คัดลอกลิงก์เเล้ว

KHR! AU Short fic – Mocca Kiss [1006918]

โดย HeartAmiss

แฟนฟิกชั่นรีบอร์น yaoi นะคะ

ยอดวิวรวม

853

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


853

ความคิดเห็น


6

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 มี.ค. 53 / 22:18 น.
นิยาย KHR! AU Short fic – Mocca Kiss [1006918] KHR! AU Short fic – Mocca Kiss [1006918] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

ฟิกนี้เป็นฟิกเก่าเก็บกรุที่ไปแงะเอามาโพสต์

เป็นฟิกที่เขียนให้เป็นของขวัญวันเกิดน้องสาว เราไม่ได้เป็นแฟนรีบอร์น เพราะงั้นฟิกอาจดูแหม่งๆไปบ้าง ขอโทษด้วยนะค้า T^T

ปล.ฟิกนี้เขีนนต่อจากฟิกโค้ดกีอัส เลยมีตัวละครจากโค้ดกีอัสมาโผล่ในฟิกด้วย ใครที่ไม่รู้จักเรื่องนี้ก็ขอโทษด้วยนะคะ

Photobucket

ถึงไม่ได้เป็นแฟนรีบอร์นแต่ก็ปันใจหนุ่มคนนี้เข้าซะแล้ว >/////< 

HeartAmiss
13 มีนาคม 53

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 มี.ค. 53 / 22:18


                 ดวงตากลมป๊อกใสซื่อที่ยิ่งทำให้น่ารักน่าตบน่าหยิกมากขึ้น กระพริบตาปริบๆไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเสียเท่าไร ถึงจะดึกแล้วก็เถอะ แต่นี้มันร้านกาแฟนะ ไม่ใช่ร้านเหล้าที่มีโฮสต์หน้าตาดีให้เรียกใช้บริการเสียหน่อย...เอ๊ะ หรือจะตาฝาด...สงสัยจะเหนื่อยมากไปหน่อยหรือเปล่าน้า...
                “ออกไปเลย” ว่าพร้อมกับทอนฟาในมือเตรียมหาเรื่องแขกที่เข้ามาทำตัวเหมือนอยู่ในโฮสต์คลับ
                แว้กกกกกก!! คุณฮิบาริอย่าหาเรื่องลูกค้าประจำได้ไหม! สงสารผู้จัดการตากลมๆคนนี้บ้างเถอะ…อยากจะร้องไห้ เอาอีกแล้วหรือเนี่ย!
                “แหมๆ ฮิบาริ เคียวยะคุงยังเลือดร้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนนะ” ร่างสูงตัวตนเรื่องยิ้มจนมองไม่เห็นนัยน์ตาสีไวโอเล็ตคู่นั้น แต่น้ำเสียงที่แม้จะฟังดูเป็นมิตร แต่กลับกวนประสาทในสายตาของใครหลายๆคน
                “เพราะฉะนั้นคุณก็เอามือออกไปสิครับ” ว่าแล้วก็หยิกมือที่ยุ่มย่ามอยู่แถวสะโพกซะจนยอมละไปแต่โดยดี
                “มุคุโร่คุง มันเจ็บไม่ใช่หรือ?” เบียคุรันลูบมือตัวเอง แต่สีหน้าและท่าทางนั่นออกแนวล้อเลียนมากกว่าที่จะน้อยใจ
                “เฮอะ..” ฮิบาริพ่นลมเสียงดัง “..หรืออยากตายก่อนถึงยอมปล่อยล่ะ”
                ที่ว่าออกไปเลยนี่หมายถึงมือหรอกหรือ...ทูน่าคิด
                “อย่าดีกว่า ถ้าอาละวาดในร้านเดี๋ยวเจ้านายตัวน้อยก็เดือดร้อนหรอก” หนุ่มผมขาวยิ้มเหี้ยม เขารู้จุดอ่อนของพวกนี้ดี ร้านกาแฟที่อยู่มาถึง10รุ่น ก็ต้องพบความตกต่ำเพราะพิษเศรษฐกิจบ้างเป็นเรื่องธรรมดา
                “ช่างหัวมันสิ” ดวงตาสีดำฉายแววมุ่งมั่นพร้อมจะหาเรื่อง สองมือยกทอนฟาคู่ใจขึ้นมาตั้งท่าเตรียมพร้อม
                ช่างหัวมันหัวเผือกเลยหรือครับ...T^T สึนะได้แต่ร้องไห้ในใจ
