[FIC EXO] ::Distorted DayTime ::KrisYeol

ตอนที่ 159 : END.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,479
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    20 พ.ย. 58





Distorted Daytime



คริสเป็นอะไรมากหรือเปล่า แล้วชานยอลเจ็บตรงไหนบ้างมั้ยลูก

ผมไม่เป็นอะไรครับแม่ คุณคริสเจ็บมั้ยครับ?”

ซอนยอลย่อกายนั่งลงข้างๆลูกชายกับลูกเขย หญิงสาวถามออกมาด้วยความเป็นห่วง ชานยอลส่ายหน้ารัว ก่อนจะหันไปถามร่างสูงที่กำลังยกมือขึ้นเช็ดเลือดออกจากมุมปากของตัวเองด้วยความเป็นห่วง เขาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรสักนิดเพราะเป้าหมายของพี่หลี่ฟงคือคุณคริสที่เอาแต่ยืนนิ่งให้เขาต่อยอยู่ต่างหาก

ไม่ พี่ไม่เป็นไร

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอคริส ทำไมทะเลาะกันแรงแบบนี้

เดี๋ยวผมกลับมาเล่าทุกอย่างให้ฟังนะครับ แต่ตอนนี้ผมขอพาคุณคริสไปทำแผลก่อน

คริสส่งยิ้มฝืดให้คนรัก ริมฝีปากของเขาแตกอาการเจ็บแสบแสดงออกทางสีหน้าอย่างชัดเจนจนชานยอลต้องรีบขอตัวพาคนเจ็บไปทำแผลก่อนจะสัญญากับแม่ว่าจะกลับมาเล่าทุกอย่างให้ฟังทีหลัง

 “อย่าห่วงเลยค่ะคุณซอนยอล เรื่องของลูกผู้ชายน่ะคะ แค่นี้คริสเขาไม่เจ็บหรอก เชิญทางนี้ดีกว่านะคะ

อู๋ เหม่ยหลิงเอ่ยขึ้นน้ำเสียงเย็นเฉียบ ปรายตามองลูกชายที่กำลังลุกขึ้นจากพื้น ก่อนจะจูงมือซอนยอลเดินออกไป สีหน้าของหล่อนเรียบเฉยจนหญิงสาวข้างๆนึกแปลกใจ เห็นแบบนี้แล้วหล่อนไม่ได้เข้าข้างลูกชายไปซะทุกเรื่องหรอกนะ

เจ็บมั้ยครับพี่

ชานยอลถามขึ้นเมื่อพวกเขานั่งลงบนเก้าอี้ไม่ไกลจากตัวโบสถ์รอให้อี้ชิงเอาอุปกรณ์ปฐมพยาบาลมาให้ คริสส่ายหน้าแทนคำตอบ อี้ชิงก็เดินเข้ามาพร้อมกล่องสีขาวในมือส่งให้ร่างโปร่งก่อนจะขอตัวเดินเลี่ยงออกไปเมื่อชานยอลบอกว่าเขาจะเป็นคนจัดการเรื่องแผลให้คุณคริสเอง 

ไม่เจ็บ อ่ะ

เจ็บเหรอครับ ขอโทษนะ

ชานยอลรีบพูดออกมา เขาเป็นผู้ชายมือคงหนักเกินไปสำหรับทำแผล คริสมองหน้าของชานยอลก่อนจะหัวเราะออกมา ชายหนุ่มยกมือขึ้นวางลงบนศีรษะที่ถูกปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลมือหนาลูบเส้นไหมนุ่มอ่อนด้วยความเอ็นดู

พี่ไม่เจ็บมากหรอกอย่าทำหน้าอย่างนั้น

คริสพูดออกมาเมื่อเห็นสีหน้าของคนรัก สัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากสายตาครู่นั้น เขาเป็นคนถูกชกแท้ๆแต่ชานยอลทำหน้าเหมือนเจ็บเสียยิ่งกว่าเขา

ผม..ผมรู้สึกผิด

ทำไมต้องรู้สึกผิด มันเป็นเรื่องของพี่กับหลี่ฟง ไม่เกี่ยวกับชานยอล

คริสพูดปลอบใจชานยอล เขาไม่อยากให้คนรักคิดมากกับเรื่องนี้ ไม่ว่าสิ่งที่เขาสงสัยมันจะเป็นเรื่องจริง แต่ชานยอลก็ไม่สมคงรจะโดนเขาโกรธ เขายังยืนยันคำพูดของตัวเองที่ย้ำมาตลอดว่า ทุกอย่างมันไม่ใช่ความผิดของชานยอล

พี่ไม่สงสัยเหรอครับว่าทำไมพี่หลี่ฟงถึงมางานได้

“……..ก็คงจะรู้จากเพื่อนคนใดคนหนึ่ง อย่าลืมสิว่าเพื่อนพี่กับเพื่อนเพ่ยฟาง..

