[FIC EXO] ::Distorted DayTime ::KrisYeol

ตอนที่ 97 : CHAPTER 92

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,205
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    30 พ.ค. 57






Distorted Daytime






 

ชานยอลซุกตัวนั่งอยู่บนพื้นข้างเตียง มือเรียวลูบไล้เส้นขนนุ่มสีน้ำตาลของเจ้าปิ๊ปโป้อย่างเพลินมือ มันลื่นเสียจนเขาลืมว่ามันยังไม่ได้อาบน้ำเลยตั้งแต่มันย้ายมาอยู่กับตน ตาโตสีแดงช้ำมองออกไปนอกหน้าต่าง ผ้าม่านสะบัดพลิ้วไปตามแรงลม เขาร้องไห้อีกแล้ว เขาร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้นอีกแล้ว ชายหนุ่มนึกอย่างเกลียดตัวเอง



ก๊อกๆ



ใครน่ะ  เว่ยเจียเหรอ เข้ามาเลย ประตูไม่ได้ล็อค



ชานยอลสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูก่อนจะถามออกไป เขาเป็นคนดทรลงไปบอกให้เว่ยเจียเอาน้ำขึ้นมาให้ปิ๊ปโป้ แต่คนข้างนอกก็ไม่ได้ตอบกลับมา แถมยังไม่ยอมเปิดประตูเข้ามาอย่างที่เขาสั่ง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างเกลียดคร้านวางลูกหมาในมือลง ใครกันนะ เมื่อประตูห้องถูกเปิดออกแล้วชานยอลก็ต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ชายหนุ่มอ้าปากค้าง หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น รู้สึกเหมือนได้พบกับสิ่งที่ไม่คาดฝัน



เซอร์ไพรส์!”



แม่!”



สุขสันต์วันเกิดนะคะ ชานยอล



แม่..ฮึก แม่ครับ



ปาร์ค ซอนยอลพุ่งเข้ากอดร่างของลูกชายคนเล็กไว้ ใบหน้าของหล่อนแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจต่างจากลูกชายที่ถึงแม้จะดีใจมากไม่แพ้กันแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยหยดน้ำตา ชานยอลกอดร่างของคนที่เขาเฝ้าคิดถึงไว้แน่น ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้ วันที่เขาเฝ้าภาวนาให้มันมาถึง วันที่เขาจะได้เจอกับแม่ ได้กอดแม่อีกครั้ง



ร้องไห้อีกแล้ว อย่าร้องสิคะ แม่อุตส่าห์เคลียร์งานมาหาทั้งที



ฮึก ก็ผมดีใจนี้ฮะ คิดถึงแม่ คิดถึงมากเลยรู้มั้ย



ชานยอลพูดทั้งที่ไม่ยอมปล่อยแขนออกจากร่างของมารดา ชายหนุ่มยืนกอดแม่ร้องไห้อยู่นานกว่าจะยอมปล่อยร่างของมารดาให้เป็นอิสระ



แม่ก็คิดถึงลูกเหมือนกัน พี่ซูโฮก็เหมือนกัน รายนั้นคิดถึงลูกมาก แต่มาหาพร้อมแม่ไม่ได้เพราะต้องทำงานที่บริษัที่เปิดใหม่ อ่า ร้อนจัง แม่ขอเข้าไปหน่อยได้มั้ยจ๊ะ



หญิงสาวพูดกับลูกชายที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าแม่ยังไม่ได้นั่งเลยตั้งแต่มาถึง ชานยอลเดินจูงมือแม่เข้ามาในห้อง หญิงสาวนั่งลงบนเตียงหลังใหญ่ มองห้องนอนของลูกชายอย่างแปลกตา แล้วซอนยอลก้ต้องร้องออกมาด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นเจ้าลูกหมากำลังยืนสั่นหางมองหน้าหล่อนอยู่บนพื้นห้อง



อะไรเนี้ยชานยอล ลูกเลี้ยงหมาเหรอ



อ่ะ ครับ คุณคริสซื้อมาให้



ระวังนะจ๊ะ ลูกแพ้ขนมันไม่ใช่เหรอ?”



ไม่เป็นไรหรอกครับ มันมาอยู่กับผมเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่แพ้เลย สงสัยหายแล้วมั้ง



หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง หล่อนจำได้ดีกว่าชานยอลแพ้ขนของสัตว์ทุกชนิด แล้วเลี้ยงลูกหมาจะไม่เป็นอะไรเหรอ ชานยอลยิ้มให้ผู้เป็นแม่ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆดึงร่างของแม่มากอดไว้ซุกหน้าลงกับอกแม่อย่างออดอ้อน



 “แล้วคุณคริสไปไหนล่ะจ๊ะ ไปทำงานเหรอ



อ่ะ ..ครับ ไปทำงาน



 “อ้อ แล้วข้างล่างเขามีงานอะไรกันเหรอลูก



สงสัยงานเลี้ยงลูกค้ามั้งครับ



จัดยังกับงานแต่ง



เป็นคำพูดที่คนฟังต้องสะอึก ชานยอลก้มหน้าหลบสายตาของมารดา คำถามของแม่ทำให้ชายหนุ่มฉุกคิดขึ้นมาได้ ใบหน้าหวานซีดเผือก เขาจำเป็นต้องโป้ปดออกไป ความดีใจถูกแทนที่ด้วยความกลัว ถ้าแม่ถามถึงคุณคริสแสดงว่าทั้งสองยังไม่ได้เจอกัน ไม่ได้ เขาจะให้แม่เจอคุณคริสกับเพ่ยฟางไม่ได้ ถ้าแม่รู้จะทำยังไง ไม่ แม่จะรู้มันไม่ได้ ต้องพาแม่ออกไปจากบ้านหลังนี้ให้เร็วที่สุด



