เพียงใจรัก

ตอนที่ 23 : บทที่ 12 - ไม่ให้เธอเป็นของใคร !!! ( 50% )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 183
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58














































รบกวนทุกคนช่วยเข้าไปกดไลค์แฟนเพจเพื่อนแพงด้วยนะคะ รับรองว่ามีนิยายสนุกๆ ให้อ่านตลอดทุกปีจ้า ^^
https://www.facebook.com/FriendShip.writerpage/


 

รีอัพอีกรอบจร้า ^^

 

สวัสดีค่ะ ^^ เป็นตอนแรกที่อัพให้อ่านกันนะคะสำหรับเรื่อง ( รีอัพจร้า ) “ เพียงใจรัก “ ^_^ ที่เพื่อนแพงลงเรื่องนี้ให้อ่านกันก็เป็นเพราะว่าเพื่อนแพงนำนิยายเรื่องนี้ลงขาย E BOOK นะคะ แล้วเพื่อนแพงก็มีตัวอย่างให้ได้โหลดอ่านกันทั้งหมด 70 กว่าหน้าด้วยกันในเว็บของ MEB นะคะ แต่ที่เพื่อนเอามาอัพในนี้ก็เอาตัวอย่างที่ลงให้โหลดมาอัพแหล่ะค่ะ เพราะว่าเผื่อคนที่ไม่อยากไปโหลดอ่านในเว็บ MEB หรือคนที่ยังไม่เคยได้สมัครสมาชิก MEB ได้อ่านจากตรงนี้ก่อน เผื่อชอบยังไงก็ค่อยไปโหลดซื้ออ่านกันได้นะคะ ก็จะลง ทุกวัน !!! นะคะ สำหรับเรื่องนี้ เม้นๆ  โหวตๆ ให้กันด้วยนะคะ แต่ถ้าใครอยากอ่านเลยแบบเต็มๆ เรื่องก็โหลดได้เลยนะ เพื่อนแพงมีเว็บมาให้โหลดถึงที่ค่ะ ราคาเพียง 259 บาทเท่านั้น ! ( ไปอุดหนุนกันเยอะๆ น้า เขาตั้งใจเขียนมากๆ โลยยย ) มีเว็บมาให้โหลดด้วยน้า ^^ 
https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODM2MDkwIjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiMzA3ODAiO30

 

 

 

วิธีโหลดนิยายนะคะ ( สำหรับคนที่สนใจแต่ยังไม่เคยโหลด )
https://www.mebmarket.com/index.php?action=HowToBuy




 

 

บทที่ 12

ไม่ให้เธอเป็นของใคร !!! ( 50% )


วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วสำหรับการมาทำกิจกรรมช่วยเหลือสังคมกับทางค่ายอาสาของทางคณะ ทุกคนดูจะพากันดีอกดีใจเป็นพิเศษ เพราะว่าตลอดระยะเวลาสามวันที่ผ่านมาทุกคนต่างเหนื่อยกันมากมายจริงๆ สำหรับการทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจในการช่วยเหลือส่วนร่วม

ชนิดาและเพื่อนๆ ผู้หญิงในคณะต่างพากันเสียใจและเสียดายที่จะไม่มีโอกาสได้สอนหนังสือเด็กๆ ในหมู่บ้าน โดยเฉพาะชนิดา เธอรู้สึกรักและสงสารเด็กๆ เหล่านี้มากเป็นพิเศษ พวกเขาดูน่าเวทนายิ่งนักเกิดมาในสถานที่ที่ไม่ค่อยอยากจะมีคนมาให้ความรู้สักเท่าไหร่ ขาดแคลนแม่พิมพ์ของชาติที่จะมาพัฒนาเด็กๆ เหล่านี้ หญิงสาวตั้งมั่นกับตัวเองเลยว่าถ้าเรียนจบเมื่อใด จะขอเข้ามาช่วยเหลือผู้คนยากไร้ให้เต็มที่ เธออยากจะเป็นหมอให้กับชาวบ้านที่ทุกข์ยาก อยากให้พวกเขาได้มีโอกาสได้รับการรักษาและได้รับยาที่มีประสิทธิภาพดีเช่นเดียวกับคนในเมือง

เธอจะต้องทำให้ได้ !

