จะรักหรือจะหลอก - chansoo

ตอนที่ 8 : SEVEN

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    27 พ.ย. 61

SEVEN

 

 

 

“ คยองซู “

 

“ พี่ขอโทษ...... “

 

“ พี่ขอโทษกับทุกเรื่องที่ผ่านมา พี่ไม่ดีเองที่ไปทำกับเราแบบนั้น พี่ขอโทษนะ “

 

            ยากนิดหน่อยกว่าที่คยองซูจะหาเสียงตัวเองเจอ หลังจากที่คำพูดที่เขาเฝ้ารอมาตลอดถูกเอ่ยออกมาจากปากของปาร์คชานยอลสักที 

เขายืนนิ่งๆ มองชานยอลด้วยสายตานิ่งๆ ที่แฝงไว้ซึ่งความรู้สึกมากมายในหัวที่กำลังว่งวนอยู่ในตอนนี้

 

“ ผมไม่เคยโกรธพี่หรอก ไม่เป็นไรครับ “


และเขาก็ได้พูดความรู้สึกของตัวเองออกไปให้ชานยอลได้ฟังในที่สุด


     ถึงจะมันยากที่จะเชื่อ แต่คยองซูก็รู้ตัวมาตลอด ว่าตัวเองไม่เคยโกรธผู้ชายที่ชื่อปาร์คชานยอลคนนี้ได้เลยสักครั้ง

ดูเหมือนคนตรงหน้าเขาเองก็คงไม่ค่อยอยากจะเชื่อคำพูดที่เขาพูดไปนัก เจ้าตัวถึงได้ยืนทำหน้าอึ้งๆอยู่อย่างนั้น คยองซูจึงเผยยิ้มไปให้เล็กน้อย รอยยิ้มจากใจที่เขาเพิ่งได้ยิ้มให้ชานยอลในรอบปี


และดูเหมือนรอยยิ้มของเขาจะใช้ได้ผล ชานยอลมีสีหน้าที่ผ่อนคลายมากขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะมองสบตากับเขาตรงๆ

 

“ พี่อยากจะ..... “

 

“ ขอโอกาสให้เรา ได้กลับมาคบกันอีกจะได้ไหม? “

 


            อ่า


ปาร์คชานยอลนี่นะ 


ใจร้อนยังไงก็ยังใจร้อนอย่างนั้น ใจด่วนใจร้อนมาพูดขอโอกาสแถมยังจ้องกันตาแป๋วเหมือนคนที่คาดหวังกับคำตอบสุดๆแบบนี้ ใช้ได้ที่ไหนกัน


คยองซูยังคงยืนมองชานยอลนิ่งๆ รอยยิ้มน้อยๆทีเคยส่งให้คนตัวสูงหายไปแล้วตั้งแต่ที่ได้ยินคำถามนั้น

แอบตกใจนิดๆ กับสิ่งที่ได้ยิน

แต่ก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะถ้าเขาไม่ใสซื่อจนเกินคน การกระทำทุกอย่างในตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มันก็ทำให้คยองซูแอบคิดเข้าข้างตัวเองอยู่บ่อยครั้ง

แต่เพราะเรื่องในอดีต ทำให้คยองซูต้องฉุดความคิดของตัวเองไว้เสมอ ไม่ให้มันเตลิดไปไกลเกิน เพราะกลัวอยู่ตลอดว่าจะต้องกลับไปผิดหวังอีก จนในที่สุด เขาก็ได้ยินมันจากปากของชานยอลเองกับหู

 

            มองคนตัวโตที่ยังยืนรอคำตอบจากปากเขาอย่างอดทน ยิ่งเขาเงียบ ชานยอลก็ยิ่งดูหงอยลงจนน่าสงสาร และคยองซูไม่อยากเห็นชานยอลต้องเป็นแบบนั้น คงถึงเวลาที่เขาต้องให้คำตอบแล้วละมั้ง


คำตอบที่เขาเคยเฝ้าถามตัวเองหลายครั้ง กับอนาคตที่ตัวเองต้องการ ว่าตัวเขาพร้อมไหมที่จะเปิดรับให้ปาร์คชานยอลกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งนึง ทุกครั้งที่เขาถามตัวเอง คำตอบที่ปรากฏขึ้นในใจมันก็ยังชัดเจนเหมือนเดิม

 


คยองซูช้อนสายตาขึ้นมอง ค่อยๆส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะส่งเสียงออกไปเพื่อยืนยันคำตอบของตัวเอง


“ ไม่ครับ “

 

คนฟังดูหน้าหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ตาโตๆที่เพิ่งมองเขาอย่างเว้าวอนหลุบลงมองพื้นข้างล่างไปในทันที

 

