ฺฺBLACK ROSE II หัวใจรักต้องมนตรา ( ริชาด )

ตอนที่ 4 : บทที่ 3 - ตามล่า! ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ม.ค. 61














เม้นๆ  เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^_^







บทที่ 3

ตามล่า!

 

 

 

“เข้าไป!

                ริชาดผลักร่างบางเข้ามาภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง ปลายฟ้าที่กำลังนั่งรวบรวมสมาธิเพื่อรักษาพลังธาตุของตนอยู่นั้นตกใจไม่น้อยที่เห็นชายหนุ่มพาใครบางคนเข้ามาด้วย ราชินีลุกขึ้นยืนมองใบหน้าหวาดกลัวของคนที่ถูกมัดมือด้วยเชือกมนตรา

          “เธอเป็นใคร?” เสียงหวานถามชายหนุ่ม

          “มนุษย์ผู้นี้เป็นคนเอามรกตจันทราไป” เสียงเข้มตอบ ดวงตาวาวโรจน์จ้องมองใบหน้ามนไม่วาง

          “พูดเรื่องบ้าอะไรกัน ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น มรกตจันทราบ้าบออะไร ไม่รู้เรื่อง” หญิงสาวผู้น่าสงสารพูดทั้งน้ำตา เจ็บผิวแสบกายไปหมดกับเชือกที่เขาเอามารัดตัวเธอไว้

          “ปล่อยเธอก่อนได้ไหม?” ปลายฟ้าพูด รู้สึกเห็นใจ

          “ฉันจะปล่อยก็ต่อเมื่อยัยนี่ยอมพูดความจริงว่ามรกตจันทราอยู่ที่ไหน” ริชาดไม่ยอมทำตาม

          “จะให้พูดอะไร ก็บอกแล้วว่าไม่รู้จักมรกตจันทรา” ลานนาตะคอกใส่ เวลานี้ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น

          “ถ้าไม่รู้จักแล้วกลิ่นของมันจะอยู่ที่นั่นได้ยังไง” ริชาดส่งกระเป๋าสะพายเก่าๆ ของหญิงสาวให้กับปลายฟ้า

          “อะไร?” ปลายฟ้าไม่เข้าใจ

          “กลิ่นของมรกตจันทราติดอยู่ที่กระเป๋าใบนี้ หมายความว่ามันเคยอยู่ในนี้มาก่อน” ริชาดอธิบาย

          “ฉันพูดความจริงนะ คุณคะ ฉันไม่รู้จักของที่พวกคุณกำลังตามหากันจริงๆ นะคะ ไม่เคยได้สัมผัส แม้แต่ชื่อก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน คุณเชื่อฉันนะคะ ฉันพูดความจริง เชื่อฉันนะคะ” ลานนาบอกเสียงสั่น อยากเป็นอิสระเต็มที

          ปลายฟ้าใช้ดวงตาที่มีพลังอำนาจจ้องมองสบกับนัยน์ตาหวาดหวั่นของสาวน้อย ราชินีผู้สง่างามไม่พบความโป้ปดในแววตาคู่นั้น สิ่งเดียวที่เธอเห็นก็คือความหวาดกลัวในแบบฉบับของมนุษย์ตนหนึ่ง และยิ่งมองเด็กสาวผู้นี้ ปลายฟ้าก็อดนึกถึงตัวเองในอดีตไม่ได้

          ผู้หญิงคนนี้คงจะตกใจไม่น้อยที่จู่ๆ ก็ต้องมาพบเจอกับเรื่องราวประหลาด และ

          ปีศาจ!

          “ปล่อยเธอก่อนเถอะริชาด เธอไม่ได้พูดโกหก”

          “ปล่อยไม่ได้ ไม่เข้าใจหรือไงว่ายัยนี่เป็นตัวอันตราย” ริชาดเริ่มอารมณ์เสียที่ปลายฟ้าไม่เห็นด้วยกับตน

          “มนุษย์ไร้ซึ่งอำนาจน่ะหรือที่อันตราย นายคิดมากไปหรือเปล่า?” ปลายฟ้าว่าอย่างขบขัน

          “ฉันไม่ตลกนะปลายฟ้า อย่าคิดว่าเป็นราชินีแล้วจะมาออกคำสั่งกับฉันได้ ที่นี่มันโลกมนุษย์” ชายหนุ่มมองตาขวาง