คริสไหวไหล่พูดออกมาด้วยท่าทางสบายๆ แต่ชานยอลก็ไม่ปล่อยให้เขาพูดจนจบประโยค ร่างโปร่งพูดสวนขึ้นมาเสียงสั่น

ไม่ใช่ครับ พี่เขาไม่ได้รู้เรื่องนี้มาจากคนอื่น

“…………………”

ผมเป็นคนโทรบอกพี่หลี่ฟงเอง

เด็กหนุ่มก้มหน้าลงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาสีนิลนิ่งสนิทคู่นั้น บีบมือตัวเองแน่น ปกติคุณคริสก็ไม่ชอบให้เขายุ่งกับพี่หลี่ฟงอยู่แล้ว แต่นี้เขาเป็นคนโทรบอกพี่หลี่ฟงให้มาทำร้ายคุณคริสเองกับมือ ถ้าคุณคริสจะโกรธเขาก้คงไม่ผิด

 “อ้อ งั้นเหรอ เป็นชานยอลเองเหรอ

คริสพูดออกมาเหมือนดูท่าทางสบายๆเหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ แม้สิ่งที่เขาคิดไว้มันจะเป็นเรื่องจริง แต่เขาก็คิดว่าชานยอลคงจะมีเหตุผลเพียงพอสำหรับการกระทำนั้น ต่างจากชานยอลที่ร้อนรนต้องรีบอธิบายเหตุผลออกมา

คุณคริส อย่าโกรธผมเลยนะครับ ผมแค่อยากให้พี่หลี่ฟงมาส่งเพ่ยฟางเป็นครั้งสุดท้าย อยากให้เขาทั้งสองอโหสิกรรมให้กันและกัน แต่ผมไม่คิดว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ผมขอโทษนะครับ พี่ครับ

พี่ไม่ได้โกรธจริงๆชานยอล พี่เข้าใจเหตุผล พี่ไม่ได้โกรธจริงๆ

แล้วทำไมพี่ไม่มองหน้าผม!”

ชานยอลร้องออกมาอย่างลืมตัวจน เรื่องที่เขากังวลมาตลอดตั้งแต่รู้ข่าวเรื่องเพ่ยฟางเริ่มก่อกวนหัวใจอีกครั้ง คริสหันไปมองหน้าคนรักด้วยสายตาวูบไหวรู้สึกร้าวรานในใจ คำพูดของหลี่ฟงที่ทิ้งไว้ให้เขามันคือความจริงทุกอย่าง

ชานยอลฟังที่หลี่ฟงพูดไว้บางก็ดีนะ

แล้วคริสก็เผลอพูดมันออกไปอย่างไม่รู้ตัว  เขาอยากเห็นชานยอลตลอดเวลา อยากได้ยินข่าวว่าชานยอลมีความสุขดีบนที่ไหนสักแห่งบนโลกใบนี้ แค่นั้น เขาขอแค่นี้จริงๆ

พูด พูดอะไร พี่หมายความว่ายังไงครับ? พี่สัญญาแล้วนะว่าจะไม่ทิ้งผม

ต้องใช้เวลาอยู่สักพักชานยอลจึงเค้นคำพูดออกมาจากคอได้ ชานยอลมองใบหน้าของสามีดวงตากลมสั่นระริก กลีบปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น น้ำตาร่วงเพาะออกมาจากดวงตา คำพูดสุดท้ายของพี่หลี่ฟงเขาได้ยินมันชัดเจน

พี่เปล่าเสียหน่อย พี่บอกตอนไหนว่าจะทิ้งชานยอล ลุกขึ้นเถอะ กลับบ้านไปกินข้าวได้แล้ว