“ ไหนบอกว่าไม่ได้โกรธพี่ไง แล้วทำไม... ทำ ไม   ถึง  ........ “

ชานยอลถามออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตาโตๆคู่นั้นเริ่มมีสีแดงก่ำ สีหน้าท่าทางอย่างนั้นทำให้ใจของคยองซูกระตุกได้ไม่ยาก

 

“ ผมไม่ได้โกรธ “

“ ......... “

“ แต่ถึงจะไม่โกรธ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สึกอะไร “



“ ตอนนั้นผมเสียใจ เสียใจมากๆ “

 

“ เพราะงั้น ....... “

 

“ พี่เสียใจจริงๆ 

 

ชานยอลไม่รอให้เขาได้พูดจนจบ ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยแทรกขึ้นมาทันที และคยองซูก็ไม่คิดจะดึงดันพูดต่อ

ชานยอลอาจจะต้องการเวลา ไม่สิ เราสองคนอาจจะต้องการเวลา ให้ได้ทบทวนสิ่งที่พูดกันในตอนนี้สักพัก

 

            ความเงียบยังคงโรยตัวอยู่รอบๆ คนสองคนที่นั่งนิ่งๆข้างกัน อยู่ที่โต๊ะม้าหินใต้ต้นไม้ ทั้งคู่ต่างก็มองไปข้างหน้า ทอดสายตาไปในความมืด และปล่อยใจให้ลอยไปในห้วงของความคิดไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน

อาจจะเพราะชานยอลรู้ดี ว่าการรีบร้อนในตอนนี้ มันไม่ได้ช่วยอะไรแล้ว

ส่วนคยองซูเอง ก็ปล่อยให้หัวสมองแล่นไปเรื่อยๆ ทบทวนความรู้สึกของตัวเองช้าๆ เพื่อยืนยันสิ่งที่เขาเองได้ตัดสินใจไป

 

“ พี่เสียใจจริงๆนะคยองซู เสียใจที่ทำให้เรื่องของเราพังเองกับมือ “

 

            เสียงทุ้มเรียกให้คยองซูออกมาจากภวังค์ความคิด หันไปมอง ก็ยังเห็นชานยอลนั่งเหม่อมองไปข้างหน้าอยู่ 


“ มันเป็นความผิดของพี่ เพราะงั้น “


“ ..... “  ชานยอลหันมาสบตากับเขาอีกครั้ง


“ พี่ยอมรับทุกการตัดสินใจของเรานะ “

 

 

ชานยอลยอมแพ้แล้ว มันเป็นความผิดพลาดที่เขาก่อ เพราะงั้น เขาก็ต้องยอมรับผลที่เกิดตามมาให้ได้ ไม่แปลกสักนิดที่น้องจะไม่ให้โอกาส

ทำกับเขาไว้เจ็บแสบซะขนาดนั้นนี่นะ


“ ครับ “


 

“ ดึกแล้ว พี่ไม่กวนแล้วดีกว่า “

 

“เราขึ้นไปพักเถอะ วันนี้เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว “


คยองซูได้แต่กระพริบตาปริบๆมองคนที่เอ่ยลากันด้วยเสียงหงอยๆ

 

“ จะกลับแล้วหรอครับ “

คยองซูถามทันทีที่ชานยอลลุกขึ้นยืน จนคนตัวเล็กต้องยืนขึ้นตามอย่างช่วยไม่ได้

 

“ อือ ไม่อยากกวนเราแล้วไง “

และชานยอลคิดว่าคงต้องไปหาที่นั่งทำใจยอมรับกับความผิดหวังนี้ก่อน ทั้งๆที่ก็บอกกับตัวเองมาบ้างว่าโอกาสน้อยมากที่น้องจะตกลง ก่อนมานี่เขาก็คิดว่าตัวเองเตรียมพร้อมที่จะรับความผิดหวังมาระดับนึงแล้ว

แต่พอเจอกับตัวจริงๆ มันก็.....

เจ็บเกินกว่าที่คาดไว้มาก มากจนเขาจะปั้นหน้ายิ้มให้เจ้าเปี๊ยกของเขาได้ยากเหลือเกิน

ไม่ได้โกรธหรือน้อยใจอะไรคนน้องหรอกนะ ชานยอลกำลังโกรธตัวเองอยู่ต่างหาก โกรธที่ทำอะไรไม่คิดจนต้องมานั่งเสีอใจทีหลังแบบนี้

 



“ แต่... ผมยังพูดไม่จบเลยนะ “

 

“ ที่พี่ถาม จริงๆผมจะบอกว่า ผมคงยังกลับไปคบกันไม่ได้ “


ชานยอลได้แต่ยืนฟังเงียบๆ น้องอาจจะอยากยืนยันคำตอบให้แน่ชัดเป็นครั้งสุดท้าย ก็ดีเหมือนกัน เขาจะได้จำใส่ใจเอาไว้ 