“ น้องดาเหนื่อยหรือเปล่าครับ พี่เห็นทุ่มเทสอนเด็กๆ ใหญ่เลย “ วัชระหลังจากดูแลงานและเก็บของทุกอย่างเสร็จแล้ว เดินเข้ามาถามสาวน้อยที่กำลังนั่งจัดของเล็กๆ น้อยๆ อยู่

“ ไม่เหนื่อยเลยค่ะ ดาชอบออก “ เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“ แหมๆๆ พี่วัชนี่น่าน้อยใจจังเลยนะคะ พวกเราเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ทำหน้าที่สอนหนังสือให้กับเด็กๆ แต่ทำไมไม่เห็นจะถามพวกเราบ้างเลยว่าเหนื่อยหรือเปล่า “

เสียงแซวของรุ่นน้องในคณะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเขินอายของชายหนุ่ม

“ โธ่ พวกเรานี่ก็ พี่ก็ถามทุกคนนั่นแหละจ้ะ “ ชายหนุ่มแก้ตัว

“ โกหกชัดๆ คุณหมอของพวกเรา เห็นๆ กันอยู่ว่าถาม น้องดา เพียงคนเดียว “ รุ่นน้องเสียงแจ้วคนหนึ่งแสร้งทำเสียงเล็กเสียงน้อยตอนที่พูดชื่อของชนิดา

หญิงสาวอมยิ้มให้กับบทสนทนาตรงหน้า ส่วนวัชระก็เขินหน้าแดงจนต้องเดินเลี่ยงออกไปจากบรรดาพวกรุ่นน้องจอมแกล้งขี้แซวทั้งหลาย พอรุ่นพี่คนโปรดได้เดินออกห่างจากกลุ่มไปแล้ว เพื่อนๆ ทุกคนก็รีบปรี่เข้ามาหาสาวน้อยแก้มป่องกันเลยในทันที

ชนิดารู้เลยว่าต้องเหนื่อยพูดมากอย่างแน่นอน

“ นี่ๆ ดา ตกลงเธอกับพี่วัชเนี่ย เป็นแฟนกันแล้วใช่ป่ะ ? “ เสียงเพื่อนสาวคนหนึ่งถามขึ้นแบบตรงประเด็นถูกใจใครอีกหลายคน ชนิดาแก้มแดงระเรือขึ้นมาเมื่อได้ยินคำถามแบบไม่อ้อมค้อมของเพื่อน

“ บ้าเหรอ เราแค่ดูๆ กันอยู่น่ะ ไม่ได้เป็นแฟนกันสักหน่อย “ สาวน้อยตอบ

“ คำว่าดูๆ กันอยู่ของคนไทย ก็คือการตกลงปลงใจคบกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว “ เสียงทะเล้นอีกเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น  เรียกเสียงหัวเราะตามแบบฉบับของผู้หญิงได้เบาๆ

“ จะบ้าเหรอ พวกเธอก็แค่กำลังคุยๆ กันอยู่จริงๆ นะ เรายังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนหรือว่าคบกันสักหน่อย “ ชนิดารีบแก้ต่างให้กับตัวเอง

“ สาวน้อยชนิดาจ้า ณ เวลานี้ได้เจอผู้ชายที่ดีและเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างอย่างพี่วัชก็รีบคว้าเอาไว้เถอะเจ้าค่ะ คนดีๆ แบบนี้คุณเธอจะไปหาจากที่ไหนได้ มัวแต่มานั่งแค่คุยๆ กันอยู่ยังไม่ตกลงเป็นแฟน ระวังสุนัขจะคาบไปรับประทานเอาเสียง่ายๆ นะเจ้าคะ แล้วจะหาว่าอิชั้นไม่เตือน !

เพื่อนสาวจอมขี้แซวคนหนึ่งพูดอย่างติดตลก ชนิดาถึงกับหลุดหัวเราะออกมากับคำพูดย้อนสมัยที่เข้าใจนำมาใช้ของเพื่อน ไม่นานบรรดาเพื่อนๆ ขาเมาส์ของคณะก็พากันไปเตรียมเก็บข้าวของสำหรับการเดินทางกลับ ทิ้งให้สาวน้อยร่างบางนั่งจัดของอยู่เพียงลำพัง