          “ฉันไม่ได้คิดจะออกคำสั่งกับนายเลยสักนิด เพียงแต่อยากให้นายลองคิดทบทวนดูให้ดีๆ ผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่ได้เป็นคนขโมยมรกตจันทราไปก็ได้ เพราะถ้าเธอเป็นคนทำจริงป่านนี้เธอคงมีสภาพไม่ต่างอะไรกับศพ อย่าลืมสิว่ามนุษย์ไม่ได้มีพลังมากพอที่จะต่อต้านกับอำนาจแห่งมรกตจันทราเหมือนปีศาจเช่นเรา” ปลายฟ้าร่ายยาวเหยียด

          “ปีศาจ พวกคุณเป็นปีศาจจริงๆ เหรอ?” ลานนาไม่อยากเชื่อ เรื่องแบบนี้เคยอ่านแต่ในนิยาย ไม่คิดว่ามันจะมีจริงๆ บนโลกใบนี้

          เหลือเชื่อจริงๆ!

          “แล้วที่ฉันพิสูจน์ไปก่อนหน้านั้นไม่เชื่อหรือไง?” ริชาดย้อนถาม สาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างเล็ก “หรือต้องให้โดนอีกสักรอบ”

          “อย่าเข้ามานะไอ้ชั่ว!

          ลานนาด่าทอด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ หารู้ไม่ว่าคนที่เธอกำลังต่อกรด้วยอยู่นั้นมีจิตใจโหดเหี้ยมเพียงใด ปลายฟ้ารีบเข้าไปขวางตัวริชาดเอาไว้ก่อนที่เขาจะถึงตัวผู้หญิงปากดี

          “หลบไป!” น้ำเสียงแข็งกร้าว

          “ใจเย็นๆ สิริชาด หน้าที่หลักของพวกเราคือตามหามรกตจันทรานะ อย่าใส่ใจเรื่องงี่เง่านักเลย” ปลายฟ้ายกเรื่องมรกตจันทรามาอ้าง รู้ดีว่าอารมณ์ของชายหนุ่มนั้นเดือดดาลพร้อมแตกตลอดเวลา

          มนุษย์ผู้นี้ช่างไม่รู้อะไรเสียเลย

          “แล้วจะเอายังไงกับยัยนี่” ริชาดถาม

          ปลายฟ้าเงียบไปชั่วขณะ ทอดมองใบหน้าสวยหวานของสาวเจ้าแล้วให้นึกสงสาร แม้จะอยากปล่อยไปใจแทบขาด แต่เธอเองก็มีหน้าที่ที่ต้องทำเช่นกัน

          “เธอคนนี้อาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่จะนำพาเราไปพบกับมรกตจันทรา ฉันว่า

          ร่างงามสง่าสมกับตำแหน่งราชินีจ้องมองคนที่ถูกมัดมือตรงหน้า

          “พาเธอกลับไปยังเมือง Black Rose ด้วยจะดีที่สุด!

…………………………………

 

          หัวใจดวงน้อยแทบหยุดเต้นเมื่อเวลานี้เท้าสองข้างกำลังเหยียบแผ่นดินที่เป็นอีกมิติหนึ่งของโลก ลานนามองไปรอบๆ บริเวณด้วยสายตาตื่นตระหนก เธอทั้งกลัวและหวาดหวั่นไปกับทุกสิ่ง ลมหายใจแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นมนุษย์หากแต่เป็นปีศาจแอบแฝง ดวงตาของพวกมันบางตัวช่างเลื่อนลอยเหมือนพร้อมสังหารเธอได้ตลอดเวลา

          ห้องโถงกว้างอบอวลไปด้วยกลิ่นหอม หากแต่มันเป็นกลิ่นหอมที่ดมแล้วชวนให้ขนกายลุกชูชัน เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มกรอบหน้าหวาน ดวงตากลมโตสั่นระริก บุรุษเพศทั้งสี่กำลังมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ไหนจะหญิงสาวหน้าคมทรงเสน่ห์คนนั้นอีก หล่อนทำราวกับว่ากำลังแสกนตัวเธอทั้งตัว!

