คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] My Lovely Fat Pigeon l Hyunjin x Heejin

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า น้อมรับทุกคำติชม เม้นในนี้หรือในทวิตแท็ก #พิราบอ้วนทูจิน ได้เลยค่าา ช่วงนี้ หลงอีดัลโซหนัก นอกจากนั้น ก็จิ้นหนักเช่นกัน 555 >

ยอดวิวรวม

163

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


163

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ส.ค. 61 / 01:23 น.
นิยาย [OS] My Lovely Fat Pigeon l Hyunjin x Heejin [OS] My Lovely Fat Pigeon l Hyunjin x Heejin | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ส.ค. 61 / 01:23



                                   MY LOVELY FAT PIGEON 



I งอน

      “อ่ะยางลบ
      คิมฮยอนจิน หันมามองหน้าแล้วปัดมือฉันที่ถือยางลบอยู่ สาบานได้เลยว่าเธอเป็นคนเอาใจยากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา สถานการณ์ที่ผ่านมาเมื่อครู่คือฮยอนจินดูจะเขียนอะไรสักอย่างผิดพลาดไป เธอเหลือบมองยางลบบนโต๊ะของฉันไปมาอยู่นานสองนาน ฉันก็เลยหยิบให้ แค่นี้ก็กลับกลายเป็นว่าฉันเป็นฝ่ายเข้าไปยุ่งวุ่นวาย ทำให้ฮยอนจินรำคาญไปซะอย่างงั้น หลังจากปัดมือฉันเสร็จฮยอนจินก็สะกิดขอยืมยางลบรูปสับปะรดของแชวอนโต๊ะข้างๆมาลบแทน 

      “งอนเขา แต่ก็ลอกการบ้านเขาเนี่ยนะ” แชวอนถามด้วยสีหน้าระอา
      “งอนก็ส่วนงอนดิ เอามาปนกันทำไม” ฮยอนจินตอบกลับหน้าตาเฉย
      “แบบนี้ก็ได้เหรอวะ” แชวอนหน้าแหย
      “เออ ได้สิ
      ส่วนฉันเหรอ ได้แต่ถอนหายใจออกแรงๆไปให้ได้ยิน
รู้ไหมว่าฮยอนจินทำยังไง หันมาเลิกคิ้วใส่ เหมือนฉันเป็นสัตว์ประหลาดแล้วก้มลงไปเขียนสมุดต่อ ละที่ตั้งใจอยู่งุดๆนั่นก็ตั้งใจลอกการบ้านวิชาคณิตศาสตร์จากสมุดของ
 จอนฮีจิน ฉันคนนี้นี่เอง
      “เออนี่ ฮีจิน กับรุ่นพี่ฮันซลเป็นไงบ้าง” แชวอนถามฮีจิน
      “หือ เป็นไงอะไร วันนั้นเธอก็ไปด้วยไม่ใช่เหรอ เรื่องปรึกษาเข้ามหาลัยน่ะ” 
      พี่ฮันซลเป็นรุ่นพี่โรงเรียนเราที่จบไปแล้ว ด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของโรงเรียน ฮยอนจินบอกว่าไม่ถูกโฉลกกับพี่ฮันซล เพราะหน้าเหมือนหมา และหมาเป็นศัตรูตัวฉกาจของแมว นึกถึงทีไร ก็อดจมูกผึ่งกลั้นหัวเราะไม่ได้ทุกที 
      “ก็ใช่ แต่พี่เขามองเธอตาเยิ้ม ละคุยกันเยอะขนาดนั้น ไม่ใช่ว่าไปแอบเดทกันมาแล้วเหรอ” แชวอนกอดตัวเอง ทำท่าล้อเลียนฉัน น่าตีชะมัด
      “เดทเดิท อะไรกันล่ะ ฉันอยากเข้าคณะที่พี่เขาเรียนอยู่พอดีเฉยๆเลยขอคำแนะนำเพิ่ม