เวลานี้ดูทุกคนแลจะยุ่งยากไปหมด โดยเฉพาะพวกบรรดาผู้ชายต้องพากันไปช่วยงานสุดท้ายให้เสร็จสิ้นก่อนที่จะเดินทางกลับ ในละแวกพื้นที่ของเต็นท์ที่ใช้พักผ่อนจึงไม่เหลือใครอยู่เลยนอกจากชนิดา ที่นั่งเก็บของทั้งของของเธอและของวรรณภาอยู่เพียงลำพัง

วรรณภาไปช่วยเพื่อนผู้หญิงกลุ่มอื่นเก็บกวาดทำความสะอาดในพื้นที่ต่างๆ แต่ที่ต้องไปคนเดียวเพราะว่าชนิดาร่างกายยังไม่เต็มร้อยมากนักสำหรับการทำงานที่หนัก หญิงสาวพยายามอ้อนวอนขอไปช่วยด้วยแต่ว่าเพื่อนรักห้ามไว้เด็ดขาด วรรณภาเป็นห่วงไม่อยากให้เธอต้องไปตากแดดเสี่ยงกับอาการป่วยกำเริบอีก

จึงกลายเป็นว่าการมาค่ายอาสาครั้งนี้ของเธอ ได้ทำหน้าที่แค่สอนหนังสือเด็กๆ เพียงอย่างเดียว

“ เฮ้อ “ เสียงถอนหายใจดังออกมา เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ไม่ได้มีเธอแค่คนเดียวแล้วที่อยู่ตามลำพัง หากมีชายหนุ่มอีกคนที่ค่อยๆ สาวเท้าเดินเข้ามาหาเธออย่างแผ่วเบามากที่สุด

เขามองร่างบางนั่งเก็บของอยู่เงียบๆ เนิ่นนาน

“ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ?

เสียงพูดของเขาทำให้เธอสะดุ้งตัวแล้วหันมาหาต้นเสียงที่อยู่ทางด้านหลัง ภาคินไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดกับหญิงสาวยังไงดี เขาจึงถามแก้เก้อไปเพียงก็เท่านั้น

แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือความเงียบ !

สาวน้อยไม่ตอบอะไรเลยนอกเสียจากนั่งเก็บข้าวของต่อไป ไม่ได้สนใจหรือว่าจะรู้สึกอะไรกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ภาคินรู้ตัวดีว่าครั้งนี้เขาผิดและก็พูดแรงมาก มากจนไม่แปลกใจเลยหากคนตรงหน้าจะโกรธเคือง

“ ไม่สบายหายหรือยัง ? “ ร่างสูงนั่งลงข้างๆ เธอ มือหนาถือวิสาสะแตะไปที่หน้าผากของคนตัวเล็ก ชนิดาสะบัดตัวให้หลุดพ้นจากสัมผัสของเขาอย่างรวดเร็ว การแสดงออกถึงความรังเกียจชัดเจนทำให้ชายหนุ่มเจ็บที่หัวใจขึ้นมาทันที

เธอคงจะเกลียดเขามาก

“ วันนี้ได้กลับบ้านแล้วก็อย่าลืมพักผ่อนให้มากๆ นะ เอ่อจะให้พี่ไปส่งที่คอนโดหรือเปล่า ขับรถเองไหวไหม ?

เสียงเข้มถามอย่างห่วงใย หากคนตัวเล็กลดฑิฐิลงสักนิดก็จะเห็นว่าเขานั้นห่วงเธอมากเพียงใด เงียบไม่ว่าเขาจะพูด จะถามหรือว่าอะไร ชนิดาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาเลยแม้แต่น้อย เธอทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศที่ไร้ค่าไม่มีตัวตน

“ ดาพูดกับพี่สักคำเถอะ พี่ขอโทษสำหรับเรื่องเมื่อวาน “ เขาพูดเสียงเศร้า

ใบหน้าเนียนใสเงยมองขึ้นสบตากับคนตรงหน้า รอยยิ้มหวานแสยะออกมาแบบเหยียดหยาม ท่าทาง และแววตาแบบนี้ของเธอ ภาคินไม่ชอบเลย มันไม่เหมือนน้องดาคนเดิมที่เขาเคยรู้จัก

“ ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ผู้หญิงทั่วถึงแบบฉันคุณไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาสนใจหรอก แค่ผู้หญิงง่ายๆ คนหนึ่งคุณจะแคร์ทำไม จริงไหมคะ ? “ น้ำเสียงประชดประชันพูดขึ้น

ภาคินรู้สึกเหมือตัวเองโดนก้อนหินสักร้อยก้อนหล่นทับลงที่ศีรษะอย่างแรง คำพูดและน้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้มันแสดงให้เห็นถึงความเกลียดชังอย่างชัดเจน ชนิดาพูดจบเธอก็เก็บของต่อเรื่อยๆ จนกระทั่งเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวกำลังจะลุกขึ้นออกไปจากเต็นท์ แต่ทว่ามือหนาก็รีบดึงข้อมือเล็กเอาไว้อย่างรวดเร็ว

“ ดาจะไปไหน ?

