[Preyta] เกมนี้พี่ขอเป็นเทพ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 2,225 Views

  • 32 Comments

  • 247 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    48

    Overall
    2,225

ตอนที่ 9 : [Preyta] Chapter : 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 370
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

    Chapter [8]

.

.

.

          มากสุดเท่าไหร่?

 

          “ไม่จำกัดค่ะเธอกล่าวพร้อมกับกระตุกหน้าทีหนึ่งเพราะลางสังหรณ์แปลกๆ

 

           ซุบซิบ ซุบซิบ ไคท์พลันกล่าวขึ้นข้างๆหูของพนักงานเคาน์เตอร์อย่างแผ่วเบา

 

          “อะไรนะคะ!?” แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยอยากจะปิดบังซักเท่าไหร่นัก

 

          “เอาน่า...เอาเป็นว่าชั้นพูดจริงละกัน” ไคท์พลันกล่าวตำหนิเธอในที่สุด ก่อนที่พนักงานอีกคนจะพาไคท์ไปที่ห้องของแขกพิเศษ

 

          ผ่านไป 5 นาที

 

          แอ๊ด เสียงของประตูในห้องที่ไคท์อยู่พลันเกิดขึ้น พร้อมกับชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์เดินเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย ต่างจากรูปลักษณ์ของเขาลิบลับ

 

          “ขออภัยท่านนักผจญภัยไคท์ กระผม ชาลี เป็นมาสเตอร์ของกิลด์ประจำเมืองชาร์ฟแห่งนี้ ยินดีที่ได้รู้จัก” ชายร่างท้วมกล่าวขึ้นอย่างนอบน้อมพลางส่งสายตาให้พนักงานในห้องออกไปให้หมด เหลือเพียงแค่เขา กับ ชายหนุ่มตรงหน้า

 

          “สวัสดีผมไคท์ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน”

 

          “สวัสดีครับคุณไคท์ เอาล่ะ ไหนคุณไคท์ลองบอกมาหน่อยสิครับว่าต้องการขายอะไร?

 

          “หนังสลาเมนเดอร์ 1566 ชิ้น เนื้อสลาเมนเดอร์ 1412 ชิ้น เกร็ดสลาเมนเดอร์อีก 560 ชิ้น ตีราคาให้ผมที” ไคท์กล่าวพลางหยิบน้ำชารสเลิศขึ้นมาจิบ ทิ้งไว้เพียงสีหน้าตะลึงจากชายตัวกลมตรงหน้า

 

          “หรือว่า คุณไคท์คือคนที่จัดการกองทัพสลาเมนเดอร์ในป่าทางทิศตะวันออก?” ชาลีกล่าวขึ้นพลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างไม่อยากจะเชื่อ

 

          “โอ๊ะ! ใช่แล้วครับ นี่คุณรู้ด้วยหรอเนี่ย?” ไคท์พลันกล่าวถามเชิงสงสัย

 

          “ใช่แล้วล่ะครับ เมื่อ 4 ชั่วโมงก่อนมีรายงานมาว่าฝูงสลาเมนเดอร์กว่าพันชีวิตได้หายไปอย่างไร้ร่องรอย และมีทีมสังเกตเห็นชายในชุดขาวอยู่บริเวณนั้น พวกเราเลยคิดว่าน่าจะเป็นนักผจญภัยของแฟมิลี่ใหญ่ๆซักที่น่ะครับ แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นคุณไคท์ไปได้”

 

          “มีทีมสังเกตการณ์? แสดงว่าพวกคุณต้องเตรียมการอะไรไว้งั้นสินะ?” ไคท์พลันกล่าวถามขึ้นมาหลังจากจับสังเกตเรื่องนี้ขึ้นมาได้

 

          “ใช่แล้วล่ะครับ ทางกิลด์ของเราได้รับข่าวมาว่าฝูงกองทัพสลาเมนเดอร์ได้สุมกำลังเพื่อบุกมาโจมตีเมืองนี้โดยการนำทัพของจอมมาร ทำให้กระผมต้องเที่ยวตระเวนไปทั่วทวีปนี้เพื่อขอความช่วยเหลือจากอาณาจักรอื่นๆ ผมเลยได้ตัวนักผจญภัยระดับ A มา 2 คน B 35 คน และ C 200 คน แต่จู่ๆฝูงสลาเมนเดอร์กลับหายไปเลยยกเลิกภารกิจไปน่ะครับ”