จริงสิ ลูกกับคุณคริสย้ายห้องนอนใหม่เหรอจ๊ะ วันที่แม่ส่งตัวลูกไม่ใช่ห้องนี้นี้



คะ..คือ คือ



แล้วนี้ลูกผอมลงไปหรือเปล่าจ๊ะ แม่จำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เจอลูก ลูกไม่ได้ผอมขนาดนี้นี่



ซอนยอลรัวคำถามใส่ลูกชายไม่หยุด เป็นคำถามที่ทำให้ชานยอลลำบากใจโดยไม่รู้ตัว ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออกก้มหน้าลงแทบชิดกับอกใบหน้าแสดงความกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด แล้วตากลมก็เหลือบไปเห็นผ้าพันแผลสีขาวบนแขนข้างซ้ายของตัวเอง ร่างโปร่งรีบซ่อนมันไว้ข้างหลัง จะให้แม่เห็นมันไม่ได้



เปล่าหรอกครับ ผมก็เท่าเดิม



อย่ามา..



แม่ครับ แม่ครับ แม่พักอยู่ที่ไหนครับ



ชานยอลรีบเอ่ยตัดบท แม่อยู่ที่นี้นานเกินไปแล้ว  ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นจากเตียงดึงแขนของมารดาให้ลุกขึ้นตาม หญิงสาวมองหน้าลูกชายด้วยความสงสัยก่อนจะตอบคำถามออกไป



ที่เดิมจ๊ะ โรงแรมที่เราเคยไปพักเมื่อครั้งก่อน



ไปที่พักแม่ดีกว่านะครับ เดี๋ยวคืนนี้ผมจะไปค้างกับแม่ แล้วพรุ่งนี้จะพาแม่เที่ยวดีมั้ยครับ?”



ชานยอล ลูกเป็นอะไร ทำไมต้องรีบขนาดนั้น



ซอนยอลร้องถามด้วยคามแปลกใจเมื่อเห็นลูกชายกำลังลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากตู้โยนเสื้อผ้าเข้าไปในนั้นอย่างเร่งรีบ ชานยอลหันไปมองมารดา เหงื่อเม็ดใสผุดขึ้นที่หน้าผาก ไม่กล้าพูดอะไรออกมารีบจัดของให้เร็วที่สุด



เปล่านี้ครับ



แล้วนี้ลูกจะไม่บอกคุณคริสก่อนเหรอว่าจะไปค้างกับแม่



ถึงแล้วค่อยโทรก็ได้ครับ ไปกันเถอะครับแม่



ลูกแปลกไปนะชานยอล



ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ตื่นเต้นที่ได้เจอแม่มากไปหน่อย



หญิงสาวถามออกไป ความสงสัยยังไม่จางหาย ชานยอลพับเสื้อโยนลงไปในกระเป๋าเป้นชิ้นสุดท้าย ก้มหน้าไม่ยอมสบตามารดา ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเหงื่อแตกพลั่กออกมาตามใบหน้ารีบไปฉุดแขนแม่ให้ยืนขึ้น



ไปเถอะครับแม่ ใกล้มืดแล้วเดี๋ยวจะขับรถลำบาก



ซองยอลส่ายหน้ากับอาการตื่นเต้นของชานยอล ตอบกลับรอยยิ้มฝืนของลูกชายด้วยการจุมพิตลงไปบนแก้มนิ่ม หญิงสาวยอมเดินตามร่างของลูกชายออกไปจากห้องแต่โดยดี ซอนยอลเอ่ยปากซักถามสารทุกข์สุกดิบของลูกชายไปด้วย ชานยอลถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคุณแม่ไม่ได้ถามอะไรเกี่ยวกับคุณคริสออกมาอีก



 แล้วชานยอลก็ต้องรู้สึกเหมือนโดนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆเมื่อเขาเปิดประตูออกไปเสียงหัวเราะผสานกันระหวางชายหนุ่มหญิงสาวก็ดังขึ้นพร้อมประตูห้องฝั่งตรงข้ามที่ถูกเปิดออก ร่างของคุณคริสกับเพ่ยฟางที่กำลังอุ้มลูกชายไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างเดินออกมาจากห้อง พวกเขาทั้งสามกำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุข



ชานยอล..คุณแม่



เป็นคริสเองที่เป็นฝ่ายเจอกับภาพที่ตัวเองไม่คาดคิด ชายหนุ่มครางชื่อของชานยอลออกมา  เขามองประตูห้องของชานยอลตามความเคยชินก็เจอเข้ากับคุณซอนยอลพร้อมกับร่างโปร่งที่ยืนอยู่ข้างๆมีกระเป๋าเดินทางอยู่ในมือ



คุณคริส! นี้มันอะไรกัน ชานยอล



ภาพนั้นมองความสัมพันธ์เป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยนอกจากครอบครัวที่แสนสุขสันต์ หญิงสาวหันไปถามลูกชายที่กำลังยืนอ้าปากค้างตัวสั่นอยู่กับที่ แววตาของชานยอลสะท้อนความเจ็บปวด หญิงสาวพอจะเดาได้จากสถานการที่เกิดขึ้น



ชานยอล อย่าบอกแม่นะว่า..