“ ฉันไม่จำเป็นต้องบอกคุณ ปล่อย “ เธอตอบพลางกับพยายามแกะมือหนาให้พ้นทาง แต่ความพยายามเหล่านั้นมันก็ไม่สำเร็จ เมื่อคนหน้ามึนไม่ยอมปล่อย

“พี่รู้นะว่าดาโกรธพี่ พี่รู้ว่าพี่ผิด พี่เสียใจ แต่ว่าทั้งหมดพี่อธิบายได้นะ “ เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่แสดงออกถึงความรู้สึกผิดอย่างแท้จริง

“ ฉันไม่ได้โกรธไม่ได้อะไรทั้งนั้น ปล่อยค่ะ ! “ เสียงหวานเอ่ยออกมาห้วนๆ เธอไม่ใช่คนไร้หัวใจนะที่จะได้ไม่มีความรู้สึกอะไร เธอเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งเจ็บเป็น ร้องไห้เป็น ทำไมเขาต้องมาทำตัวตบหัวแล้วลูบหลังด้วย

“ พี่ไม่เชื่อ “ ชายหนุ่มสวนทันควัน “ พี่รู้ว่าดาโกรธพี่ ด่าพี่สิดา ทำอะไรก็ได้ที่ดาคิดว่าทำแล้วสบายใจหายโกรธพี่ยอมทั้งนั้น ทำสิดา ทำสิ ! “ ภาคินจับมือของสาวน้อยให้ขึ้นมาตบที่แก้มของตัวเองแรงๆ

“ นี่ปล่อยนะ ปล่อย คุณจะบ้าหรือไงปล่อย ! “ พยายามสะบัดข้อมือให้เป็นอิสระ

“ บอกพี่มาสิดา บอกพี่มา จะให้พี่ทำยังไงดาถึงจะหายโกรธพี่ “ สายตาเว้าวอนเมื่อพูดกับหญิงสาว ชนิดาหลบสายตาเหล่านั้นเพราะไม่อยากเผลอใจอ่อนให้กับผู้ชายอย่างเขา

เธอไม่อยากดูโง่อีกต่อไปแล้ว !

“ ถ้าคุณอยากให้ฉันหายโกรธคุณ มีแค่วิธีเดียวเท่านั้น “ ใบหน้าหวานหันมาสบตากับเขาจริงจัง “ ออกไปจากชีวิตของฉันซะ ต่างคนต่างอยู่อย่ามายุ่งเกี่ยวอะไรกับฉันอีก ถ้าคุณทำตามฉันก็จะหายโกรธ “

น้ำเสียงเย็นชาของหญิงสาวทำให้ภาคินถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่ต้องการความรู้สึกหรือว่าการถูกกระทำแบบโดนผลักไสไล่ส่ง ให้ตายยังไงเขาก็ไม่มีวันเลิกยุ่งกับเธอ ไม่มีวัน !

“ ไม่ ฝันไปเถอะ ! “ เขาเอ่ยเสียงเข้ม อารมณ์โกรธเริ่มทะยานขึ้นในร่างกาย ชนิดายิ้มเยาะให้กับตัวเองเมื่อพอจะรู้อยู่แล้วว่าจะได้รับคำตอบแบบไหน

“ ฉันนึกอยู่แล้วว่าคุณต้องพูดแบบนี้ คุณคงเกลียดฉันมากเลยไม่อยากปล่อยให้ฉันได้อยู่อย่างสบายใจใช่ไหมล่ะ คุณมันคนเห็นแก่ตัว นิสัยไม่ดีที่สุด แต่อย่าหวังนะว่าต่อจากนี้ไปจะได้ทำร้ายฉันอีก เพราะว่าชนิดาคนนี้ไม่ใช่ผู้หญิงตัวคนเดียวที่คุณจะมารังแกได้อีกต่อไปแล้ว ! “ เธอตะโกนใส่หน้าเขาด้วยความโกรธจัด ร่างบางพยายามจะสะบัดข้อมือให้หลุดออกจากการเกาะกุม ทำเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล มือหนายังคงพันธนาการเธอเอาไว้ด้วยแรงทั้งหมดสุดกำลัง

