[FIC EXO] ::Distorted DayTime ::KrisYeol

ตอนที่ 28 : CHAPTER 27

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,869
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 ส.ค. 56









Distorted Daytime







 



ไปไหนมา!”



ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกร่างของปาร์ค ชานยอลปรากฏขึ้นในสายตาเสียงตวาดก็ดังขึ้นแต่น่าแปลกที่ร่างโปร่งกับไม่มีแววหวาดหวั่นอย่าที่เคยเป็น



ลงไปข้างล่างมาครับ



เสื้อผ้าก็ไม่จัดไว้



ขอโทษครับ



คงเพราะเขาร้องไห้มากเกินไปเสียงที่เปล่งออกมาจึงแห้งผาก ตากลมไม่แม้แต่จะเงยขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังบึงตึง เดินผ่านร่างนั้นไปหวังจะทิ้งตัวลงบนเตียงหัวของเขากำลังปวดตุบ แต่ข้อมือบางก็ถูกมือหนายึดไว้



เดี๋ยว ไปทำอะไรมา ทำไมตาช้ำแบบนี้



เปล่าครับ ผมปวดหัว อยากพัก



แล้วอาหารเย็นล่ะ?”



ผมไม่หิว ขอตัวครับ



ชานยอลดึงข้อมือออกจากการเกาะกุม ทิ้งตัวลงบนเตียงนอนหันหลังให้ร่างสุงที่ยืนทำหน้าแปลกใจอยู่กลางห้อง รับรู้ถึงความผิดปกติของร่างโปร่งที่นอนห่มผ้าหันหลังให้ตัวเอง คริสถอนหายใจดังพรืด เดินกระแทกเท้าออกไปจากห้องลงไปยังชั้นล่างของบ้าน



ทันทีที่เสียงประตูถูกปิดดังขึ้นน้ำตาของเขาก็เริ่มไหลลงมาอีกครั้ง เปลือกตาสีน้ำนมปิดลงช้าๆอยากปิดกั้นตัวเองจากความเป็นจริง











คริสเปิดประตูห้องนอนเข้ามาหลังจากที่ทานอาหารมื้อค่ำเสร็จ บนโต๊ะอาหารเงียบเหงาเพราะเพ่ยฟางก็ปฏิเสธอาหารเย้นเช่นกันกับคนที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง มีเพียงเขากับคุณแม่ที่ทานข้าวด้วยกันสองคน



ร่างสูงสาวเท้าเดินไปใกล้เตียงนอนตามคมมองดูใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิท ปลอกหมอนเปียกชื่นมีรอยน้ำหยดเป็นดวง ร้องไห้งั้นเหรอ? ทำไมถึงร้อง? สงสัยโดยที่ไม่เอะใจสักนิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้คนที่กำลังหลับร้องไห้จนหลับไป



ร่างสูงเอนตัวนอนลงบนเตียงฝั่งตัวเอง ดึงผ้าห่มสีขาวคลุมให้ตัวเองและคนข้างกายที่ยังคงหลับสนิทในชุดเดิม ไม่รู้ว่าหลับไปได้ยังไงกันคงจะเพลียมากสินะ



ชานยอล



มือเรียวดึงร่างที่หลับสนิทให้ขยับมาใกล้ตัวมองใบหน้ายามหลับนั้นด้วยแววตาที่ยากจะเข้าใจ คริสกระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายข้างใบหูกางๆนั้น เจ้าของชื่อครางอือเมื่อสัมผัสเย็นเชียบจับลงบนแก้ม หัวทุยซุกลงบนท่อนแขนแกร่งอย่างที่ชอบทำ



เปลี่ยนชุดมั้ย? ปวดหัวเหรอ?”



............