II โกรธ
      “จะบอกได้ยัง ว่าโกรธเรื่องไร” ฮีจินกับฮยอนจินเดินกลับบ้านด้วยกัน เฉกเช่นปกติ 
      “บอกไปก็เท่านั้น
      ฉันข่มอารมณ์ พยายามไม่ปรี๊ดแตก ฮยอนจินเมินฉันมาสามวันแล้ว ตั้งสามวันเลยนะ ปกติแค่วันเดียวก็แย่พออยู่แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ ใช่ว่ามันเป็นครั้งแรกซะเมื่อไหร่กันล่ะ ฉันปลงแล้ว..
      “คิมฮยอนจิน!”
      ปลงได้กะผีไรล่ะ! ยังไงวันนี้ก็ต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ฉันเร่งก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าฮยอนจิน ไม่ว่าเธอจะเดินไปทางไหน ฉันก็จะก้าวสะกัดๆไว้ทุกทาง ฮยอนจินได้แต่ก้าวไปมา หาทางหลบ ไม่มองหน้าฉันด้วยซ้ำ  
      “ฉันทำอะไรผิดเหรอ บอกมาสิ!”
      “ก็บอกว่าไม่ได้ทำไรผิดไง เดินต่อเหอะน่า” คราวนี้ฮยอนจินไม่หลบฉันแล้ว เย้... แต่เดินชนไหล่ฉันไปเลยอ่ะ แย่...
      “แล้วทำไมไม่คุยกัน หา มองจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าโกรธ!” ฉันชักจะเหลืออดกับอาการผีเข้าผีออกของฮยอนจินเต็มที 
      “เดี๋ยวฉันก็หายน่า
      ก็จริง ที่เธอมักจะเป็นแบบนี้และหายเอง แต่ฉันก็อยากรู้ต้นสายปลายเหตุบ้างอะไรบ้าง มันเหนื่อยนะ ที่ต้องเป็นฝ่ายถามไถ่ไล่ตาม ทำไมฮยอนจินต้องทำเหมือนฉันเป็นที่รองรับอารมณ์ด้วย 
      “ตามใจละกัน
      ฉันรีบเดินปลีกตัว เมื่อถึงทางแยกที่บ้านฉันกับฮยอนจินต้องไปคนละทาง
 
 
      “ฮีจิน” ฉันหันไปมอง เราคงดีกันคราวนี้แหละน่าๆ
       ว่า?
     
 “สำหรับเธอแล้ว ฉันไม่ใช่แมวหรอก ฉันเป็นนกพิราบอ้วนต่างหาก
 
       นกพิราบเป็นสัตว์ที่ฉันเกลียดกลัวมากที่สุด ถ้าเป็นในช่วงเวลาที่เราดีกัน ฉันคงหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง แกล้งกลับ เย้ยไปดังๆว่า ใช่แล้ว! เธอมันหน้าเกลียดเหมือนนกพิราบ! แล้วฮยอนจินก็คงตีปีกพึ่บๆมาแกล้งฉันพร้อมส่งเสียงนกพิราบประหลาดๆขึ้นมา แต่ตอนนี้ฉันยิ้มไม่ออกเลย อะไรที่ทำให้ฮยอนจินคิดว่าฉันเกลียดงั้นเหรอ   

  
               

