ฺฺBLACK ROSE II หัวใจรักต้องมนตรา ( ริชาด )

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 - สิ่งมีค่าแห่งราชินี ( 100% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    23 ม.ค. 61















บทที่ 2

สิ่งมีค่าแห่งราชินี









         “ฉันไม่คิดเลยว่าแม่กับพี่ดาวจะจำฉันไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าระหว่างเราจะกลายเป็นแค่คนอื่น

          เสียงหวานเอ่ยทั้งน้ำตา นานเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้เจ็บปวดใจเช่นนี้ นับตั้งแต่วันที่ลีโอแต่งตั้งเธอขึ้นเป็นราชินีแห่งเมือง Black Rose ปลายฟ้าก็ไม่รู้จักความเศร้าอีกต่อไป เพราะผู้ปกครองรัฐนั้นดีกับเธอมาก ผู้ชายคนนั้นเปลี่ยนแปลงตนเองเพื่อเธอ จากความโหดร้ายและดุดันกลับกลายมีแต่ความอ่อนหวาน อ่อนโยนมอบให้ หล่อเลี้ยงหัวใจดวงน้อยให้มีพลังเดินหน้าต่อไปในชีวิต

          “ฉันบอกเธอแล้วว่าอย่ารื้อฟื้น” คำพูดราบเรียบของริชาด เวลานี้ทั้งคู่อยู่ที่คอนโดฯ สุดหรูเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มเองก็เพิ่งทำพิธีมอบพลังให้แก่ร่างบางเสร็จสิ้น

          “ฉันก็แค่อยากกอดพวกเขาทั้งสอง” ปลายฟ้านึกถึงใบหน้าของคนที่รักทั้งสองคน

          “เวลานี้สิ่งที่เธอควรคิดมากที่สุดก็คือ การตามหามรกตจันทรา”

ริชาดเตือนสติราชินีเมื่อเห็นว่าร่างบางเอาแต่คิดเรื่องอื่น

          “ข้อนั้นฉันรู้ดี แต่ว่า

          “ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นปลายฟ้า เธอคิดว่าการที่ฉันสละเวลาลงมาช่วยประคับประคองชีวิตเธอบนโลกมนุษย์นี่มันเป็นเรื่องสนุกงั้นเหรอ จะบอกให้รู้ไว้นะว่าฉันไม่ชอบคนที่พูดไม่รู้เรื่อง มรกตจันทราไม่ได้มีค่าแค่กับเธอเพียงคนเดียว แต่มันคือสิ่งที่เมือง Black Rose ขาดไม่ได้เช่นกัน เธอจะเป็นราชินีที่สมบูรณ์ก็ต่อเมื่อมีมัน ถ้าไร้มรกตจันทราข้างกายเธอจะไม่มีวันทำให้ประชาชนชาว Black Rose ยอมก้มหัวสยบต่อแทบเท้าเธอได้ จำเอาไว้!

          ปลายฟ้าอึ้งไม่น้อยที่ริชาดพูดประโยคยาวๆ ด้วยท่าทางเคร่งเครียด เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขามีอารมณ์ร่วมที่สุดก็ว่าได้ หญิงสาวที่มัวแต่ลุ่มหลงในอดีตจึงเริ่มรู้สึกผิด ร่างบางมองใบหน้าหล่อเหลาแล้วถอนหายใจ

          “ฉันขอโทษนะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยแผ่วเบา

          ริชาดเพียงแต่พยักหน้า

          “เดี๋ยวฉันจะออกไปดูลาดเลาในเมืองนี้สักหน่อย เธอก็พักผ่อนก่อนเถอะ พลังธาตุที่เพิ่งได้รับจากฉันไปมันยังไม่แข็งแรงพอ พรุ่งนี้เธอจะสดชื่นขึ้น” เสียงเข้มบอก