คำตอบยังเป็นความเงียบ คริสถอนหายใจออกมาล้มตัวลงนอนดังเดิม พยายามข่มตาให้หลับแต่ก้ทำได้ยากเต็มที ความปรารถนาที่ยังไม่ได้เติมเต็มครุกกรุ่นในใจ ความสงสัยที่บางคนหายตัวไปตอนเวลาทานข้าวยังคงติดอยู่ในสมอง



แล้วเขาก็ฝืนตัวเองให้อยู่ในห้องนี้ไม่ได้อีกต่อไป หันไปมองคนที่ยังอยู่ในห้วงนิทราใช้มือประคองศีรษะกลมวางมันลงบนหมอนอย่างเบามือ ขายาวก้าวลงจากเตียงจัดผ้าห่มให้คลุมร่างที่ขดเข้าหากันเพราะความเย็นของอากาศ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทำทุกอย่างให้เงียบที่สุด



คนที่คริสเข้าใจว่าหลับไปแล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตากลมมองฝ่าความมืดออกไปนอกหน้าต่าง มือเรียวกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกเจ็บแค้นแล่นขึ้นมาจุกอก รอเวลาอยู่สักพักก็ยันตัวลุกขึ้นจากเตียงดึงผ้าห่มที่คริสเป็นคนคลุมให้ออกจากตัวโยนมันทิ้งไว้บนเตียงอย่างไม่ใยดี เขาอยากเห็นบางอยากกับตาตัวเอง



ชานยอลเดินคลำทางไปในความมืด เขาไม่กล้าที่จะเอื้อมมือไปเปิดสวิตไฟตรงหัวบันได กลัวว่าคนที่แอบลงมาจะรู้ตัว ไม่นานสายตาของเขาก็ชินกับความมืดยามค่ำคืน ขาเรียวก้าวเดินไปยังส่วนของห้องพักคนใช้ ที่มีเพียงสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นของคุณยายหลี่กับเหวินฉี ส่วนอีกห้องคือห้องของเพ่ยฟางที่เขาคิดว่าคุณคริสคงอยู่ในนั้น และก็จริงอย่าที่เขาคิด เมื่อได้เสียงพูดคุยของคนสองคนลอยเข้าหู ใบหน้าหวานแนบลงกับพนังห้องตั้งใจฟังสนทนาที่เกิดขึ้น




พี่อู๋ฟ่าน! ลงมาได้ยังไงคะ



เธอเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงไม่ไปกินข้าว



ไม่มีอะไรค่ะ ฉันแค่ไม่หิว



ไม่สบายหรือเปล่า กินยาหรือยัง



ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร รีบกลับขึ้นไปเถอะค่ะ เดี๋ยวคุณชานยอลจะสงสัย



ไม่! พี่จะนอนที่นี่



พี่คะ! อย่าค่ะ! ไม่ได้นะคะ ปล่อยค่ะ ถอยออกไปนะคะ อุ้ย



พี่คิดถึงเธอนะเพ่ยฟาง คิดถึงมาก



แล้วคุณชานยอลล่ะคะ



ช่างเขาสิ พี่อยากอยู่กับเธอ



พี่คริส!”



ทำไมมันถึงยุ่งยากอย่างนี้ห๊ะ! หลับไปแล้ว ไม่รู้เรื่องหรอก



แล้วทุกอย่างก็เงียบลงมีเพียงเสียงกุกกักดังออกมา พร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมากระทบปรางแก้ม ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งอยู่ตรงนั้นมือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกมาจนคนในห้องรู้ตัว ขาของเขาไร้เรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปจากบริเวณนั้น



เมื่อความจริงที่คลุมเครือมานานถูกเปิดเผยออกมาจนหมด คุณคริสกับเพ่ยฟาง ทำไมใจร้ายกับเขาแบบนี้ ร่างโปร่งสั่นไหวเพราะแรงสะอื้น ปิดปากงอตัวกลั้นเสียงไว้สุดกำลังน้ำตาก็ยังไหลทะลักออกมาไม่หยุด เสียงครางแผ่วแห่งความสุขสมดังออกมาจากห้อง ตอกย้ำเขาว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง



ชานยอลออกมาจากบริเวณนั้นด้วยเข่าทั้งสองข้างมือเรียวปะป่ายไปตามพนังห้องพยุงตัวขึ้นยืนช้าๆ ขาของเขายังไร้เรี่ยวแรง น้ำตายังคงไหลไม่หยุด ในที่สุดชานยอลก็พาร่างและจิตใจอันบอบช้ำของตัวเองมาถึงห้องนอน



ฮึก..ฮึก




ใบหน้าหวานซุกลงกับหมอน ปล่อยเสียงสะอื้นที่กลั้นมานานออกมา ร้องไห้จนรู้สึกเหนื่อยจึงเหยียดตัวขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สมองของเขาว่างเปล่ามีเพียงแต่ความคิดแค้นเคืองฝังอยู่ในนั้น ตากลมบวมช้ำฉายแววเกลียดชังอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น คืนนี้เขาคงไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้ ปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปจนเข้าสู่เช้าวันใหม่










