[FIC EXO] ::Distorted DayTime ::KrisYeol

ตอนที่ 79 : CHAPTER 76

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    16 มี.ค. 57





Distorted Daytime






เมื่อเข้ามาในห้องทำงานที่เปิดเครื่องปรับอากาศจนเย็นเฉียบชานยอลถึงกับตัวสั่น ชายหนุ่มที่กำลังยืนเคว้งอยู่กลางห้องกระชับเสื้อโค้ทเข้าหาตัว การกระทำนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาเจ้าของห้องได้ เรียวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ดูจากสีหน้าก็พอจะรู้ว่าเด็กคนนั้นยังไม่สบายเท่าไหร่นักแล้วขายาวก็ขยับเดินออกไปอย่างไม่รู้ตัว มือหนากดปุ่มรีโมทเพิ่มอุณหภูมิในห้องให้สูงขึ้นก่อนจะเดินไปนั่งบนเก้าอี้โต๊ะทำงาน



เล่นเอาชานยอลถึงกับทำตัวไม่ถูก ร่างโปร่งยืนหมุนไปมาอยู่กลางห้อง ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงบนโซฟารับแขกสีน้ำตาล เมื่อเห็นว่าคุณคริสไม่ว่ากล่าวอะไรเขาจึงเอนหลังพิงเบาะผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก ครู่หนึ่งเขาก็ได้ยินเสียงคุณคริสพูดกับโทรศัพท์



ยกน้ำเข้ามาให้ฉันด้วย น้ำเปล่านะ



คริสวางสายโทรศัพท์ลงบนแป้นก้มหน้าทำงานต่อไป ชานยอลจึงหันกลับมานั่งจมอยู่กับตัวเองเปลือกตาของเขาเหมือนจะหนักลงทุกขณะแต่เขาก็พยายามฝืนมันไว้แต่ก็ยากเต็มที มาถึงห้องทำงานได้ไม่ถึงชั่วโมงก็จะหลับแล้วคุณคริสต้องไม่พอใจแน่ๆ ห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งก่อนที่ประตูห้องจะถูกเปิดออก



เลขาสาวเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับแก้วน้ำในถาด หญิงสาวเดินเอาแก้วที่บรรจุน้ำเปล่าไปวางไว้บนโซฟารับแขกที่ชานยอลนั่งอยู่ ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเลขาของคุณคริสอย่างงงๆ เขาไม่ได้สั่งน้ำเสียหน่อยคุณคริสต่างหากที่เป็นคนสั่งหรือว่าเขาต้องเอาไปให้คุณคริสกันนะ ชานยอลได้แต่ทำหน้าสงสัยจนเลขาต้องยิ้มออกมากับท่าทางแบบนั้น ประธานอู๋น่ะเหรอจะทานน้ำเปล่า เธอทำงานอยู่ที่นี้มาหลายปีทำไมจะไม่รู้ว่าน้ำเปล่าแก้วนี้เป็นของใคร



น้ำค่ะ คุณชานยอล



ขอบคุณครับ



ชานยอลเอ่ยขอบคุณก่อนจะยกน้ำขึ้นจิบ เลขาเดินออกไปจากห้องแล้วคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันชำเลืองตามองคนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะอย่างระแวงแต่เมื่อเห็นคริสไม่พูดอะไรชายหนุ่มจึงล้วงยาในกระเป๋าขึ้นมากินเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้กินยาตั้งแต่เช้า



คริสเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสาร มองร่างโปร่งที่กำลังนั่งหลับตาอยู่บนโซฟา สำรวจร่างกายของเด็กหนุ่มอย่างระเอียด ผอมจนเหลือแต่กระดูก แก้มที่เคยนิ่มเป็นพวงซูบตอบจนไม่น่ามอง ข้าวก็ไม่ยอมกินหรือว่าต้องให้บังคับอีก ชายหนุ่มคิดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก



ร่างสูงลุกขึ้นยืนเดินไปหาร่างโปร่งที่เพิ่งผล่อยหลับไปพยายามเดินให้เบาที่สุดเพราะกลัวว่าจะทำให้คนที่ยังไม่หายไข้รู้สึกตัว คริสมองใบหน้าหวานด้วยสายตาที่ยากจะเข้าใจ ดวงตาคมดูแข็งกระด้างแต่แวบหนึ่งความเจ็บปวดก็สะท้อนออกมาจากแววตา  หัวใจของเขากำลังเต้นรัวก่อนที่จะรู้สึกเหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมาขยุ้มที่หัวใจ มันทำให้เขาเจ็บ