III น้อยใจ
      คาบนี้เป็นวิชาพละ ภาคเรียนนี้เราเรียนบาสเก็ตบอลกัน แน่นอนว่าหายห่วง ในเมื่อฉันมีนักกีฬาประจำโรงเรียนอย่างฮยอนจินคอยจับคู่ซ้อมเป็นคู่ฝึกให้เสมอ อย่างเทอมที่แล้ว เราเรียนวอลเล่ย์บอล ด้วยความเก่งฮยอนจิน ฉันเลยได้เอบวกมาด้วยล่ะ คึคึ 
      “ทุกคนมีคู่ฝึกในใจแล้วใช่ไหม ดีมาก ไปหยิบลูกบาสมาซ้อม คู่ละลูกนะ ลูกไหนลมอ่อน ก็ไปสูบเอง ครูวางเครื่องสูบไว้ข้างแป้นบาสด้านซ้าย
      “ฮยอนจินฮยอนจิน..”
      อะอ่ะอ่าว.. จะไม่ให้จอนฮีจินเก้อได้ไง เมื่อหันไปฉันก็เห็นฮยอนจินกอดคอแชวอนเดินไปเอาลูกบาสด้วยกันแล้ว ทำไมกันนะๆ ทำไมๆ ทำไมฮยอนจินต้องทำแบบนี้ด้วย ฉันเกลียดความรู้สึกน้อยใจแบบนี้ที่สุด แต่ได้ ได้เลย ถ้าจะเล่นกันแบบนี้ละก็ กลายเป็นว่าฉันได้ฝึกกับซนฮเยจู หรือที่เขามักเรียกกันว่า ฮเยจูหน้าเดียว จากอีกห้องนึงแทน นึกว่าตัวเองจะเกร็งตายซะแล้ว ฮเยจูเธอไม่คิดจะพูดจาอะไรหน่อยเหรอ ได้โปรด 
      “ฮีจิน
สวรรค์ตอบกลับฉันแล้วสินะ 
      “ลูกบาสเรามันแฟบๆอ่ะ ถ้าไม่ว่าไร เธอไปสูบหน่อยได้ไหม ฉันทำไม่เป็น
แค่นี้ก็ยังดีวะ

      ให้ทายว่าฉันเจอใครกำลังสูบลูกบาสอยู่เอ่ย คนที่ฉันไม่รู้ว่ากำลังโกรธฉันเรื่องอะไรยังไงล่ะ
      “ทำไมเธอถึงไปคู่กับแชวอน
      “เพราะแชวอนไม่อยากคู่กับฮเยจู” ฮยอนจินไม่เงยหน้ามองฉันเลย
      “หรือเพราะเธอกำลังหลีกเลี่ยงฉันกันแน่ ฮยอนจิน
      “ส่งลูกบาสเธอมา สูบช้า เดี๋ยวคนอื่นรอเอา” ลูกบาสในอ้อมกอดฉันถูกฮยอนจินจับไปดื้อๆ เลี่ยงประเด็นอีกแล้ว ทำเป็นอยู่อย่างเดียวเหรอ ทำไมฉันรู้สึกเหมือนจะร้องไห้กันนะ ไม่ชอบเลย
      “ฉันก็น้อยใจเป็นนะ บอกเฉยๆเผื่อเธอไม่รู้” ฉันรีบดึงลูกบาสออกมาเมื่อฮยอนจินสูบเสร็จ แล้วเดินหนี

      “นี่ฮเยจู เธอมีเรื่องไรกะแชวอนเหรอ
      “แชวอนยืมตลับเกมนินเทนโด้ฉันไปแล้วยังไม่คืนน่ะ บอกขอเคลียร์ทุกด่านก่อน
      “ถึงขั้นทะเลาะเลยไหม” ทะเลาะกันเพราะตลับเกมก็ดูจะเกินเหตุไปมั้ง 
      “ไม่นะ แต่ฉันทวงไปสองรอบแล้ว สงสัยกลัวโดนทวงน่ะ ตั้งแต่ได้ตลับเกมไปก็ไม่มาเป็นคู่ซ้อมฉันอีกเลย
      โถเอ้ย ยัยแชวอน.. แต่อันที่จริง ฮเยจูก็ดูไม่ได้รีบร้อนหรือหงุดหงิดอะไร ไม่สิ ฉันขอโทษ จริงๆก็ไม่มีใครรู้ว่าฮเยจูรู้สึกยังไงอะนะ เพราะฉันก็ไม่เคยเห็นปากสามเหลี่ยมของฮเยจูเปลี่ยนเป็นรูปทรงอื่นเลย แต่กับไอ้คนที่อยู่ด้วยกันมาตลอดอย่างฮยอนจิน อยู่ดีๆก็มาทำตัวน่าสับสนใส่กัน มันน่าหงุดหงิดมั้ยล่ะ