ปลายเท้าหยุดชะงักที่หน้าประตู เขามั่นใจว่าตอนที่ออกมาจากห้องของหญิงคนรักนาฬิกาข้างฝ้าเพิ่งชี้ที่เลข5 เพิ่งตี5เท่านั้น แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาทำไมเขาถึงไม่เห็นร่างที่ควรจะนอนหลับอย่างมีความสุขอยู่บนเตียง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ชานยอลไปไหนแวบหนึ่งที่ความกลัวแล่นเข้ามาในสมอง แต่เขาก็ไล่มันออกไปทันที



ตาคมกวาดมองจนทั่วห้อง ในห้องน้ำประตูก็ยังเปิดอยู่ แล้วภรรยาของเขาหายไปไหน ตอนที่เขาเดินกลับขึ้นมาบนห้องมีเพียงห้องครัวที่เปิดไฟสว่างอยู่ คุณยายหลี่คงกำลังเตรียมอาหารอยู่กับสาวใช้ คิดได้อย่างนั้นแล้ว คริสก็หันหลังเดินออกจากห้องลงตรงไปยังชั้นล่างของบ้าน



คุณชานยอลตื่นเช้าจังเลยนะคะวันนี้



ผมไม่ง่วงน่ะครับ อยากลงมาสูดอากาศข้างล่างมากกว่า



นะ..อ้าว คุณคริสตื่นแล้วเหรอคะ



มือเรียวที่กำลังหั่นผักที่เหลืออยู่หยุดชะงักเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เขาไม่อยากเห็นหน้าดังมาจากคุณยายหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ โชคดีที่เขายืนหันข้างให้ประตูจึงไม่ต้องเผชิญหน้ากับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่โดยตรง



ลงมาทำไม?”



“……………”



ใบหน้าหล่อเหลาเฉยชาแววตาเจือความสงสัย คำตอบยังคงเป็นความเงียบ ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาจากงานที่กำลังทำ พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่แล่นขึ้นมาจุกบนคอหอย



ทำไมไม่นอนพัก ไม่สบายไม่ใช่เหรอ



อุ้ย คุณชานยอลไม่สบายเหรอคะ ทำไมไม่บอกยาย แล้วนี้ทานยาหรือยัง



ผมไม่เป็นไรครับ แค่ปวดหัวนิดหน่อย



ในที่สุดชานยอลก็หาเสียงของตัวเองเจอ เขาวางมีดในมือลงก่อนที่จะใช้มันทำร้ายใคร ร่างโปร่งเดินไปที่อ่างล้างมือ ปล่อยสายน้ำชำระล้างความสกปรกที่เกาะอยู่ ก่อนจะหันตัวกลับมาเผชิญหน้ากับความจริง



ดูสิคะ ตาช้ำหมดแล้ว ปวดหัวมากเหรอคะ



ครับ แต่ตอนนี้หายแล้ว ขอตัวนะครับ



พูดจบข้อมือของเขาก็ถูกร่างสูงคว้าไปไว้ในมือ คริสมองดูหน้าหวานขาวซีดดวงตากลมยังคงบวมเป่ง เหมือนคนนอนไม่พอจนไม่สบายมากกว่า ร่างสูงออกแรงดึงคนที่ฝืนตัวเล็กๆให้เดินตามเขาออกมาจากห้องครัว เดินขึ้นไปบนห้องโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา



จะอาบน้ำเหรอครับ เดี๋ยวผมไปเตรียมให้



ชานยอลถามเสียงเรียบตากลมไร้แววสดใสอย่างที่เคยเป็น คริสมองหน้าอีกฝ่ายก่อนจะถอนหายใจออกมา ดึงร่างโปร่งให้เข้ามาสู่อ้อมกอด



อาบน่ะอาบแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้



งั้นผมจะไปเก็บกระเป๋า



ชายหนุ่มเบี่ยงกายหลบออกจากอ้อมแขนเดินตรงไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ดึงกระเป๋าเดินทางออกมาทั้งสองใบ มือเรียวหยิบไม้แขวนเสื้อที่มีชุดห้อยอยู่ออกมาวางลงบนกระเป๋าแต่ทุกอย่างก็หยุดชะงักเมื่อแผ่นหลังบางถูกสวมกอดจากร่างสูงที่มองดูการกระทำของเขาอยู่เงียบๆ