ทำไม ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย ทำไมต้องหักหลังฉัน



ผมขอโทษ ฮึก ผมขอโทษ...คุณคริส



คริสถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินคำว่าขอโทษออกมาจากปากของคนที่เขาคิดว่ากำลังหลับ ถอยห่างออกมาด้วยความตกใจปรับสีหน้าที่เพิ่งแสดงความอ่อนแออกมาให้เป็นปกติที่สุด แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างโล่งใจ ชานยอลแค่ละเมอ



มือหนาเอื้อมไปสัมผัสแก้มนุ่มแผ่วเบา ใช้ปลายนิ้วเกลี่ยผิวนุ่มเหมือนเด็กให้เบาที่สุด รอยยิ้มที่ใครยากจะได้เห็นปรากฏอยู่บนใบหน้าเช่นเดียวกันกับน้ำตาที่คลออยู่บนหน่วยตาคู่ดุ ความรู้สึกเศร้าและเสียใจกำลังทำร้ายเขาในเวลาเดียวกัน แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างยากจะควบคุม



เราจะอยู่ด้วยกันได้ไหมชานยอล ฉัน..



คริสพึมพำกับตัวเอง กลืนแระโยคสุดท้ายที่ล้นอยู่ในใจลงอก เป็นคำถามและคำพูดที่ชานยอลไม่มีวันได้ยิน






ร่างโปร่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อแสงแดดยามบ่ายกระทบม่านตา เปิดตาบางกระพริบถี่ค่อยๆลุกขึ้นมาจากโซฟาแล้วก็ต้องรีบคว้าเสื้อสูทสีดำที่กำลังร่วงลงบนพื้นไว้ไม่รู้ว่ามัรมาอยู่บนตัวของเขาตั้งแต่เมื่อไหร่



ของใครกัน คุณคริสเหรอ?”



ชานยอลพึมพำกับตัวเองอย่างนึกสงสัยแล้วกลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยก็ลอยเข้าจมูก กลิ่นนี้เขาจำได้ดีว่ามันเป็นของใคร ใบหน้าหวานหันไปมองโต๊ะทำงาน คุณคริสไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้นสงสัยออกไปทานข้าวก็มันบ่ายโมงกว่าแล้วนี้นา ชานยอลคิดในใจเมื่อหันไปมองนาฬิกาบนผนัง



หิวข้าวจัง



ชายหนุ่มบ่นกับตัวเองกวาดตามองไปทั่วห้อง ไม่รู้ว่าจัดการกับความหิวนี้ยังไง เขาไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท ถ้าให้เขารอคุณคริสก็ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าคนงานยุ่งจะกลับมา



ที่นี้มีร้านอาหารของพนักงานไม่ใช่เหรอ



ชานยอลร้องออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ แต่ถ้าเขาออกไปหาอะไรทานคุณคริสจะโกรธเขาอีกมั้ยนะ ได้แต่คิดว้าวุ่นอยู่กับตัวเอง สนท้ายก็ทนเสียงท้องร้องไม่ไหวลุกขึ้นจากโซฟาเดินออกมานอกห้อง โชคดีที่เขาเจอกับเลขาของคุณคริสที่เพิ่งเดินกลับมาพร้อมกับถุงขนมในมือ



อ้าว ตื่นแล้วเหรอคะคุณชานยอล



อื้อ คือ เธอชื่ออะไรน่ะ



อ้อ ชื่อหนิงเหมยค่ะ คุณชานยอลต้องการอะไรหรือเปล่าคะ



คือฉันอยากรู้ว่า ที่นี้มีโรงอาหารของพนักงานใช่มั้ย แล้วถ้าจะลงไปกินนี้ต้องใช้เงินสดหรือเปล่า



ชานยอลถามข้อสงสัยออกไปด้วยใบหน้าเขินอาย เกิดมาไม่คิดว่าจะต้องลงไปกินข้าวในโรงอาหารของ