คุณคริส..กับ ผู้หญิงที่เขาและลูกชายของเขาครับ



ชานยอลจำต้องบอกออกไปตามความเป็นจริง มาถึงขนาดนี้จะให้เขาโกหกเป็นอื่นคงทำไม่ได้เมื่อได้ฟังคำตอบพร้อมน้ำตาของลูกชายหญิงสาวก็ถึงกับช็อค ปาร์ค ซอนยอลแทบจะประคองตัวให้ยืนไว้ไม่อยู่ รู้สึกเหมือนโดนน้ำเย็นราดลงจากหัว หญิงสาวหันไปมองคนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของลูกชายด้วยสายตาผิดหวังปนเกลียดชัง



คริสยืนมองภาพเหตุการณ์นั้น รู้สึกเหมือนร่างทั้งร่างถูกสตาฟไว้ด้วยน้ำแข็งเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวเขาจะไม่รู้ว่าควรจะแก้สถานการณ์นี้ยังไง เพ่ยฟางที่ยืนอยู่ข้างๆกันหญิงสาวมองชานยอลกับคุณแม่นั้นสลับกับคนรักใบหน้าแสดงความลำบากใจ



กลับ..กลับไปกับแม่เดี๋ยวนี้!”



แม่ ฮึก แม่ครับ ฮื่ออ



ชานยอล กลับกับแม่เดี๋ยวนี้!”



ทั้งที่เป็นคนร่ำร้องจะพามารดาออกไปจากบ้านหลังนี้ พอถึงตอนนี้ชานยอลกลับก้าวขาไม่ออก ชายหนุ่มปล่อยน้ำตาให้ไหลลงมาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้มองภาพคุณคริสกับเพ่ยฟางด้วยความสะเทือนใจ แต่แขนของเขาก็ถูกดึงรั้นด้วยฝีมือของมารดา



ชานยอล อย่าไป



คริสที่เพิ่งเรียกสติกลับมาได้วิ่งตามร่างของคนรักไป ชานยอลหันไปมองสามีของตนผ่านม่านน้ำตา คุณคริสยืนอยู่บันไดขั้นบนสุด น้ำตาที่เขาไม่ค่อยได้เห็นไหลลงมาจากดวงตาคมคู่นั้น คริสรู้สึกเหมือนกับว่าชานยอลกำลังจะจากเขาไปจริงๆ ชานยอลกัดริมฝีปากเน้น ความรู้สึกหลากหลายประดังประเดเข้ามา ทั้งที่เคยคิดว่าอยากจะจากไปจากที่นี้ใจแทบขาดแต่เอาเข้าจริงเขากลับรู้สึกว่ามันช่างลำบากเหลือ



คริส เธอทำกับลูกชายของแม่อย่างงี้ได้ยังไง ทำกับพวกเราแบบนี้ได้ยังไง!”



คุณแม่ครับ ได้โปรดเถอะครับ อย่าพาน้องไป



ชานยอล หยุดทำไม กลับไปกับแม่เดี๋ยวนี้!”



ซอนยอลไม่สนใจกับคำอ้อนวอนของลูกเขย หญิงสาวฉุดรั้งร่างของลูกชายให้เดินตามตนไปขึ้นรถ ขาเรียวเดินตามแรงกระชากของมารดาไปช้าๆ ทั้งที่พยายามปิดบังทุกอย่างไว้ แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง ชานยอลยังไม่ยอมระสายตาไปจากร่างสูง ถ้าเขากลับมันจะเกิดอะไรขึ้น คุณคริสคิดจะไปตามเขากลับมาหรือเปล่า



ชานยอล อย่าทิ้งพี่ไป



คริสพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเทา อยากไปฉุดกระชากร่างของคนรักมากอดไว้แนบอกแต่เขาก็ทำไม่ได้ เมื่อคนที่กำลังจะพาชานยอลไปจากเขาเป็นมารดาของร่างโปร่ง เพราะประโยคนั้นทำให้ชานยอลที่กำลังจะเดินผ่านประตูบ้านไปถึงกับชะงักชายหนุ่มหันไปมองสามีของตนอีกครั้ง น้ำตาของเขายังคงไหลลงมาไม่หยุด คริสเองก็เช่นกันท เขารู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังจะถูกกระชากไป



อย่าไป พี่ขาดชานยอลไม่ได้หรอก อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้



ฮึก



ชานยอลหันไปมองร่างสูงที่กำลังเดินตามเขามากับคุณแม่ที่ขึ้นไปนั่งรอตนบนรถด้วยความสับสน ดวงตาที่เจือไปด้วยหยดน้ำสีใสกำลังทำให้เขาหวั่นไหว ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความน้อยใจ เมื่อดวงตากลมหันไปมองซุ่มดอกกุหลาบสีแดงสลับขาว แจกันดอกไม้ตามมุมห้อง แล้วความรู้สึกทุกอย่างจะแปรเปลี่ยนกลายเป็นความโกรธ เมื่อคิดได้ว่าทุกอย่างที่จัดเตรียมขึ้นมาวันนี้เพื่ออะไร เขาจะไม่มีวันตกอยู่ในสภาพแบบนี้อีกต่อไป พอแล้ว พอกันที



ปล่อยผมเถอะครับ อย่าดึงรั้งผมไว้อีกเลย



พูดจบชานยอลก็ก้าวขึ้นรถตามมารดาไปโดยไม่รู้เลยว่าคำพูดของตัวเองนั้นได้สร้างความเจ็บปวดให้คนฟังมากแค่ไหน คริสยืนมองรถที่มีร่างของชานยอลเคลื่อนออกไปช้าๆ ชายหนุ่มที่เข้มแข็งแทบทรงตัวไว้ไม่อยู่ หัวใจของเขากำลังแหลกสลาย น้ำตาของเขายังคงไหลออกมาโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด



ปิ๊ปโป้!”



