้งแต่มีพี่โน่ พี่ปุณณ์ก็หัวเราะดังขึ้นกว่าก่อนตั้งเยอะ แป้งเห็นสาว ๆ กรี๊ดพี่ปุณณ์เยอะก็จริง แต่ไม่เคยเห็นพี่ปุณณ์พาใครมาให้แป้งเจอที่บ้านอย่างนี้มาก่อน พี่ปุณณ์รักพี่โน่จริง ๆ นะคะ แป้งดูออก"

ผมคลี่ยิ้มหงอย ๆ รับคำนั้นของน้องแป้ง เพราะรู้ดีว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องโกหก

ปุณณ์ไม่เคยรักคนอย่างพี่หรอกครับแป้ง


***
 

หลังจากแยกกับน้องแป้งแล้ว ผมขึ้นมายืนลังเลหน้าประตูไม้เนื้อดีตรงนี้อยู่ครู่หนึ่ง ด้วยความสับสนว่าควรใช้หลังมือเคาะแบบหนังสือสอนสมบัติผู้ดีเขาทำกัน หรือถีบประตูแม่ง แล้วบุกด่าเจ้าของห้องมันแบบใจผมคิด (อยากทำอย่างหลังมากกว่า) แน่นอนว่าถึงจะเตรียมไว้หลายวิธีแต่ทำได้จริงเพียงวิธีเดียว

ผมตัดสินใจเคาะประตูห้องนั้นลงไป แต่อย่าหวังจะแอบมองผ่านตาแมวได้ เพราะผมหลบพ้นรัศมีเป็นแน่แท้ นี่ไม่ได้ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์หรอกนะ เพราะขืนปล่อยให้มันเห็นว่าคนยืนอยู่หน้าประตูเป็นใคร เจ้าของห้องอาจจะพาลไม่เปิดให้ผมเอาน่ะสิ

แน่นอนว่าวินาทีแรกที่ประตูแง้มเปิด ผมแทรกพรวดเข้าไปด้านในทันที

"โน่?"  เออ ตกใจแบบนั้นแหละดี!

"ไม่ต้องทำตัวเป็นนินจาขนาดนั้นก็ได้ มีอะไรรึเปล่า"

ได้ยินคำพูดนั้นของปุณณ์แล้วก็พาลรู้สึกหงุดหงิดชะมัด มันเพราะใครล่ะวะที่เพียรหลบหน้าผมทั้งวัน จนต้องแปลงร่างเป็นนินจาโผล่มาแบบนี้ ผมคิดพลางขมวดคิ้วมองปุณณ์ซึ่งยังใส่ชุดนักเรียนอยู่เหมือนกัน คงเพิ่งมาถึงสินะ

"กินข้าวรึยัง"  เสียงปุณณ์ถามผมพลางเดินหลบไปทางตู้เย็นเล็ก คุ้ยหาโค้กกระป๋องส่งมาให้  "อ๋อ แต่ไปกินกับยูริมาแล้วนี่นะ ลืมไป"

"มึงก็ไปกินกับเอมมาแล้วนี่...มีเบียร์ปะ อันนี้ไม่เอา"  มันมองหน้าผมอย่างงง ๆ นิดหน่อย แต่ก็โยนสิ่งที่ผมต้องการมาให้แต่โดยดี

ผมรับเบียร์กระป๋องนั้นไว้ ก่อนล้มตัวลงนั่งกึ่งนอนบนโซฟา ตามด้วยตัวปุณณ์ที่แหมะลงข้าง ๆ ผม พร้อมด้วยเบียร์ 1 กระป๋องในมือเช่นกัน

เราทั้งคู่ต่างเงียบดูการ์ตูนเน็ตเวิร์คที่ปุณณ์เปิดทิ้งไว้โดยไม่มีใครพูดอะไรสักคำ ผมรู้สึกได้ว่าไอ้ปุณณ์เหม่อมากกว่าดูทีวี เช่นเดียวกันกับผมที่ไม่มีสมาธิจะดูทอมแอนด์เจอร์รี่ตรงหน้าเลยสักนิด

"เฮ้อ..."  ผมถอนหายใจเสียงยาวพลางเงยคอพิงพนักโซฟา

"เป็นไร"  ปุณณ์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาบ้าง

"มึงดูอะไรโคตรปัญญาอ่อน"

"อ้าว อะนี่...เอารีโมตไป อยากดูไรกดเอง"  มันว่าพลางวางรีโมตบนตักผม ซึ่งจริง ๆ แล้วผมไม่ได้ตั้งใจมาดูทีวี แต่จะให้เริ่มพูดอะไรตอนนี้คงทำไม่ไหวเหมือนกัน...