พนักงานเลยสักครั้ง



อ้อ ต้องใช้เงินสดแลกบัตรค่ะ



เหรอ แย่จัง



เมื่อได้รู้วิธีซื้ออาหารจากโรงอาหารก็ทำให้ชานยอลถึงกบัสลด ถึงจะเป็นดรงอาหารของพนักงานที่บริษัทแต่ยังไงก็ต้องใช้เงินซื้ออยู่ดี หนิงเหมยเองเมื่อเห็นอาการของชายหนุ่มก็นึกสงสัยกำลังจะถามออกไปแต่หล่อนก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้เสียก่อน คุณคริสไม่อยู่หรือว่าคุณชานยอลจะหิวข้าว




หิวข้าวเหรอคะ เอาบัตรของหนิงเหมยไปก่อนไหมคะ อีกนานกว่าคุณคริสจะกลับมา



เขาไปไหนเหรอ



อยู่ห้องประชุมค่ะต้อนรับลูกค้าที่เพิ่งเดินทางมาถึง คุณชานยอลรับไปสิคะ



ขอบใจมากนะหนิงเหมย ถ้าคุณคริสกลับมาฉันจะรีบเอามาคืนให้



ชานยอลขอบคุณหญิงสาวก่อนจะรีบเดินไปที่โรงอาหารเขากลัวว่าถ้าคุณคริสกลับมาแล้วไม่เจอเขาอาจจะไม่พอใจขึ้นมาอีกก็ได้ คิดได้อย่างนั้นแล้วขาเรียวก็รีบเดินไปตามทางเดินที่เพิ่งได้ฟังมา ในที่สุดเขาก็หามันเจอ




ชานยอลหยุดยืนที่หน้าร้านขายอาหารร้านหนึ่งมองเมนูอาหารไม่คุ้นตาที่อยู่ในตู้ เขาหิวแต่ไม่รู้ว่าจะทานอะไรดี ชายหนุ่มเดินดูตามร้านต่างๆเลือกอาหารที่คิดว่าตัวเองน่าจะทานได้มากที่สุดมาหนึ่งอย่างจ่ายเงินเรียบร้อยร่างโปร่งก็เดินมานั่งที่โต๊ะอาหารที่ว่างอยู่



มือเรียวตักอาหารในจานเข้าปากคำโตก่อนจะยู่หน้ารีบดื่มน้ำในแก้วแทบไม่ทัน เขาไม่ชอบอาหารรสชาติมันเลี่ยนแบบนี้เลยกินได้คำเดียวชานยอลก็ใช้ช้อนเขี่ยเล่นแทนการกินมัน



คริสเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยทาที่ไม่สบอารมณ์นักถึงแม้ว่าการต้อนรับลูกค้าคนสำคัญจะจบลงอย่างสวยงาม แต่เขาต้องแรกกับการกลับบ้านช้าอีกสามถึงสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำเพราะลูกค้าคนสำคัญต้องการจัดงานเลี้ยงฉลองสำหรับการตกลงทำการค้าร่วมกันครั้งนี้ และหน้าที่คนจัดงานเลี้ยงก็ตกเป็นของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้




 ชายหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูเวลา แต่ยิ่งมองมันยิ่งทำให้คิ้วที่ยุ่งอยู่แล้วกลับยุ่งยิ่งกว่าเดิม คริสถอนหายใจดังพรืด ภาพใบหน้าของชานยอลยามหลับไหลที่ดูเหมือนจะไม่เท่าไหร่ทำให้ขายาวก้าวเร็วกว่าเดิม 



คุณคริสครับ สรุปแล้วงานเลี้ยงคืนนี้จะจัดที่ไหนครับ



อี้ชิงเอ่ยถามเจ้านายที่กำลังก้าวเท้าเดินอย่างเร่งรีบเมื่อตามทัน ไม่รู้ว่าคุณคริสจะรีบไปไหน ร่างสูงเจ้าของตำแหน่งประธานบริษัทนิ่งเงียบไปชั่วครู่เมื่อได้ฟังคำถามของคนสนิท ก่อนจะตัดสินใจเลือกร้านที่อยู่ใกล้ที่สุด เขาอยากให้มันจบลงเร็วๆเสียที



ที่ปักกิ่งนี้แล้วกัน ขอเป็นกลางกรุงนะ ฉันไม่อยากเดินทางไกล ฝากนายจัดการด้วยแล้วกัน