เมื่อเห็นน้ำตาของคนรักคริสจึงรู้สึกตัว ชายหนุ่มรีบลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ ดึงมือของร่างโปร่งให้ลุกขึ้นตามแต่ชานยอลก็ขืนกายไว้ มองหน้าเขาด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ ร้องเรียกชื่อคนรักออกมาเบาๆ

พี่คริส

ชานยอลอย่าร้องสิครับ ลุกขึ้นเถอะนะ ไม่หิวหรือไง ป่ะ เร็ว เดี๋ยวพี่กินหมดก่อนนะ

คริสโน้มตัวไปข้างหน้า ใช้นิ้วหัวแม่มือเช็ดน้ำตาให้คนรัก ดึงร่างที่กำลังสั่นนั้นเข้ามากอดโยกกายปลอบชานยอลไปมาเหมือนเด็ก ก่อนจะจุมพิตลงบนแก้มนิ่มสีแดงระเรื่อ ส่งยิ้มให้เด็กหนุ่มได้อุ่นใจ แล้วจึงก้าวขาออกไปข้างหน้าพร้อมๆกัน

หลังจากที่พวกเขากลับมาจากงานศพ ทั้งหมดก็ได้ทานอาหารร่วมกันเป็นครั้งแรก บนดต๊ะอาหารในคฤหาสน์ตระกูลอู๋มีคุณเหม่ยหลิงนั่งอยู่บนหัวโต๊ะ ด้านซ้ายมือมีปาร์ค ซอนยอลและลูกชายนั่งอยู่ข้างๆก้มหน้าทานข้าวในถ้วยของตัวเองเงียบๆเช่นเดียวกันกับคริสที่นั่งอยู่ทางขวามือ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันจนคุณแม่ทั้งสองจับสังเกตได้

ชานยอล ทะเลาะกับคุณคริสหรือเปล่าลูก

........เปล่านี้ครับ

ชานยอลที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำกำลังหาเสื้อผ้าในตู้ให้ตัวเองอยู่ถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำถามของมารดา ก่อนจะตอบออกไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซอนยอลถอนหายใจออกมาเห็นแบบนี้แล้วหล่อนก็มั่นใจว่าต้องมีปัญหาเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของสองคนนี้แน่ ถ้าไม่มีปัญหากันจริงๆ ลูกเขยของหล่อนคงไม่ยอมให้ชานยอลขึ้นมาบนห้องกับตนง่ายๆแบบนี้

บอกแม่ไม่ได้เหรอ

ไม่มีอะไรจริงๆครับ คุณคริสเอาใจใส่ผมดี แต่ที่เราไม่ค่อยได้คุยกันเพราะเหนื่อยกับงานก็เท่านั้นเองครับ

อ้อ เหรอ

ซอนยอลครางรับออกมาเมื่อได้ยินคำอธิบายยาวพรืดของลูกชาย มันก้จริงอย่างที่ชานยอลพูด ถึงพวกเขาจะไม่ค่อยได้คุยกันนัก แต่คุณคริสก็ดูเอาใจใส่ชานยอลดีไม่ได้ต่างจากวันที่พวกหล่อนมาถึงเลยสักนิด

แล้วคุณแม่กับคุณแม่เหม่ยหลิงล่ะครับ

ก็ไม่มีอะไร เราโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว แค่คุณเหม่ยหลิงเอ่ยขอโทษแม่จากใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แม่ก็ไม่ว่าอะไรแล้ว บางทีปัญหาอะไรที่มันพอจะวางได้เราก็ควรจะวางนะชานยอล อย่าเอามาใส่ใจเลย

ครับ งั้นเรื่องของพี่หลี่ฟงที่เกิดขึ้นในงานผมก็คงไม่ต้องเล่าให้แม่ฟังใช่มั้ย

จ๊ะ คุณเหม่ยหลิงพูดให้แม่ฟังหมดแล้ว

ชานยอลพยักหน้าเข้าใจกับคำตอบของคุณแม่ ผู้ใหญ่นี้เข้าใจกันง่ายๆดีจริงๆ ชายหนุ่มทิ้งตัวนั่งลงบนเตียง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดดูความเคลื่อนไหวในโปรแกรมแชต มีข้อความของแบคฮยอนที่เพิ่งรู้ข่าวของเพ่ยฟางเมื่อเช้านี้ค้างอยู่ เขาจึงพิมพ์ข้อความตอบกลับไปพร้อมกับขอโทษที่ทำให้คอยนาน