          ปลายฟ้าพยักหน้ารับรู้ร่างบางเดินหายเข้าไปในห้องนอนที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี หญิงสาวอาบน้ำชำระล้างร่างกายที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน น่าแปลกที่เมื่อตอนอยู่ในโลกปีศาจเธอมักจะรู้สึกว่ากะปี้กะเปร่าตลอดเวลา แต่พอกลับมายังโลกมนุษย์ร่างกายของเธอก็อ่อนแรงอ่อนล้าง่ายดาย จะว่าเป็นเพราะพลังธาตุอย่างเดียวก็ไม่น่าใช่ ซึ่งถ้าปลายฟ้าจำไม่ผิด คาร่าเคยบอกกับเธอว่าปีศาจทุกตนที่ลงไปทำภารกิจบนโลกมนุษย์ต้องวางแผนให้รอบคอบ เพราะมีเวลาไม่มากนักกับการที่จะต้องเผชิญความเหนื่อยง่ายในแบบของมนุษย์คนหนึ่ง

          “ถ้างั้นก็แปลว่า เวลานี้ฉันกลมกลืนกับพวกมนุษย์งั้นเหรอ?

          คนพูดมองใบหน้าตัวเองผ่านกระจกเงา

 

          ร่างสูงใหญ่ที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีดำทั้งชุดแต่อาบล้นไปด้วยเสน่ห์กำลังเป็นที่จับตามองของใครหลายๆ คน ริชาดไม่ได้สนใจว่าคนอื่นจะมองเขาด้วยสายตาชื่นชมยังไง สิ่งที่ปีศาจผู้เย็นชาต้องการมากที่สุดก็คือตามหาสิ่งมีค่าแห่งเมืองแล้วกลับไปอย่างสง่างาม ร่างสูงใช้พลังจิตเพื่ออ่านความคิดของมนุษย์ทุกคน เนื่องจากคาร่าบอกกับตนว่ามรกตจันทราน่าจะตกอยู่ในความดูแลของมนุษย์คนใดคนหนึ่ง อำนาจของมันมีล้นฟ้า ไม่ว่ามันจะอยู่กับผู้ใดหากคนผู้นั้นไม่มีพลังต่อต้านความแข็งแกร่งของมันก็จะดูเป็นคนที่อ่อนแอง่าย และจิตใจมักไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

          ริชาดจึงเลือกอ่านความคิดคนจำพวกนี้เป็นพิเศษ

          “ถ้าฉันรู้ว่ามันอยู่ที่ใครล่ะก็ สาบานเลยว่าจะฆ่าให้ตายอย่างทรมาน โทษฐานที่กล้าขโมยสิ่งมีค่าแห่งราชินี Black Rose” เสียงเข้มพูดกับตัวเองอย่างหมายมั่น ระหว่างที่นั่งสังเกตการณ์ชายหนุ่มก็สั่งเครื่องดื่มมาลองดื่มแก้ดับกระหาย

          “คาปูชิโน่ร้อนได้แล้วค่ะ”

          หญิงสาวที่มีใบหน้ารูปไข่เอ่ยกับคนตัวโต เธอรู้สึกเกรงและกลัวลูกค้าคนนี้อย่างบอกไม่ถูก เพียงแค่เขาก้าวเท้าเข้ามาภายในร้านทุกคนก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์แห่งความหล่อเหลา ยอมรับว่าเขานั้นหล่อขั้นเทพของจริง! ดารานายแบบที่ว่าดังๆ เห็นทีคงต้องชิดซ้ายไปตามๆ กัน แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นก็คือ ดวงตาสีเทาเข้ม ของเขากระมัง ที่มองแล้วให้ความน่ายำเกรงจนกลายเป็นความหลอนในอารมณ์

          “ไม่ทราบว่าจะรับอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ?

 เสียงหวานเอ่ยถาม ถ้าเลือกได้เธอก็ไม่อยากพูดคุยกับเขามากนัก แต่เนื่องจากช่วงนี้ร้านกาแฟที่เธอทำอยู่รายได้ไม่ค่อยเสถียรนัก ทางผู้จัดการจึงออกกฎใหม่คือให้พนักงานทุกคนพยายามขายสินค้าอื่นๆ ให้กับทางลูกค้า เพื่อเป็นการกระตุ้นยอดขายอีกทางหนึ่ง