แล้วทันใดนั้นเองเจ้าปิ๊ปโป้ลูกหมาวัย1เดือนที่ถูกลืมไว้ในห้องก็วิ่งออกมาจากประตูบ้าน มันวิ่งตามรถของเจ้านายไป เสียงเห่าที่ไม่ค่อยมีใครได้ยินดังไปตามทางเดินที่มันวิ่งผ่าน ชานยอลที่กำลังนั่งร้องไก้อยู่บนรถเคียงข้างมารดาถึงกับชะงัก ร่างโปร่งหันไปมองตามเสียงนั้น



ปิ๊ปโป้ อย่าตามมา กลับไป



โฮ่ง โฮ่ง



ปิ๊ปโป้ ฮื่ออ กลับไป อย่าตามมา กลับไป



ชานยอลรถกระจกรถลงชายหนุ่มชะเง้อคอออกไปนอกหน้าต่าง ออกคำสั่งให้เจ้าลูกหมาที่วิ่งตามรถของเขาให้กลับเข้าไปในบ้านเหมือนมันกำลังจะรู้กว่าตัวเองกำลังจะถูกทิ้ง ปิ๊ปโป้วิ่งตามรถสีดำไม่ยอมหยุด จนสุดท้ายมันก็ต้องยอมแพ้ให้กับสังขารและเส้นทางที่รถกำลังเคลื่อนออกไป เป็นคุณคริสที่วิ่งตามมาคุกเข่าลงอุ้มมันไว้ในอ้อมแขน ไหล่กว้างสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้น เป็นภาพที่ทำให้ชานยอลต้องปล่อยโฮออกมา



ลาก่อนคุณคริส ปิ๊ปโป้ ขอโทษนะ ฉันพาแกไปด้วยไม่ได้จริงๆ



ร่างสูงของคริสยังคงนั่งอยู่บนพื้นถนนคอนกรีตหน้าบ้าน ยังคงกอดลูกหมาที่กำลัหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนไว้ในอ้อมแขน เพ่ยฟางมองภาพนั้นด้วยความเศร้าใจ คุณชานยอลจากไปแล้วทิ้งไว้แต่ความเศร้าเสียใจให้คนข้างหลังได้นึกถึง



พี่อู๋ฟ่านคะ



ชานยอลไปแล้ว เขาทิ้งพี่ไปแล้วเพ่ยฟาง ฮึก



ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นรักทั้งน้ำตา ภาพของชานยอลที่เดินจากไปยังจำได้ติดตา เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยอยากให้ชานยอลไปอยู่ไกลๆอย่ามาวุ่นวายกับเขา แต่ตอนนี้ชานยอลจากไปแล้วทำไมถึงได้ทรมานขนาดนี้



ฮึก พี่คะ



พี่คิดแต่ว่าชานยอลจะอยู่กับพี่ตลอด ไม่เคยคิดว่าเขาจะจากพี่ไปสักครั้งแต่ตอนนี้ที่เขาจากไป เขาพาหัวใจของพี่ไปด้วย พี่จะทำยังไงดี ทำยังไงถึงจะได้ชานยอลกลับมา



ฉันเชื่อว่าสักวันคุณชานยอลจะกลับมาหาพี่ ไปตามคุณชานยอลกลับมานะคะ มอบแหวนวงนั้นให้แก บอกคุณชานยอลออกไปว่าพี่รู้สึกยังไง พี่อย่าท้อนะคะ อย่าท้อ



คริสซบหน้าลงบนไหล่บาง เพียงแค่เขาพยักหน้าน้ำตาก็ไหลลงมาจากขอบตา เขาไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้อีก เหมือนในสมองของเขามันตันไปหมด มีแต่ความเสียใจเท่านั้นที่เขารับรู้ได้ เมื่อเช้าเขายังแอบไปดูชานยอลนอนหลับในห้องอยู่ลย แต่ตอนนี้มันไม่มีแล้ว ห้องนั้นจะไม่มีชานยอลให้เขาได้แอบมองเวลาหลับอีกแล้ว ชานยอลคงจะดีใจที่ได้ทิ้งผู้ชายเลวๆคนนี้ไปเสียได้ แต่ชานยอลจะรู้มั้ยว่าพี่เสียใจมากเหลือเกิน ได้โปรด ช่วยกลับมาหาพี่ที

 





ปาร์ค ซอนยอลนั้งอยู่บนเก้าอี้ภายในห้องพักที่มืดสนิท หญิงสาวใช้มือข้างกุมขมับของตัวเองไว้มองลูกชายคนรักที่เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของบ้านนอนหลับอยู่บนเตียงท่าทางดูจะไม่สบายนัก ใบหน้าหวานขมวดมุ่น น้ำตาเปรอะเต็มแก้มทั้งสองข้าง



หญิงสาวกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น หลังจากที่ต้องใช้เวลาบังคับอยู่นาน เรื่องราวตลอดระยะเวลา1ปีที่อาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้นหลุดออกมาจากปากของลูกชาย หล่อนถึงกับช๊อคเมื่อได้ฟังเรื่องทั้งหมด ชานยอลทนได้ยังไง ทำไมต้องอดทนมากมายเพื่อแม่กับพี่ขนาดนี้ หล่อนเฝ้าถามในใจพร้อมหยดน้ำตา หญิงสาวหลับตาลงช้าๆนึกถึงเหตุการณ์ที่หล่อนอยากให้มันเป็นแค่ความฝันที่ไม่มีวันเกิดขึ้นจริง



