(OS/SF) ㅡ NIELONG'S BOX

ตอนที่ 1 : (SF), STAR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 152
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ธ.ค. 60

(OS/SF) ㅡ NIELONG'S BOX

os : star | gray tone
pair : daniel x seongwoo
author : happy
rate : 16 up

     

                                    ' STAR '






     แสงแดดอ่อนๆยามเช้าสาดเข้ามาผ่านหน้าต่างหอพักของเด็กฝึกทั้งหมด20คน หนึ่งในนั้นมีตัวเขาเองด้วย องซองอู ร่างโปร่งค่อยๆยันตัวขึ้น บิดตัวไปมาคลายความปวดเมื่อยหลังจากที่เมื่อคืนเขาได้ผ่านการฝึกซ้อมมาอย่างหนัก

     ... วันนี้แล้วสินะ วันประกาศผลรอบ 11 คนสุดท้าย



     บรรยากาศรอบตัวองซองอูวันนี้ดูวุ่นวายไปหมด ทั้งทีมงานที่กำลังวิ่งเร่งจัดสถานที่ให้ทันเวลางาน ทั้งเด็กฝึกมากมายที่โดนดึงตัวไปแต่งหน้าทำผมให้โดดเด่นที่สุดในค่ำคืนนี้ แต่ไม่ใช่สำหรับเขา

     แทนที่เขาจะรีบแต่งหน้าแต่งตัว เขากลับนั่งรอให้เพื่อนๆทุกคนได้แต่งให้เสร็จก่อน คงเป็นเพราะเขาไม่หวังอะไรกับลำดับในตอนนี้แล้วล่ะมั้ง ..

" ย่าห์! องซองอู! ทำไมนายไม่รีบไปแต่งหน้าทำผมให้เรียบร้อยห้ะ นี่มันจะถึงเวลาอยู่แล้วนะ "
" ฉันตื่นเต้นชะมัดเลย คนดูจะเยอะแค่ไหนกันนะ "

     อาจจะเป็นเพราะเด็กพูดมากคนนี้ ที่ทำให้เขาไม่อยากหวัง และไม่อยากเข้าไปอยู่ใน 11 อันดับนั่น

     เด็กคนนี้เหมือนแสงสว่างดวงเล็กๆของเขาตั้งแต่เปิดรายการเลยล่ะ 
     
     เด็กธรรมดาที่คอยให้กำลังใจซองอูเสมอ 
     เด็กธรรมดาที่คอยขำให้กับมุขโนแจมของเขา
     เด็กธรรมดาที่ชอบบอกว่าเขาเนี่ย ดีที่สุดแล้ว
     เด็กธรรมดาที่ชอบวุ่นวายกับดาวสามดวงบนหน้าเขา
     เด็กธรรมดาที่พยายามดันตัวเองเพื่อจะได้อยู่เคียงค้างเขา

     คังแดเนียล เด็กธรรมดาที่ทำให้ซองอูมีความสุขทุกครั้งที่ได้มอง เด็กที่พยายามจนแสงของนายเริ่มจะสว่างเกินไปแล้วนะ 

     ... อ่า ฉันอาจจะสู้แสงของนายไม่ไหวแล้วนะแดเนียล


" คนมันเยอะไง นายจะตื่นเต้นอะไรนักหนา "

" พี่ไม่เห็นในเน็ตหรอ! แฟนคลับผมบอกว่าจะมากันเต็มเลย "
" ผมจะได้ยืนอยู่ข้างๆพี่แล้วนะครับ! "

" .. "



      นายผิดแล้วแดเนียล นายไม่ได้ยืนอยู่ข้างๆฉันหรอก นายนำหน้าฉันไปมากแล้ว ดาวดวงเล็กๆอย่างฉันคงตามนายไม่ทันหรอกนะ เจ้าหมาน้อยของฉัน



" มั่นใจได้ยังไงว่าจะได้ยืนข้างฉัน หื้อ? "

" นี่ๆๆ อย่าดูถูกปูซานบอยคนนี้นะครับซองอู นี่ผมไต่อันดับมาขนาดนี้แล้ว ที่ข้างๆพี่ต้องเป็นผมแน่นอน! "

     ... เฮ่อ ไอหมาโง่


" นี่ คังแดเนียล ก่อนนายเดินไปนั่งบนนั้นอ่ะ อย่าลืมหันมากอดฉันนะ เข้าใจไหม? "

" พูดอะไรของซองอูเนี่ย ผมจะไม่กอดซองอูได้ไง "
" แต่จริงๆแล้วซองอูควรเป็นฝ่ายกอดผมมากกว่านะ .. ผมอาจจะไม่ได้ขึ้นไปนั่งบนนั้นก็ได้ "

" นายไม่ได้แล้วใครจะได้ อย่าดูถูกตัวเองสิ นายเก่งที่สุดแล้ว .. สำหรับฉัน "

" อ่า อย่าน่ารักให้มากสิครับซองอู "
" ตรงนี้ผมกอดซองอูไม่ได้ รู้ใช่ไหม "



" อื้อ ฉันจะรอกอดนายบนเวทีนะ "



.

.

.