อ้อ ชานยอล พรุ่งนี้พี่ซูโฮจะมานะลูก

อ่ะ เหรอครับ งานที่บริษัทโอเคแล้วเหรอครับ

ไม่มีปัญหาอะไรหรอกจ๊ะ พี่เขาอยากมาร่วมงาน แม่เองก็เห็นว่าถ้าซูโฮไม่ติดธุระอะไรก็ควรจะมาร่วมงานด้วย จะได้ดูไม่น่าเกลียด

อ่ะครับ มาวันฝังศพพอดีเลย

ซอนยอลพูดออกมาเมื่อนึกขึ้นได้ ซูโฮเพิ่งโทรมาบอกหล่อนเมื่อตอนกลางวัน หล่อนมัวแต่ยุ่งเลยยังไม่ได้บอกใคร ชานยอลที่กำลังคุยกับเพื่อนอยู่เงยหน้าขึ้นมาจากดทรศัพท์ทันที ชายหนุ่มพยักหน้าเข้าใจกับเหตุผลของมารดา แล้วก็เด็กหนุ่มก็ต้องอึ้งเมื่อโดนยิงคำถามจากคนเป้นแม่

จ๊ะ แล้วลูกล่ะชานยอล หลังจากเสร็จงานศพลูกจะทำยังไงต่อ จะกลับไปพร้อมแม่มั้ย?”

ไม่รู้เหมือนกันสิครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณคริสจะเอายังไงกับผมต่อไป ยังต้องการผมอยู่เหรอเปล่า

ชานยอลตอบมารดาด้วยน้ำเสียงเศ้ราๆ แม้จะมีคำสัญญาว่าจะไม่มีวันทิ้งเขาจากปากคุณคริสแต่เขาก้ยังไม่มั่นใจอยู่ดี

ชานยอล

นอนเถอะครับแม่ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า เดี๋ยวเป็นแพนด้าเมืองจีน อ่าๆ

ชายหนุ่มหันไปส่งยิ้มให้มารดาที่กำลังนั่งทำหน้ากังวลอยู่บนเตียง พูดติดตลกให้คนเป็นแม่ได้หัวเราะออกมา ก่อนที่ทั้งคู่จะล้มตัวลงนอน ดวงตาของชานยอลยังเปิดอยู่ในความมืด เส้นทางชีวิตของเขาต่อจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปหนอ ชายหนุ่มได้แต่คิดกับตัวเองคนเดียวจนเผลอหลับไป

ชานยอลคงจะอยู่ในฝันหวานต่อไปถ้าชายหนุ่มไม่รู้สึกตัวว่ามีอะไรร้อนๆกำลังรุกรานแก้มของเขาอยู่ หรือว่าจะเป็นคุณแม่ แต่เขาก็แก่เกินไปที่คุณมารดาจะมาปล้ำหอมแก้มเขาในยามเช้าเช่นนี้ คิดแล้วร่างโปร่งสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน  ดวงตากลมหรี่ปรือเปลี่ยนเป็นเบิกโพลง ชานยอลปัดมือที่กำลังลูบไล้ผิวกายของเขาออกอย่างแรง

คุณคริส!!”

ตื่นแล้วเหรอ ขี้เซานะเรา

แล้วชายหนุ่มก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจปนโล่งใจเมื่อรู้ว่าคนที่กำลังกอดเขาอยู่บนใคร ร่างโปร่งเหยียดกายลุกขึ้นจากเตียง มองคนที่กำลังยิ้มล้อแถมยังกอดร่างของเขาไว้แน่นอย่างไม่ชอบใจ อารมณ์ขุ่นมัวยังคั่งค้างจากเมื่อวานไม่หาย

คุณเข้ามาได้ยังไง

ทำไมล่ะ บ้านก็บ้านฉัน เมียก็เมียฉัน ทำไมจะเข้ามาไม่ได้

ชานยอลถามออกไปด้วยน้ำเสียงเหมือนหงุดหงิดเต็มที ยิ่งได้ยินคำตอบพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทจากสามีก็ยิ่งทำให้ใบหน้าหวานตูมยิ่งกว่าเดิม ต่างจากหัวใจที่กำลังสั่นเต้นรัวเหมือนกลองยามออกรบ