                “นี้แก! อย่าเสียมารยาทต่อรุ่นที่10 สิ!”โกคุเทระโวยลั่นมาจากเคาท์เตอร์เก็บเงิน ดีที่ตอนนี้ดึกจวนปิดร้าน ภายในร้านเลยไม่มีลูกค้าอยู่ ไม่งั้นนาย(ตัว)น้อยรุ่นที่10 คงเสียลูกค้าอีกแน่ๆ หลังจากที่สองคนนั่นอาละวาดคราวก่อน...เพื่อแย่งหนุ่ม(แต่บางทีก็ได้สาววายมาแทน) “นี่แก! ตัวต้นเรื่องพูดอะไรบ้างสิ”
                โกคุเทระชี้นิ้วไปยังตัวต้นเรื่องที่ว่า นั่งจิบกาแฟของเหลือจากลูกค้าผมขาวคนนั้นอย่างสบายใจ พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนทุกที “คึหึหึ น่าสนุกดีไม่ใช่หรือครับ?”
                “เจ้าหัวพืชไร่...แกกินอะไรอยู่?” ดวงตาสีดำขลับจ้องเขม็งไปยังมือเรียวที่ถือแก้วกาแฟค้างไว้
                ‘เจ้าหัวพืชไร่’ ไม่ตอบแต่ยิ้มเยาะและยกกาแฟถ้วยนั้นขึ้นดื่มจนหมดแก้ว ฮิบาริกำทอนฟาในมือแน่น พร้อมก่นด่าในใจ...ไอ้หมอนี่...จงใจสินะ
                “เห็นไหมๆ มุคุโร่คุงเขาเลือกฉันมากกว่า”
                จบประโยคกวนประสาท ฮิบาริ เคียวยะผู้ไม่เคยเกรงกลัวสายตาใคร ฉุดแขนร่างโปร่งที่นั่งสบายใจอยู่บนเก้าอี้ให้ลุกขึ้น ใช้แขนอีกข้างรั้งไว้ในอ้อมกอด มือข้างที่เคยใช้กระชากเปลี่ยนมาเชยคางมนขึ้น ดวงตาสีดำสบกับดวงตาสองสีของอีกฝ่าย
                “ต้องการแบบนี้ใช่ไหม?” ฮิบาริก้มลงบดเบียดริมฝีปากบางโดยไม่ทันตั้งตัว ทั้งร้านเงียบสนิทต่อการกระทำที่ไม่คาดคิดของผู้ชายคนนี้ แน่นอนรวมถึงมุคุโร่ด้วย ร่างสูงฉวยโอกาสที่คนในอ้อมกอดไม่ทันตั้งตัวแทรกลิ้นเข้าไปในโพลงปากที่เต็มไปด้วยรสกาแฟ
                อา...มอคค่า...
                เจ้าหัวพืชไร่ แกจะรู้ไหม? ว่าแกเหมือนมอคค่าจริงๆ โดยเฉพาะสีตาทั้งสองข้างของแก
                ...สีตาที่กลมกลืนกันสนิทอย่างลงตัวกับแกนั่น...เหมือนกาแฟที่ลงตัวกับชอคโกแลต
                ทั้งร้านเงียบสนิท เจ้าของดวงตาสีอเมทริสจับจ้องภาพนั้นไม่วางตา มือแกร่งคว้ามาชเมลโล่สีขาวที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมากิน ดวงตาสีดำเหลือบเห็นการกระทำนั้น ฮิบาริจึงปล่อยมุคุโร่ออกจากการเกาะกุม ร่างโปร่งหอบหายใจเล็กน้อยจากจูบที่ไม่ทันตั้งตัวเมื่อครู่
                “เล่นอะไรกันครับนี่?” มุคุโร่ว่า มือเรียวยกขึ้นมาผลักไสคนตรงหน้า...ต่อหน้าคนมากมายคุณยังกล้า นี่ถ้าอยู่กันสองต่อสองคง...
                “อยากทำตัวไร้ยางอายก่อนทำไม?”ดวงตาสีดำฉายแววโกรธเคือง สัปปะรดรู้ดีจากการกระทำนั่น...แบบนี้มันหึงกันชัดๆ ถึงจะหวังผลแบบนั้นไว้อยู่แล้วก็เถอะ แต่ไม่คิดว่าหมอนี่จะกล้าจูบเขาต่อหน้าคนอื่น ยิ่งต่อหน้าคุณเบียคุรันด้วยแล้ว...
                ข้อมือบางถูกกระชากอีกครั้ง แต่หาใช่คนเดิมไม่ เบียคุรันยิ้มเหมือนเช่นเคย แต่เป็นรอยยิ้มเหยียบเย็นที่ทำให้ตัวชา ดวงตาสีอเมทริสนั่นฉายแววไม่พอใจที่คงมีเพียงเขาที่สังเกตเห็น เขาพยายามที่จะสะบัดข้อมือออกแต่ไร้ผล และในชั่ววินาทีแห่งความพ่ายแพ้นั้น ชายหนุ่มผมขาวก็ก้มลงจูบแบบเดียวกับที่โดนฮิบาริทำเมื่อครู่ แต่ต่างกันที่คราวนี้มีมาชเมลโล่เข้ามาในปากด้วย