 

          “จอมมาร?” ไคท์พลันถามขึ้นมาโดยไม่สนใจเนื้อเรื่องที่ชาลีพูดมาเมื่อครู่เลยซักนิด

 

          “ท่านไคท์คงจะเป็นผู้เล่นใหม่คนสุดท้ายสินะครับ งั้นเพื่อเป็นการตอบแทนผมจะอธิบายเรื่องจอมมารให้ก็แล้วกันนะครับ”

 

          “อืม ขอบคุณ”

 

          “จอมมารนั้นเป็นสิ่งที่ท่านไกอาได้ให้กำเนิดขึ้นมาพร้อมกับมนุษย์เพื่อผลักดันให้ทั้งสองสายพันธุ์มีคู่แข่งในการสร้างอารยะธรรมขึ้นมา จอมมารนั้นมีอยู่ประจำทุกทวีปจำมารของทวีปแห่งนี้ก็คือ คีรอสจอมมารนักวางแผนและอีกสามทวีปได้แก่ โอเมนจอมมารแห่งเทพสงคราม เซฟีร่าจอมมารแห่งความลุ่มหลง โอเอซิสจอมมารผู้กระหายเลือด”

 

          “ตอนนี้จอมมารคีรอสกำลังถูกผู้เล่นชั้นแนวหน้าจากทวีปแห่งนี้อย่างท่าน ตะวันโอกษัตริย์เมือง ตะวันโอ กำลังขับสู้ต้านกำลังกันอยู่ครับ”

 

          “ผู้เล่นสินะ อุ๊ฟ! ตะวันโอ ชื่อโคตรได้” ไคท์พลันกล่าวออกมาอย่างมีอารมณ์ขัน ส่วนเรื่องที่มีผู้เล่นที่ขึ้นเป็นกษัตริย์นั้นถือว่าไม่แปลกสำหรับเขา เพราะยังไงเกมนี้ก็เปิดมาแล้วกว่า 5 ปีหรือ 20 ปีในเกม ไม่แน่คนที่ชื่อตะวันโออาจจะเลเวลเต็มจำกัดของเกมแล้วก็เป็นได้

 

          “ครับ?” ชาลีที่เห็นท่าทีของไคท์ก็พลันเกิดอาการงงงันขึ้นมา

 

          “ไม่มีอะไรหรอก แล้วเอาไงล่ะ? ตกลงผมจะขายได้รึเปล่าครับเนี่ย?” ไคท์พลันกล่าวเปลี่ยนเรื่องขึ้นมา

 

          “คะ ครับๆ ขอเวลาซักครู่นะครับ เชิญโอนสินค้ามาทางนี้ได้เลยครับ” ชาลีกล่าวขึ้นพลางสอนวิธีการโอนสินค้าให้อีกฝ่าย

 

          โห...สดวกแฮะ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลับใครโกงแล้วสิไคท์พลันกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น เพราะระบบการโอนของนั้นมันถือเป็นตัวแก้ปัญหาการโกงระหว่างผู้เล่นเป็นอย่างดีเลยก็ว่าได้

 

          เริ่มด้วยการกำหนดราคาขายไอเทมต่อชิ้นและส่งจำนวนที่จะขายไปให้ผู้รับ แล้วหลังจากนั้นก็รอให้ผู้รับกดซื้อ หากเงินไม่พอของก็จะเด้งกลับมา แต่ถ้าเงินครบจำนวน การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ก็เสร็จสิ้น!

 

          คุณได้ขายหนังสลาเมนเดอร์ 1566 ชิ้น เนื้อสลาเมนเดอร์ 1412 ชิ้น เกร็ดสลาเมนเดอร์อีก 560 ชิ้น ราคารวมทั้งหมด 1,260,100 เพรตา

 

          ยอดเงินในกระเป๋าสตางค์ของคุณตอนนี้มีอยู่ 1,320,300 เพรตา

 

          “อ๊า...มันมาอีกแล้ว ความรู้สึกนี้มัน ความรู้สึกของคนมีสตางค์” ชายหนุ่มพลันกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงชวยหมั่นไส้ ก่อนที่เขาจะหันมามองหน้าชาลี

 