เป็นอะไร? โกธรฉันหรือไง



“…เปล่าครับ



ใบหน้าหวานเบี่ยงหลบปลายจมูกโด่งที่กำลังคุกคามแก้มของตน กลีบปากอิ่มไม่มีรอยยิ้มเขินอายอย่างที่เคย คริสกดปลายจมูกลงบนต้นคอขาว กระซิบคำลวงข้างใบหู



ฉันลงไปเดินเล่นข้างล่างมาไม่รู้ว่านายจะตื่นเร็ว



ชานยอลแทบอยากจะตะโกนใส่หน้าของคนโกหกว่าหยุดหลอกลวงกันเสียที ไปทำอะไรมาอย่าคิดว่าเขาไม่รู้แต่ก็ได้แค่คิด ฝืนกลืนน้ำลายลงคอ พยักหน้าเหมือนเข้าใจกับคำอธิบาย



ครับ ถ้างั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ



พูดจบก็ เดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเข้าห้องน้ำไป คริสมองตามร่างที่หายเข้าไปในห้องน้ำ สายหน้าอย่างหัวเสีย พยายามใจเย็นกับท่าทางบึงตึงของอีกฝ่าย เขาลงทุนอธิบายขนาดนี้แล้วอย่าเล่นตัวให้มากนะ ชายหนุ่มกัดฟันกรอดทิ้งตัวนั่งลงบนเตียงถอดชุดนอนออกให้พ้นตัวเหลือแต่กางเกงนอนตัวบางนอนลงบนเตียงรอให้คนในห้องน้ำออกมา



ผมเตรียมน้ำให้แล้วนะครับ



ชานยอลเดินออกมาจากห้องน้ำมีผ้าขนหนูสีขาวอยู่ในมือ เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เสื้อยืดสีฟ้ากับกางเกงยีนส์สีดำเป็นชุดที่เขาเลือกใส่วันนี้ ร่างโปร่งเดินผ่านเตียงกว้างที่มีร่างคุณคริสนอนอยู่ตาคมมองมาทางเขา ชานยอลหยุดยืนอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า เขาควรทำมันให้เสร็จพร้อมสำหรับการเดินทางกลับ



เสียงหายใจฝึดฟัดของคุณคริสลอยเขาหู ก่อนจะเดินผ่านเขาไปยังห้องน้ำ มือเรียวหยิบเสื้อผ้าที่เหลืออยู่ในตู้ออกมาจัดใส่กระเป๋าไม่สนใจกับท่าทางไม่พอใจนั้น เพราะเสื้อผ้าที่นำมาไม่มากนัก ทุกอย่างจึงเสร็จเรียบร้อยในเวลารวดเร็ว ซิปกระเป๋าใบสุดท้ายถูกปิดเรียบร้อยพร้อมกับร่างสูงที่เดินออกมาจากห้องน้ำ



คุณลงไปทานข้าวเลยนะครับ ผมไม่หิว



จะไม่หิวได้ยังไง! เมื่อคืนก็ไม่ได้กินข้าวไม่ใช่เหรอ



เป็นชานยอลบ้างที่เป็นฝ่ายถอนหายใจออกมา วางกระเป๋าเดินทางให้ชิดกับพนังห้อง รอให้สาวใช้นำมันลงไปข้างล่าง หันมาเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนอยู่กลางห้องมือหนากำผ้าเช็ดตัวไว้แน่นระงับความโกธรที่กำลังปะทุ



ครับ แต่ผมไม่หิว คุณลงไปทานเถอะ แล้วเดี๋ยวผมจะตามลงไป



ใบหน้าเฉยชาตอนที่เอ่ยประโยคนั้นออกมาทำให้คริสเก็บอารมณ์ไว้ไม่ไหวอีกต่อไป มือหนาโยนผ้าขนหนูในมือใส่ใบหน้าหวานที่เขานึกชัง ชานยอลถึงกับผงะ ไม่คิดว่าร่างสุงจะกล้าทำกับเขาแบบนี้



...........



ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ คริสยืนตัวสั่นด้วยความโกธรอยู่ที่เดิมมองดูร่างโปร่งที่กำลังก้มลงเก็บผ้าที่อยู่บนพื้นขึ้นมา ก่อนจะเดินตรงไปกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เค้นเสียงรอดไรฟัน



ฉันใจดีด้วยหน่อย อย่าได้ใจ เพราะถ้าฉันทนไม่ไหวเมื่อไหร่...



“……คุณจะทำอะไรผมครับ



ชานยอลเอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันช่างท้าทายอารมณ์ของเขาเหลือเกิน ดวงตาคู่คมจ้องมองลึกลงไปในดวงตาสีน้ำตาล ใช้มือข้างที่ว่างบีบปลายคางของอีกฝ่ายไม่เบานัก จนเจ้าของใบหน้าหวานเกือบจะเผลอร้องออกมา



ฉันไม่ใช่เพื่อนเล่นของนาย ชานยอล



สิ้นเสียงทุ้มของคุณคริสความรู้สึกเจ็บแปลบก็เกิดขึ้นบนริมฝีปากของเขากลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ชานยอลพยายามดันร่างนั้นให้ออกห่างแต่ริมฝีปากของคุณคริสก็ยังไม่ยอมให้ปากของเขาเป็นอิสระ เมื่อกัดริมฝีปากเขาจนพอใจร่างสุงจึงส่งเรียวลิ้นเข้ามาในโพลงปาก มือเรียวดันแผ่นอกหนาสุดแรง รู้สึกรังเกียจสัมผัสนั้นจนทนไม่ไหว ร่างของคริสถอยห่างออกไปตามแรงดัน



ทำอะไร!..จะตบฉันหรือไงห๊ะ!!”



คริสตวาดลั่นห้องมองดูมือเรียวของชานยอลที่ยังยกค้างอยู่กลางอากาศ  ตาคมลุกโชนมองหน้าอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ชานยอลค่อยๆลดมือลงช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอที่หน่วยตา สกัดกลั้นอารมณ์อย่างที่สุด ถ้าอาระวาดไปตอนนี้ทุกอย่างที่เขาวางไว้จะพังหมด ปากนิ่มเม้มเข้าหากันแน่นเสหน้ามองไปทางอื่น



ขอโทษครับ



ลงไปกินข้าว!”



ร่างสูงหันหลังเดินออกไปจากห้องทันทีที่พูดจบ เสียงประตูถูกปิดดังสนั่น บ่งบอกอารมณ์ของคนที่เดินจากไปได้ดี ชานยอลใช้หลังมือเช็ดน้ำตาลวกๆ สูดลมหายใจเข้าปอด เขาต้องเข้มแข็งกว่านี้



ขาเรียวเดินออกไปจากห้องพักลงไปยังชั้นล่างตามคำสั่ง ภายในห้องอาหารทุกคนมาครบหมดแล้วเหลือเพียงเขาที่ลงมาเป็นคนสุดท้าย คุณเหม่ยหลิงนั่งอยู่บนหัวโต๊ะมีลูกชายและหลานสาวนั่งขนาบข้าง ที่ว่างข้างคุณคริสคือที่ของเขา



ลงมาแล้วเหรอ ได้ยินข่าวว่าไม่สบายเป็นอะไรมากหรือเปล่า



ไม่เป็นอะไรมากครับคุณแม่ ผมแค่ปวดหัวนิดหน่อย


คุณเหม่ยหลิงพยักหน้าเข้าใจ ก่อนการทานอาหารจะเริ่มต้นขึ้นชานยอลก้มหน้าก้มตาทานข้าวของตัวเอง ไม่มีบทสนทนาระหว่างเขากับเพ่ยฟางอย่างที่เคย บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสนิทคริสเองก็ก้มหน้าทานข้าวเงียบๆจนเพ่ยฟางต้องเอ่ยขึ้นเป็นการชวนคุย



คุณน้าเอาปูผัดผงกะหรี่มั้ยคะ เดี๋ยวเพ่ยฟางตักให้



เอาสิ



คุณชานยอลเอาไหมคะ



ไม่อ่ะ ฉันอิ่มแล้ว



พูดพร้อมวางตะเกียบที่ถืออยู่ในมือลงบนถ้วยข้าว แสดงออกชัดเจนว่าจะไม่ทานอะไรอีกไม่สนใจสายตาไม่พอใจของคนที่นั่งอยุ่ข้างๆ คริสเองก็วางอุปกรณ์ในมือลงเช่นกัน