          มีเพียงความเงียบที่สาวเจ้าได้รับเป็นการตอบแทน

          “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการรับอะไรเพิ่มหรือเปล่าคะ ทางร้านเรามีขนมเค้กและคุกกี้รสชาติต่างๆ ให้ลองเลือกทานคู่กับชากาแฟนะคะ” รอยยิ้มกว้างถูกระบายบนใบหน้าเนียนใส

         

          หญิงสาวรู้สึกขายหน้าเล็กน้อยที่ผู้ชายร่างสูงไม่มีปฏิกิริยากับเธอเลยสักนิด ดวงตาของเขาเอาแต่จับจ้องไปยังคนนั้นทีคนนี้ทีราวกับกำลังหาคำตอบอะไรบางอย่าง

          “เอ่อ คุณลูกค้าคะ คุณเป็นอะ” เสียงหวานยังพูดไม่ทันจบ

          หมับ!

          มือหนาก็จับข้อมือเล็กไปกดบีบแน่น เขาจัดการกับเธอโดยที่ดวงตาทั้งสองคู่ยังคงจดจ้องไปทางอื่น

          “ยัยมนุษย์น่ารำคาน อย่ามารบกวนสมาธิของฉัน” เสียงเข้มแต่ทว่าเยือกเย็นเอ่ย

          ไอร้อนจากฝ่ามือหนาทำเอาสาวเจ้าต้องร้องออกมา

          “อะ เจ็บ”

          ริชาดเห็นดังนั้นจึงปล่อยให้ร่างบางเป็นอิสระ และเป็นครั้งแรกที่ปีศาจหนุ่มเลื่อนสายตาแสนดุดันมาจ้องสบกับดวงตาของเธอ

          “หึ มนุษย์ชั้นต่ำ!

          คำพูดดูถูกมาพร้อมกับรอยยิ้มหยัน

          “อ้าวคุณ พูดแบบนี้ก็สวยสิคะ มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันเป็นมนุษย์ชั้นต่ำ ทำอย่างกับตัวเองเป็นมนุษย์ชั้นสูงนักนี่ กิริยาท่าทางป่าเถื่อนสิ้นดี ผู้ชายดีๆ ที่ไหนเขาจะมาทำร้ายและด่าผู้หญิงกัน มีแต่ไอ้พวกหน้าตัว” หญิงสาวชะงักคำพูดเอาไว้เมื่อเขามองหล่อนด้วยความโกรธ

          “เป็นเพราะเสียงของเธอจึงทำให้ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย หยุดพล่ามสักที!!!” เสียงเข้มตะโกนลั่นร้านไม่สนว่าจะเป็นที่จับตามองของใคร

          “มะ มีอะไรกันหรือเปล่าคะคุณลูกค้า” ผู้จัดการร้านร่างท้วมรีบวิ่งเข้ามายังจุดเกิดเหตุ ส่งสายตากินเลือดกินเนื้อมองลูกน้องของตนเอง

          “หล่อนไปทำอะไรให้คุณลูกค้าโกรธกันหะยัย ลานนา เห็นไหมแขกเหรื่อแตกตื่นกันหมดแล้ว” เสียงแหลมตำหนิไม่หยุด

          “คุณแจงจะมาด่าหนูฝ่ายเดียวไม่ได้นะคะ ในเมื่อผู้ชายคนนี้เขามาด่าหนูก่อน แถมยังทำร้ายร่างกายหนูอีกด้วย” ไม่พูดเปล่าแต่รีบยื่นข้อมือข้างขวาที่ถูกคนมีศักดิ์เป็นถึงลูกค้าทำร้ายให้ผู้จัดการสาวดูเป็นหลักฐาน

          “ก็ทนเอาหน่อยไม่ได้หรือไง ลูกค้าคือพระเจ้า หัดท่องไว้บ้างสิ” กัดฟันด่าให้ได้ยินกันเพียงสองคน

          “เหอะ พระเจ้าหรือปีศาจกันแน่!” เสียงหวานกระแทกใส่พร้อมกับถอดผ้ากันเปื้อนที่มีตราสัญลักษณ์ของทางร้านเหวี่ยงลงกับพื้น “พอกันที! ฉันไม่ทนทำงานกับร้านห่วยแตกและผู้จัดการงี่เง่าแบบเจ๊อีกแล้ว แหมๆ ลูกค้าคือพระเจ้า ลองมาโดนแบบที่ฉันโดนบ้างไหมล่ะ ยังจะมีหน้าเรียกว่ามันเป็นพระเจ้าอยู่อีกไหม?” ลานนาเบ้ปากใส่