           “อะแฮ่ม! คุณชาลีครับ คุณพอจะมีแหล่งข้อมูลดีๆแนะนำให้ได้ไหมครับ?” ไคท์พลันกล่าวขึ้นมาอย่างทีเล่นทีจริง เขาเพียงอยากทำตัวเหมือนพระเอกในอนิเมะดังๆเพียงเท่านั้น ไม่มีจุดประสงค์อะไรด้วยซ้ำ

 

           “หืม...? คุณไคท์ไม่รู้หรอกหรอครับว่าที่นี่เป็นแหล่งสืบข้อมูลและขายข้อมูลประจำเมือง ถ้าคุณไคท์อยากทราบเบาะแสเรื่องอะไรก็บอกมาทางกิลด์ได้เลยนะครับ เดี๋ยวกระผมจะมาเป็นคนแนะนำให้เลยครับ” ชาลีพูดออกมาด้วยท่าทีประจบประแจง เพราะยังไงบุคคลตรงหน้าของเขาคือคนที่จัดการกองทัพที่แม้แต่ปาร์ตี้ของนักผจญภัยระดับ B ยังไม่อาจจะรู้ได้เลยว่าจะต้านได้รึเปล่า

 

           “อืม...” ไคท์พลันครุ่นคิดขึ้นมาอย่างยากลำบาก เพราะเขายังไม่ได้เตรียมคำถามมาเลยซักอย่าง ก่อนที่สมองอันแสนจะอัจฉริยะของเขาจะคิดขึ้นมาได้

 

          “ข้อมูลของเมล็ดทอแสงจันทรา พอมีข้อมูลไหม?” ไคท์พลันกล่าวขึ้นมาอย่างไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก แต่ปฏิกิรินาของ NPC ตรงหน้าของเขากลับตรงกันข้าม

 

          “เมล็ดทอแสงจันทรา! คุณไคท์รู้จักด้วยหรอครับ?

 

           “อืม...ผมอยากรู้ข้อมูลน่ะ แบบ เอ่อ คุณสมบัติของมันอะไรแบบนี้” ไคท์พลันรู้สึกทะแม่งๆเลยพลันถามคำถามออกไปอย่างกำกวม

 

           “ต้องขออภัยคุณไคท์ด้วยครับ ข้อมูลนี้เป็นข้อมูลระดับ 7 กิลด์ชั้นกลางอย่างกิลด์เมืองชาร์ฟไม่อาจจะสามารถหาข้อมูลที่เเน่ชัดมาได้ แต่ผมก็ได้ยินเรื่องเล่ามาบ้างนะครับ”

 

           “เรื่องเล่าก็ได้ครับ ผมอยากลองฟัง” ไคท์พลันกล่าวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น

 

          “ว่ากันว่าเมล็ดทอแสงจันทรานั้นได้รับมาจากพระกรุณาของท่านไกอา พระเจ้าผู้สร้างโลกนี้ขึ้นมา และได้ให้สืบทอดต่อตระกูลตระกูลหหนึ่งของเผ่ามนุษย์เอาไว้ ต่อมาจึงได้สืบทอดมาจนถึงปัจจุบันนี้ ว่ากันว่าแม่มดผู้ถูกเนรเทศคือผู้ที่ถือครองเมล็ดพันธุ์อยู่ในตอนนี้”

 

          “ตามที่เรื่องเล่าได้บอกไว้ เมล็ดพันธุ์นี้จะทำให้พื้นที่ที่ปลูกเมล็ดพันธุ์ขึ้นมาเจริญสมบูรณ์อย่างท่วมท้นไปได้นานกว่า หมื่นๆ ปี ถึงคราวแล้ง ฝนก็จะตกลงมาเอง ถึงคราวเกิดภัยพิบัติ สภาพอากาศก็จะเปลี่ยนและปรับให้มันสลายหายไปโดยอัตโนมัติ แต่ที่น่าจะเหลือเชื่อที่สุดก็คือ ผู้ที่เป็นคนปลูกขึ้นมาจะได้รับสืบทอดเจตนารมณ์จากท่านเทพธิดา ไลลาเทพผู้ให้กำเนิดธรรมชาติและพืชพันธุ์ให้แก่โลกใบนี้และยังเป็นน้องสาวของท่านไกอา พระเจ้าผู้สร้างโลกใบนี้ขึ้นมา”

 