นิ้วมือผมกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อย ค้างไว้ที่ช่อง 55 นานนิดหน่อย

"ว่าแต่ผม โน่ดูหมีพูห์เนี่ยนะ"

"เออน่า อยากเป็นทิกเกอร์"

"เสือ?"

"ใช่เสือ เท่ปะ"

"แต่ทิกเกอร์มันเสือปัญญาอ่อน"  ปุณณ์ค้านผม ทำเอาคิ้วขมวดยุ่ง

"ช่างเหอะน่า"  เป็นอันว่าจบบทสนทนาว่าใครปัญญาอ่อนปัญญาดี ผมมองภาพในจอที่จู่ ๆ ทิกเกอร์กระโดดลงคลองเพื่อเล่นเกมกับหมีพูห์ แล้วพาลคิดถึงเรื่องตอนกลางวันอย่างช่วยไม่ได้

"มึงก็ทำกูเปียก วันนี้..."  ท่าทางคำบ่นของผมจะเรียกรอยยิ้มจากปุณณ์ได้ เพราะมันแค่นหัวเราะสองสามทีก่อนจะมองหน้าผม  "ใครใช้ให้โน่ไปนอนอยู่ตรงนั้นล่ะ"

"ไม่มีใครใช้ แต่เพราะมึง..."  ผมตอบทั้งที่ตายังมองทีวีอยู่แต่ไม่เหลือสมาธิจดจ่ออะไรแล้ว ฤทธิ์แอลกอฮอล์กำลังเล่นงานให้คำพูดต่าง ๆ พรั่งพรูออกมาง่ายยิ่งขึ้น  "เพราะมึงแหละ"  ผมย้ำให้มันได้ยินอีกที

"ผมทำไม"

"มึงเมินกูทั้งวัน กูเซ็งมากเลยโดดเรียนไปนอนแก้เซ็งหลังตึก...นี่มึงเลิกพูดเพราะ ๆ กับกูได้มั้ย! มึงเป็นอะไรเนี่ย"  ผมรู้สึกว่าการที่มันพูดจาเพราะ ๆ กับผมเหมือนกับมันปิดบังอะไรสักอย่าง ซึ่งผมอารมณ์เสียมากจนต้องตะคอกแล้วกดปิดทีวีลง

"..."

ช่วงเวลาพักใหญ่ที่เราทั้งคู่ต่างเงียบไป เหลือเพียงเสียงเบียร์เท่านั้นที่หลั่งไหลลงลำคอไม่หยุดหย่อน จนผมคิดว่าจะมอมตัวเองแล้วเมาหลับไปทั้งอย่างนี้เลยดีไหม

"กู...มึงรู้รึเปล่าว่ากูเคยรักเอมมากขนาดไหน"  อยู่ดี ๆ ปุณณ์ก็พูดคำนี้ออกมา ผมรู้สึกราวกับมีมีดพันเล่มปักกลางหัวใจดังฉึก

"จะไปรู้ด้วยได้ไง เรื่องของพวกมึง"

"ไม่ว่าเอมจะทำอะไร กูเคยให้อภัยเขาทุกอย่าง  เขาจะงอแง เอาแต่ใจ บังคับให้กูฝืนใจทำอะไรขนาดไหน กูก็คิดว่ากูยอมเขาได้ทุกอย่าง"

"..."

"จนกระทั่งวันพุธ ที่มึงมาขอความช่วยเหลือจากกู จนวันนี้..."

"..."

"...มันแปลกไปหมด"

ผมทนฟังมันพูดจาวกวนไม่ได้แล้วจริง ๆ  "หมายความว่าไงของมึงวะ แปลก กูตกวิชาภาษาไทย"  ผมจ้องใบหน้าด้านข้างของปุณณ์ที่สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ก่อนครั้งหนึ่ง แล้วพ่นคำพูดทั้งหมดออกมาโดยไม่ยอมมองหน้าผม

