Love Diary บันทึกรักด้วยหัวใจ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1 - เขาเป็นใครกันนะ ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ส.ค. 60










ขออนุญาติใช้รูปเดิมไปจนถึงตอนที่ 10 เลยนะคะ ^^
 

ฝากกดไลค์แฟนเพจด้วยนะคะ ^^ จะได้ติดตามผลงานกันง่ายขึ้น

https://www.facebook.com/DekDHayase/


 

บทที่ 1

เขาเป็นใครกันนะ ?

          ณ โรงอาหาร ( ปัจจุบัน )

          “ว่าไงนะ พี่พัตเตอร์ !

          “กรี๊ด จะเสียงดังทำไมยะ”

          “ก็จะไม่ให้เสียงดังได้ไงอ่ะ เมื่อกี้นี้แกเพิ่งบอกว่าชอบพี่พัตเตอร์เชียวนะ !

          “กรุณาลดเสียงหน่อยเถอะเพื่อนรัก พลีส T_T

          ฉันยกมือไหว้ยัย แกรมม่า เพื่อนรักเพื่อนชังที่เพิ่งคบกันแบบสนิทชิดเชื้อเมื่อสามเดือนก่อน เหตุที่บอกว่าเป็นเพื่อนรักเพื่อนชังกันนั้น เรื่องมันมีอยู่ว่าสมัยเข้ามาเรียนที่โรงเรียนแห่งนี้ตอนมอหนึ่ง ฉันกับยัยแกรมม่าเราเกลียดกันมาก ! ไม่ชอบขี้หน้ากันสุดๆ ฉันเกลียดมัน มันเกลียดฉัน ต่างคนต่างแหวะใส่กัน คงอยากจะรู้แล้วใช่ไหมว่าทำไมเราทั้งสองถึงได้มาซี้ปึกกันขนาดนี้ จะเล่าให้ฟังก็ได้ >< ( ไม่อยากฟังก็ต้องฟังนะจ้ะ )

          เมื่อสามเดือนก่อน ยัยแกรมม่าถูกอาจารย์วิชาภาษาไทยด่าเรื่องที่ชอบหมกการบ้านเป็นดินพอกหางหมู ในตอนนั้นฉันรู้สึกสงสารมันมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พอหมดคาบฉันก็เลยเดินเข้าไปคุยกับยัยแกรมม่า ( บอกก่อน ยัยนี่เป็นพวกประเภทโลกส่วนตัวสูงเว่อร์ เพื่อนๆ ในห้องไม่ค่อยมีใครกล้าคุยด้วย ) อาสาช่วยทำการบ้านที่คั่งค้าง ช่วยเหลือทุกอย่างที่พอจะช่วยได้ จนกระทั่งยัยแกรมม่าไม่มีงานค้างหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่ชิ้นเดียว

          ยัยนั่นขอบใจฉันเป็นยกใหญ่ และฉันเองก็ไม่ได้ทำตัวข่มหรือว่าทวงบุญคุณอะไร ตรงกันข้ามพอได้คุยได้รู้จักอย่างใกล้ชิดถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วยัยนี่เป็นคนดีมากขนาดไหน ที่ไม่ค่อยพูดทำตัวเงียบๆ ก็เพราะยัยแกรมม่าถือคติถ้าไม่สนิทจริงก็จะไม่สุงสิงด้วย เราสองคนคุยกันถูกคอเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน เลยกลายมาเป็นคู่ซี้เพื่อนเลิฟที่ไปไหนมาไหนตัวก็ติดกันเป็นปาท่องโก๋

          ทำไปทำมาฉันจากที่เคยอยู่กับเพื่อนเป็นกลุ่มเป็นแกงค์ก็กลายมาคบกับยัยแกรมม่าเพียงคนเดียว ซึ่งฉันว่ามันเป็นเรื่องที่ดีนะ เพราะว่าตั้งแต่ฉันตัดสินใจคบยัยนี่ เพื่อนๆ ในห้องหลายคนก็ทำให้ฉันเห็นธาตุแท้จนขยาดที่จะกลับไปคบด้วย =_=^

          มีเพื่อนแค่คนเดียวแต่ว่าดี ดีกว่ามีเพื่อนเป็นขโยงแต่หาความจริงใจไม่มี จริงไหม J

          “แกแน่ใจเหรอว่าชอบพี่เขาน่ะ พี่พัตเตอร์เชียวนะ O_o” ยัยแกรมม่าทำตาโตแบบไม่อยากจะเชื่อ

          ทำยังกับว่าฉันกำลังบอกชอบเอเลี่ยนอยู่อย่างนั้นแหละ =_=^

          “แล้วทำไมอ่ะ ทำไมฉันถึงชอบพี่เขาไม่ได้ล่ะ หรือเพราะว่าพี่เขาหล่อแต่ฉันมันไม่สวย ใช่ไหม ? แกคิดแบบนี้ใช่ไหมแกรมม่า >_<