          “แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าเป็นคนนี้” แฟ็กเตอร์เอ่ยถามหลังจากที่ทุกคนนิ่งเงียบหลายนาที

          “แน่ใจ!

          ริชาดเอ่ยอย่างมั่นใจ

          “แต่ก็ยังไม่ชัวร์” ปลายฟ้าเสริมต่อ สะกดทุกสายตาให้หันไปมองที่เธอเพียงคนเดียว “ริชาดเพียงแต่ได้กลิ่นของมรกตจันทราจากเธอคนนี้ แต่เรายังไม่มั่นใจว่าเธอคือผู้ขโมยมันไป”

          “ถ้าได้กลิ่นของมันก็คงแน่นอนแล้วว่ามนุษย์ผู้นี้เป็นคนเอามันไป” ลีโอว่า ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องใบหน้าตื่นตระหนกของผู้มาเยือน “เธอเอามรกตจันทราไปซ่อนไว้ที่ไหน!

          “ฉะ ฉันไม่รู้ มะ ไม่รู้จริงๆ” น้ำเสียงหวาดกลัว

          “จะบอกดีๆ หรือจะต้องให้มีการเสียเลือดเสียเนื้อกันก่อน” รอยยิ้มเย็นปรากฏ ปลายฟ้าเห็นท่าไม่ดีรีบปรี่เข้ามาห้าม

          “เย็นพระทัยก่อนเพคะฝ่าบาท”

          “เหอะ แบบนี้ทุกที”

 ฟินิกซ์ส่ายหน้าพร้อมวาจาเหน็บแนม พอเห็นคนจะโดนลีโอทำโทษทีไหร่ ราชินีผู้ทรงคุณธรรมมักจะเป็นฝ่ายเข้ามาห้ามทัพตลอด บางครั้งมองแล้วมันน่าหงุดหงิดชะมัด

“แต่ครั้งนี้ฉันยังไม่อยากให้ทำอะไรสุ่มเสี่ยงเกินไป” ปลายฟ้าจ้องฟินิกซ์ ได้ยินทุกความคิดของเขา “ถ้าเกิดเธอคนนี้ไม่ใช่ขโมยตัวจริง เท่ากับว่าเราต้องทำร้ายผู้บริสุทธิ์งั้นเหรอ?

“แต่ถ้าการฆ่าพวกมดแมลงไปบ้างเพื่อแลกกับสิ่งที่มีค่า มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรใส่ใจ เธออยู่ในจุดที่สูงพอจนน่าจะเข้าใจสัจธรรมข้อนี้ดีนะปลายฟ้า” ฟินิกซ์ที่นานๆ ครั้งจะจริงจังกับสักเรื่องเอ่ยเสียงเย็น

เป็นครั้งแรกที่เขานึกอยากจะงัดข้อกับราชินีผู้ยิ่งใหญ่

“ไม่ใช่เธอคนนี้เพคะ”

น้ำเสียงขององค์หญิงเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลหยุดสงครามน้ำลายได้สยบ ทุกสายตาเบนเข็มทิศมาที่ร่างสวยของคาร่า เธอเงียบตลอดทุกการสนทนาเพื่อตรวจดูจนแน่ใจว่ามนุษย์ผู้นี้ไม่ใช่คนที่เอามรกตจันทราไป

“หมายความว่าเราจับมาผิดคนงั้นเหรอ?” ริชาดเริ่มหงุดหงิด ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาไม่อยากมองหน้าใครเลย

มีพลังอำนาจล้นฟ้าแต่ดันทำงานพลาด

“ไม่ผิดหรอกเพคะ ท่านพี่จับคนมาได้ถูกต้องเหลือเกิน” คาร่ายิ้มเย็น น้ำเสียงของหล่อนสร้างความสะพรึงกลัวให้กับคนที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน

“แต่ฉันสาบานได้ว่าฉันไม่รู้จักมรกตจันทราจริงๆ นะ ไม่รู้จักจริงๆ” ลานนาร้องไห้

“ข้อนั้นฉันรู้ดี” คาร่าตอบกลับ

“แล้วที่น้องบอกว่าริชาดจับมาไม่ผิดคนหมายความว่าไง ตกลงเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่” ลีโอใจร้อนรีบถาม