" และเด็กฝึกคนที่ได้ตำแหน่งเซ็นเตอร์และอันดับที่ 1 คือ .. "



" คังแดเนียล! ยินดีด้วยนะคะ "



     ร่างหนาก้มโค้งขอบคุณแฟนคลับทุกคน สองมือของเขายกขึ้นปิดปากตัวเองราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน ตาคู่นั้นที่คอยมองซองอูมาตลอด คลอไปด้วยน้ำตา น้ำตาที่ทุกคนล้วนคิดไปว่ามันคือความยินดี แต่เปล่าเลย

     ... เก่งมากเลยคังแดเนียล ทำอาชีพที่ฉันรักแทนฉันด้วยนะ


     ตาคู่นั้นของคังแดเนียลก็ยังคงมองเขาอยู่ เหมือนตลอดเวลาที่ผ่านมา เพียงแต่มันกลับกลายเป็นแววตาที่รู้สึกเสียใจ สับสน ไม่เหมือนคังแดเนียลคนเดิมของเขาเลยสักนิด

      ร่างสูงวิ่งมาหาเขาที่ยืนอยู่บนแท่นประกาศผลแล้วกอดเขาแน่นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เสียงกรี๊ดจากแฟนคลับดังขึ้นอย่างต่อเนื่องเมื่อเห็นแดเนียลวิ่งกลับมายังโซนของพวกเธอ

     ... อ่า พวกเธอรักเขาสินะ ฉันก็ด้วย




" ซองอูอ่า .. ตามผมขึ้นไปนะ ผมขอร้อง .. ฮึก "
" ตาม ตามผมนะ .. "

" ฉันจะพยายามนะแดเนียล "
" ขอบคุณที่ไม่ลืมมากอดฉันนะ ถ้าฉันไม่ได้นายห้ามร้องไห้ สัญญาได้ไหม? "

" ไม่! ซองอูต้องได้สิ! ฮึก .. ต้องได้เท่านั้น "

" ย่าห์ .. นายคือที่ 1 นะคังแดเนียล อย่ามางอแงแบบนี้สิ "

" ตามผมขึ้นมาซองอู ผมขอสั่งคุณ .. "



     สั่งเขางั้นหรอคังแดเนียล แต่แววตานายมันกำลังขอร้องเขาอยู่ชัดๆ อย่าทำให้เขาต้องรู้สึกว่าเขาเป็นตัวถ่วงชีวิตของเด็กคนนั้นไปมากกว่านี้เลย 


     ... ขอให้นายมีความสุขบนเส้นทางแห่งดอกไม้ของนายนะ เนียลอา





.

.

.





" อันดับที่ 11 เด็กฝึกองซองอูค่ะ!! "
" ยินดีด้วยนะคะ " 


     เขาหรอ .. เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม เขาจะได้เดินบนทางเดียวกับคังแดเนียลแล้วใช่ไหม เราจะได้เดินด้วยกันแล้วใช่ไหม

     ร่างโปร่งขององซองอูเดินไปหน้าเวทีอย่างเหม่อลอย เขากล่าวขอบคุณวนไปวนมา ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองพูดอะไรออกไป รู้แต่ว่า เขาอยากรีบขึ้นไปนั่งแล้วรีบไปกอดเจ้าเด็กคนนั้นให้เร็วที่สุด เด็กที่เป็นความสุขและแสงสว่างของเขาจนถึงวินาทีสุดท้าย ..



" แดเนียล! นายกอดฉันแน่นไปแล้วนะ! "

" ก็มันดีใจหนิซองอู เราจะได้อยู่ด้วยกันแล้วนะ!! "

" อือๆ ฉันได้ยินแล้ว พูดมากอยู่ได้นายเนี่ย "

     
     คังแดเนียลผละตัวออกจากองซองอู มองหน้าเขาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม เครื่องสำอางบนหน้าไม่สามารถบดบังความสุขของเจ้าเด็กคนนี้ได้เลยจริงๆ 

     แดเนียลมองหน้าเขาพร้อมยิ้มขึ้นมาเหมือนคิดอะไรออก พร้อมกอดเขาอีกครั้ง แต่กอดครั้งนี้เป็นกอดที่มีแค่เรา ไม่ใช่กอดที่มีคำว่าที่ 1 หรือที่ 11 อีกต่อไป เป็นกอดที่ผู้ชายคนนึงอยากจะมอบให้ผู้ชายที่เขารัก



" .. รู้ไหมทำไมซองอูถึงผ่านเข้ารอบมาได้ "

" ... "

" ซองอูคิดอยู่ในหัวตลอดใช่ไหมล่ะ ว่าดาวของตัวเองสว่างไม่พอ คิดอยู่ตลอดใช่ไหม ว่าตัวเองไม่มีแสงเยอะพอที่อยู่ในจักรวาลนี้ได้แล้ว "

" ... "

" แต่ซองอูผิดทั้งหมดเลย .. เพราะอะไรรู้ไหม? "

" .. อะไรล่ะ "





" เพราะในจักรวาลของที่ 1 อย่างผมหรือในจักรวาลของคังแดเนียลเด็กปูซานธรรมดาๆคนนี้ .. "

" มันมีดาวอยู่แค่สามดวงเท่านั้นแหละที่สว่างที่สุด "



















END




ㅡ thanks for your attention :-)
ㅡ pls love and support ღ NIELONG 
ㅡ the last sentence ; inspiration from @hamsjpn , thank you sir 







/ / /


0 ความคิดเห็น