คุณนี่ ปล่อยนะ

ไม่อ่ะ ชานยอล

คริสปฏิเสธความต้องการของคนรักเสียงแข็ง กอดร่างโปร่งที่กำลังดิ้นอยู่ให้แน่นขึ้น ซุกหน้าลงบนซอกคอขาวที่พยายามถอยหาง ครางชื่อคนรักออกมาอย่างออดอ้อน รู้ตัวว่าเผลอทำให้ชานยอลต้องน้อยใจเพราะอารมณ์ที่ไม่ปกติของตัวเอง

ปล่อย

ทำไม ยังโกรธพี่อยู่เหรอครับ

..........

ขอโทษนะ

เมื่อความเงียบคือคำตอบ คริสจึงพูดสิ่งที่อยากพูดตั้งแต่เมื่อคืนออกมา เขาอยากจะบอกขอโทษชานยอลสักพันครั้งให้สาสมกับสิ่งที่เขาทำให้เด็กคนนี้ต้องเสียใจ ชานยอลหันกลับมามองคนรักอีกครั้ง ชายหนุ่มเม้มปากตัวเองไว้พรั่งพรูทุกอย่างออกมาตามความรู้สึก

คุณทำเหมือนจะ.....

ให้ตายพี่ก็ไม่ทิ้งชานยอล ต่อให้คนทั้งโลกจะว่าพี่เห็นแก่ตัวพี่ก็จะไม่ปล่อยชานยอลไป พอใจหรือยังครับ หืม

แต่เขายังพูดออกไปได้ไม่ถึงครึ่งทางด้วยซ้ำคุณคริสก็พูดขัดขึ้นเสียก่อน มันเป็นคำพูดที่ทำให้เขาต้องยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ชายหนุ่มเอียงใบหน้าหวานๆของตัวเองหลบสายตาที่กำลังมองมาด้วยความเขิน ผลักอกใบหน้าคมของคนรักให้ออกห่าง สายแล้วเขาควรไปอาบน้ำเสียที

ปล่อยครับ จะไปอาบน้ำ อ๊ะ...อะไรน่ะ คอคุณไปโดนอะไรมา

กำลังจะลุกขึ้นยืนเมื่อร่างถูกปล่อยให้เป็นอิสระแต่รอยสีแดงเป็นจำอยู่บนคอของคุณคริสก็หยุดเขาไว้ ในแวบแรกเขาคิดว่ามันเป็นรอยจูบ กำลังจะวีนออกไปแต่เมื่อสังเกตดูดีๆมันมีรอยมากเกินไปแถมยังมีตุ่มเล็กๆขึ้นด้วย

ไม่มีอะไรหรอก ยุงกัดเฉยๆ

ยุงกัด? ยุงที่ไหน ห้องนอนของคุณมียุงด้วยเหรอ

เปล่า ก็เมื่อคืนพี่มายืนรอชานยอลหน้าห้อง ชานยอลก็ไม่ยอมออกมาเสียที ส่งข้อความาหาแล้วก็ไม่ตอบ พี่เลยยืนรอจนยุงกัด

บ้าไปแล้ว ก็ผมไม่ได้ยินนี้นา

ชานยอลร้องออกมาเมื่อได้ยินคำสารภาพจากคนรัก ร่างโปร่งหันไปคว้าดทรศัพท์ขึ้นมาจากหัวเตียง มีข้อความจากคุณคริสโชว์อยู่จริงๆด้วย

ทายาหรือยัง

ยังครับ รอชานยอลมาทายาให้

เห๊อะ แล้วคุณแม่ล่ะครับ

 “รออยู่ข้างล่างแล้ว พี่เห็นชานยอลยังไม่ลงมาเลยขึ้นมาปลุก รีบไปอาบน้ำเถอะ ไปกินข้าวแล้วจะได้ไปส่งเพ่ยฟางด้วยกัน

ชานยอลทำเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะถามหาคุณแม่ทั้งสอง เมื่อได้คำตอบที่พอใจแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ วันนี้พวกเขาจะไปส่งเพ่ยฟางขึ้นสวรรค์ ขอให้ทุกอย่างในวันนี้ราบรื่นด้วยดีด้วยเถอะ

เฟิงอี๋!”