          สุดยอด!’ เพียงคำอุทานคำเดียวในใจของชายหนุ่มก็ทำให้เลือดเนื้อของเขาเต้นระส่ายอย่างซุกซน ขนของเขาลุกชันขึ้นมาด้วยความตื่นเต้นเหลือล้น เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเนื้อเรื่องของเกมจะเข้มข้นและมีประวัติที่น่าสนใจขนาดนี้

 

          “ขอบคุณสำหรับข้อมูลนะครับ! แล้วที่บอกว่าระดับ 7 เนี่ยมันยังไงหรอครับ?” ไคท์พลันกล่าวถามขึ้นมาอย่างสงสัย

 

          “ระดับรองมาจากระดับสูงสุดไงล่ะระดับสูงสุดคือระดับ 8 แค่เศษเสี้ยวของข้อมูลระดับนี้ก็ปาไปหลายล้านเพรตาแล้วนะ”

 

          “เอ๋...แล้วผมต้องจ่ายไหมเนี่ย?” ไคท์กล่าวอย่างตกใจ เพียงแค่เศษเสี้ยวของข้อมูลก็ปาไปล้านเพรตาแล้วหรอเนี่ย?’ เขาได้แต่ขบคิดอยู่ในใจ

 

          “เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงครับ ถือซะว่าเป็นสิ่งตอบแทนที่คุณได้ช่วยเมืองเอาไว้แล้วกันนะครับ” ชาลีกล่าวอย่างนับถือและถึงแม้ว่าเขาจะข้องใจที่ไคท์เป็นฮีลเลอร์ก็เถอะ แต่ไอเทมที่ไคท์นำมาขายนั้นไม่อาจละเลยได้อย่างแน่นอน

 

          “งั้นผมขอตัวนะ” ชายหนุ่มกล่าวพลางทำท่าจะลุกออกไป

 

          “เดี๋ยวก่อนครับคุณไคท์!” ชาลีรีบกล่าวทักไคท์ทันทีหลังจากที่เขาทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้

 

          “นี่คือตราเลื่อนระดับครับ กรณีของคุณไคท์เป็นกรณีพิเศษสามารถเลื่อนขึ้นเป็นระดับ B ได้ทันที” ชายร่างกลมกล่าวพลางหยิบยื่นมันให้แก่ชายหนุ่มตรงหน้า

 

          “ขอบคุณครับ” ไคท์พูดพลางรับมาอย่างนอบน้อม ก่อนที่เขาจะเดินออกไปในที่สุด

 

          และเขาก็มาปรากฏอยู่ที่โรงแรม จันทราที่เก่าที่เดิมดังเช่นเมื่อวาน เขาไม่รอช้ารีบมุ่งหน้าสู่ห้องนอนและเขาก็เลือกที่จะอยู่ในท่านอนของในเกมและกดล็อกเอาท์ในที่สุด

 

          ..........

 

          ‘21.11 น.

         

          “หาว...ถึงเวลานอนทั้งในเกมทั้งในชีวิตจริงเลยแฮะ” ชายหนุ่มกล่าวออกมาหลังจากที่เลิกเล่นเกม ก่อนที่เขาจะลุกไปแปรงฟันและกลับมานอนหลับในที่สุด

 

          ถึงปกติเขาจะนอนดึกกว่านี้หลายชั่วโมง แต่วันพรุ่งนี้เป็นวันที่สำคัญสำหรับเขาเป็นอย่างมาก เพราะพรุ่งนี้เขาจะต้องเข้าสอนในช่วงบ่าย เขาเลยต้องเตรียมตัวไม่น้อยสำหรับวันพรุ่งนี้

 

          6.30 น.

 

          กริ๊ง กริ๊ง! เสียงของนาฬิกาปลุกเช่นเคยเมื่อชายหนุ่มเหลือบไปมองเวลาก็เขาก็ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเป็นชุดวอร์มสำหรับออกกำลังกาย

 

          เนื่องจากอาชีพเปลี่ยน ตารางเวลาของเขาก็พลันเปลี่ยนตาม ช่วงเช้าสำหรับเขาในครั้นอดีตคือแปดโมงและต้องเข้าออฟฟิศก่อนเก้าโมง จากนั้นก็ทำงานจนเสร็จห้าทุ่มบ้าง เที่ยงคืนบ้าง และก็กลับมาที่บ้านและก็หลับไปในที่สุด ตารางเวลาของเขาวนลูปอยู่อย่างนี้จนใครเขารู้ก็ต้องรู้สึกสงสาร ต่างจากตอนนี้