อะไรกันคะ เพิ่งทานไปได้นิดเดียวเอง เมื่อคืนก็ไม่ได้ทานข้าวไม่ใช่เหรอคะ



อื้อ แต่ฉันอิ่มแล้ว ขอตัวนะครับคุณแม่



พูดจบร่างโปร่งก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กำลังจะเดินออกไปจากห้องอาหารแต่เสียงเก้าอี้ขูดกับพื้นก็ทำให้ขาเรียวชะงักลง คริสหันไปบอกลาคุณแม่ที่มองการกระทำของพวกเขาอยู่เงียบๆ ได้ยินอย่างนั้นแล้วชานยอลก็รีบเดินออกไปจากบริเวณนั้นทันที



เมื่อรู้ว่าร่างสูงเดินตามหลังตัวเองมาชานยอลจึงเลือกที่จะเดินออกไปทางหน้าบ้านตรงไปยังชายหาดที่ถอดยาวสุดสายตาแทนที่จะเป็นห้องนอนตามที่เขาปราถนา แขนเรียวถูกกระชากอย่างรุนแรงด้วยฝีมือชายคนเดิม คริสลากแขนคนที่กำลังยั่วโมโหเขาให้เดินห่างออกไปจากตัวบ้าน จนเจ้าของเรียวแขนต้องร้องออกมาเพราะความเจ็บ



ผมเจ็บ ปล่อยครับ



เป็นบ้าอะไรห๊ะ! ผัวหายไปคืนเดียวจะตายหรือไง!”



คำพูดโหดร้ายที่ได้ยินทำให้ร่างโปร่งเผลอมองใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นชานั้นด้วยแววตาปวดร้าว ได้แต่ยืนนิ่งไม่ยอมปริปากพูดหรือโต้เถียงอะไรออกมา มีเพียงหยาดน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาจากดวงตาแสนเศร้า คริสถอนหายใจออกมาดึงร่างที่กำลังสั่นไหวเข้าสู่อ้อมกอด น้ำตาที่กระทบแก้มใสทำให้เขาใจอ่อน



อย่าร้อง ฉันบอกแล้วไงว่าออกไปเดินเล่นมา นายไม่เชื่อฉันหรือไง



ผมไม่ได้บอกว่าผมไม่เชื่อคุณ ทำไมต้อง..ฮึก..



ชานยอลซบหน้าลงบนไหล่หนายอมให้ร่างสูงโอบกอดแต่โดยดี น้ำตามากมายไหลลงมาจากขอบตาซึมผ่านเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อดี อกบางสะอื้นฮักความเจ็บปวดของเขาถูกถ่ายถอดออกมาเป็นหยาดน้ำตา มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางขึ้นลงช้าๆ ตาคมมองไปยังท้องทะเลกว้าง



เพราะนายดื้อกับฉัน ถึงต้องร้องไห้แบบนี้ไง



จบคำพูดนั้นร่างในอ้อมแขนของเขาก็ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม ความนัยที่แฝงในคำพูดนั้นเขาเข้าใจมันดี ทั้งสองยังคงยืนกอดกันอยู่อย่างนั้น ตากลมมองผ่านม่านน้ำตาออกไปยังท้องทะเลสีฟ้าที่อยู่เพียงเอื้อมมือ แม้จะงดงามสักเพียงใดแต่ก็ช่วยปลอบใจเขาไม่ได้เลย



อู๋ฟาน ชานยอล



เสียงเรียกของผู้มาเยือนทำให้คุณคริสยอมปล่อยร่างเขาให้เป็นอิสระ คุณเหม่ยหลิงยืนอยู่ไม่ห่างจุดที่พวกเขายืนอยู่ ชานยอลใช้หลังมือเช็ดน้ำตาออกจาใบหน้ามีเพียงอาการสะอื้นที่ยังไม่หายไป



ครับคุณแม่คริสขานรับมารดาพร้อมกับเอื้อมมือไปโอบไหล่บางไว้ให้ขยับเข้ามาใกล้ตัว



แม่ต้องไปธุระด่วนที่ฉางอาน ฝากเพ่ยฟางด้วยนะ



พูดจบคุณเหม่ยหลิงก็เดินจากไป ชายหนุ่มทั้งสองมองตามแผ่นหลังบางนั้นไปจนหลับตาด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน ชานยอลหันกลับมามองใบหน้าของคุณคริสที่มีรอยยิ้มติดอยู่ที่มุมปากเหมือนมีมีดกรีดทับรอยแผลเก่าที่หัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า



เขาจะทนมันไปได้อีกนานแค่ไหนกัน























TBC.........