 
IIII งี่เง่า

      วันนี้ฮยอนจินไม่ได้มาตามเพื่อที่จะเดินไปโรงเรียนด้วยกันตรงทางแยก ฉันทั้งโทรทั้งส่งข้อความหา แต่ฮยอนจินกลับไม่รับ ทั้งๆที่ฉันรู้ดีว่าฮยอนจินไม่ใช่คนนอนตื่นสาย แถมตื่นเช้ากว่าฉันอีก ยังจำได้อยู่เลยที่ตอนเด็กๆฉันไปค้างบ้านฮยอนจิน แล้วได้ยินเสียงกุกกักแต่เช้ามืด สงสัยเลยเดินตามไปดู ปรากฏว่าตื่นมาเทอาหารเม็ดให้แมวจรที่มักจะแวะเวียนมาที่บ้านเธอครั้งละสองสามตัวทุกวัน เอาเถอะ ความทรงจำสมัยเด็กมันไม่มีค่าให้มานึกถึงในสถานการณ์แบบนี้แล้ว ฉันนั่งถามตัวเองอยู่สามครั้งหลังอาหารได้ ว่าทำไมฮยอนจินถึงได้ทำตัวแบบนี้ นี่ก็วันที่ห้าแล้วด้วย..
      พอไปถึงห้อง ก็พบว่าฮยอนจินนั่งเสียบหูฟังก้มหน้างีบอยู่ที่โต๊ะเรียนแล้ว ถึงก่อนฉันอีก แถมจะไม่มาด้วยกันก็ไม่บอกปล่อยให้รอตรงทางแยกนานสองนาน มันน่าหงุดหงิดไหมละ ไม่ว่าฮยอนจินจะโกรธอะไรฉัน ฉันก็โกรธฮยอนจินที่ทำแบบนี้ใส่ฉันเหมือนกัน ฉันไม่มอง ไม่ทัก ไม่สะกิด ไม่ปลุก ไม่คุยกับฮยอนจินสักคำในสองสามคาบแรก จนฉันปะทุความโมโหออกมาเพราะทนไม่ไหว ช่วงพักเบรค ฮยอนจินยิ้ม คุยเล่นสนุกสนานกับเพื่อนคนอื่นในห้อง ทั้งๆที่ฉันนั่งหัวโด่อยู่ข้างๆแต่เธอกลับทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุ
      “ฮีจิน ฮยอนจิน ฉันไม่รู้นะว่าเธอมีเรื่องอะไรกัน แต่เป็นเพื่อนกัน ก็ควรหายโกรธกันได้แล้วนะ แหะๆ” แชวอน เธอจะทำฉันน้ำตาไหลตรงนี้ไม่ได้… 
      “เปล่าๆ ก็ไม่ได้เรื่องไรกัน” ฮยอนจินปฏิเสธ
      “เหรอจ๊ะ” แชวอนไม่คิดจะเก็บสีหน้าไม่เชื่อด้วยซ้ำ 
      “นี่ไงๆ” ฮยอนจินโอบไหล่ฉันแล้วเขย่าๆอย่างขอไปที การแสดงของเธอมันห่วยกว่าหนังเกรดดีซะอีก
      “คิมฮยอนจิน เธอมันงี่เง่าโคตรๆเลยรู้ตัวไหม” ฉันหันไปพูดประโยคที่ไม่คิดว่าตัวเองจะพูดใส่ฮยอนจินได้ในชีวิตนี้ แล้วรีบลุกเดินไปก่อนน้ำตาจะไหล แล้วฉันก็หันกลับมาเพราะนึกขึ้นได้ว่ามีสาสน์สำคัญต้องพูดตั้งแต่เมื่อวาน แต่มัวแต่คิดมากเรื่องฮยอนจินจนลืม
      “เออใช่ ฮเยจูฝากฉันมาบอกว่า “คืนตลับเกมนินเทนโด้ได้แล้ว น้องชายจะเล่นต่อ” หัดมีความรับผิดชอบบ้าง พัคแชวอน!”
      แชวอนตกใจที่จู่ๆฉันก็ขึ้นเสียง พอหันไปมองหน้าฮยอนจินที่ทำตัวไม่ถูกขณะนั้น ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกปวดใจไปหมด ต้องรีบเดินไปให้ไกลที่สุดก่อนเขื่อนน้ำตาจะแตก ทำไมฉันต้องแอบร้องไห้เงียบๆในห้องน้ำเพื่อไม่ให้ใครเห็นเพราะคิมฮยอนจินด้วย 