ชานยอล บอกแม่มาเดี๋ยวนี้ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น



ฮื่ออ ฮื่อ แม่ครับ



ซอนยอลถามลูกชายขึ้นทันทีเมื่อพวกเขาทั้งคู่ก้าวเข้ามาในห้องพัก หญิงสาวเหวี่ยงกระเป๋าสะพายลงบนโซฟาตัวใหญ่ หันไปมองลูกชายที่กำลังยืนร้องไห้อยู่กลางห้องตาขวาง หล่อนกำลังโกรธ โกรธอย่างที่สุดเมื่อได้รู้ความจริง คุรคริสมีคนรักมีลูกอยู่แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันแล้วลูกชายของหล่อนอยู่ในบ้านนั้นในฐานะอะไร



หยุดร้องไห้ได้แล้ว แล้วบอกแม่มาให้หมดว่าเรื่องบ้าๆนี้มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่



ฮื่อ ฮื่ออ



ชานยอล! แม่บอกให้หยุดร้องยังไงล่ะ



เพราะโทสะที่กำลังคุกโชนในอารมณ์ซอนยอลเอื้อมมือไปกระชากแขนของลูกชายเพราะความโกรธ ชานยอลร้องออกมาเสียงหลง มองข้อมือที่มีผ้าพันแผลแปะอยู่ด้วยสายตาตื่นตระหนกไม่แพ้มารดา



โอ้ย



อ่ะ ชานยอล นี้แขนลูกไปโดนอะไรมา



ปล่อยครับ ฮึก ไม่มีอะไรครับ



ไหน เอามาดูเดี๋ยวนี้นะ



ร่างโปร่งพยายามสะบัดมือออกจากการเกาะกุม ใบหน้าหวานซีดเผือดแสดงความประหวั่นจนมารดทนไม่ไหวหล่อนถือวิสาสะกระชากมันขึ้นมาออกแรงดึงผ้านั้นออกจนสำเร็จ แล้วหล่อนก็ต้องยืนนิ่งอยู่กับที่ อ้าปากค้างไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ได้เห็น



แม่ แม่



ชะ..ยอล นี้อย่าบอกนะว่าลูก



โฮ ฮื่ออ แม่ ผมขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ ผมไม่ได้ตั้งใจ แต่ผมทนไม่ไหวจริงๆ ผมขอโทษ



ชานยอลก้มลงไปกอดร่างของมารดาที่ไม่สามารถประคองร่างของตัวเองให้ยืนอยู่ต่อไปได้ ร่างบางทรุดลงกับพื้น ใบหน้าบ่งบอกถึงความช๊อคตกใจสุดขีด ชานยอลฆ่าตัวตายลูกของหล่อนฆ่าตัวตายอย่างนั้นหรือ น้ำตาแห่งความเสียใจไหลรดข้างแก้ม หญิงสาวไม่มีแรงแม้แต่จะยกแขนกอดร่างของลูกชายไว้



ชานยอล บอกแม่..บอกแม่มาเดี๋ยวนี้



คุณคริส ฮื่ออ เขามีคยนรักอยู่แล้วก่อนที่แต่งงานกับผม ฮื่ออ เขารักกันมาก่อน ที่เขาแต่งงานเพราะเขาแค่อยากได้บริษัทของเราเท่านั้น เขาไม่เคยรักผมเลย เขาไม่เคยอยากแต่งงานกับผม ฮื่ออ



โธ๋ ลูกแม่ ลูกชายของแม่


หญิงสาวร้องครางออกมาอย่างเจ็บช้ำ กอดร่างของลูกชายไว้แน่น หัวใจของหล่อนเหมือนถูกขยี้จนไม่เหลือซาก โดยไม่รู้เลยว่าเรื่องที่ได้ฟังมันแค่เริ่มต้นเท่านั้น



ซอนยอลค่อยๆพยุงร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นหญิงสาวเดินไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาคลุมร่างของลูกชายไว้ นานแล้วที่เธอไม่ได้ดูแลชานยอลแบบ นี้ มือเรียววางลงบนศีรษที่ปกคลุมด้วยเส้นผมนุ่ม สงสารลูกชายขึ้นมาจับใจ ตลอดเวลาหนึ่งปีชานยอลต้องทนอะไรมาบ้างหล่อนรับรู้ได้จากคำบอกเล่าอันแสนเจ็บปวด ความเจ็บความเสียใจกลายเป้นความโกรธ หญิงสาวเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาจากโซฟา หยิบดทรศัพท์ขึ้นมากดหาคนที่หล่อนไม่ได้คุยกันมาแรมปี



อู๋ เหม่ยหลิน คุณทำกับครอบครัวเราแบบนี้ได้ยังไง ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอม!”

.

 

 

 









TBC.