มาตามคำสัญญาค่ะ แบบว่าเหนื่อยมาก อาทิตย์ที่แล้วสอบ เหนื่อยสุดๆค่ะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันนะคะ

ขอบคุณทุกคำชม คำติ คำด่าพี่คริส(มั้ง) ความสงสารที่มีให้ชานยอล(คึคึคึ) ทุกคำสาปแช่งที่มีให้เพ่ยฟาง(น่าสงสารมาก)

ทุกอย่างกำลังดำเนินต่อไปจะเป็นแบบไหนติดตามต่อไปนะคะ มีอะไรสงสัย @skyfall_407 จะพยายามตอบทุกเมนชั่นนะคะ

สำหรับ #DDT เราอ่านทุกอันนะคะ ปลื้มมาก อิทธิฤทธิความเลวพี่คริสส่งผล 5555 ขอบคุณจริงๆค่ะ


ตอนนี้วุ่นวาย ไรท์เตอร์กำลังเริ่มตั้งไข่เป็นแม่ค้า 5555
ขายลิปสติ๊ก Occliptar limecrime 3ce mac ben nye
ฝากร้านด้วยนะคะ เผื่อมีใครสนใจ(ขายของซะงั้น -*-)
IG Pimmy_shop
pags 
https://www.facebook.com/pimmyshops