          คาร่ายิ้มให้กับความอยากรู้ของบรรดาพี่ๆ รวมไปถึงปลายฟ้า หญิงสาวทำการปลดปล่อยร่างบางของลานนาให้เป็นอิสระ แล้วดึงมนุษย์เพียงหนึ่งเดียวมายืนข้างกายตน

          “ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนขโมยมรกตจันทราไปจากเมืองเรา แต่เธอคือคนที่จะนำพาเราไปพบกับมรกตจันทรา”

          “เป็นแบบนี้จริงๆ ด้วย” ปลายฟ้าดีใจที่ตัวเองคิดไม่ผิด อะไรบางอย่างก็บอกเธอเช่นนั้นเหมือนกัน

          “ขอความกระจ่างกว่านี้หน่อยได้ไหม พอดีช่วงนี้สมองเบลอ!” ฟินิกซ์ว่า

          “น้องหมายความว่า เธอคนนี้คือคนที่มีความเกี่ยวข้องกับหัวขโมยเพคะ” คาร่าขยายความที่เป็นที่สงสัยของทุกคน

          “ตะ แต่ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ ฉันไม่รู้จักใคร ไม่ได้เป็นสายให้ใครใครทั้งนั้น ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันไหว้ล่ะ” ลานนาที่ไม่เคยยอมใครกำลังยกมือไหว้บุคคลทั้งหก

          ริชาดสะใจไม่น้อยที่หญิงสาวหวาดกลัว

          “หมายความว่าเธอคนนี้เป็นญาติกับหัวขโมยหรือ?” ปลายฟ้าถามอีก

          “ไม่ใช่

          ทุกคนมองตากันด้วยความฉงน

          “ถ้าไม่ใช่แล้วเธอจะไปเกี่ยวข้องกับหัวขโมยได้ยังไง” ริชาดเองที่ฟังอยู่นานเริ่มอยากรู้อะไรที่มากขึ้น

          “เกี่ยวสิเพคะ” คาร่ายิ้มเย็น

          “เกี่ยวยังไง?” ลีโอถามเสียงเข้ม รู้สึกหงุดหงิดใจที่น้องสาวช่างโยกโย้จนเกินงาม

          “เพราะเธอคนนี้เป็นว่าที่ ผู้สืบทอดของมัน!”

…………………………………

 

          ลานนาเดินวุ่นอยู่ภายในห้องนอนรโหฐานความใหญ่โตของมันไม่ได้ช่วยทำให้จิตใจของหญิงสาวสงบลงเลยแม้แต่น้อย ร่างบางว้าวุ่นใจ กังวลและหวั่นเกรงว่าตนจะเป็นอันตรายถ้าหากยังอยู่ที่นี่ต่อไป เมืองนี้มีแต่ปีศาจอันเต็มไปด้วยความโหดร้าย ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นพวกหน้าเนื้อใจเสือ ขนาดคนที่เป็นราชินียังดูร้ายลึกจนไม่น่าเข้าใกล้ ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว น้ำตาเจ้ากรรมพาลจะไหลเอาดื้อๆ เมื่อคิดไปไกลถึงชะตาชีวิตของตัวเอง

          “แล้วถ้าพวกมันฆ่าฉันล่ะ ถ้าฉันต้องตายอยู่ที่นี่ล่ะ ฉันจะทำยังไง?” ลานนาพูดกับตัวเอง แม้จะเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่กำเนิดไม่มีญาติพี่น้องที่ไหน แต่หญิงสาวก็ไม่อยากเอาชีวิตที่เหลือมาทิ้งไว้ที่เมืองปีศาจเช่นนี้

          พระเจ้าช่างใจร้ายกับเธอเหลือเกิน

          ตอนอยู่บนโลกมนุษย์ก็ทำงานหาเงินเรียนหนังสือตัวเป็นเกลียว กว่าจะได้เงินไปจ่ายค่าหน่วยกิตแต่ละบาทเลือดตาแทบกระเด็น โดนผู้คนดูถูกถากถางมาก็มากเสียจนแทบทนไม่ไหว หวังเพียงแค่อยากสบายบ้างก็เท่านั้น เธอขอมากไปหรือไงสวรรค์ถึงได้กลั่นแกล้งให้เธอต้องมาเจอเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้

          ใจร้าย ใจร้ายที่สุด!