คนบ้า ! ข้อมือฉันเจ็บไปหมดแล้วนะ

“ ไม่ใช่ผู้หญิงตัวคนเดียวดาหมายความว่ายังไง ? “ เขาถามเธอ

“ ฉันมีคนที่จะมาคอยดูแล คนที่คอยอยู่เคียงข้าง คุณจะไม่มีวันได้ทำร้ายฉันอีก “ ชนิดาว่าพลางกับพยายามที่จะแกะมือหนาออกให้พ้น แต่คำพูดกำกวมของเธอทำให้ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเอาง่ายๆ เขาเพิ่มแรงบีบลงที่ข้อมือเล็กอีกสิบเท่า !

“ เจ็บนะ !

“ ถ้าเจ็บก็บอกมาว่าใครหน้าไหนที่มันกล้ามาอยู่เคียงข้างเธอ ! “ เขากัดฟันพูด แค่ได้ยินคำว่ามีคนคอยมาดูแลมาอยู่เคียงข้างผู้หญิงคนนี้ ภาคินก็แทบจะทนไม่ไหวอีกต่อไป

“ ฉันมีแฟนแล้ว ! “ เธอตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

ชนิดาอาศัยช่วงเวลาที่ชายหนุ่มเผลอตัวผลักร่างสูงใหญ่ให้ออกห่าง ข้อมือเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระ รอยแดงของการถูกบีบรัดแน่นเผยให้เห็นอย่างชัดเจน ภาคินอึ้งไปในทันทีที่ได้ยินคำตอบของคนตรงหน้า

“ ไม่ ไม่จริง อย่ามาโกหก “ เขาใช้สายตาคมมองเธอแบบดุดัน

“ มีความจำเป็นอะไรที่ฉันจะต้องโกหกคุณไม่ทราบ “ หญิงสาวย้อนถาม

“ งั้นก็บอกมาว่าผู้ชายคนไหนที่มันเป็นแฟนเธอ “

ภาคินกัดฟันแน่นเมื่อพูดคำว่าแฟนออกมา

“ คุณจะละเมิดสิทธิส่วนตัวของฉันมากไปแล้วนะคุณภาคิน ฉันจะเป็นแฟนกับใครมันก็ไม่เกี่ยวกับคุณทั้งนั้น เพราะว่ามันคือเรื่องส่วนตัวของฉัน คนนอกอย่างคุณไม่มีสิทธิ์ !!!

ชนิดาสุดจะทนจนต้องตะโกนใส่หน้าเขาอีกรอบ เขามีสิทธิ์อะไรมาบังคับให้เธอตอบนั่นตอบนี่ เขาไม่ได้เป็นอะไรกับเธอทำไมจะต้องมาทำท่าทางราวกับว่า หวง เธอขนาดนี้ด้วย จะใจร้ายใจดำแกล้งกันให้เสียใจไปถึงไหน

ผู้ชายอย่างเขามันนิสัยไม่ดีที่สุด !

“ จะไปไหน ! “ ภาคินกระชากแขนของหญิงสาวแล้วดึงร่างเล็กให้ล้มลงมานั่งข้างเขาอีกครั้ง “ อยู่คุยกันให้รู้เรื่อง ก่อน “ มือหนารั้งเอวบางเข้าหาตัว

“ ปล่อยนะ ! “ ชนิดาดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของเขา

“ บอกมาดา ว่าใครเป็นแฟนดา “ เขาถามอีกครั้งพลางใช้สายตาหาเรื่องบีบให้เธอกลัว ชนิดาไม่กล้าปฎิเสธว่าไม่กลัวเขาเลย ใช่ เธอยังคงกลัวเขาอยู่บ้างแต่ความกลัวที่มีมันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะต้องยอมอ่อนข้อให้เขาเสมอไป

“ มันไม่ใช่เรื่องของคุณ ไม่มีสิทธิ์ ! “ เสียงหวานตะคอกใส่ใบหน้าหล่อเหลา ภาคินยิ้มเย็นก่อนจะรั้งเอวบางให้เข้าหาตัวเองมากขึ้น ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบโต้อะไร ริมฝีปากหยักได้รูปก็ประกบเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มของเธออย่างรวดเร็ว ชนิดาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจปนช็อค เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าทำกับเธอแบบนี้อีกเป็นครั้งที่สอง

          “ อื้อ !