"โน่...มึงปล่อยกูไว้อย่างนี้สักพักเถอะ กูทนตัวเองไม่ไหวแล้วที่กูอยากเจอแต่มึง กูแม่งหน้าไม่อายที่จะจูบมึง ทั้ง ๆ ที่กูไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าความรู้สึกพวกนี้มันเกิดได้ยังไงแล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่ กูรู้ตัวอีกทีกูก็คิดไปแล้วว่ากูอยากให้คนอยู่ข้าง ๆ กูเป็นมึง  ทุกครั้งที่มึงมาช่วยกู มาดูแลกู กูคิดเสมอว่าอยากให้เป็นกูที่เป็นฝ่ายดูแลมึง  กูมันเชี่ยที่บริสุทธิ์ใจกับมึงไม่ได้ แม้กระทั่งทุกครั้งที่เราอยู่ใกล้กัน กูยังต้องห้ามใจอย่างหนัก ไม่ให้ตัวเองสัมผัสมึง...ซึ่งมึงรู้ไหมว่ายิ่งนานไปมันก็ยิ่งยากขึ้นทุกที เราห่างกันสักพักเถอะ กูแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่แล้วตอนนี้"

คำพูดยืดยาวของปุณณ์ถูกพ่นออกมาราวกับทนเก็บไว้มานานจนผมได้แต่นั่งนิ่ง ทุกคำที่ไหลผ่านเข้าหูซ้ายไม่ยอมทะลุทางหูขวาออกไปไหน และผมยอมรับว่าทั้งหมดเหนือความคาดหมายตอนแรกไปมาก

ดวงตาที่ปิดสนิทจนแน่นของปุณณ์ เป็นเครื่องมือยืนยันว่าเจ้าตัวกำลังขบคิดทุกเรื่องอย่างหนัก รวมไปถึงฝ่ามือชื้นเหงื่อที่ปุณณ์ใช้กำตัวเองจนแน่นนั้นอีก

ขณะที่สมองผมปลอดโล่งโปร่งไปหมด ราวกับมีใครบางคนยกภูเขาให้ออกจากอก มันอธิบายได้ยากว่าผมกำลังรู้สึกยังไง แต่ผมยังมีเรื่องที่อยากถามให้แน่ใจ

"ทำไมมึงต้องห้ามตัวเองไม่ให้สัมผัสกู"

ปุณณ์ส่ายหน้ากับตัวเองทั้งที่ยังหลับตาแน่น

"เพราะสิ่งที่มึงหยิบยื่นให้กูมาคือความเป็นเพื่อนที่มีค่ามากกว่ากูจะทรยศมัน เพราะมึงเป็นผู้ชายคนหนึ่ง เหมือนกันกับที่กูเป็น เพราะมึงมียูริข้าง ๆ เหมือนกับที่กูมีเอม เพราะสิ่งที่กูคิดมันอาจจะทำให้มึงเกลียดกูจนไม่อยากเป็นเพื่อนกูต่ออีกเลยก็ได้ มึงเข้าใจไหมว่าเหตุผลทุกอย่างบอกว่ากูจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ กูกำลังจะทำผิดต่อทุกอย่าง แล้วกู...กู...กูทำอะไรไม่ถูกแล้ว"  นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นคนเก่งอย่างปุณณ์จนตรอก เสียงมันสั่นก่อนจะเค้นคำพูดออกมาอีกครั้ง

"กูไม่อยากให้ทุกอย่างผิดไปยิ่งกว่านี้อีกแล้ว..."  คำพูดนั้นทำให้ผมสลดลงอย่างช่วยไม่ได้ ในเมื่อใบหน้าสิ้นหวังของปุณณ์แจ้งชัดว่าเจ้าของมันกำลังอ่อนแอเพียงใด ย้ำเตือนผมว่าผู้ชายคนนี้ที่เห็นไม่ใช่ปุณณ์ ภูมิพัฒน์ของใครต่อใคร ไม่ใช่แม้แต่เลขาฯ สภานักเรียนผู้ยิ่งใหญ่

ผู้ชายตรงหน้าผมเป็นแค่ปุณณ์ 

ไอ้ปุณณ์...เด็กผู้ชายธรรมดาที่อยู่ในช่วงจัดการความรู้สึกของตัวเอง แม้ทำท่าเหมือนจะไปไม่รอด

ใบหน้าด้านซ้ายที่บิดเบี้ยวนั้นทำให้ผมต้องเผลอหลงมองปุณณ์อย่างหลงใหล จนไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่สั่งให้ผมหยิบมือข้างนั้นมากุม ด้วยหวังว่าความเข้มแข็งจะถูกส่งผ่านไป