          “มัวโทษฟ้าโทษพระเจ้าก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะ ถ้าเธออยากจะออกไปจากที่นี่ก็บอกที่อยู่ของมรกตจันทรามาดีกว่า แบบนั้นมันจะง่ายกว่าเยอะ” เสียงเข้มที่ฟังปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นใคร

          ลานนาหันไปมองตามเสียง ร่างสูงใหญ่ยืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม รอยยิ้มเย็นของเขาชวนน่าขนลุกจนไม่อยากเข้าใกล้

          “ฉันไม่รู้เรื่องมรกตจันทรา และฉันก็ไม่รู้จักหัวขโมยแบบที่พวกนายพูดกันด้วย” ลานนาว่าเสียงแข็ง ดวงตากลมโตมีน้ำใสเอ่อคลอ

          “มนุษย์อ่อนแอเสียจริง เรื่องแค่นี้ก็จะร้องไห้” ร่างหนาพูดแล้วหัวเราะ

          “เรื่องแค่นี้สำหรับพวกปีศาจคงไม่รู้สึกอะไรสินะ แต่สำหรับฉันมันคือเรื่องใหญ่ที่ฉันไม่อาจทำใจได้ ฉันไม่รู้เรื่องพวกนายก็ยังดึงดันให้ฉันรู้เรื่อง ฉันไม่เข้าใจก็ยังยัดเหยียดให้ฉันเป็นฝ่ายผิด พวกนายคงเคยชินกับเรื่องเลวๆ สินะ ถึงได้กระทำกับคนไม่มีทางสู้แบบนี้”

          “จองหอง!

ริชาดปรี่เข้าไปกระชากแขนเรียวบีบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนกำลังเดือดดาลได้ที่

          “อยู่ที่นี่อย่าริอาจปากดี จำเอาไว้!” ปีศาจหนุ่มเตือนเสียงเข้ม

          “ฉันเองก็ไม่ได้อยากอยู่ที่นี่ พวกนายคิดว่าฉันอยากอยู่ที่ที่มีแต่ปีศาจโหดเหี้ยมหรือไงกัน ฉันอยากกลับไปยังที่ของฉัน เข้าใจไหม?!” ความกดดันทำให้ลานนากล้าตะคอกใส่หน้าคนตัวโต

          หมับ!

          ริชาดบีบลำคอระหงส์ ดวงตาคมกริบเยือกเย็นจนคนมองหวาดกลัว

          “ถ้าอยากกลับนักเธอก็ต้องล่า!” เสียงเข้มบอกคนที่กำลังดิ้นทุรนทุราย ร่างบางลอยขึ้นเหนือพื้นเพราะแรงบีบรัดจากฝ่ามือหนา

          “ปะ ปล่อย แฮ่กๆ”

ลานนาจิกเล็บลงบนหลังมือแกร่ง หวังให้เขาเจ็บและปล่อยเธอ เสียแรงเปล่าเมื่อคนตรงหน้าไม่ได้รู้สึกรู้สาเลยสักนิด ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ ยิ่งเธอต่อต้านเขามากเท่าไหร่ก็เหมือนยิ่งไปกระตุ้นให้อารมณ์อยากเอาชนะมีมากขึ้นเท่านั้น

ริชาดกดน้ำหนักมือเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!

“ตามล่าหามรกตจันทรามาคืนพวกฉันให้ได้ เข้าใจไหมยัยมนุษย์น่าโง่!


ษย์น่าโง่!




ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น

Friend_Ship & เพื่อนแพง


ฝากนิยาย E-BOOK ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ ^^ 

















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #6 poppy09 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 22:17
    เบาๆหน่อยเถอะริชาด โหดมเหลือเกิน กลัวจนทำไรไม่ถูกล่ะ

    สนุกมากค่ะ
    #6
    0
  2. #5 aom_sun (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 21:31
    อยากอ่านอีกกกกกกกก
    #5
    0
  3. #4 minkunmar (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 20:51
    ริชาดน่ากลัวจริงๆอ่ะ ไม่มีปราณีเลย
    #4
    0