งอน โกรธ น้อยใจ งี่เง่า 
      ฮยอนจินมาเคาะประตูห้องน้ำฉันอยู่สองสามครั้ง ฉันไม่ยอมเปิด ฮยอนจินเลยไม่เคาะอีก 
      “ฮีจินอา ออกมาหน่อยสิ” ฮยอนจินน้ำเสียงอ่อนกว่าทุกครั้ง เธอก็คงไม่ได้รู้สึกดีที่ทำฉันร้องไห้หรอก แต่ฉันจะไม่คุยกับฮยอนจินเด็ดขาด ถ้าเธอไม่ยอมบอกว่าทำไมถึงไม่สนใจกันตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา
      “ฮีจิน ฉันขอโทษ อย่าร้องไห้เลยนะ ขอร้อง” คนที่ทำฉันร้องไห้กลับกลายมาเป็นคนที่ต้องปลอบฉันไม่ให้ร้องซะเอง สายไปแล้วมั้ง
      “คืนดีกันนะ ที่ฉันเป็นแบบนี้ ก็เพราะตัวฉันเอง ไม่ใช่เธอ
      “ถ้าเธอยังพูดแต่อะไรซ้ำๆวกวนแบบนี้ ก็ไปได้แล้ว” ฉันพยายามกลั้นเสียงสะอื้น
      “ฉันกลัวเธอเกลียดฉัน
      “ฉันต้องทนรับการที่เธองี่เง่าใส่ฉันมาทั้งอาทิตย์แล้วนะ มีอะไรที่ฉันจะรับไม่ได้อีกเหรอ
      “อย่าเกลียดฉันเลยนะ ฮีจิน”  ฉันเงียบ รอฟังฮยอนจินพูดให้จบ

      “คงได้เวลาแล้วจริงๆละมั้ง งั้นจะบอกความจริงละนะ ถ้าเธอผิดหวัง ก็ขอให้เธอลืมๆมันไปนะ คิดไว้ซะว่าปีหน้า เราต้องเข้ามหาลัย จะไม่เห็นหน้ากันอีเลยก็ได้ ถ้าเธอต้องการ” ความจริงจะเป็นยังไง ฉันก็รับได้ทั้งนั้น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมสำหรับฮยอนจินมันถึงหนักหนาที่จะพูดออกมานัก ทั้งๆที่ใครก็รู้ว่าฮยอนจินขวานผ่าซากจะตายไป

       "อย่ามาคิดแทนฉัน"

      “ความจริงก็คือฉัน.. ฆ่าคนตายมา

      “หาาา!!!” ฉันตะโกนออกมาเสียงดัง 
      “ล้อเล่นน่ะ..” ฮยอนจินพูดเสียงแผ่ว แค่ฟังเสียงดูก็รู้ว่ากลั้นขำอยู่ มันน่าอภัยไหมล่ะ อีแบบนี้ โอ้ยยยย
      “โอเค หยุดร้องไห้แล้วนะ
      “ย๊าาาให้ตายเหอะ คิมฮยอนจินฉันตกใจจริงๆนะเนี่ย” ฉันมักเอามือกุมอกเสมอเวลาตกใจ ฮยอนจินชอบบอกว่ามันท่าทางเหมือนอาจุมม่าแถวบ้านเธอ ที่ชอบยกโซจูดื่ม ส่งเสียง “อ๊าห์~” ออกมาดังๆ พร้อมเอามือกุมไปด้วยเพราะแน่นอก
      “ฉันงอน เพราะเธอแสนดีกับทุกคน เป็นมิตร เข้ากับคนอื่นได้ดี ทุกคนชอบเธอ
      “ฉันโกรธ เพราะฉันไม่อยากให้ทุกคนชอบเธอ พวกผู้ชายหลายคนในโรงเรียนตกหลุมรักเธอเข้าทุกวันๆ โกรธตัวเองมากด้วยที่ทำเธอเสียใจ..
      “..แล้วฉันก็น้อยใจ เพราะฉัน-”
      ฮยอนจินสูดหายใจเข้า เหมือนต้องใช้สติและความกล้ามากมายในการพูดสิ่งต่อไปออกมา