"ถ้าเราตัดเหตุผลทั้งหมดทิ้ง ถ้าไม่ต้องคิดว่าเราเป็นอะไร หรือความถูกต้องที่สมควรทำคือสิ่งไหน..."  ผมพยายามค้นหาความจริงจากดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยคำถามของความไม่เข้าใจ

"สิ่งที่มึงอยากทำคืออะไร"

ปุณณ์มองหน้าผมที่สบตาเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวาดแขนข้างหนึ่งคร่อมตัวผมไว้ พร้อมมอบใบหน้าคมคายให้คล้อยใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ  ทั้งหมดนี้เรียกความรู้สึกของวันก่อนที่ผมเคยมี ให้กลับมาอีกครั้ง

ริมฝีปากหยุ่นสีอมส้มประชิดติดริมฝีปากของผม ก่อนจะกระซิบถ้อยคำหนึ่งแผ่วเบา

"ผมอยากมีโน่"

หากเราปล่อยให้ช่วงเวลานี้ผ่านไป โดยไม่ต้องคำนึงถึงอนาคตที่จะตามมาเลย ได้ไหมนะ...



TBC.


Postscript (Since 2008) : อืมม.... *โนคอมเม้นท์*.... ที่น้องสองคนทำมันถูกผิดแค่ไหนน้า....
ขอโทษด้วยค่ะที่มาต่อช้าไปนิดส์ (แบบว่ายุ่งมั่ก ๆๆ มะวานก็ออกไปปาร์ตี้หมูกะทะมาแล้วรถเสียตอนกลับบ้าน อื้อหือ... เข็นรถสนุก ถึงบ้านหลับเป็นตาย ตอนแรกว่าจะมาต่อแท้ ๆ นะนั่น) เอาเป็นว่ามาช้ายังดีกว่าไม่มาเนอะ 55555+
ตอนหน้าอาจจะช้าหน่อยนะคะ ตอนนี้เร่งพิมพ์ข้อมูลสัมมนาอยู่ (นิ้วจะพันกันแหล่วว) ถ้ายังไงจินตนาการไปเพลิน ๆ ก่อนนะว่าน้องโน่กับน้องปุณณ์เขาทำอะไรกัน (หึหึหึ) (ข้ออ้างของนักเขียนที่ไม่อยากเขียนฉาก)

ยังไงก็อยากให้ทิ้งคอมเม้นท์ติชมไว้ให้นะคะ ^___^ แล้วจะแวะเข้ามาเช็คเรื่อย ๆ เน้ออ ใครที่เม้นท์เป็นประจำอยู่แล้วก็ขอบคุณหลาย ๆๆๆ เลยค่ะ ___,,

 

อะ ช่วงง ตอบเม้นนนน (พอเป็นกระสัย) หึ้ยย่ะ ๆๆ


ถึงคุณ Ciin
อ๊ะะ ติดด้วยเหรอ (__,,) เย้ ๆๆ (ดูไม่เป็นหรอกอ่า 555 ดีใจไว้ก่อน)

 

ถึงคุณ Frozen
นั่น......... น้องชายคุณโฟร์มีประสบการณ์อะไรจะแลกเปลี่ยนรึเปล่า 555+

 

ถึงคุณ putlee
คนเขียนก็เบลอค่ะ เหอ ๆๆๆ

 

ถึงคุณ 3P_NOP
มีการทำโทษตัวเอง? O.o 5555+ เจ็บไม๊อ่า~

 

ถึงคุณ มินมิน

อย่าเพิ่งกระโดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตึก!!
คุณมินมินโดดแล้วใครจะอ่านฟิกเห็ด T___T อยู่ดูเด็ก ๆ เขาจู๋จี๋กันก่อนน๊า ๆๆ (มีวันนั้นด้วยเรอะ?)

แล้วจะคอยฟังเสียงต่อไปนะคะ 5555+

 

ถึงคุณ l๑nปาnlสีE

เอ.................................?

 

ถึงคุณ ชอล

น้องโน่บอกว่าเอาเปรียบที่สุดค่ะ ของแบบนี้ใครดีใครได้ 555555+

 

ถึงคุณ ลูกอมก้อนรสแมลงสาบ

มันอร่อยไหมอะคะ... ชื่ออะ?

