[FIC vixx] THE MEMORY IN MY HEART

ตอนที่ 2 : MEMORY : chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 พ.ค. 60




หน้าหนาวปีที่เเล้วงั้นเหรอ..?


        ก้อนเม็ดสีขาวเล็กๆตกหล่นลงมาจากฟากฟ้าทีละน้อยๆ เเต่เมื่อลงมารวมกันกลับกลายเป็น กองหิมะขนาดเต็มทั่วท้องถนนตัดกับท้องฟ้ายามค่ำคืน รองเท้าบูทคู่เล็กก้าวไปตามทางที่ผู้สวมพาเดิน
    "อ่า..ครบ 1 ปีเเล้วสินะ"คนตัวเล็กยืนมองรถที่ขับผ่านไปคันเเล้วคันเล่าพร้อมย้อนห้วงความคิดนึกไปถึงอดีต

           ‘อี ฮงบินชายหนุ่มผู้เป็นที่หมายปองของทั้งคนหนุ่มและสาว ผู้ชายที่สวยจนผู้หญิงยังอายด้วยรูปร่างที่บางจนกลัวว่าหากไปแตะต้องคงแตกสลายแน่ และรอยยิ้มที่สดใสเหมือนดอกไม้ยามได้รับแสงแดดอุ่นๆและสายน้ำเย็นช่ำจึงทำให้มีแต่คนหันมองไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไร แต่ยกเว้นเพียงคนเดียวที่เขาไม่เคยได้รับความสนใจ  จอง แทคอุนคนที่เคยเป็นแสงแดดและสายน้ำให้ฮงบิน ก่อนที่จะกลายเป็นยาฆ่าแมลงที่คอยทำร้ายฮงบินอย่างไร้เยื่อใย..

 

          กริ้ง...กริ้ง..

 

         เสียงโทรศัพท์ปลุกฮงบินให้ตื่นจากความคิด หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏชื่อคนที่โทรเข้ามา ฮัน ซังฮยอกรุ่นน้องคนสนิทที่คอยดูแลฮงบินอยู่ห่างๆ

          “ฮัลโหลฮยอก

          [ฮยองอยู่ไหนเนี้ย พวกผมรอนานแล้วนะ] เสียงปลายสายตะโกนเสียงดังจนฮงบินต้องเอาโทรศัพท์ออกห่างหูเพราะกลัวจะหูหนวกซะก่อน

          “อ่า..โทษทีๆ ใกล้ถึงแล้วละ รอแป๊ปนะ

          [ครับๆ เร็วนะ เดินระวังๆด้วยนะครับฮยอง]ฮยอกพูดแค่นั้นก่อนสายจะตัดไป

 

วันนี้เป็นวันคริสต์มาสพวกเพื่อนๆและคนสนิทจึงชวนกันมาปาร์ตี้ที่ร้านคาราโอเกะใกล้โรงเรียน

     

 Party karaoke

 

           แกร๊ก

           ประตูห้องคาราโอเกะถูกเปิดออกด้วยร่างบาง ก่อนฮงบินจะเดินเข้าห้องด้วยท่าทีเขินอายเพราะตัวเอามาสายที่สุด

          “กว่าจะเสด็จมานะครับองค์หญิงฮยอกพูดติดเล่นทำให้คนในห้องพาหัวเราะกันอย่างสนุก

สงสัยผมจะมาช้าจริงๆแฮะ เพราะทุกคนเริ่มหน้าแดงเพราะพิษแอลกอฮอล์กันเกือบหมด

          “มาๆนั่งๆ  รุ่นพี่ชา ฮัคยอน ขยับตัวเว้นพื้นที่โซฟาตัวแดงให้ผมนั่งก่อนจะหยิบแก้วที่มีแอลกอฮอล์ผสมโซดาประดับด้วยก้อนน้ำแข็งเย็นๆที่พึ่งชงมาหมาดๆให้ผม