ครับ



ไปพักได้แล้ว ตอนบ่ายก่อนเลิกงานเข้ามาหาฉันที่ห้องด้วย



อี้ชิงโค้งหัวให้เจ้านายก่อนจะเดินเลี้ยวไปคนล่ะทาง บ่ายแล้วคนสนิทอย่าเงขาก็หิวข้าวเหมือนกัน เพราะต้องมาทำงานตั้งแต่หกโมงเช้าเขาเลยยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำ  โชคดีที่ร่างกายแข็งแรงไม่อย่างนั้นเขาคงเป้นลมล้มไปแล้วแน่ๆ คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยจนเดินมาถึงโรงอาหาร กำลังจะเดินไปซื้อข้าวทานที่ร้านประจำแต่คนหูไวตาไวอย่างอี้ชิงก็สะดุดเข้ากับร่างของใครบางคน ที่กำลังนั่งก้มหน้าก้มตาเขี่ยข้าวในจานของตัวเองอยู่




คุณชานยอล



อี้ชิง ทำงานเสร็จแล้วเหรอ



ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาจากโต๊ะเมื่อได้ยินเสียงเรียก ส่งยิ้มบางๆให้ร่างสูงต้องใจหายเล่น ใบหน้าหวานดูอายๆเมื่อมองมาทางเขา เขาเข้าใจดี อี้ชิงคิดในใจแค่เห็นคุณชานยอลนั่งทานข้าวอยู่ในโรงอาหารของพนักงานเขาก็ยังรู้สึกรับไม่ได้ขนาดนี้ แล้วเจ้าตัวจะรู้สึกยังไง



มาทำอะไรที่นี้ครับ



กินข้าว ฉันหิว



แล้วทำไมถึงลงมากินที่นี้ล่ะครับ



ก็คุณคริสเคยบอกว่าให้มากินที่นี้



ชานยอลตอบเสียงหงอย ก้มมองข้าวในจานตัวเอง ถ้าขืนเขารอให้คุณคริสกลับมาเขาต้องเป้นลมเพราะหิวแน่ๆ



ลุกขึ้นครับ พนักงานมองกันใหญ่แล้ว เดี๋ยวผมพาไปทานข้างนอก



ไม่เป้นไรหรอก ช่างเขาเถอะ ฉันทานได้ อิ่มแล้วด้วย



ชานยอลรีบปฏิเสธ เขาไม่อยากออกไปข้างนอก เขาไม่อยากเป็นต้นเหตุให้อี้ชิงกับคุณคริสทะเลาะกันอีกแล้ว

อี้ชิงส่ายหน้า อิ่มอะไรกัน ข้าวยังหมดไปไม่ถึงครึ่งชามด้วยซ้ำ ชายหนุ่มหันไปมองพนักงานชายหญิงหลายชีวิตที่กำลังมองมาทางพวกเขาด้วยสายตาที่ใครได้สบก็ต้องรีบก้มหลบทันที เสียงซุบซิบนินทาจางหาย ชายหนุ่มจึงหันมาเร่งเร้าร่างโปร่งที่ยังคงนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารอีกครั้ง



ลุกขึ้นเถอะครับ รีบออกไปจากตรงนี้ดีกว่า



อื้อ



ชานยอลลุกขึ้นยืนพร้อมกับหยิบจานอาหารมาถือไว้ในมือ แต่ก็ถูกอี้ชิงดึงไปถือไว้เสียเอง ร่างโปร่งยืนมองแผ่นหลังหนาทีกำลังนำจานของเขาไปเก็บที่ร้านที่เพิ่งซื้อมาด้วยสายตาขอบคุณก่อนที่ทั้งสองร่างจะเดินออกไปด้วยกัน

 




ชานยอลไปไหน



ทันทีที่ประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ร่างสูงของประธานบริษัทเดินออกมาจากประตูอีกครั้ง คริสร้องถามขึ้นด้วยเสียงไม่เบานักกับเลขาสาวหน้าห้อง ใบหน้าหล่เหล่าบึ้งตจึง เขารีบกลับมาจากห้องประชุมแต่เมื่อเขาเปิดประตูห้องทำงานเข้ามากลับไม่เจอร่างของคนป่วยที่ควรจะนอนอยู่บนโซฟา ชานยอลหายไปไหน ชายหนุ่มคิดด้วยหัวใจร้อนรุ่ม



คุณชานยอลออกไปทานข้าวค่ะ



ที่ไหน ไปกับใคร!”