                จูบรสมาชเมลโล่ของแท้เลยสินะ...ถึงนึกขันอยู่แต่ดวงตาสองสีก็แลไปเห็นฮิบาริที่ยืนไม่พอใจอยู่ ทอนฟาที่กำลังฟาดเขามาที่ชายผมขาวนั่น! ร่างบางดิ้น พยายามเตือนอีกฝ่ายถึงภัยที่กำลังคืบคลาน แต่ดูเหมือนเบียคุรันจะไม่ใส่ใจ
                กริ๊ง...เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ประตูที่ถูกเปิดออกทำให้กริ่งที่แขวนไว้ส่งเสียงเช่นนั้นแต่เสียงกระดิ่งช่วยชีวิตหรือว่าสัญญาณมรณะถึงเจ้าของร้านตัวน้อยนั่นกันนะ?
                “เอ่อ...ร้านยังเปิดอยู่หรือเปล่าครับ?” เด็กหนุ่มผมน้ำตาลที่ก้าวเข้ามาในร้าน ทำเอาพนักงานทำอะไรไม่ถูก มัวแต่ยืนอึ้งกัน ก็เล่นมีลูกค้าตัวปัญหาจูบกับพนักงานในร้านต่อหน้าลูกค้าคนใหม่ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา ดวงตาสีมรกตมองเขามาอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรนัก
                “สุซาคุ...เกิดอะไรขึ้นหรอ?” เด็กหนุ่มอีกคนเอ่ยจากด้านหลังหนุ่มผมสีน้ำตาล ก่อนเหลือบไปเห็นชายสองคนที่กำลังจูบกันอยู่ในร้าน แถมคนหนึ่งยังเป็นพนักงานซะด้วย! ดวงตาสีงดงามคู่นั้นเฉมองไปทางอื่น ก่อนยิ้มแหยๆพร้อมกับเอ่ยขึ้น “พวกเราไม่กวนก็ได้ครับ”
                “ยินดีต้อนรับครับ เข้ามาก่อนสิ” ยามาโมโตะผู้กู้สถานการณ์ เดินไปดันหลังเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลให้เข้ามาในร้าน เด็กหนุ่มอีกคนถอนหายใจก่อนเดินตามเข้ามา...เดี๋ยวปั๊ด! ใช้กีอัสซะเลย!
                เบียคุรันจำใจถอนริมฝีปากออก เพราะโดนลูกค้ารายอื่นเข้ามาขัดจังหวะ ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากราวกับอยากซึมซับรสชาติให้นาน
ฮึ...มอคค่างั้นหรือ?
 “งั้นฉันไปก่อนดีกว่า ช่วยคิดตังค์ด้วย”
สิ้นเสียงโกคุเทระรีบวิ่งที่แคชเชียร์แบบไม่คิดชีวิต...ในที่สุดหนึ่งในตัวปัญหาก็จะไปแล้วสินะ
                ………………………..
                ภายในร้านเริ่มเงียบสนิทหลังแขวนป้ายปิดร้าน ลูกค้าสองคนสุดท้ายก็กลับไปแล้ว เหลือพนักงานบางส่วนต้องทำความสะอาดหลังเลิกงาน มุคุโร่ก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ดูเหมือนหลังจากเรื่องเมื่อครู่พนักงานในร้านก็เขม่นมองแปลกๆ โดยเฉพาะโกคุเทระ ส่วนฮิบารินั้นกลับไปเฝ้าอาคารเรียน(ทำไม?)
                ดวงตาสองสีจ้องมองยังถ้วย แก้ว และจานกระเบื้องที่อยู่ในอ่างล้าง สายน้ำจากก๊อกน้ำประปาไหลเทสาดลงบนถ้วยแก้วเหล่านั้น...แม้ในยามนี้เขาก็ยังรู้ตัวดีว่าทำอะไรอยู่ ตอนนั้นก็ด้วย
                มอคค่าคือกาแฟที่ผสมชอคโกแลตลงไป...มอคค่างั้นหรือ?
                “เอ่อ...มุคุโร่ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ทูน่าเรียก จะขัดใจเจ้าของร้านไม่ได้ เกิดโดนไล่ออกจากร้านคงไม่มีงานทำ กลายเป็นเด็กตกงานก็คงไม่ดี แถมนิสัยอย่างนี้หางานคงลำบากไม่น้อย
                “มีอะไรหรือครับ?” มุคุโร่ยิ้ม พลางวางจานที่ล้างอยู่ลง โกคุเทระยังคงจ้องเขม็งมาราวกับจะบอกว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับท่านรุ่นที่10 แกตายแน่!