          “ไม่ดีกว่าครับ ขอน้ำอัดลมก็พอพี่ฮัคยอนทำหน้ามุ้ยแต่ก็ยอมเปลี่ยนแก้วใหม่ให้ผม ผมน่ะคออ่อนกินนิดกินหน่อยก็เมาไม่รู้เรื่องแล้ว ทุกคนที่นี้ก็รู้ดี และถ้าเกิดเมาแล้วทำอะไรไม่เข้าท่าคงแย่มากแน่ๆ

          “ฮยองคร้าบ ผมขอกอดหน่อยได้มั้ยคร้าบเสียออดอ้อนของอี แจฮวาน’เป็นทั้งเพื่อนสนิทของผมเเละแฟนหนุ่มของพี่ฮัคยอน เขาพูดใส่แฟนตัวเองที่นั่งข้างๆกัน  พาคนตัวเล็กนั่งหน้าแดงทำอะไรไม่ถูก

           “บ..บ้ารึไงคนเยอะแยะกลับบ้านค่อยทำน่าประโยคหลังพี่ฮัคยอนลดเสียงเบาลง แต่ผมที่นั่งใกล้ๆกลับได้ยินชัดเจน จนหน้าแดงตามไปด้วย


             เวลาล่วงเลยจนดึกแต่ปาร์ตี้ก็ยังไปต่อเรื่อยๆไม่มีท่าทีจะจบ


          “อ่า..หิวน้ำจังมือเอื้อมไปหยิบแก้วของตัวเองขึ้นดื่มรวดเดียวหมดแก้วหวังจะให้ระงับกระหาย  แต่ทำไมมันขมแสบคออย่างงี้ละ แถมยังร้อนแปลกๆอีก เดี๋ยวนี้น้ำอัดลมเป็นแบบนี้แล้ว

เหรอ

           “เอิ่ม..ฮงบินนั่นมันแก้วกู..เสียงคิม วอนชิคเพื่อนคนสนิทพูดพร้อมชี้มาที่แก้วในมือของผมกูชงเพียวด้วยว่ะ”ผมก้มไปมองที่โต๊ะ พบเเก้วที่บรรจุน้ำโคล่าสีน้ำตาลหวานน่ากิน เฮอะๆ

 

              เชี้ยแล้ว..กะจะไม่ดื่มแล้วเชียว แล้วมาโดนเหล้าเพียวๆอีก ชิบหายแน่ๆ

           “ฮ่าๆๆๆผมวางแก้วไว้ที่โต๊ะตัวยาว แล้วหัวเราะเหมือนคนบ้าน นี่มันบ้าไปแล้วแน่ๆ

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

           “แม่งไอ้ตาถั่วเอ้ย! ผมออกจะดูดีขนาดนี้มาทิ้งกันได้ไงว่ะผมโวยวายท่ามกลางความเงียบโดยมีเสียงเพลงคลอไปเรื่อยๆ ทำให้ทุกคนในห้องหันมองผมเพียงคนเดียว

            “ใจเย็นน่าฮยอง ฮยอกเอื้อมมือมาจับผมเบาๆ

            “โธ่เว้ย!พี่แทคอุน ถ้าจะมีใหม่ช่วยหาให้ดีกว่าผมหน่อยได้มั้ย นี่มันหยามกันชัดๆ!”

            “ยังงี้เรอะหรอ..ทุกคนส่งเสียงเหมือนเข้าใจและทำหน้าผิดหวัง แล้วไงล่ะใครแคร์ ก็นี้

ฮงบินเลยนะ อี ฮงบินเชียว คนที่มีแต่คนสนใจ คนที่ไม่เคยโดนใครทิ้งมาก่อนแล้วทำไม..ทำไมล่ะ..