ปะ..ไปคนเดียวค่ะ ที่โรงอาหาร



หนิงเหมยถึงกับสะดุ้งเมื่อได้ยินเจ้านายถามด้วยเสียงอันดังถึงแม้ว่าหล่อนจะเคยได้ยินมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ต้องสะดุ้งตกใจทุกที



บ้าจริง ใครให้ไปคนเดียว แล้วเงินก็ไม่มีสักบาทจะเอาที่ไหนซื้อ



หนิงเหมยเอาบัตรให้คุณชานยอลยืมแล้วค่ะ คุณคริสไม่ต้องเป็น..”



คริสบ่นกับตัวเองแต่เสียงบ่นก็ดังพอที่จะทำให้เลขาสาวได้ยิน หล่อนตอบออกไปตามความจริงจนคนได้ฟังถึงกับยืนอึ้ง ก่อนตาคมจะตวัดมองใบหน้าของหญิงสาวด้วยสายตาไม่พอใจ ร่างสูงหยิบกระเป๋าตังค์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงสั่งทุกอย่างที่ต้องการออกไป



ไปตามชานยอลมาให้ฉันที แล้วบอกใครก็ได้ให้ไปซื้ออาหารมาให้ฉันสักสองสามอย่าง อะไรก็ได้ อ้อ ขอข้าวต้มด้วย แล้วก็โกโก้ร้อน



คริสบอกกับเลขาที่กำลังยกกระดาษขึ้นมาจดคำสั่งทุกอย่างที่เขาพูด กับข้าวโรงอาหารสำหรับพนักงานตัวเองเป็นถึงเมียเจ้าของบริษัทแท้ๆลงไปกินได้ยังไง แล้วกับข้าวพวกนั้นมันเหมาะสำหรับคนป่วยซะที่ไหนกัน คริสนึกในใจลืมคำพูดของตนเมื่อครั้งก่อนไปเสียสนิท



อ่ะ..คุณชานยอลกลับมาแล้วค่ะ



ร่างสูงที่กำลังจะเดินกลับเข้าไปในห้องหันไปตามเสียงร้องของหนิงเหมย อารมณ์ที่เริ่มสงบลงกลับคุกกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ภาพร่างโปร่งเดินมาตามทางเดินโดยมีอี้ชิงยืนอยู่เคียงข้างทำให้ความหวาดระแวงที่มีอยู่เป้นทุนเดิมอยู่แล้วปะทุขึ้นในใจ ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งมองใบหน้าหวานของชานยอลเขม่น



ชานยอลถึงกับทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่หน้าประตูห้องทำวาน ถึงแม้เขาพอจะรู้ว่าคุณคริสออกมาจากห้องประชุมแล้วแต่ไม่คิดว่าจะได้เจอร่างสูงยืนอยู่หน้าห้องตอนที่ตัวเองเพิ่งกลับมาจากทานข้าวกับอี้ชิงแบบนี้ คุณคริสพร้อมจะสรรหาเรื่องทุกอย่างมาโกรธเขาเสมอ



ไม่ต้อง!”



อะไรนะคะ?”



ที่ฉันสั่งเมื่อกี้ไม่ต้องแล้ว



ชานยอลมานี้!”



ครับ



คริสหันไปสั่งเลขาที่กำลังตามอารมณ์เขาไม่ถูกก่อนจะเรียกชานยอลให้ตามเขาเข้ามาในห้องด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียว ก็ดูสบายดีนี้ข้าวก็คงจะกินอร่อยกับข้าวที่เขาจะสั่งคงไม่ต้องแล้ว ร่างสูงหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้อง ชานยอลหันไปมองอี้ชิงก่อนจะส่งยิ้มและคำขอบคุณไปให้แม้ว่าจะไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องเจอกับอะไรบ้างเมื่อเข้าไปในห้องก็ตาม ร่างโปร่งเดินเข้าไปในห้องโดยมีสายตาของอี้ชิงมองตามไปด้วยความเป็นห่วง



ทำไมถึงชอบยุ่งกับผู้ชายคนอื่นนัก!”