          “ไม่ใช่แบบนั้น” ยัยแกรม่ารีบโบกมือปฎิเสธ แล้วพูดต่อ “ในความคิดฉัน คือ แกดีเกินไปน่ะ”

          “หะ ฉันเนี่ยนะดีเกินไป” ฉันชี้หน้าตัวเอง

          ตลกล่ะ พี่พัตเตอร์ออกจะหล่อเพอร์ซะขนาดนั้น ยัยเพิ้งตัวกลมใส่แว่นตาหนาเตอะอย่างฉันยังดีเกินไปสำหรับพี่เขาเนี่ยนะ ฮ่าๆ นี่มันเรื่องเหลือเชื่อ จะมีอะไรฮาไปมากกว่านี้อีกไหม -O-

           “ใช่ ! นี่แกคงยังไม่เคยรู้สรรพคุณของพี่เขาใช่ไหม ?” ยัยแกรมม่าทำสีหน้าจริงจัง

          “อาหะ จะไปรู้ได้ไงอ่ะ แอบชอบมาเดือนกว่าแล้วยังไม่รู้อะไรเลย เออ จะว่าไปมันก็แปลกนะแก ฉันอยู่ที่นี่มาตั้งหนึ่งปีแต่ไม่ยักกะเห็นพี่เขาเลยสักครั้ง มาเจอจังๆ เอาตอนมอสอง บุบเพสันนิวาสชัดๆ ^O^

          มะโนคือชนะเลิศ >_<

          “บุบเพอาละวาดล่ะสิไม่ว่า นี่จะบอกอะไรให้นะ ข้อมูลนี้ฉันเพิ่งไปสืบรู้มาสดๆ ร้อนๆ”

          “เดี๋ยวนะ แกไปสืบข้อมูลอะไรกับใครมาอ่ะ มีฉันเป็นเพื่อนคนเดียวไม่ใช่อ่อ ?

          “ก็ไม่ได้เชิงว่าสืบหรอก ก็แบบว่าบังเอิญได้ยินมา >O<

          ก็ว่าอยู่ คนอย่างยัยแกรมม่าน่ะเหรอจะไปสืบเรื่องอะไรของใครได้ รู้จักชื่อเพื่อนในห้องครบหรือเปล่าก็ไม่รู้ -_-^

          “ว่า ?” ฉันถาม

          “ได้ยินมาว่า พี่เขาเป็นเด็กเกเรมาก ! ย้ำนะว่ามาก !

          “แล้ว ?

          “เป็นนักเลงหัวไม้ของแท้ ทั้งต่อยอาจารย์ พาเพื่อนโดดเรียน ยกพวกตีกัน กินเหล้า เที่ยวผับ มั่วหญิง สูบบุหรี่ เล่นการพนัน ซิ่งรถ และยังจะ

          “ พอ ! “ ฉันรีบยกมือห้ามเสียงดัง

          อะไรกัน O_o คนเรามันจะเลวไปซะทุกอย่างเลยเหรอ ฉันม่ายเชื่อ Y_Y

          “มันอาจจะเป็นแค่ข่าวลือ ใช่ มันต้องเป็นแค่ข่าวลือแน่ๆ”

          ไม่มีทางที่ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาผิวพรรณสะอาดสะอ้านแบบนั้นจะสามารถทำเรื่องราวเลวร้ายแบบนี้ได้ ถ้าพี่เขาเป็นนักเลงจริง เกเรจริง แล้วทำไมวันนั้นพี่เขาถึงได้มาช่วยฉันให้พ้นจากการถูกตั๊นหน้าล่ะ และพี่เขาเองก็ยังดูเป็นห่วงเป็นใยฉันอีกต่างหาก กรี๊ด ! สุภาพบุรุษสุดๆ >O<

          “แกกำลังคิดว่าพี่เขาเป็นคนดีอยู่ใช่ไหม -_-&

          เชอะ รู้ทัน L

          “ก็ถ้าไม่ดีแล้วเขาจะมาช่วยฉันทำไมล่ะ ถ้าเลวจริงๆ ก็ต้องไม่ยุ่งไม่สนใจสิ ><

          “นั่นก็เพราะต้องการโชว์พาวน์ไง โชว์พาวน์อ่ะ รู้จักป่ะ O.O

          ฉันเกลียดยัยแกรมม่าแล้วนะ L

          “มายด์เฟรน... ฉันเป็นห่วงแกนะ ถ้าไม่รักจริงฉันไม่สนใจหรอก แกก็รู้นิสัยฉัน” แกรมม่าพูดเสียงนิ่ง พลางกับจ้องหน้าฉันด้วยสายตาเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