 

        ตื่นเช้าอย่างสดชื่น ออกกำลังกายอย่างแข็งขันในช่วงเช้ามืด หลังจากนั้นก็ว่างเสียส่วนมาก จะมีบ้างแค่บางวันที่มีสอน เขามีเวลาทำอะไรอีกมากในระยะเวลาหนึ่งวัน หรือจะให้พูดคือมากกว่าแต่ก่อนเกือบ 4 เท่าเลยก็ว่าได้

 

          “ต้องตัดผมแล้วสิ ขืนอาจารย์ผมเผ้าปิดหน้าปิดตาแบบนี้เดี๋ยวเสียภาพลักษณ์แย่” เขากล่าวพลางเดินออกจากบ้านพร้อมกับชุดออกกำลังกายเต็มรูปแบบ

 

          7.30 น.

 

          “อ๊า...ความรู้สึกอิสระนี่มันฟินจังเลยน้า...” เขากล่าวพลางเดินเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเป็นชุดเล่นสีดำกางเกงขายาว

 

          ..........

 

          “อาเจ้! ขอทรงอปป้าหล่อๆให้หน่อย” เขากล่าวขึ้น ณ ร้านตัดผมในรั้วมหาลัย

 

          “ได้เลยเดี๋ยวเจ้จัดให้”

 

          8.30 น.

 

          “นี่ๆ ดูคนนั้นสิ หล่อมากอะแก”

 

          “ไหนๆ ใครอ่ะ? ไม่คุ้นหน้าเลยนะ อายุก็เท่าๆกับพวกเรานี่นา”

 

          “แล้วทำไมเขาไม่ใส่ชุดนักศึกษาล่ะ? แปลกแฮะ”

 

          “หูย...ดูสิ หุ่นอย่างดาราเกาหลีเลยอ่ะ”

 

          เหล่าหญิงสาวต่างก็พากันหันมามองชายหนุ่ม ซึ่งชายหนุ่มไม่รู้ตัวซักนิด ไม่รู้แม้กระทั่งหน้าตาตัวเองเป็นยังไงกันแน่ เขาแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่า หล่อกับ ไม่หล่อนั้นมันเป็นยังไงสำหรับหน้าตาของเขา 

 

          “ผัดไทยจานหนึ่งครับ” เขาสั่งอาหารจานโปรดที่ห้างภายในรั้วมหาลัย ก่อนที่เขาจะเริ่มสวาปามมันในเวลาต่อมา

 

          9.00 น.

 

          ชายหนุ่มเดินชมมหาลัยไปเรื่อยๆอย่างไม่เร่งรีบ ถึงแม้ในใจจะอยากเล่นเกมเท่าไหร่ แต่เขาก็ต้องหยุดความคิดนั้น เมื่อความตื่นเต้นเข้าครอบงำ ชั้นควรทำตัวยังไงดีนะ

 

          ..........

 

          “สวัสดีทุกๆคน ผมไคท์ จะมาเป็นอาจารย์สอนเคมีในวันนี้”

 

          “ไม่สิมันดูเชยไป”

 

          “โย่ เอวรี่วัน มายเนมไคท์ ทูเดย์...”

 

          “โอ๊ย...น่าอายเกินไปไม่เอาๆ”

 

          “อะแฮ่ม สวัสดีนักเรียนที่น่ารักทุกท่าน กระผม ไคท์ อาจารย์สอนเคมีในคาบบ่ายนี้ ขอฝากตัวด้วยแล้วกัน”

 

          “แบบนี้น่าจะโอเคนะ”

 

          เขาคนนั้นมิใช่ใครอื่น ไคท์ที่ตื่นเต้นจนเกินเหตุการสอนในคาบแรก  จึงเดินเข้าไปที่หน้ากระจก และก็ทำอย่างที่กล่าวมาข้างต้น ก่อนที่เขาจะอาบน้ำอีกหนึ่งรอบและแต่งกายด้วยชุดสุภาพตามหลักอาจารย์ทั่วไป หลังจากเตรียมตัวเสร็จ เขาก็ได้เดินออกจากบ้านด้วยท่าทีที่ต่างจากอยู่ในบ้านลิบลับด้วยคติที่ว่า นิ่งๆไว้จึงทำให้เขารอดมาได้จนถึงทุกวันนี้

 

          “เวรล่ะ ลืมล็อกบ้าน” เขากล่าวขึ้นหลังจากที่ออกมาจากบ้านได้ไม่นาน เขาเลยต้องเดินกลับไปในที่สุด

 

          13.30 น.