ผมแค่ลงไปกินข้าวแล้วบังเอิญเจอกัน



ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดลงเสียงของคุณคริสก็ดังขึ้น ร่างโปร่งถอนหายใจออกมาเบาๆ แม้คุณคริสจะไม่เอ่ยชื่อแต่เขาก็พอรู้ว่าร่างสุงหมายถึงใคร ชายหนุ่มอธิบายออกไปอย่างใจเย็น



กินคนเดียวไม่ได้เหรอ จะตายหรือไง



“….ก็ไม่ตายหรอกครับ ถ้าจะตายผมคงตายมานานแล้ว



ชานยอลพูดอย่างขมขื่นใจ เขาถูกทิ้งไว้ที่บ้านคนเดียวก็หลายครั้ง บางครั้งก็นานนับเดือนต้องนั่งทานข้าวคนเดียวเหงาจนทนไม่ไหวต้องย้ายตัวเองไปนั่งกินข้าวกับคนใช้ในห้องครัว แต่ดูเหมือนคุณคริสจะมองไม่เห็นความทุกข์ใจของเขา ร่างสุงหันกลับมาตวาดเสียงก้อง



อย่ามาย้อนนะ!”



“……….”



 “ครั้งหน้าอย่าลงไปไหนมาไหนคนเดียวอีก ให้รอฉัน เข้าใจมั้ย แล้วไม่ต้องไปออดอ้อนไอ้อี้ชิงให้มันพาไปไหนมาไหนด้วย ชอบเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นดีนัก



คุณจะพูดยังไงก็พูดเถอะ ยังไงคุณก็ตัดสินผมไปแล้วนี้ ผมจะทำผิด ทำถูกยังไง สุดท้ายผมก็ร่านในสายตาคุณอยู่ดี



แล้วที่ฉันพูดมันจริงมั้ยล่ะ! เผลอเป็นไม่ได้ต้องวิ่งไปหาผู้ชายตลอด



ปากบอกว่าไม่สบายแต่การกระทำกลับตรงกันข้ามทำให้เขาหลงเป้นห่วง คริสสบถอย่างหัวเสียทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ดต๊ะทำงาน มองชานยอลที่ยืนอยู่กลางห้องน้ำตาคลอมองมาทางตนเขม่ง สุดท้ายชานยอลก็ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา ร่างโปร่งนั่งลงบนโซฟาตัวเดิมหันหน้าไปทางอื่นไม่ยอมสบตา กลืนน้ำตาลงอก



กินแล้วใช่มั้ยข้าว ตอนเย็นต้องไปงานเลี้ยงลูกค้า ทำตัวดีๆล่ะ



พูดจบคริสก็ก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อไป ชานยอลชำเลืองตามองคนที่นั่งก้มหน้าอยู่อย่างแค้นเคืองใจ หัวที่คิดว่าหายปวดแล้วกลับเต้นตุบเปลือกตาสีน้ำนมหนักอึ้งอยากจะหลับตาลงพักแต่ก็แข็งใจนั่งลืมตาอยู่อย่างนั้น ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีกเลยจวบจนพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า คริสจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินนำร่างโปร่งออกไปนอกห้อง ชานยอลรู้สึกว่าทุกก้าวย่างของเขาช่างหนักอึ้ง เหมือนว่ามันพร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อ



รถจอดรออยู่ข้างแล้วครับคุณคริส



อี้ชิงที่ยืนรออยู่หน้าประตูทางเข้าบริษัทพูดขึ้นเมื่อเห้นเจ้านายทั้งสองเดินออกมาจากลิฟต์ ตาเรียวเล็กหันไปมองใบหน้าซีดเซียวของภรรยาเจ้านายด้วยความเป้นห่วง อยากจะถามออกไปในฐานะพี่ชายคนหนึ่งแต่ก็ไม่กล้าเพราะรู้กิติศัพท์ความขี้หึงของร่างสูงที่กำลังทำหน้าเหมือนจะฆ่าเขาดี



มองอะไร?”



คริสถามออกไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนักเมื่อเห็นลูกน้องเอาแต่มองหน้าคนข้างกายเขา ชายหนุ่มเอื้อมมือไปดึงแขนร่างโปร่งที่มีสีหน้าไม่สู้ดีมาไว้ข้างตัว ชานยอลเดินไปตามแรงดึง อี้ชิงเห็นภาพนั้นแล้วถึงกลับหัวเราะแทนที่จะโกรธหรือกลัวอย่างที่ควรจะเป็น



เปล่าครับ ผมแค่เห็นสีหน้าคุณชานยอลดูไม่ดีนักกลัวว่าจะไม่สบาย



เมื่อได้ฟังคำตอบคริสก็หันกลับไปมองเด็กหนุ่มข้างกาย จริงอย่างที่อี้ชิงพูด ใบหน้าหวานซีดเผือด มีเหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากทั้งที่อากาศเย็นจัด มือหนายกขึ้นแนบลงไปบนหน้าผากมน ชานยอลถอยห่างออกมาโดยอัตโนมัติก่อนจะก้มหน้าลงหลบสายตาดุๆนั้น



เป้นอะไรมากหรือเปล่า



เปล่าครับ ผมไม่เป็นไร แค่ปวดหัว



ฮ่าๆ



เมียฉันไม่สบายแล้วแกหัวเราะทำไม



ชานยอลรีบส่ายหน้าปฏิเสธ หันไปยิ้มบางๆให้มือขวาของร่างสุงที่คอยเป้นห่วงเขาเสมอ เล่นเอาคริสถึงกลับต้องดึงคนน่ารักเข้าสู่อ้อมแขน ภาพนั้นทำให้อี้ชิงต้องหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง ร่างสูงจึงถามออกไปด้วยความสงสัยปนไม่พอใจแต่คำตอบของลูกน้องก็ทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของคนเย็นชาถึงกับร้อนผ่าว



เปล่าครับ ผมแค่ไม่คิดว่าคนเงียบๆ เย็นชาอย่างคุณจะขี้หึงได้ขนาดนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 
TBC............












มาอัพฟิคแก้บนค่ะ ฮ่าๆๆ ใครตามทวิตเตอร์คงรู้ดี เราแฟนลิเวอร์พูลบอกตรงเลยว่าวันนี้มีความสุขมาก ขอบคุณทุกพลังใจที่ช่วยเชียร์นะคะ 
ไม่ว่าจากคนที่ชอบทีนมอื่น เลยไม่เคยดูบอลเลยแต่อุตส่าห์ช่วยเชียร์เพราะอยากให้อัพฟิค ขอบคุณมากค้่ะ

ส่วนสาเหตุทีึ่หยุดอัพฟิคไปนานคนที่ตามทวิตเตอร์เราคงรู้ดี การก๊อปฟิคไม่ใช่เรื่องตลก ไม่ว่าจะเป็นพล็อต หรือกดีเทลก็ตาม ทุกอย่างล้วนออกมาจากความคิดของคนแต่ง เราอาจจะเหวี่ยงจะวีนไปมาก ทำให้รำคาญ ขอโทษไว้ตรงนี้นะคะ  


หลังจากอ่านบทนี้แล้วช่วยกันไปโหวตเรื่องรวมเล่มด้วยนะคะ 

ว่า.......


ทุกคนอยากให้เรารวมเล่ม1ก่อน หรือว่า รอรวม2เล่มพร้อมกันดี


ขอบคุณค่ะ






ร่วมสกรีมในทวิตเตอร์ รบกวนติด #DDT 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