            “อึก..ทำไมละ..ฮึก..ไหนว่ารักกันไง...ไหนบอกจะให้เป็นคนสุดท้ายไง..ฮึกเสียงสะอื้นดังขึ้นเรื่อยๆจนพี่ฮัคยอนและคนอื่นๆต้องเข้ามาปลอบ

            “ฮงบินใจเย็นนะ พี่ขอโทษเเทนเเทคอุนมันด้วยพี่ฮัคยอนพูดด้วยเสียงเรียบแต่ท่าทางเก้ๆกังๆมันช่างขัดกันจนน่าขำ คงเพราะพี่เขาก็เป็นเพื่อนสนิทของผู้ชายใจร้ายคนนั้นด้วยเเต่ผมไม่ได้พาลโกรธพี่ฮัคยอนเรอะนะ มันไม่เกี่ยวกันเเถมพี่ฮัคยอนก็ดีกับผมมากๆ 

             “มึงใจเย็นวอนชิคลุกมาลูบหลังผมเรื่อยๆอย่างอ่อนโยน

             “ฮึก..ไหนเขาบอกว่าเขารักกูไง..ฮึก..ฮือแต่เสียงสะอื้นและน้ำตาของผมกลับหยุดลงไม่ กลับเพิ่มมากขึ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ไม่น่าเลยคิดไว้อยู่แล้วว่าถ้าดื่มคงต้องเป็นแบบนี้แน่ๆ แต่มันหยุดน้ำตาไม่ได้จริงๆ

 

             “เออ..พี่วอนชิคครับ ใครคือแทคอุนเหรอครับ? ผมไม่เข้าใจเลยฮยอกถามวอนชิคอย่างสงสัย ไม่แปลกหรอกที่ฮยอกจะไม่รู้เพราะเรื่องมันเกิดก่อนที่ฮยอกจะเข้ามาอยู่กลุ่มเดียวกัน และผมก้ไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังคนที่รู้จึงมีแค่ผม วอนชิคและพี่ฮัคยอนพี่สนิทกันมานานอยู่เเล้วเท่านั้น

              “คือ..

              “เดี๋ยวกูเล่าเองวอนชิค..ก่อนที่วอนชิคจะได้พูดเรื่องราวของผม ผมก็พูดแทรกเข้าไป ถ้าเป็นตอนนี้ผมคงเล่าได้อย่าไม่มีตกหล่น ก็ดีเหมือนกันจะได้ระบายให้หายเจ็บปวดอย่างน้อยในเรื่องเศร้าก็ยังมีสิ่งที่น่าจดจำ...ผมอยากนึกถึงเรื่องที่ทำให้ผมยิ้มทั้งน้ำตาได้อีกครั้ง..



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เฮลโหลค่า ขอเเนะนำตัวหนุ่มๆที่นอกจากตัวหลักอย่างเเทคอุนเเละฮงบินกันก่อนนะคะ เผื่อคนที่ไม่รู้จักกัน




ฮัน ซังฮยอก

รุ่นน้องคนสนิทของฮงบินที่คอยดูเเลฮงบินอยู่ห่างๆมาตลอด..




 

ชา ฮัคยอน(เอ็น)

รุ่นพี่ฮงบินบินเคารพรักเเละสนิทด้วย เป็นเพื่อนสนิทของเเทคอุน





อี เเจฮวาน(เคน)

เพื่อนสนิทของฮงบินเเละเเฟนหนุ่มของฮัคยอน





คิม วอนชิค(ราวี่)

เพื่อนข้างบ้านเเละเพื่อนที่สนิทกันมากที่สุดของฮงบิน


มาตอนเเรกฮงบินก็ร้องไห้เป็นเขื่อนเเตกกันเลยทีเดียว

ความยาวของเเต่ละตอนขึ้นๆลงๆตามสมองของคนเเต่งค่ะ เดี๋ยวยาวเดี๋ยวสั้น เด๋ยวคิดออกเดี๋ยวสมองตัน5555

ยังไงก็ติชมหรือให้คำเเนะนำกันได้นะคะ ขอบคุณค่า เจอกันตอนหน้าค่ะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5 ความคิดเห็น