 

          ตึก ตึก ตึก เสียงของฝีเท้าที่ย่ำพื้นมาหยุดที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ทำให้เหล่านักศึกษาที่อยู่ด้านในต่างพากันเงียบปากกันโดยพลัน ก่อนที่จะมีเสียงเปิดประตูเข้ามา

 

          ปึง! เสียงของประตูกระทบเข้ากับฝาผนัง ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินเข้ามา เขาสำรวจภายในห้องเรียนเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะเดินไปข้างหน้าห้องเรียน

 

          ห้องเรียนนั้นเป็นเหมือนกับมหาลัยทั่วไป ที่นั่งของนักศึกษาจะอยู่เรียงกันแบบขั้นบันได  กระดานเป็นแบบอิเล็กทรอนิกส์หน้าจอ LED ขนาดกว้าง 4 เมตรสูง 2 เมตรตั้งติดกับฝนังหน้าห้องเรียน ภายในห้องมีนักศึกษารวมกันอยู่ 120 คนไม่ขาดเกิน หลังจากที่เช็คตารางชื่อไคท์ก็ไม่รอช้า

 

          แก็ก แก็ก เสียงของปากกาอิเล็กทรอนิกส์ขีดเขียนไปที่กระดาน LED ขนาดใหญ่ด้วยคำว่า ไคท์ ภาคิน คาร์เตอร์ก่อนที่ชายหนุ่มจะตะโกนออกมาเสียงดัง

 

          “เอาล่ะทุกคน อาจารย์ประจำของพวกคุณคงบอกไว้ล่วงหน้าแล้วว่าคาบนี้ผมจะมาสอน ผมไคท์ ภาคิน คาร์เตอร์ เป็นลูกครึ่งไทย อังกฤษ จะมาสอนในภาควิชาเคมีในวันนี้ ขอฝากตัวด้วย” เขากล่าวพลางอ่านไปที่บทเรียนที่อาจารย์คนก่อนได้เช็คเอาไว้

 

          ฮือ ฮา! เสียงของเหล่านักเรียนในห้องต่างก็ดังขึ้นระนาว ถึงพวกเขาจะรู้แล้วว่าจะมีอาจารย์มาสอบแทนจะอายุน้อยก็เถอะ แต่นี่มันน้อยเกินไป จากที่ดูด้วยสายตาแล้วใครก็ดูออกว่าอายุไม่น่าจะเกิน 20 ทำให้เหล่านักศึกษาในห้องต่างก็ต้องกระซิบกระซาบกันอย่างช่วยไม่ได้

 

          “เงียบ!” ไคท์กล่าวขึ้นหลังจากที่เขาทบทวนบทสอนในคาบนี้เสร็จ

 

          “พวกคุณสงสัยอะไรให้ยกมือถาม โตๆกันแล้วรู้จักเคารพคนอื่นซะบ้าง ผมให้เวลาแค่ 5 นาทีสำหรับคำถาม” เขากล่าวขึ้นด้วยสีหน้าเข้มเชิงดุแต่ในใจเขากลับหวั่นไหวเป็นอย่างมาก ขอโทษนะทุกคน อย่ามาหาเรื่องกันเลยนะ นี่ชั้นพูดอะไรไปวะเนี่ย...

 

          ทั้งห้องต่างก็เงียบงัน ก่อนที่พวกเขาซักคนจะกล่าวขึ้นกลบเกลื่อนบรรยากาศอันน่ากดดันนี้

 

          “อาจารย์อายุเท่าไหร่แล้วครับ?

 

          “19 ปีเต็มเดือนที่แล้ว”

 

          “ทำยังไงให้ได้เป็นอาจารย์หรอคะ?