17,135 ความคิดเห็น

  1. #17049 Preaw30 (@Preaw30) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 21:51
    อ่านไปก็โคตรหน่วง
    #17049
    0
  2. #16977 Stephaniex (@Stephaniex) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 10:01
    คริสรักน้องก็ต้องทำตัวดีๆกับน้องนะ ต้องใจเย็นแล้วคิดถึงน้องให้มากกว่านี้ ตอนยายถามแล้วร้องไห่ฝ้ทำไมคือแบบ หนูก็รักพี่มันไปแล้ว ทำขนาดนั้นก็ยังรักแหละ คริสต้องฟังน้องบ้าง ให้โอกาสน้องหน่อย รักเค้าไม่ใช่เหรอ ต้องลองเชื่อใจเค้าอีกรอบนะ
    #16977
    0
  3. #16910 whitechocogreentea (@khumkhim4444) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 24 กันยายน 2560 / 20:50
    คือแบบ ก็สงสารอพค.เพราะชานยอลก็ใช่ว่าจะทำถูก แต่พอมาคิดแบบชานยอล
    เออ มันไม่หายโกรธง่ายๆหรอกวะ อินี่มโนแรง555 น้ามตานี่ไหลพรากๆ
    #16910
    0
  4. #16209 znpyp (@zernam003) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:27
    เบื่อพี่คริสจริงเลยหึงเกิ๊นนนนนน55555
    #16209
    0
  5. #14525 โชคเข้าข้าง (@allabout-eve) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 06:04
    อ่ะฮุอ่ะฮิๆๆๆ ถึงเวลาพระเอกเจ็บปวดยังคะ นี่รออยู่ 55555555555
    #14525
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #14301 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 17:24
    มีโมเมนต์นี้มานิดๆ หน่อยๆ ชอบๆ
    #14301
    0
  13. #12552 kyubeam (@thanyamasbeam137) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 14:14
    อาอี้กล้าพูด555 ชอบๆ 
    #12552
    0
  14. #12346 Boonboo (@21032543) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 15:15
    กรี๊ดดด อพค ไอ้ @&฿'#%*'2#'*; หมดคำจะด่าแล้วจริงๆ เฮ้อ
    #12346
    0
  15. #12345 Boonboo (@21032543) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 15:09
    อี้ชิง ดีมาก จุ๊บๆ 555
    #12345
    0
  16. วันที่ 7 เมษายน 2557 / 16:33
    แหมมมมม อี้ชิงอยากลาออกก็พูดดีๆ 55555
    #11344
    0
  17. #11145 under-me (@understamp) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:56
    อี้ชิงทำดี 55555
    #11145
    0
  18. #11122 karnicha_ (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 21:35
    นี่แหนะ เป็นคนขี้หึงนะเนี่ย โดนคนสนิทตอกกลับซะ

    55555555555555
    #11122
    0
  19. #11103 ❥ Palmmiiz (@ppalmmiiz) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 20:12
    ตอนที่แล้วยังหวานกันอยู่เลยยยย ทำไมทำร้ายน้องยอลแบบนี้ ตอนนี้แบบที่สุดของที่สุดความเจ็บปวดอ่ะ
    #11103
    0
  20. #10791 farexofans (@farphonnaphat) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 14:09
    เมื่อไหร่จะเลิกทำร้ายยอลซักทีพี่คริส เเค่นี้น้องก็เเย่เเล้วน้
    #10791
    0
  21. #10620 mlion (@lionnkk) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 20:50
    ปากไม่ตรงกับใจอยุ่นั่นแหล่ะพี่คริส แล้วน้องมันจะรู้มั้ยเนี่ย
    #10620
    0
  22. #10516 กันทริมา (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 11:25
    ที่จีนใช้เงิน หยวน ไม่ใช่เหรอค่ะ
    #10516
    0
  23. #10323 JenSneeze (@vicjen) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 25 มีนาคม 2557 / 05:34
    โอ่ยยย หมั่นไส้จริงพ่อคนปากแข็ง วางฟอร์มถือทิฐิอยู่ได้
    เราเมื่อยแทน!
    #10323
    0
  24. #10298 Nanthacha Henpraser (@nongminza) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 13:40
    เฮียนี้เป็นแปลกๆเนอะปากไม่ตรงกับใจสักที มีหึงด้วย แหม๋
    เป็นกำลังใจให้ไรท์ ค่ะ จุ๊บๆ
    #10298
    0
  25. #10266 bambeiibambam (@allbambam) (จากตอนที่ 79)
    วันที่ 23 มีนาคม 2557 / 20:03
    เกือบดีแล้วเชียวพี่คริส นี่ให้เห็นใจแค่ตอนเดียวใช่ม้ายยยยยย สงสารชานยอลอ่ะ เราร้องไห้ตามเลยยย T T มันเศร้าจังง่ะ น้ำาตานี่มาเต็มอ่ะ โอ้ยยย พี่คริส จะพูดอะไรออกมานี่ผ่านสมองบ้างป่ะ คำพูดคำจาแม่งทำร้ายจิตใจหว่ะ ไม่มียอลแล้วจะรู้สึกกกก!!!! ฮื่ออออออออออออ รีบมาอัพนะไรท์นะ อย่าปล่อยให้รอนานนะ ไม่ไหวจริงๆ มันหน่วงหัวจึยยยย T^T
    #10266
    0