                “คือ...มุคุโร่ นายเลิกล้อเล่นกับหัวใจคนอื่นได้แล้ว!” ดวงตากลมโตนั่นฉายแววมุ่งมั่น ร่างโปร่งหัวเราะชั่วร้ายแบบที่เคยทำทุกที
                “คึหึหึ...อย่าบอกนะครับว่าเจ้านายเองก็หลงเสน่ห์ผมเสียแล้ว”
 สึนะส่ายหน้ากับคำตอบนั่น
“ไม่ใช่...ฉันคิดว่าควรจบเรื่องนี้ซะที(ก่อนที่ยอดขายจะตกไปมากกว่านี้ ถึงจะเรียกสาววายได้ก็เถอะ)” สึนะว่า “เลิกทำให้คนอื่นเจ็บซะทีเถอะ สิ่งที่สำคัญคือความรู้สึกนาย สองคนนั่นเขาจริงจังกับนายมากนะ”
มือเรียวกำจานกระเบื้องในมือแน่น...ใช่ว่าเขาไม่รู้ตัวแต่ว่า...
“มอคค่า”
“เอ๋”
“ทั้งขมทั้งหวานไงครับ” มุคุโร่ว่า รอยยิ้มนั่นปิดซ่อนความจริงบางอย่างเอาไว้ สึนะเองก็ไม่คิดจะซักไซ้ไล่เรียงใดๆต่อ
ใช่...ทั้งหวานทั้งขมเหมือนช็อคโกแลตที่ใส่ลงไป นั่นคือความรักหรือเปล่านะ?
แม้จะแน่ใจ...
...แต่ความรู้สึกที่เรียกว่าความรักนั้น มอบให้ใครไป?
สายน้ำเย็นเฉียบที่ไหลลงบนฝ่ามือ แสดงให้เห็นว่าเขายังเป็นมนุษย์อยู่ ยังคงมีความรู้สึก หากเป็นเมื่อก่อนคงหลอกลวงด้วยความรู้สึกที่เรียกว่าความรักจากอีกฝ่าย แต่ตอนนี้บุคคลที่เคยเอาแต่หลอกลวงกลับตกอยู่ในวังวนแห่งความสับสน
ใครกันนะที่ได้หัวใจของเขาไป?
การไม่แน่ใจความรู้สึกเช่นนี้...อาจเป็นบาปที่เคยก่อไว้แต่ก่อนก็เป็นได้
และเพราะบาปเหล่านั้น มนุษย์ถึงวนเวียนในวัฏสงสาร
...................................
ดวงตาสีไวโอเล็ตถอดมองยังท้องฟ้ายามค่ำคืน อพาร์ตเมนท์สุดหรูหราประเมินราคาไม่ได้เป็นที่อยู่ของชายผู้นี้ ตึกสูงนี้ทำให้เห็นทิวทัศน์ได้ทั่วกรุงโตเกียว แต่บรรยากาศนั้นอึดอัดสมเป็นประเทศญี่ปุ่น มลพิษนั่นชวนให้อึดอัดจริงๆ หากไม่ใช่เพราะธุรกิจติดพัน คงไม่อยากอยู่หรอกประเทศมลพิษแบบนี้
เหนื่อยเหลือเกินบาปที่กระทำลงไปแลกกับเงินตราและอำนาจ
...อยากหนี ไปให้ไกลจากอำนาจที่ชวนหลงใหล...
แต่ต้องไปพร้อมกับเธอเท่านั้น...มุคุโร่คุง
ดวงตาสองสีที่ไม่กลมกลืนกัน...ไม่เหมือนมอคค่าหรอกนะ เพราะมอคค่านั้นปรุงมาจากกาแฟและชอคโกแลตอย่างลงตัว แต่ความไม่ลงตัวของเธอนี่แหละ ที่ทำให้ฉันหลงใหล
ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าฮิบาริ เคียวยะคิดอย่างไรกับเธอ แต่มอคค่านั่นไม่เหมาะกับเธอเลยรู้ไหม?
...สิ่งที่เหมาะกับเธอที่สุดคือฉัน...
ตอนที่เจอเธอครั้งแรกที่ร้านกาแฟร้านนั้น ฉันก็รู้แล้วว่า ฉันได้พบคน...คนที่อยากจะพาไปด้วย ไปยังที่ๆห่างไกลจากอำนาจ เงินตรา อำนาจพิศวงที่ลองสัมผัสครั้งหนึ่งแล้วก็มิอาจปล่อยให้หลุดมือไปได้...ใช่นั่นรวมถึงตัวเธอด้วย...ไปด้วยกันเถอะ...ไปอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้ หนีจากความลุ่มหลงเหล่านั้น ถ้าจำเป็นต้องใช้กำลังก็จะทำ
...เพราะมุคุโร่คุง น่ารักเหลือเกิน...
เบียคุรันหยิบมาชเมลโล่ในจานขึ้นมาทาน ก่อนจะหวนนึกถึงเรื่องที่ร้านกาแฟที่เขาพึ่งจากมาเมื่อครู่
...มอคค่างั้นหรือ?...
“ไม่เหมาะกับเธอหรอกนะ มุคุโร่คุง”
มาชเมลโลหรือของหวานยังเหมาะกับเธอมากกว่า
 “สักวันเธอต้องยอมรับฉัน ทั้งตัวและหัวใจ”
 