อบคุณอีกครั้งค่ะ







ร่วมสกรีมฟิคลง ทวิตเตอร์ รบกวนติด #DDT




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

17,135 ความคิดเห็น

  1. #17064 RaineyRainn (@RaineyRainn) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 03:28
    ชานยอล หนีเหอะ
    #17064
    0
  2. #17030 FirstAugust (@FirstAugust) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 01:27
    คริสทำไมเลว น้องจะทนไปได้อีกนานแค่ไหน
    #17030
    0
  3. #16943 Stephaniex (@Stephaniex) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 02:31
    ไม่ทนแล้วชานยอล หนูอย่าโกหกตัวเองนะ หนูไม่ไหวหรอก เค้าใจร้ายมากเลย หนูไม่ต้องแก้แค้น แค่อย่าเจ็บปวดกับมันอีก พอได้แล้ว
    #16943
    0
  4. #16849 GaFiww9490_ (@fiw_kewalin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 17:50
    รู้สึกจุก....
    #16849
    0
  5. #16150 znpyp (@zernam003) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:51
    โอ้ยไม่ไหวเเล้วเอาามีดเเทงทีละคนเลยได้ไหมถ้าเป็นชานยอลพูดเลยจะไม่ทนนนนน
    #16150
    0
  6. #16114 WhiteAndBlack (@ammmpexo12) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:54
    น้ำตาแทบไหลเป็นสายเลือด อิพี่คริสค่ะะะะะ
    #16114
    0
  7. วันที่ 1 ธันวาคม 2557 / 21:31
    เกลียดพี่คริสโว๊ยยยย ลาออกจากการเป็นพระเอกไป!! ชิ่วๆ~
    #15803
    0
  8. #15638 Paloon (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2557 / 21:31
    สงสารชานยอล
    #15638
    0
  9. #15410 anjung_nk (@anjung_nk) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 03:59
    คริสเลวมากอ่ะ
    #15410
    0
  10. #14484 โชคเข้าข้าง (@allabout-eve) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 23:16
    เหยยยยย สงสารน้องยอล ใจแข็งๆหน่อยลูกแม่ อย่าไปอ่อนให้พี่คริส หนูจะเจ็บนะ
    #14484
    0
  11. #14350 domo za (@nannie6-3) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 18:50
    เข้าทางล่ะสินะ ชยอลจะทนไปได้อีกนานไหมน้า?
    #14350
    0
  12. #14246 Zeekay (@243648510612) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 15:01
    คุณเเม่! ยังจะมีหน้ามาฝากเพ่ยฟางอีกเหรอค่ะ! สนับสนุนให้ลูกมีเมีย สองคนนักใช่ไหม! ฮึ่มๆๆๆๆๆ
    #14246
    0
  13. #13989 cherry.belieber (@rada-believe) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2557 / 07:08
    สมน้ำหน้าอพค ค่ะ ซะใจดี ได้เห็นน้ำตาอพค แล้ว5555 ตอนนี้ได้ใจเรามากที่สุด รอคอยมานานตั้งแต่อ่านมา แอบตกใจนิดหน่อยคิดว่าอพค จะทำให้ชานยอลเจ็บตัวอีกแล้ว
    #13989
    0
  14. #13679 GumPanParkChan (@naythunmaster) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 19:14
    เหอะ อพค.ไม่ได้รักเค้าทำไมต้องมาสนใจด้วย ชานยอลจะเมินก็ปล่อยไปสิ คนใจร้ายนี่อย่ามายุ่งกับชานยอลของเค้านะ -*- 
    #13679
    0
  15. #13141 FORNAX (@fornax) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2557 / 11:21
    เลวได้อีกค่าอีพี่คริส
    เลือกซักคนเถอะแบบนี้มันเห็นแก่ตัว
    #13141
    0
  16. #12527 kyubeam (@thanyamasbeam137) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 00:49
    อพค.เลวคำเดียวจบ== 
    #12527
    0
  17. #12371 I'm lolicon (@baitong9993) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2557 / 18:43
    ใครทนใคร! พูดให้มันดีๆนะ มักมาก ตอนอยู่กับชานยอลก็อยากได้ พอไม่ได้ก็ลงไปหาเพ่ยฟาง เดี๋ยวนะ เมื่อคืนตอนอ่านด่าอะไรพี่คริสไว้มั่งลืม เดี๋ยวนึกออกแล้วมาเม้นต์อีกรอบ 
    #12371
    0
  18. #12289 Boonboo (@21032543) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 09:29
    กรี๊ด อพคนี่ยังไงเลวสุดๆ ถึงจะทำดีตามที่เพ่ยฟางบอกก็จริง แต่ทำไมเรารู้สึกว่าอพคมีความรู้สึกอะไรบางอย่างกับชานยอลอ่ะ
    #12289
    0
  19. #12282 ลูกกวาดรสขม (@eyeyfactor) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 07:26
    นั่นๆไรท์ อ่า รีบๆมาต่อด้วยอาา ใครโทรหายอล (?)แม่กะพี่ชายเปล่า หรืออ ใคร(?)
    #12282
    0
  20. #11996 LilFluffy (@lilfluffy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 00:54
    ไม่ไหวละ อยากหาก้อนหินหนักๆแถวชายหาด ทุบหัวอิพี่คริส สักที สงสารยอลมากกกก ทูนหัวของบ่าว T^T
    #11996
    0
  21. #11889 galaxy faifai (@faiturtle) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 15:32
    เจ็บแทนชานยอล
    เก็บสะสมไว้ให้มากๆนะความแค้นแล้วระเบิดออกมาทีเดียวเลย#สะใจดี 
    เจ็บจริงนะอย่างนี้ อธิบายไม่ถูกเลย
    อินมากเลยค่ะไรต์ เป็นดราม่าฟิคที่เริ่ดมากกก
    #11889
    0
  22. #11748 white-dwarf ParI'ch (@white-dwarf) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 14:01
    ความรู้สึกเหมือนมีคนที่เรารักกอดเราอยู่ แต่แอบเอามีดมาเชือดคอเรานิ่มๆด้วยรอยยิ้มไม่รู้สึกรู้สา โลกความจริงโหดร้ายจังนะ
    #11748
    0
  23. #11557 chococat (@choco-cat) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 เมษายน 2557 / 06:28
    สงสารชานยอลอ่ะแบบมาแต่งงานกับคริสทั้งที่คริสมีคนรักแล้ว โอ้ย เครียดแทนชานยอลลลลล
    #11557
    0
  24. #11370 ohjure^^ (@bebeamexo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2557 / 07:33
    ปาร์คชานยอล!!!!!! ถ้าทนไม่ไหวก็ฆ่าทิ้งทั้งสองคนไปเลยจะได้ไม่ต้องลำบากใจ
    #11370
    0
  25. #11142 BamBamBiggalo (@bambambiggalo) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:46
    ซั๊ซเอ้ย  ยอลเอาสปาต้าไปแทงแม่งทั้งคู่อะครัช
    #11142
    0