          ภาคินใช้มือหนาบังคับต้นคอของหญิงสาวให้ยินยอมรับรสจูบอันป่าเถื่อนของตัวเอง มือเล็กเที่ยวทุบตีเขาไปทั่วร่างกาย หวังจะให้คนตัวโตมีสติและปล่อยตน หากทั้งหมดก็ไม่มีผลเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยสักนิดเดียว ริมฝีปากหยักยังคงมอบรสจูบที่แสนเร่าร้อนและดุดันให้กับริมฝีปากอวบอิ่มอยู่ไม่จาง

          “ ไง ! ที่นี้จะบอกได้หรือยัง ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร! “ เสียงเข้มถามอย่างเอาเรื่อง

          “ เลว ! ฉันเกลียดคุณ เกลียด !!!

          คนตัวเล็กใช้ฝ่ามือเช็ดริมฝีปากตัวเองแรงๆ น้ำตานองใบหน้าหวาน เธอเกลียดการกระทำของเขาเหลือเกิน เขาทำเหมือนเธอไม่มีค่า ไม่มีราคาอะไรทั้งนั้น

          “ ใช่สิ ในสายตาเธอฉันมันไม่มีดีอยู่แล้วนี่ หึ แล้วชอบไหมล่ะ จูบกับคนเลวเนี่ย ! “ ภาคินถามด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

          “ คุณมันน่ารังเกียจ การกระทำน่ารังเกียจ จิตใจของคุณมันก็น่ารังเกียจด้วยเช่นกัน ! “ ชนิดาด่าเขาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ภาคินกัดฟันด้วยความโกรธ มือหนากระชากแขนเรียวเล็กอย่างไม่ปราณีหรือว่ากลัวเธอจะเจ็บเลยสักนิด

          “ โอ๊ย ! ปล่อย ฉันเจ็บ ! “ หญิงสาวตวาดทั้งน้ำตา

          “ หมดเวลาด่าฉันแล้วชนิดา ทีนี้ก็บอกฉันมาได้แล้วว่าใครที่มันเป็นแฟนของเธอ ! “ ชายหนุ่มเขย่าร่างบาง

          “ คนบ้าปล่อยนะ !

          “ ไม่ปล่อย ! บอกมาสิ บอกมา !!!

          ภาคินเขย่าตัวของหญิงสาวไม่หยุด ในช่วงเวลาที่กำลังโหดร้ายของเธอก็เหมือนสวรรค์ยังพอมีเมตตาอยู่บ้าง จึงดลบันดาลให้มีคนดีๆ อย่างวัชระเข้ามาทันเหตุการณ์ตรงหน้า เขาไม่รอช้ารีบเข้าไปกระชากร่างของเพื่อนตัวเองให้ออกห่างจากสาวน้อย

          “ ทำบ้าอะไรวะไอ้คิน !

          ภาคินถูกแรงกระชากของเพื่อนเข้าไปจึงทำให้พอจะมีสติขึ้นมาบ้าง เขาเห็นคนตัวเล็กกำลังร้องไห้จนตัวโยนอย่างน่าสงสาร เธอรีบโผเข้ากอดวัชระเอาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

          “ พี่วัชช่วยน้องดาด้วย ฮือๆ “ ชนิดาร้องไห้ซบใบหน้าเข้าที่อกกว้างของรุ่นพี่หนุ่ม เธอไม่กล้ามองหน้าเขา เธอกลัวภาคินจะทำร้ายเธออีก เขาเสียงดังใส่เธอ เขย่าร่างเธอด้วยความแรงแบบไม่มีที่จะคิดเห็นใจกันแม้แต่น้อย

          “ ไม่ต้องร้องนะครับคนดี พี่วัชอยู่ตรงนี้แล้วนะ ไม่ต้องกลัวนะครับ “

          วัชระลูบศีรษะของคนในอ้อมกอดแล้วปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้สายตาอัมหิตจ้องมองไปยังเพื่อนตัวดี ที่ตอนนี้กำลังมองเขาและชนิดาอยู่ไม่วางตา

          “ พี่วัชคะ ดาอยากกลับบ้าน พาดากลับบ้านนะคะ ดาอยากกลับบ้าน ฮือๆ “ หญิงสาวร้องไห้จะกลับบ้านเหมือนเด็กๆ แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพราะว่าเธอไม่อยากจะอยู่ที่นี่ กับผู้ชายที่ชื่อภาคินอีกต่อไป

          เขาทำร้ายเธอได้อย่างเลือดเย็น !