สวัสดีค่ะ

มาอัพแบบเลทๆอีกแล้ว งื่ออ ขอโทษด้วยนะคะ

มาถึงตอนนี้คงเป้นตอนที่ทุกคนรอคอยมานาน ชานยอลจากไปแล้วค้าาา ฟินกันไหมคะ (โดนเตะ5555) พี่คริสน่าสงสารแต่คิดว่าคงจะโดนปิ๊ปโป้ขโมยซีน 555

มาตามกันต่อนะคะ ว่าพี่คริสจะพาน้องกลับมาได้มั้ย ขอทิ้งช่วงๆแปปๆ ปั้นถึงตอนที่ 103 เมื่อไหร่ จะมาอัพให้นะคะ


ขอบคุณมากค่ะ










ร่วมสกรีมในทวิตเตอร์รบกวนติด #DDT ขอบคุณค่ะ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

17,135 ความคิดเห็น

  1. #17096 RaineyRainn (@RaineyRainn) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 18:29
    จิง อย่าไปยอม
    #17096
    0
  2. #16228 znpyp (@zernam003) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:20
    นี้เเค่เริ่มต้นหรือป่าว
    #16228
    0
  3. #15662 Paloon (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2557 / 11:38
    อย่าไปยอม!!!
    #15662
    0
  4. #14581 โชคเข้าข้าง (@allabout-eve) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 23:14
    เห้นยยยย น้องยอลล เดี๋ยวรถไฟชนกันนน
    #14581
    0
  5. #13354 JenSneeze (@vicjen) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 02:14
    ขุ่นแม่ขร่าอย่ายอมค่ะ ต้องเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ชยอลทนมานานแล้ว และไม่ควรต้องทนต่อไป!!
    #13354
    0
  6. #13234 `pine little ♔ (@pup-pie2000) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2557 / 06:40
    แม่ชานยอลมาแล้วววว สะใจคริสอ่ะ อยากทำไว้แบบนั้นเอง
    #13234
    0
  7. #13170 ❥ Palmmiiz (@ppalmmiiz) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2557 / 23:45
    อยากจะกรี๊ดดดด แต่ติดที่ว่ามันดึกแล้ว(?) กลับไปนะกลับไป ที่พี่คริสบอกจะทำลายบริษัทก็เพราะชานชานไม่กลับนะ อย่าดราม่าอีกเลยนะชานชาน พี่คริสอาจจะเลวร้ายไปบ้าง แต่ตอนนี้พี่คริสเค้ารักยอลมากจริงๆนะ ถ้าเค้าไม่รักเค้าไม่โวยวายหรอกนะ กลับไปหาเขานะ กลับไปมีความสุขกันสองคนกับปิ๊ปโป้นะชานยอลนะ เราไม่อยากร้องไห้ ไม่อยากเจ็บอีกแล้วง่ะ
    #13170
    0
  8. #13138 Zeustwojane (@twojane) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 22:21
    สมน้ำหน้านะคะคุณคริส
    สามคน พ่อแม่ลูกก็อยู่ด้วยกันไป
    คุณแม่ทำถูกคะ อย่ายอม :3
    #13138
    0
  9. #13044 Rmt_kl (@folk135) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 21:27
    ไรท์รีบๆอัพนะ ติดตามมากเลยขอบอกกกกกก

    จะรอไรท์อัพน๊าาาา อยากรู็ว่าจบยังไงแล้วละ

    สงสารชานยอลจังง มาอยู่กับเค้าดีกว่ามั๊ยย

    ย้อนมาอ่านกี่รอบก็รู็สึกแบบเดียวกะชานยอลล
    #13044
    0
  10. #13043 ติ่งอซ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 19:27
    คือใจจริงอยากให้จบแบบคริสมียอลแค่คนเดียวอ้ะ แต่เพ่ยก้ดีจนเราเองก้ไม่อยากให้เพ่ยเสียใจ ไม่รุ้สิ! ใครมันจะไปทนได้สามคนผัวเมีย แถมยอลเป็นผู้ชาย เพ่ยก้มีลูกให้คริสอีก สงสารยอลจิงๆ ถ้าคริสยังเก็บเพ่ยไว้อยู่ ปล่อยยอลไปเถอะ สงสารยอล
    #13043
    0
  11. #13042 ถถถถถถถถถ (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 22:45
    มีรถทำไมไม่ขับออกไปตามมมม วิ่งไปอุ้มหมาทำไมมมม งงว่าแม่เดินเข้าบ้านมายังไงคนใช้ไม่บอกคริสเพ่ยยอลให้เตรียมตัวหลบหรือซ่อนลูกก่อน ปล่อยให้แม่เดินเข้าไปหาชานยอลเลยเนี่ยนะ หรือยังไง เอ้อ คุณเพ่ยฟางคะช่วยสำนึกผิดนิดนึงง
    #13042
    0
  12. #13041 FRBTAENG (@-frtaeng) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 20:21
    สงสารพี่คริสละ แต่มันก็คือบทเรียนอ่ะ ตอนนี้ก็มาคิดว่าจะพาชานยอลกลับมายังไงกัน แฮปปี้เร็วๆ แงง
    #13041
    0
  13. #13039 krisyeolstye (@nookbp) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 21:16
    แม่น้องยอลออกตัวแรงจัง 5555 " ฉันไม่ยอม!!! ฉันไม่ยอม!!!! " เจ๋งจังงง แอบสะใจพี่คริสนิดๆๆ สงสารบ้างเล็กน้อย  เวรกรรมตามทันแล้ว!!!  เพ่ยฟางนี่ก้ออะน่ะ ไม่รู้จะอธิบายยังไง.... ไรต์แต่งเก่งจังเลยยยสนุกค่ะ อิอิ
    #13039
    0
  14. #13038 choopp (@246818355) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 18:54
    ตอนนี้มาพี่คริสน่าสงสารละ 555 แต่ชานยอลก็โดนมาเยอะนะไม่เท่ากับตอนที่ชานยอลโดนเป็นเวลานานแต่รักแล้วเจ็บใช่มั้ยพี่คริสนั้นแหละตอนที่พี่ทำไว้กีบชานยอลมันเจ็บเหมือนกัน โอเคไรท์มาต่อก็จะรออ่าน 555
    #13038
    0
  15. #13037 galaxy faifai (@faiturtle) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2557 / 01:42
    สะใจมากเฮียแค่นี้มันยังน้อยไปนะไม่ได้ครึ่งที่ยอลเจ็บอ่ะ
    อิเพ่ยจะบอกว่าน่าตบแล้วจับเผานั่งยางพร้อมลูกมาก ช่วยเฮียง้อยอลอุ๊ต๊ะ
    แม่พระคนดีเนอะอยากจะบอกว่าถ้านสงไม่ตอแหลตั้งแต่แรกยอลคงไม่เจ็บอ่ะ
    หรือว่านางเพ่ยนางจะชอบแบบสามพี แต่มันคงไม่ใช่สไตล์ยอลอ่ะค่ะ
    ยอลยกตำแหน่งให้นางเป็นเมียแบบเต็มตัวไปเถอะค่ะมีลูกซะขนาดนี้ละสงสัยอยากได้มาก
    จะว่าไปคบกันมานานแล้วพึ่งจะมามีลูกกันตอนที่เค้าแต่งงานแล้วเนี้ยเป๊ะจังนะอิเพ่ย หมั่นไส้ว่ะอิแม่พระ
    ดีนะที่แม่ยอลรู้เรื่องว่ายอลต้องทนอะไรมาบ้างจะได้เคลีบๆหย่าๆจบๆกันไปเลย
    แต่ก็สงสารนะที่รู้ว่าลูกเคยฆ่าตัวตายเพราะต้องมาอยู่มาทรมาณงี้เพราะเพื่อบริษัทอ่ะ
    สงสารปิ๊ปโป้นะ แต่ถ้ายอลเอาไปด้วยก็เห็นหมาเหมืินเห็นหน้าเจ้าของหมาแหละค่ะ
    จะมีความรู้สึกแบบยังกะโดนแทงแล้วโดนกระทืบซ้ำอีกที