 

           “อืม...ผมก็ไม่รู้แฮะ แต่ที่ผมได้เป็นอาจารย์ก็เพราะทำได้คะแนนได้สอบเยอะน่ะ”

 

           “สอบ?” นักเรียนต่างก็พากันตะโกนออกมาเป็นเสียงเดียวกัน ไม่แปลกที่ทุกคนตกใจ เพราะมหาวิทยาลัยนี้เป็นที่รู้กันดีว่าอาจารย์ทุกคนล้วนแต่เป็นบุคคลชั้นนำของประเทศที่ผ่านการเชื้อเชิญมาเท่านั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าจะมีการคัดเลือกอาจารย์ด้วยการสอบเข้า

 

          “เอ่อ...วิชาที่อาจารย์สอบได้คะแนนเยอะสุด ได้เท่าไหร่หรอคะ?” หญิงสาวกล่าวถามคำถามที่ทุกคนต่างก็อยากจะรู้

 

          “210” อาจารย์หนุ่มตอบสั้นๆ

 

          ความเงียบเข้าครอบงำไปทั่วทั้งห้อง ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าอาจารย์หนุ่มคนนี้คะแนนสอบจะ ธรรมดาขนาดนี้คะแนนแค่นี้นักศึกษาบางคนก็ทำได้ แต่ทุกคนก็ตั้งผงะไปเมื่อได้ยินคำตอบที่ตามมา

 

          “ผมได้ 210 ทุกวิชาน่ะ”

 

          “หา...?” คำอุทานเดียวทั้งห้องโถงทำเอาไคท์เริ่มรู้สึกเขินขึ้นมา

 

          “เอาล่ะๆ ครบ 5 นาทีแล้ว เรามาทบทวนเรื่องนี้กันก่อน...”

 

          ..........

 

          Game Start!

 

          [Game will start in]

          5…

          4…

          3…

          2…

          1…

          [Game Start!]

 

          “กลับมาแล้วพะยะค่ะ” ชายหนุ่มกล่าวขึ้นอย่างสดชื้นหลังจากที่เขาตื่นขึ้นมาจากการออฟไลน์อยู่หลายชั่วยาม

    [To be continue]

.

.

.

 

สเตตัสของพระเอกตอนนี้

====================

ชื่อ    :   ไคท์

Lv    :   40

HP   :   6100/6100 

MP  :   3600/3600

อาชีพหลัก    :   บัฟฮีลเลอร์

อาชีพรอง     :   ไม่มี

สกิลติดตัว    :   ไม่มี

สกิลพิเศษ     :   สกิลตระกูลดีฟอร์ด 5 เล่ม

พลังโจมตี    :    170

พลังเวทย์     :    1920 + (999) (1800)

ความแรงของธาตุแสงเพิ่มขึ้น 20%

ดูดเลือด 2%

เพิ่มความเร็วโจมตี 30

พลังป้องกัน :   964 + (888) + (1800)

ต้านธาตุไฟและน้ำ 30%

ต้านธาตุมืดและแสง 20%

ต้านธาตุลมและดิน 10%

ต้านธาตุมืด 60%

เพิ่มต้านสถานะผิดปกติทุกชนิด 30%

เพิ่มต้านธาตุทุกชนิด 30%

ความเร็ว   :   562 (177)

ความเร็วเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

โชค   :   450                           

====================


***************************

น้ำครึ่งเนื้อครึ่งมันคือสไตล์...


ช่วงเมื่อไรท์เหงา


ไคท์ : ที่พวกเธอสอบได้น้อยเนี่ยมันมีเหตุผลอยู่นะ

นักศึกษา : ทำไมล่ะครับ/ค่ะ?

ไคท์ : งั้นครูขอถามหน่อยพวกเธอเคยเห็นรอยหยักในสมองของตัวเองไหม?

นักศึกษา : ไม่เคยครับ/ค่ะ

 ไคท์ : เเล้วพวกเธอเคยสัมผัสสมองของตัวเองรึเปล่า?

นักศึกษา : ไม่เคยครับ/ค่ะ

ไคท์ : นั่นก็เเสดงให้เห็นเเล้วว่าพวกคุณไม่มีสมองไงล่ะ

ไรท์ : สวย!!

 

         

 

 

 

         

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #24 0892648312 (@0892648312) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 16:55
    มันสุดๆ
    #24
    1
    • #24-1 Godlike.... (@heart4410) (จากตอนที่ 9)
      2 เมษายน 2562 / 00:46
      สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้
      ไคท์ : ต้องให้รีดบอกป่ะ?
      #24-1