 


“ ผมหมายถึงกลับไปตอนนี้ไม่ได้นะครับ “


หืออ

เมื่อกี้เขาได้ยินน้องพูดอะไรออกมานะ หรือสมองเบลอจนฟังอะไรผิดๆถูกๆไปแล้ว

 

“ เมื่อกี้ เราพูดอะไรนะ? “

แน่นอนว่าต้องรีบถามเพื่อยืนยันให้แน่ใจ

 

ผมยังกลับไปคบกับพี่ตอนนี้ไม่ได้ “


“ ........ “ 


“ แต่อนาคตจะยังไง ก็ไม่รู้เหมือนกันนะครับ “

 


ยังกลับมาตอนนี้ไม่ได้ 

ไม่ได้แค่ตอนนี้ แปลว่าอนาคตอาจจะได้ งั้นหรอ?


ปาร์คชานยอลได้แต่ยืนอึ้งอยู่อย่างนั้น สมองพยายามประมวลคำพูดที่เพิ่งจะได้ยินอย่างหนัก คิดวนกลับไปกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนแน่ใจว่าตัวเองเข้าใจถูกแล้ว  ความรู้สึกห่อเหี่ยวที่มีอยู่เมื่อกี้ถึงได้หายไปหมดจด

มองเด็กตาโตที่ยืนส่งยิ้มน้อยๆให้เขาด้วยใจที่เต้นรัวจนเหมือนแทบจะหลุดมาจากอก

นี่มันหมายความว่า

น้องให้โอกาสเขาใช่ไหม

ให้โอกาสปาร์คชานยอลคนนี้แล้วใช่ไหม


" หมายความว่า ในอนาคต... "

" ....... " 

" เราก็อาจจะกลับมาคบกันได้งั้นหรอคยองซู? "


" ครับ  "


และรอยยิ้มกว้างๆบนใบหน้ารักๆนั่นก็เป็นสิ่งที่ยืนยันคำตอบได้เป็นอย่างดี


" ถ้าพี่ไม่เปลี่ยนใจไม่รอผมซะก่อน ก็คงงั้นมั้งครับ "


นาทีนี้ปาร์คชานยอลไม่รับรู้อะไรแล้ว  รู้แค่ว่าขายาวๆของเขาขยับเข้าไปหาคยองซูแล้วกวาดแขนเอาร่างน้อยๆของน้องมากอดแนบอกไว้ด้วยความดีใจอย่างที่สุด


" ไม่มีทาง "

" ..... "


" พี่ไม่มีวันเปลี่ยนใจแน่ "


ดีใจจนแทบอยากจะตะโกนดังๆให้คนทั้งตึกรับรู้ด้วยแล้ว แต่คงไม่ดีเท่าไหร่ ชานยอลจึงทำได้แค่กอดคยองซูแน่นๆซบหน้าลงบนบ่าแคบๆของน้องด้วยความโล่งใจ

โล่งใจมากที่เขาไม่ทำพลาดจนต้องเสียน้องไปจากชีวิตแล้ว

 

“ อะแฮ่ม !

 

เพราะโดนคนมือไวลากตัวเข้าไปกอดจนตั้งรับแทบไม่ทัน รู้ตัวอีกทีก็อยู่ในอ้อมแขนหนาๆนี่แล้ว คยองได้แต่ก้มหน้าปล่อยให้คนพี่กอดไปเลยตามเลย

ก่อนจะรู้สึกตัว ถึงได้ส่งเสียงเตือนคนมือไวใจเร็วไปทีนึง ดูเหมือนชานยอลเองก็เพิ่งจะรู้ตัว เจ้าตัวถึงได้ยอมคลายอ้อมกอดให้เขาได้เป็นอิสระอีกครั้ง

 

“ ดึกแล้วนะครับ กลับไปได้แล้ว “


เอ่ยบอกไปทันทีที่ตั้งตัวได้ คยองซูไม่ได้คิดจะรอฟังคำพูดอะไรจากชานยอลอีก เลยเลือกที่จะเดินเลี่ยงคนตัวสูงไปยืนอยู่ที่หน้าประตูของหอพัก

แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ยื่นมือไปเปิดประตูแต่อย่างใด

ร่างน้อยๆตัดสินใจหันหลังกลับมามองคนที่ยังยืนอยู่ที่เดิม ที่มองมาที่เขาก่อนอยู่แล้ว

 

ไม่มีบทสนทนาใดๆเกิดขึ้น ทั้งสองทำแค่มองกันอยู่เงียบๆอย่างนั้น

แต่ตอนนี้ไม่มีร่องรอยของความหม่นหมองใดๆเหลืออยู่แล้ว ความรู้สึกข้างในของคยองซูบอกอย่างนั้น และเขาก็เชื่อว่าปาร์คชานยอลเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