เมื่อเปิดประตูห้องนอนออกมาชานยอลก็เจอเข้ากับคุณยายหลี่ที่กำลังอุ้มเฟิงอี๋ไว้ในมือ ข้างๆกันมีเหวินฉียืนถือตะกร้าผ้าอ้อมอยู่ ร่างโปร่งวิ่งไปหาคุณยายโดยมีปะป๊าของเฟิงอี๋เดินหัวเราะตามหลังมาไม่ห่าง

วันนี้หล่อจังเลยครับ เฟิงอี๋จะออกไปเที่ยใช่มั้ย

ฮ่าๆ สงสัยจะรู้ว่าจะออกได้ออกไปเที่ยวพอปะป๊าเข้าไปหาจับอาบน้ำแต่งตัวคุณหนูไม่ร้องไห้งอแงเลยค่ะ

ชานยอลใช้มือขยี้ลงบนพุงกลมๆของเด็กน้อยไม่แรงนัก เฟิงอ์ส่งเสียงหัวเราะคิกคักเสริมคำพูดของคุณยายหลี่ได้เป็นอย่างดี วันนี้เฟิงอี๋จะต้องไปส่งแม่เป็นครังสุดท้าย ถึงจะเป็นวันที่น่าหดหู่ของตระกูลอู๋แต่พวกเขาก็ไม่อยากทำให้บรรยายกาศมันเศร้าเกินไป แม้ในใจจะอยากร้องไห้แค่ไหนก็ตาม

พี่อาบน้ำให้เฟิงอี๋เองเหรอครับ

ใช่ เก่งมั้ยล่ะ

คริสหันไปยักคิ้วใส่คนรักแล้วเขาก็ได้รับค้อนวงใหญ่กับมา ทั้งสามหัวเราะออกมาปลบความขมขื่นในใจ ชานยอลเอื้อมมือไปขอร่างของฟลินท์มาอุ้มไว้เอง โดยมีคริสคอยเดินตามไม่ห่าง ทั้งสองลงมาทานข้าวกันพร้อมคุณแม่ที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

ซอนยอลมองดูลูกชายกับลูกเขยที่กำลังเดินเข้ามาในห้องอาหารด้วยใบหน้ายิ้มๆ ทั้งหมดลงมือทานอาหารกันอย่างเงียบกริบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเพราะต่างตกอยู่ในความคิดของตัวเอง

พี่ซูโฮจะมาถึงตอนไหนครับ

อีกชั่วโมงก็คงจะถึงแล้ว เราจะไปเจอกันที่งานศพเลย

ชานยอลพูดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ก่อนจะก้มหน้าลงทานข้าวต่อไป หลังจากทานข้าวเสร็จทั้ง4รวมทั้งคุณยายหลี่กับเฟิงอี๋ก็ขึ้นไปบนรถคันเดียวกันมุ่งหน้าไปยังโบสถ์ทันที

สวัสดีครับ คุณเหม่ยหลิง คุณคริส

อ้าว ซูโฮ มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ลูก

เพิ่งมาถึงครับ พอดีรถไม่ติดเลยมาถึงก่อนเวลา

เมื่อมาถึงงานพวกเขาก็เจอกับซูโฮที่ยืนรออยู่หน้าโบสถ์ ชายหนุ่มโค้งให้คุณเหม่ยหลิงเป้นการทักทาย หญิงสาวก็เอ่ยทักเขาอย่างใจดี ก่อนที่จะหันไปหาน้องชายที่กำลังอุ้มเด็กคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขน คงเป้นเด็กคนนั้นสินะ

พี่ซูโฮ

ออกไปเดินเล่นกันหน่อยมั้ย?”