5555555555555+ (ToT กัวแมงสาป)

 

ถึงคุณ may0-0

สมหวังยังเอ่ย? T____T

 

ถึงคุณ 129

โอเคค่ะ เข้าใจ 555555555+

 

ถึงคุณ Dragon\\\\\\\\

เอ่อ........... น้องปุณณ์อ่านเม้นแล้วฝากบอกว่า ผมขอโทษคับ Y__Y

 

ถึงคุณ Devilof

เม้นเหมือนเริ่มปลงกับนิยายสั้น ๆ ของเห็ด 5555555+

จะพยายามค่า~~~~ 3

 

ถึงคุณ Nutsuki.

โพสสิชั่นไม่แน่นอน... ขอแหวกมุ้งดูก่อนนะ อิอิ

 

ถึงคุณ สาวกวาย สาวกดงบัง

อยากจะฝันด้วยคนนน อิอิ

 

ถึงคุณ โ P โ $ ติสต์!~ ) วันแดงเดืoด*

(เราตอบเม้นคุณทุกตอนเลยปะเนี่ย 5555+ ทำไมดูลำเอียงอะ 5555)

กลับมาดาวโลกก่อนนนนนนนนนนนนนนนนน อ่านให้จบแล้วค่อยท่องสุริยะใหม่ (ฮา)

เย้ ๆๆ ดีใจ มีคนชอบยูริแล้ว 555+

 

ถึงคุณ คุณแม่เด็กกางเกงน้ำเงิน

คุณแม่คะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! *โหวกเหวกสุดขีด*

(ไม่อยากให้น้องตัวดำ แต่อยากให้คุณแม่เผา ทำไงดี 5555+)

จะเลี้ยงสายสืบวันไหนบอกเห็ดด้วยนะคะ อยากจะโอนเงินสมทบทุนจริง ๆ หื๊อออออออออออออ น้อง ๆ ทำงานได้ใจกันมากกกก __,, แสดงว่าแอบเชียร์เพื่อนตัวเองอยู่เหมือนกันนะนั่น! (ฮา ๆๆ)

แต่ลูกชายคุณแม่นี่เนียนได้โล่เหมือนกันนะนี่... ดี ๆๆ ปากแข็งแบบนี้เห็ดชอบ (กร๊าก)

โอ่ย........... บอกน้องเค้าว่า อย่าปล่อยให้พี่(คนนั้น)เดินผ่าน เชียวววววว ___,,

 

ถึงคุณ TVXQ

เอ่อ... อันนี้ต้องไปตะโกนที่ไหนดี (อย่าไปทำเนียบกะสนามหลวงเน้อ)

 

ถึงคุณ เจ้าหญิง กระต่ายขาว

เข้าใจน้องปุณณ์ยังตะเอง Y___Y

 

ถึงคุณ D_D_K_jr

อย่าเพิ่งฆ่าน้องปู๊นนนนนนนนนนน
เด๋วน้องโน่ท้องไม่มีพ่อ Y_Y

 

ถึงคุณ +_*MooN_LighT*_+

แหม๊.... มีการทำนายล่วงหน้า(แล้วถูก) 5555+

 

ถึงคุณ ลูกกวาดสีส้ม

ได้ค่ะ จะบอกให้น้องปุณณ์รีบคิด! (ฮึ่ม!!)

 

ถึงคุณ ~รักคนอื่นไม่เป็น~

ค้างดีปะคะ? 555+

 

ถึงคุณ Li_rong

แต่อาจจะไม่ค่อยน่ารักแล้ว Y_Y เพราะพิมสัมมนาไม่ทัน ขอตัวไปทำงานส่งอาจานก่อนเน้อ

แล้วจะมาอัพต่อแน่นอนค่ะ ^___^

 

ถึงคุณ amado

มันดีแตกไปแล้วค่ะ....

เรื่องคอมเม้นคุณแม่ลองค้นดูเน้ออ เอามาแปะเกรงว่าจะเป็นการรุกล้ำอธิปไตย (เอ๊ย! ความเป็นส่วนตัว) น้องงง อิอิอิ

ปล. ชมรมนี้เข้าได้เลย ไม่ต้องยื่นใบสมัคร อิ๊อิ๊

 

ถึงคุณ 555

น้องยูริฝากถามว่า น่ารักแปลก ๆ หมายความว่าไงค๊า 5555+

 

ถึงคุณ PP_PaNdA

โอ่... รุนแรงกับพระเอกของเราจริง ๆ 55555555

 

ถึงคุณ Bow~boo

น้องโน่ก็ฝากบอกว่ารักคนอ่านเหมือนกันครับบบบ ^____^

 

ถึงคุณ หนมไหว้พระจันทร์

คนแต่งต้องน่ารักกว่าโน่สิคะ 5555555+

 

ถึงคุณ เจ้าลัทธิ นิยมของแปลก

ม.ต้นก็เข้าชมรม Y หนุ่ม ๆ ม.ปลายได้!