          “ ครับน้องดา วันนี้พวกเราจะกลับบ้านกันแล้วนะครับ พี่จะพาน้องดากลับบ้านนะครับ “ เขารับปากด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พลอยทำให้คนที่กำลังหวาดกลัวสงบลงได้บ้าง

          “ หึ โอ๋กันเข้าไป ถึงเนื้อถึงตัวเขาแบบนั้นไม่กลัวแฟนเขาจะมาแหกหน้าเอาเหรอวะ ไอ้วัช !! “ คนพาลพูดขึ้นมาด้วยสุดจะทนกับภาพตรงหน้า

          ชนิดาผละออกจากอ้อมกอดของวัชระแล้วเงยหน้ามองชายหนุ่ม เธอพยักหน้าให้กับเขาอย่างช้าๆ วัชระยิ้มเย็นก่อนจะหันหน้าไปทางเพื่อนแล้วพูดในสิ่งที่ทำให้ภาคินร้อนรนไม่ต่างกับไฟ !

          “ ไม่กลัว เพราะว่าฉันนี่แหละคือ แฟน ของน้องดา !!!

          ภาคินกำหมัดแน่นเมื่อได้ยิน

          ชนิดาเป็นแฟนกับวัชระเพื่อนของเขา ทั้งสองคนกำลังคบหาดูใจกันอยู่ ทำไมมันจะต้องเป็นแบบนี้ด้วย ทำไมเธอจะต้องเลือกเป็นแฟนกับวัชระด้วย ทำไม !

          “ ได้ยินชัดแล้วใช่ไหม เพราะฉะนั้นต่อไปนี้อย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก !!!

          วัชระประกาศกร้าว ชายหนุ่มพาร่างเล็กออกไปจากเต็นท์ ทิ้งให้ภาคินที่กำลังเดือดดาลอยู่ข้างในเพียงลำพัง สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูนขึ้น นัยน์ตาคมกริบมีประกายไฟส่องสะท้อนออกมา ทุกอย่างบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับปีศาจร้ายตนหนึ่งที่พร้อมจะทำลายล้างทุกอย่าง

      “ ผู้หญิงของฉันต่างหากไอ้วัช !!!

 

 

 

 

 

สวัสดีค่ะ ^^ มาอีก 1 ตอนแล้วนะคะ สำหรับเรื่อง “เพียงใจรัก” เรื่องนี้เพื่อนแพงมีขายเป็น E BOOK นะคะ ราคาไม่แพงค่ะ 259 บาท >< ถ้าใครชอบและอยากอ่านต่อจนจบเรื่องเลย ก็สามารถไปอุดหนุนเพื่อนแพงกันได้นะคะ เดี๋ยวเพื่อนแพงจะทิ้งลิ้งค์ E BOOK เอาไว้ให้ทุกคนนะคะ ^^ ส่วนที่นำมาลงในเว็บนี่ก็เป็นเพียงตัวอย่างจำนวนหนึ่งนะคะ เพื่อนแพงเอามาลงเผื่อว่าใครไม่อยากโหลดตัวอย่างอ่านจากในเว็บ MEB ก็สามารถอ่านจากตรงนี้ก่อนได้เนอะ เพื่อเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจและถ้าจะอุดหนุนกันก็ยินดีและขอบคุณมากๆ เลยนะคะ สุดท้ายนี้ก็ฝากทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาช่วยไปกดไลค์เพจให้เก๋าด้วยน้า ขอบคุณค่ะ ^^ ปล.เรื่องนี้อัพวันเว้นวันนะคะ จนกว่าจะครบโควตาสำหรับตัวอย่างทดลองอ่าน ^^ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

121 ความคิดเห็น

  1. #120 JIJIPHOD (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 11:12
    ตายแล้ววววววว
    #120
    0