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 มิถุนายน 2557 / 01:42
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 3 มิถุนายน 2557 / 01:43
    #13037
    0
  16. #13036 Sky1823 (@boyfriend1823) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 22:35
    หึนี่มันยังไม่ถึงครึ่งกับสื่งที่ชานยอลต้องเจอด้วยซ้ำในวันที่เศร้าคริสยังมีเพ่ยฟางคอยปลอบแล้วชานยอลหล่ะมีใครให้จากไปแบบนี้แหละดีแล้ว
    #13036
    0
  17. #13035 AIRCH (@warapornlovechan) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 18:53
    อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว อยากเห็นอี๊เพ่ยมัยเจ็บปวดบ้างจัง อยากเห็นมันร้องไห้ อยากเห็นมันเป็นเหมือนยอลบ้าง แต่นางคงไม่เป็นอย่างนั้นสินะ เพราะนางคือนางฟ้านางสวรรค์ นางนรก?? เอ๊ะ พูดผิดหรอ งิงิ ตอนที่แม่พายอลออกมา เราอยากให้ยอลบอกคนขับรถให้หยุดรถ แล้วยอลเดินลงไปอุ่มปิ๊ปโป้มาด้วย แบบไม่สนใจเฮีย หึหึ คงสะใจน่าดู #อ้าวอินี่โรคจิต ไรต์ง่า อยากเห็นน้ำตาเฮียมากกว่านี้ แบบ ยอลไม่กลับไปหาเฮียเลย จนกว่าเฮียจะรู้ใจตัวเองจริงๆว่ารักอี๊เพ่ยหรือชานยอลกันแน่ ถ้าอี๊เฮียมันรักอี๊เพ่ยมาก ก็แบบให้ฮุน เทา หรือใครก็ได้มาจีบยอล ให้เฮียทรมานตายไปเลย อุ๊ย ไม่สิ เขาต้องอยู่กับลูกกับเมียเขาสิ หึ๊ยย หมั่นใส่อี๊เพ่ยมากๆๆ เราว่านางไม่ได้เป็นคนดีอะไรหรอก คือเอาตรงๆเลยนะ ตั้งแต่ตอนแรกเลย ถ้าเราเป็นนาง เราจะไม่ให้ยอลแต่งงานกับเฮียเลย ทางออกมันเยอะแยะ ไปตกลงกันก้ได้ เพราะตอนแรกยอลก็มาบอกเฮียใช่ป่ะ ว่าให้ยกเลิกงานแต่ง บางทีอี๊เพ่ยนั่นแหละพยายามให้เฮียแต่งงาน คือ ถ้ารักเฮียจริงมรึงต้องห้ามสิ ทั้งซื้อของอะไรมากให้มากมาย คือถ้ามรึงเป็นคนดีจริง งานแต่ง ยอลกับอิเฮียมีอะไรกันมันจะไม่เกิดขึ้น หรือถ้าอิเฮีย แกรักอิ๊เพ่ยจริง แกคงไม่แบ่งใจให้ยอลชิป่ะ คือ ณ จุดๆนี้ บอกได้เลยว่า อิเฮียยังเจ็บไม่พอ แล้วหนูขอร้องไรต์ช่วยให้อิ๊เพ่ยเจ็บปวดด้วยนะค่า อย่าให้นางรอยหน้ารอยตาแบบสบายอารมณ์นาน อยากเห็นมันเจ็บ
    เกลี๊ยดอี๊เพ่ย
    #13035
    0
  18. #13034 Hana (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2557 / 00:25
    คำเดียว "ค้าง!!!!!!"