แบบว่าลุ้นน้องม.ต้นให้ Y กันมันจะดูพรากผู้เยาว์เกินไป 555 ขอแบบมีบัตรประชาชนแล้วแล้วกัน เอิ๊กก

 

ถึงคุณ cha

เวลาแห่งการรอคอยสิ้นสุดลง y_y

 

ถึงคุณ May*Z

คิดไปถึงไหนแล้วเนี่ยยยยยยยยยยยยยยยย (มาเขียนต่อให้หน่อย คนแต่งคิดไม่ออก 555)

ขอบคุณค่า ^___^

 

ถึงคุณ BejoKiller

น้องโน่ดีใจมากที่มีคนสนับสนุนการรุกของน้องโน่ค่า 555

 

ถึงคุณ Raincoat

ได้เลยค่า ^___^

 

ถึงคุณ น้องส้มเปรี้ยว

สู้ ๆๆ ลุ้นให้หาเม้นคุณแม่เจอไว ๆ ^____^

 

ถึงคุณ BlueSweetiEinS

เย้ ๆๆๆ ดีใจด้วยค่า~

 

ถึงคุณ More than…

หึหึหึ.... ขอภาพปลากรอบด่วน 5555+

ขอบคุณที่ปรู๊ฟให้มาก ๆ ค่า ^____^ ปล่อยไก่ไว้เยอะเหมือนกัน O.O

 

ถึงคุณ kiyoharu

โอ๋ ๆ อย่าเพิ่งขาดใจ อ่านต่อก่อนนน

 

ถึงคุณ รักนาย U2 [U-KnowU-Chun]

แล้วตอนอื่นน้องโน่ไม่น่ารักเหรอ Y____Y

 

ถึงคุณ นกฮูกสีฟ้า

ตอบไม่ถูกกันเลยทีเดียว (ฮา...)

มา ๆๆ อ่านต่อ เผื่อจะเข้าใจ อิอิ

 

ถึงคุณ เจ้าชายปีโป้

โน่บอกว่า “ด้วยความยินดีครับ!!”

 

ถึงคุณ มะนาวเซี้ยว เปรี้ยว ซ่าส์

แฟนผู้หญิงไม่มีผลต่อความวายค่ะ หึหึหึ (ดูน้องปุณณ์กับน้องโน่ซิ!)

แนะนำให้แอบดูต่อไป ฮ่า ๆๆๆ

 

ถึงคุณ นู๋ซิมมี่

คราวหน้าเอากรี๊ดแบบอุซเบกิสถาน 5555+

 

ถึงคุณ _ChompU JaE~JaE _

โถ.... น่าฉงฉานน้องเมะ

แต่ฉงฉานน้องเคะมากว่า Y_Y

 

ถึงคุณ M@madaZ-s

ดีค่ะดีดีดี มาช่วยกันเหล่น้อง (ช่วงนี้เห็นน้องกางเกงน้ำเงินเดินผ่านเป็นไม่ได้ อยากจะจับกินซะให้รู้แล้วรู้รอดทุกรายไป ฮ่า ๆๆๆ)

 

ถึงคุณ พลอย

โอ้.... เข้าใจความรู้สึกเลย 555

 

ถึงคุณ ~*เฟสซากุระ*~

อะยังไงล่ะนี่ อยู่รั้วกางเกงน้ำเงิน (งี้ต้องมีเรื่องมาเล่านะ 555)

 

ถึงคุณ lLucifer…

มี ไม่มี ดีน๊า..... น้องปุณณ์บอกยังเขินอยู่ อิอิอิ

 

ถึงคุณ ต๊อบแต๊บ

โอ้โห.... เล่นกันแรงดีแท้น้อออ คู่นี้ อิอิ

ชอบ ๆๆ

 

ถึงคุณ pee_babo

รู้สึกอ่านเรื่องนี้เรื่องเดียวจะได้กำไรหลายเรื่องมาก 555555555+

คนแต่งก็แอบอยากอ่านเรื่องของคนอ่านมากกว่าเรื่องไอ้ปุณณ์ได้แล้วเนี่ย 5555+

 