          อ๋อ ! ลืมแนะนำตัวไปเสียสนิท ฉันมีนามว่า มายด์เฟรน นะคะ ชื่อน่ารักกิ๊บเก๊ชิมิ สองพยางค์เหมือนยัยเพื่อนเลิฟเลย มายด์เฟรน & แกรมม่า

          กลับเข้าสู่โหมดเครียด T_T

          “อือ ฉันรู้ ฉันรู้ว่าแกห่วงฉัน แต่แกจะให้ฉันทำยังไงอ่ะ ก็คนมันชอบไปแล้วนี่ Y^Y

          ความรู้สึกมันเป็นเรื่องละเอียดอ่อน มันเซ็นซีทีฟ จะให้มาเลิกชอบเพียงเพราะว่าเขาเป็นคนไม่ดี มันก็ไม่ทันแล้วอ่ะนะ แต่ถึงทันฉันก็ไม่เลิกชอบ คนเราเกิดมาไม่ใช่เรื่องบังเอิญนะที่จะมีความรู้สึกพิเศษแบบนี้ให้กับใครสักคนน่ะ

          “หมายความว่าคำพูดของฉันเปลี่ยนใจแกไม่ได้ ?

          “อืม ><

          “

          ทำหน้าโหดทำไม ขอร้องล่ะ อย่าเกลียดฉันนะแกรมม่าน้อย >O<

          “ไม่ว่ายังไงก็ยังจะชอบพี่เขา ?” ถามอีก

          “อืม ><

          “ต่อให้เขาเลวและแบดบอยสุดๆ แกก็ยัง” ยัยแกรมม่าเว้นคำพูด “จะชอบ”

          “อื้ม >< !

          “โอเค เก็ท จบข่าว !

          ยัยแกรมม่าดีดนิ้วเสียงดัง ก่อนจะนั่งกอดอกด้วยใบหน้าบึ้งตึง

          “แกรมม่าแกโกรธฉันเหรอ TOT ?” อย่าโกรธฉันเลย น้ำตาจะร่วง

          “ใช่ ! โกรธ โกรธมาก !

          โดนโกรธเข้าแล้วสิ U_U

          “แต่นั่นมันก่อนหนึ่งวินาทีที่แล้ว”

          O_o

          “หะ หนึ่งวินาทีที่แล้วเหรอ งั้นก็แปลว่าตอนนี้แกไม่โกรธฉันแล้วชิมิ ^_^

          “ไม่ต้องมายิ้มเลยนะ L” ยัยแกรมม่าเบ้ปาก “เพราะแกดันเป็นคนดี เป็นคนน่ารัก และเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ฉันรักมากที่สุดในชีวิต เราสัญญากันแล้วว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราก็จะยืนเคียงข้างกัน ช่วยเหลือกัน ไม่ทิ้งกันไปไหน ไม่ทิ้งกัน เราไม่มีวันทิ้งกัน

          ซึ้งค่ะซึ่ง Y_Y

          “แกรมม่า ฮึกๆ TOT

          ฉันโผเข้ากอดเพื่อนรักทั้งหยาดน้ำตา ยัยแกรมม่าลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน

          “ถ้าแกยืนยันที่จะชอบพี่พัตเตอร์ ฉันก็จะขอยืนเคียงข้างแก ไม่ว่าแกจะเดินไปทางไหน ทำอะไร ฉันก็จะไม่ปล่อยมือจากแก ต่อให้วันข้างหน้าแกจะสุขหรือทุกข์ ฉันก็จะขอร่วมแชร์ความรู้สึกนั้นไปกับแกด้วย ไอ้เพี้ยน !

          เกือบแล้ว เกือบจะซึ้งอยู่แล้วถ้าไม่มีคำลงท้ายด้วยฉายานั่น -__-^^

          “ขอบใจแกมากนะแกรมม่า อ้อ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าไอ้เพี้ยนสักทีได้ไหมอ่า ฟังแล้วมันไม่ไพเราะ >_<

          “ฮ่าๆ จะเรียกอ่ะ ก็แกมันเพี้ยนจริงๆ นี่หว่า”

          “ถึงเพี้ยนก็รักแกนะ แกรมม่าน้อย ^O^” ฉันฉีกยิ้มหวานใส่

          “ไอ้เพี้ยน J

          เปลี่ยนใจ ฉันเกลียดแกแล้ว >_< !

 

Top v 1: “เราไม่มีวันทิ้งกัน

By Grammar
_____________________________________
เม้นๆ โหวตๆ เป็นกำลังใจให้เพื่อนแพงด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ 
ฝากนิยาย E-Book ทั้ง 3 เรื่องของเก๋าด้วยน้าตะเอง ^^



 

 

 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 21:19
    สนุก น่ารักในความเป็นเพื่อน
    #2
    0
  2. #1 Kwanta Lorliam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 20:55
    สนุก น่ารักในความเป็นเพื่อน
    #1
    0