 

“ ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่นะครับ “

 

ชานยอลตะโกนบอกเขา  และคยองซูก็ยืนฟังนิ่งๆ พร้อมกับรอยยิ้มที่เขามีบนใบหน้า

 

“ พี่สัญญา ว่าพี่จะดูแลเราให้ดีเลย “

 

“ ยังไม่ได้ตอบตกลงให้ดูแลเลยเหอะ “

คนอะไรขี้ตู่เร็วชะมัด


“ ไม่เป็นไร จีบไม่ติดพี่จะไม่เลิก “


ชานยอลตะโกนตอบกลับมาอีกรอบ


“ ก่อนตาย ก็ต้องได้ดูแลเราสักวันแหละ “

 

 

 

“ คนบ้า “

 

คยองซูตอบกลับไปแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเปิดประตูเดินเข้าหอไปอย่างรวดเร็ว หนีคนบ้าที่ยืนส่งยิ้มเลี่ยนให้กันอยู่ข้างนอกนั่น

 

พูดอะไรออกมาก็ไม่รู้ คิดจะจีบเขาไปตลอดชีวิตงั้นหรอ

 

ไม่รู้หรือไงว่าคนฟังเขาจะเขินน่ะ

 

วิ่งจนถึงห้องตัวเองอย่างรวดเร็ว หันไปเห็นกระจกที่สะท้อนเงากลับมา คยองซูถึงได้เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้ ทั้งหน้าทั้งหูของตัวเองมันแดงแจ๋ไปหมดแล้ว

 

ปาร์คชานยอลนี่นะ

 มาทำให้เขาเขินได้ขนาดนี้   

 

ร้ายกาจจริงๆเลย






.........................................





ก๊อกๆ คิดถึงกันไหมคะทุกคน แฮ่

วันนี้มาสั้นมากๆ 5555555555 

เอ็นจอยรีดดิ้งนะค้า ขอบคุณทุกคอมเมนท์ที่เขียนให้ เจอกันใหม่ตอนหน้าค่ะ


ปล.  1 คอมเมนท์  =  แสนกำลังใจที่ส่งมาให้เราเลยล่ะค้าาา 


ไม่ใช่อะไร คือแต่งฟิคที่ไม่มีคนเมนท์มา ก็เหมือนเรานั่งคุยอยู่คนเดียว มันก็จะแบบ เหงาๆเกินไปหน่อยๆ น่ะค่ะ

555555555


ปล. 2 รู้สึกว่ายังเขียนไม่ดีเท่าไหร่กับเนื้อหาในตอนนี้ เพราะงั้นอาจจะมีเพิ่มเติมรายละเอียดนิดๆหน่อย 

ถ้าเจอคำผิดหรือประโยคแปลกๆบอกได้เลยนะคะ เรายังไม่ได้ตรวจเพราะปวดตาแล้ว ขอบคุณค่า



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

52 ความคิดเห็น

  1. #52 sohanyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    น่ารักมากๆๆๆเลย ทำไมเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ชอบคาแรกเตอร์ทุกคนเลย โดยเฉพาะน้องคยองซู คือหนูโดนทำร้ายจิตใจมาหนักมากๆ แต่ก็รู้จักการปล่อยวางและยอมให้อภัยพี่ชาน แต่ก็รอจนกว่าพี่ชานจะพิสูจน์ตัวเองให้เห็นได้จริงๆว่ารักน้อง ตอนแรกๆสงสารน้องมากๆเลย แล้วก็สมน้ำหน้าพี่ชานด้วย เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง เกือบเสียน้องไปแล้วไง แต่ดันที่โชคดีที่ได้โอกาสเจอน้องอีกครั้ง ต่อไปก็อย่าทำอะไรแบบนี้อีกนะชานยอล น้องให้โอกาสขนาดนี้แล้ว คว้าไว้ให้ได้นะ เอาใจช่วยไรเตอร์นะคะ จะรออ่านน้าาา
    #52
    0
  2. #51 Paewel (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 05:06

    รอเรื่องนี้มาตลอด ชอบ พึ่ชานเดินหน้าจีบน้องต่อไปจ้าาาาา ติดแน่นอนจ้าาาาา ??’•

    #51
    0
  3. #50 Xocsbd (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:38

    แหมม พี่คะน้องให้โอกาสก็กอดจมอกเลยนาาา
    #50
    0
  4. #49 Kyunsooooo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 19:48
    ฮรื่อดีใจไรท์มาอัพพ น่ารักอะน้องให้โอกาสแล้วดูแลดีๆๆกลับมาคบกันไวๆๆฮรื่ออ
    #49
    0
  5. #48 Jasmin_PT (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 18:59

    รอจ้า รออยู่ทุกวันรีบมาต่อนะ
    #48
    0