    มาต่อไวๆนะคะ ^^💪💪
    #13034
    0
  19. #13033 yingchnt (@yingbw) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 23:30
    หน่วง.. ไม่ไหวนะ เจ็บอะ ชานยอลทำไมเข้าใจผิด ;3;
    #13033
    0
  20. #13032 AUM. (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:56
    มาถึงตอนนี้ เค้าร้องไห้เลยอะ

    เค้ารู้นะว่าเมื่อก่อน พี่คริสไม่ดีขนาดไหน แต่ตอนนี้เราสงสารพี่คริสจับใจ

    พี่คริสก้นะ เลือกชานยอลแค่คนเดียวเถอะ รักชานยอลแค่คนเดียวเถอะ

    เราทนไม่ได้ที่ชานยอลร้องไห้ทุกตอนเลยอ่าาา



    ไรท์คะ นี่ไม่ใช่ประโยคคำสั่งแต่เป็นประโยคขอร้อง

    "ขอให้พี่คริสกับชานยอลรักกัน นะคะ"
    #13032
    0
  21. #13031 Think_out (@thinkoutbox) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:36
    บึ้มมมมม !!!! และแล้วรัเบิดลูกใหญ่ก้ลงมาแล้ว อยากจะสมน้ำหน้าคริสที่เคยทำไม่ดีกัยชานยอลแต่ก้สงสารเพราะพยายามปรับตัวแล้ว เฮ้ออ
    #13031
    0
  22. #13030 aui (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 21:20
    เพ่ยฟางนี่นางไม่ใช่คนนะ นางเป็นนางฟ้านางสวรรค์ผู้แสนดีเลิศเลอมากอ่ะดีเกินไป เอ๊ะนี่ยังไง ไม่ใช่อะไรหรอกก็หมั่นไส้นางนั่นแหละ แบบว่าน้ำตามันไหลตอนที่คุณแม่รู้ว่าลูกชายตัวเองต้องเจอกับอะไรบ้างตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ขอแบบให้เคลียร์เลยนะให้น้องได้กลับเกาหลีให้คนพี่ได้ทุกข์ใจกว่าที่น้องเคยเจอ ฮ่า ๆ ขออภัยหากกินไปนิด คือเราสงสารชานยอลไง
    #13030
    0
  23. #13029 slimtongs (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 18:53
    อ่านแล้วรู้สึกเหมือนทุกคนเลยค่ะ คือแบบเพ่ยฟางนางจะแสนดีไปไหน ความแสนดีโลกสวยของนางทำให้ยอลมีแต่ความทุกข์ ยอลอุสาห์ไม่โกรธ แทนที่นางจะบอกให้ อพค ปล่อยยอลไป นางจะพูด ให้กำลังใจ อพค ทำไม คือแบบว่าไม่เข้าใจนางอะ คิดว่าเป็นแบบนี้แล้วยอลจะมีความสุขหรอ ใครจะทนได้วะ มันต้องมีบ้างแหละ อยู่กันสามคนพ่อแม่ลูกครอบครัวสุขสันท์ แล้วยอลอะ ยอลเข้ามาเห็น ยอลจะรู้สึกยังไงเป็นคุณคุณรับได้หรอถึงจะรักมากขนาดไหนก็ตามผลสุดท้ายก็ต้องเดินออกมาอยู่ดีแหละ แบบว่าตกลงยอลคือตัวอะไรแล้วอยู่ส่วนไหนของครอบครัวนี้วะ เป็นฟิคเรื่องแรกที่เราไม่สนใจพระเอกเลยค่ะ
    #13029
    0
  24. #13028 slimtongs (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 18:40
    ยอลๆๆพี่อย่าใจอ่อนนะลองคิดถึงตอนที่รู้ความจริงๆตั้งแต่แรกสิ มันเจ็บขนาดไหน หายไปด้วยกันเป็นเดือนๆไปมีความสุขกันและทิ้งพี่ทำกับพี่แต่ละอย่าง เขารักกันมากนิ ตอนนี้ก็มีลูกด้วย แล้วพี่จะไปขั้นกลางเขาทำไมอะ ผู้ชายแบบนั้นตัดใจเถอะค่ะ จะว่าเฟยฟ่างก็ไม่ถูก เขารักกันมาก่อน แถมนางก็เจ็บเหมือนกัน นางดีขนาดนั้น ยอลปล่อยให้นางได้เป็นเมียคนเดียวของ อพค เถอะ แม่นางฟ้าโลกสวยผู้แสนดี๊แสนดี
    #13028
    0
  25. #13027 slimtongs (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 18:30
    สะใจมากค่ะไร ให้ อพค มันเจ็บบบบยิ่งกว่าชาลยอลเจอนะค่ะ ขอร้องละค่ะอย่าได้ใจอ่อนให้ยอลกับไปง่ายๆเลย ถ้าเป็นไร ไรจะรับได้หรอค่ะที่ต้องอยู่ 3 คนแบบนั้น ให้ยอลตัดสินใจเดินออกมาเถอะค่ะ แล้วก็ขอให้แม่ยอลตัดสินใจให้เด็ดขาดเลย ถ้าเป็นเรานะทำกับลูกเราขนาดนั้นนี้ พาลูกกลับถ้ามันมีปัญหามากเรื่องบริษัท เราจะไม่สนอยากได้มากนักก็เอาไปเลย เชื่อว่าถ้าพ่อยอลยังอยู่ก็ทำแบบนั้น ไปมีความสุขกัน แม่พี่ซูโฮยอล ดีกว่าค่ะ
    #13027
    0