                END
                HeartAmiss
                2/08/2009
 
                ว่าแต่สุกับลู่โผล่มาได้ไงนี่ >.<

ผลงานทั้งหมด ของ HeartAmiss

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

6 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2554 / 23:37
    อึ๊กก ไรเตอร์ สุดยอดมากกกกกก
    สนุกมากกก รักจัง 1006918 5555 บันซายยย

    #6
    0
  2. วันที่ 28 ตุลาคม 2554 / 12:29
    สุกับลู่เปิดประตูไปไหนก็ได้มาที่ฟิค1006918 - - // โดนเตะดับ


    สนุกดีจ้า ^w^

    #5
    0
  3. วันที่ 29 เมษายน 2554 / 12:47
    น่าร๊ากกก!!  1006918 สุดยอด!! all69 บันไซ!!

    แต่จะว่าไปสุซาคุกับลูลูซมาได้ไง ช่างเถอะมันเข้ากันดีก็แล้วกัน ตลก เฮฮา

    สุดยอด!! ถูกใจสาววายจริงๆ

    #4
    0
  4. วันที่ 3 กันยายน 2553 / 21:12
    แต่งอีกๆ >U< สนุกมาเลยค่าชอบคู่นี้อ่ะ
    #3
    0
  5. วันที่ 19 มีนาคม 2553 / 18:01
    น่ารักจริงๆ
    แอบเซอร์วิส10069หรือเปล่าเนี่ย
    ความจริงเซอร์วิสหมดเลยสินะ
    ว่าแต่สุกับลู่...
    นัยน์ตาสีเขียวกับผมสีน้ำตาล เล่นเอางงเลยนะเนี่ย
    #2
    0
  6. วันที่ 14 มีนาคม 2553 / 10:33
    สิ่งที่เหมาะกับเธอที่สุดคือฉัน

    คิคิ ไม่ดูเอาแต่ใจตัวเลยนะเนี่ยย
    #1
    0