          “ต๊าย! ยัยลานนา ยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ยัยเด็กเหลือขอ กล้าดียังไงมาพูดแบบนี้กับฉันหะ กล้าดียังไง!” ผู้จัดการสาวชี้หน้าหญิงสาว ลานนาไม่สนคำด่าเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายราคาหลักร้อยมาพาดไหล่

          “อยากเอาใจนักก็เชิญเอาใจไปคนเดียวเหอะ ลูกค้าเส็งเคร็งแบบนี้ไม่มีใครอยากบริการหรอก!” ลานนาตวัดสายตามองผู้ชายร่างสูงที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติงต่อสิ่งใด และเหมือนเดิม... สายตาของเขามัวแต่มองคนนั้นคนนี้ไปเรื่อย

          โรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้ ลานนาคิดในใจ

          “เออ ไปเลย ยัยเด็กไร้การศึกษา ไปเลย ไป๊!” ผู้จัดการสาวตะโกนไล่หลังร่างบาง

          กลิ่นนี้

          หรือว่าผู้หญิงคนนั้น! ริชาดมองตามหลังของเธอผู้นั้นที่เดินออกไปจากร้านเรียบร้อยแล้ว

          “หลบไปสิ!

          ริชาดผลักร่างท้วมของผู้จัดการสาวจอมขี้วีนอย่างไม่ใยดี จากนั้นชายหนุ่มก็รีบวิ่งตามร่างเล็กที่เพิ่งออกไปได้ไม่นาน

          “โอ๊ย เจ็บนะไอ้ผู้ชายเฮงซวย แล้วนี่ไปไหน กินแล้วจะชิ่งหรือไง กลับมานะ กลับมา โอ๊ย น่าเบื่อ มีแต่เรื่อง!” เสียงแหลมน่าปวดแก้วหูดังต่อเนื่อง เป็นเหตุให้ลูกค้าคนอื่นๆ ทยอยเดินหนีออกจากร้าน

          ตายล่ะ เราเผลอทำกิริยาน่าเกลียดไปหรือนี่?

          “ขอโทษนะคะคุณลูกค้า พอดีว่ามีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยน่ะค่ะ เชิญรับประทานต่อได้เลยนะคะ เชิญค่ะ” คนตีสองหน้ายิ้มกว้างราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

          คอยดูนะยัยลานนา เจอที่ไหนแม่จะตบให้ฟันร่วงเลย!

 

 

          “หยุดนะยัยมนุษย์น่าโง่ สั่งให้หยุด!

          เสียงเข้มดังไล่หลังมาติดๆ เป็นเหตุให้ลานนาต้องหยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองคนที่ด่ากราด ใบหน้าหล่อเหลาลอยเด่นมาแต่ไกล

          “ทำไม จะตามมาทำร้ายร่างกายฉันอีกหรือไง จะไม่จบใช่ไหม หะ!” เสียงหวานตะคอกถาม ขนาดออกมาแล้วยังตามมาแบบนี้คงอยากมีเรื่องกับเธอเต็มที ถึงจะเป็นผู้หญิงแต่ยัยลานนาคนนี้ก็ไม่ใช่หมูที่จะให้ใครมาเชือดง่ายๆ นะจะบอกให้

          ฟึ้บ!