ขอบคุณทุกคอมเม้นเช่นเคยค่า ^_____^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 184 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31,679 ความคิดเห็น

  1. #31638 Alljae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 17:46
    อ่อยมากกก อ่อยเบอร์แรงงง
    #31,638
    0
  2. #31618 Tomyamp (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 13:02
    แงงเขินมากกกก
    #31,618
    0
  3. #31617 Cream-o444 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 12:21

    จังหวะนี้ต้องมีมาม่าเรื่องผู้หญิงแน่ๆเลยอ่ะ https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-03.png

    #31,617
    0
  4. #31603 Chakyy59 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 15:55

    💕💕😍

    #เป็นประโยคที่อยู่ในใจเราเสมอ💓💓💓

    #31,603
    0
  5. #31588 Kumakidz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2563 / 23:04
    โอ้ยยยยย ไม่ไหวล้าววว กรี้ดดดดดดด
    #31,588
    0
  6. #31558 ppeae (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 13:11
    ประโยคนี้มันตราตรึงใจเรามาก จำได้ตลอด ผมอยากมีโน่
    #31,558
    0
  7. #30954 Think_out (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2557 / 16:46
    ผมอยากมีโน่ ผมก้อยากให้พวกคุณมีกันและกัน ;)
    #30,954
    0
  8. #30860 lalalahunny (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 17:40
    พวกเราก็มีปุณณ์โน่ -..-
    #30,860
    0
  9. #30793 FahOnline (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 13:38
    อ๊าาากกก ฟินนนนนน ><
    #30,793
    0
  10. #30779 little_champegne (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 22:22
    ผมอยากมีโน่ 

    ประโยคเด็ด
    #30,779
    0
  11. #30759 Pokkokikku (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 17:40
    ว้ายๆๆ แจ๊คพ็อต
    #30,759
    0
  12. #30743 Verdaler' (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 21:57
    ฟินฟินฟิน
    #30,743
    0
  13. #30674 Lucia Eve (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 18:28
    ประโยคสุดท้ายมันช่าง =////=
    #30,674
    0
  14. #30614 38 68 233 GRTKC (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:05
    โอ๊ยไม่ไหวจะตายเขิน นี้ขนาดอ่านรอบ 2 555 อยากได้หนัง งุงิ เขาไม่ทันตลอดๆๆ T^T 
    #30,614
    0
  15. #30531 mitake (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 21:25
    อยากมีก็มีเลยยยย จะกลัวอะไรล่าาาา
    #30,531
    0
  16. #30516 ppoo (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2557 / 14:35
    ''ผมอยากมีโน่"

    อ่านแล้วเขินเชียว -/////-
    #30,516
    0
  17. #30420 ลูกหลานป๋าเจ๊ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มกราคม 2557 / 18:46
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดเขิน 
    #30,420
    0
  18. #30344 pinpin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2557 / 16:34
    น่ารักกกกกกกกกก เข้าใจว่าสับสนให้เวาตัดสินใจอีกหน่อยก็ได้
    เอร๊ยยยยยยยย >///////<
    #30,344
    0
  19. #30255 ingyeye (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 13:32
    กรี๊ดดดดดดดดด "ผมอยากมีโน่"
    #30,255
    0
  20. #30208 SMOKYRAIN (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2556 / 11:01
    " ผมอยากมีโน่ "
    อ๊ากกก -..- เขินนนน
    #30,208
    0
  21. #30191 foofaielf98 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 22:49
    ชัดเจนขึ้นเยอะะะะเลยยย คึคึ
    #30,191
    0
  22. #30100 InLove (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 20:56
    หื้มมมมมมมม
    แล้วเอมกับยูริทำไง แล้วโน่จะรับมั้ย
    #30,100
    0
  23. #30079 แพรวาคุง (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 19:13
    แอร๊ยยยยยยยย ".. ผมอยากมีโน่.." >////<
    #30,079
    0
  24. #30054 แรมน้อย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2556 / 01:23
    อ๊ากกกกกกกกกกก ในที่สุดดดดด

    กะแล้วว่าปุณณ์อ่ะมันคิดไม่ซื่อ
    #30,054
    0
  25. วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 13:52
    แอร๊ยยยยยยยย ที่แท้ปุณณ์ก็คิดอย่างนี้อยู่นี่เอง ><
    #29,973
    0