      “ฉันตกหลุมรักเธอมาก่อนพวกเขาตั้งนานแล้ว... มันไม่ยุติธรรมเลย…”


      “ขอโทษนะที่ทำตัวงี่เง่าใส่ มันเป็นเพราะ.. ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นแค่เพื่อนกับเธอได้ยังไงเมื่อฉันรู้สึกมากกว่านั้น” 



Vงอน โกรธ น้อยใจ งี่เง่า นกพิราบ
      ฉันกับฮยอนจินเราไปเข้าห้องเรียนสายเกือบสิบห้านาที เลยถูกลงโทษให้นั่งคุกเข่าชูมือขึ้นสองข้างหน้าห้องเรียน จากเรื่องเมื่อกี้ ฉันได้แต่หน้าแดงเป็นลูกตำลึง ฮยอนจินจากที่ไม่มองหน้า ก็เอาแต่หันมาจ้องกันจนแทบพรุน ตายอดตายอยากมาทั้งอาทิตย์ล่ะมั้ง 
      “หยุดมองได้ยัง” ฉันไม่ได้หันไปจ้องฮยอนจินตรงๆเหมือนปลากัดหรอก แค่นี้ก็เขินจะแย่แล้ว 
      “ฮีจินมีนกพิราบบินมา ตัวโคตรรรรอ้วน
      “ว๊ายยย” ฉันส่งเสียงร้อง หลับตาปี๋อัตโนมัติด้วยความกลัว หลายๆคนสงสัยอีแค่นกจะกลัวอะไรกันนักหนา ฉันเองก็ไม่เข้าใจ นี่ขนาดยังไม่เห็นมันบินมากับตานะ ยังขนลุกเกรียวเหมือนไฟฟ้าแล่นผ่านทั้งร่างแบบนี้ 


 
     เดี๋ยวนะ.. รู้สึกมีอาการช็อคเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นร่วม ลมหายใจอุ่น สัมผัสนุ่มๆของปลายจมูกกับริมฝีปากก็ด้วย


      แกล้งให้หลับตาแล้วขโมยหอมแก้มกันแบบนี้




  
     ฉันว่า... ไม่น่าใช่นกพิราบตัวโคตรอ้วนแล้วล่ะ 



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ heartlessbastard2 จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 21:05
    โอ้มายก้อดดดดแต่งดีมากค่ะ น่ารักมาก ๆๆๆๆ เลยยยย ฮือออออ เพิ่งเคยลองเสิร์ชหาฟิคคู่นี้ในเด็กดี ไม่คิดเลยว่าจะมีด้วย 555555555 คุ้มค่ามากที่ลองเสิร์ชดู ไม่ผิดหวังเลยค่ะ น่ารักอ่าาแง ไม่รู้จะอวยอะไร เอาเป็นว่าชอบมากกกกกเลยนะคะ ไว้แต่งคู่นี้อีกนะคะ????????????????
    #4
    0
  2. วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 23:21

    เดี๋ยว​ก็​หาย​เอง​แหละ​ (รู้​สึกตรงกับชีวิต)​ 555

    #3
    0
  3. #2 SOYU Girlz (@rainbonpink) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 10:30
    น่ารักกก
    #2
    0
  4. วันที่ 22 กันยายน 2561 / 18:11

    เจ้าหยอนจินลูกกก ปล่อยให้กระต่ายเข้าใจผิดตั้งนาน นิสัยไม่ดีเลยเจ้านกอ้วนนน

    ฮเยจูน่าเอ็นดูอะ 5555555

    #1
    0