          “เห้ย ทำอะไรน่ะ เอากระเป๋าฉันคืนมานะ เอาคืนมา” คนตัวเล็กพยายามจะยื้อแย่งเอาของส่วนตัวกลับคืนมา

          ริชาดที่แย่งกระเป๋ามาจากหญิงสาวได้ก็รีบนำมันขึ้นมาสูดดมหากลิ่นที่เขาคุ้นเคย

          “เห้ย ทำบ้าอะไรเนี่ย มาดมกระเป๋าของฉันทำไม โรคจิตปะเนี่ย” ลานนาตกใจในการกระทำของเขา

          “หุบปากเหอะน่า!” ริชาดว่าอย่างหงุดหงิด ใช่ กลิ่นนี้มันคือกลิ่นของมรกตจันทรา ใช่แล้ว ของมีค่าที่สุดแห่งราชินีอยู่ในมือของยัยมนุษย์น่ารำคานผู้นี้จริงๆ ด้วย

          “มันอยู่ที่ไหน?” ริชาดถามเสียงเรียบ

          “อะไร มันอะไรอยู่ที่ไหน?” ลานนาขมวดคิ้วไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ก่อนจะพยายามแย่งเอากระเป๋ากลับคืนมาแต่ก็ไม่สำเร็จ “นี่เอาคืนมานะ ทำแบบนี้ฉันแจ้งความจับนายได้นะไอ้โรคจิต!

          “ฉันถามว่ามันอยู่ที่ไหน!” คราวนี้สุรเสียงเข้มข้นขึ้นกว่าเดิม

          “ฉันไม่รู้ แล้วมันที่ว่ามันคืออะไรเล่า!” ลานนาเองก็ไม่เข้าใจ

          “ก็มรกตจันทราไง มันอยู่ที่ไหน!?” ปีศาจหนุ่มตะคอกสวนกลับทันควัน

          อะไรนะ มรกตจันทรางั้นเหรอ?

          “ว่าไง มรกตจันทราแห่งเมือง Black Rose มันอยู่ที่ไหน เธอเป็นคนเอามันไปซ่อนใช่ไหม บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเอาไปซ่อนทำไม คิดจะทำอะไร จะทำลายราชินีแห่งลีโองั้นหรือ?!” คนตัวโตใส่เป็นชุด

          “โอ๊ย! บ้าปะเนี่ย ฉันไม่รู้ ไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น มรกตจันทราบ้าบออะไรไร้สาระ” ลานนาอาศัยช่วงที่ริชาดเผลอกระชากเอากระเป๋าคู่ใจกลับคืนมาได้สำเร็จ

          “นี่นาย เป็นบ้าใช่ไหมเนี่ย ถ้าอาการกำเริบก็ไปหาหมอเถอะนะ อย่าเที่ยวมาเดินแผ่นพล่านสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นเลย” ลานนาพูดกับร่างสูง

          แต่หารู้ไม่ว่าตอนนี้เลือดในกายของปีศาจที่ขึ้นชื่อว่าโหดที่สุดในตระกูล Black Rose เดือดพล่านเสียแล้ว

          หมับ!

          “บอกมาว่ามรกตจันทราอยู่ที่ไหน!

          ริชาดบีบลำคอระหงส์เพื่อต้องการคาดคั้นเอาความจริงจากปากของอีกฝ่าย เวลานี้ไม่มีผู้คนเดินขวักไขว่เหมือนคราแรก เมืองทั้งเมืองเหมือนถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีดำ แสงสว่างที่ควรจะมีกลับไม่ถูกค้นพบในเวลานี้ สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ลานนาตกใจแทบสิ้นสติ ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

หมายความว่าไง ที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้มันคือเรื่องบ้าอะไรกัน

          “มรกตจันทราอยู่ที่ไหน!

          อีกครั้งที่ปีศาจร้ายกาจเอ่ยถาม

          “นะ นายเป็นใคร” ลานนาถามเสียงสั่น รู้สึกกลัวจนลมแทบจับ ริชาดยิ้มเย็น พึงพอใจที่คนตรงหน้ามีท่าทีกลัวเขาจนเห็นได้ชัด

          “ปีศาจ ฉันเป็นปีศาจ!


         

         

 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น




Friend_Ship & เพื่อนแพง

ฝากนิยาย E-BOOK ของเพื่อนแพงด้วยนะคะ ^^




 
















นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #3 minkunmar (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 20:45
    ริราดโหดจริง ในเรื่องลีโอว่านิ่งๆ ก็คิดนะว่าน่าจะโหด พอมาเรื่องตัวเอง โหดมาก 😨
    #3
    0
  2. #2 poppy09 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 17:08
    นายโหดมากริชาด โหดกว่าลีโออีก
    #2
    0