ชานยอลพยักหน้าตอบตกลง ก่อนจะหันไปส่งสายตาให้คนรักแล้วจึงเดินออกมาพร้อมกับพี่ชาย เมื่อเดินห่างออกมาจากผู้คนซูโฮก็เอ่ยขึ้น

นี้ใช่มั้ย เฟิงอี๋

ครับ นี้เฟิงอี๋ ลูกของคุณคริสกับเพ่ยฟาง

น่ารักน่าชังจริงๆ

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองเด็กในอ้อมแขนของน้องชาย ซูโฮใช้นิ้วเกลี่ยแก้มนุ่มของเฟิงอี๋ด้วยความเอ็นดู เด็กน้อยจ้องมองเขาตาแป๋ว ก่อนจะหัวเราะคิกคักให้ผู้ใหญ่ได้ยิ้มตาม

กินเก่งมากเลยครับ มีแต่กินกับนอน ไม่งอแงเลย

อื้ม พอเห็นชานยอลแบบนี้ก็แปลกตาดีนะ

ฮ่าๆๆ แม่บอกว่าผมจะเลี้ยงเขาได้

ได้สิ ชานยอลทำได้อยู่แล้วไม่มีปัญหา

ผมจะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด

ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาพูดกับพี่ชายด้วยสายตามุ่งมั่น ซูโฮยิ้มออกมา วางมือลงบนหัวของน้องชาย โยกหัวของชานยอลไปมาแล้วก็ถามในสิ่งที่ชานยอลยังไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้

พูดแบบนี้แล้วแสดงว่าชานยอลจะไม่กลับไปกับแม่กับพี่ใช่มั้ย

ผม..ไม่รู้สิครับ คุณคริสยังไม่พูดถึงเรื่องนี้เลย

เฮ้ออ รีบตัดสินใจนะชานยอล เดี๋ยวเย็นนี้พี่กับแม่ก็กลับแล้ว จะเอายังไงก็แล้วแต่ชานยอลนะ

ครับ อ่ะ

แง้งง แง๊งงงงง

เหมือนเฟิงอี๋จะไม่พอใจที่ถูกเมินเด็กน้อยส่งเสียงร้องไห้จ้าขึ้นกลางวง ชานยอลก้มหน้ามองใบหน้าเล็กที่กำลังเปื้อนไปด้วยน้ำตาด้วยความตกใจ ชายหนุ่มรนรานอย่างทำตัวไม่ถูก เขาไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน แต่เหมือนคุรยายหลี่จะได้ยินเสียงร้องของฟลินท์หญิงชราจึงเดินมาหาเขาพร้อมตะกร้าในมือ

เฟิงอี๋ร้องทั้งที่เพิ่งตื่นแบบนี้แสดงว่าฟิวใช่มั้ยครับ

สงสัยจะใช่ค่ะ มาเดี่ยวยายเอานมให้คุณหนูกินเองคุณๆเข้าไปในงานเถอะค่ะ พิธีจะเริ่มแล้ว

ชานยอลพูดขึ้นมาเพราะเขาจำคำพูดของคุณยายได้ เพราะมีแค่2สิ่งนี้เท่านั้นที่จะทำให้เฟิงอี๋ร้องไห้ได้ ชายหนุ่มทั้งสองเดินตรงไปยังโบสถ์ตามคำแนะนำของคุณยายปล่อยให้เฟิงอี่ตกเป็นหน้าที่ของคุณยายหลี่ต่อไป

แล้วเวลาที่คริสกลัวที่สุดก็มาถึง ร่างของเพ่ยฟางถูกวางไว้ในหลุมศพในป่าช้าของโบสถ์ ข้างๆกันมีบาดหลวงกำลังเทศนาให้เขาใจชีวิตหลังความตายแม่บาดหลวงจะยืนอยู่ใกล้ๆเขาแต่เสียงนั้นกลับเหมือนลอยอยู่ไกลเสียงร้องไห้ผสานกันเบาๆดังอยู่ทางด้านหลัง

ชายหนุ่มกำหินในมือไว้แน่น ภาพโลงศพสีน้ำตาลพร่ามัวเพราะน้ำตาที่กำลังกลั้นออกมาจากดวงตาเพราะความเสียใจ  เขาจะไม่ได้เจอเพ่ยฟางอีกแล้วตั้งแต่วันนี้และตลอดไป เธอจะไปอยู่บนสวรรค์ตามคำบอกของบาดหลวง

หินก้อนนี้ถูกโยนลงเพื่อแสดงถึงความผูกพันที่มีให้กัน เจ้าจงกลับสู่สภาพที่ทรงสร้าง เพราะเจ้ามาจากดิน เจ้าจะทำงานจนดินกลบหน้าเจ้าไป

คริสยืนนิ่งมองบรรดาเศษดินและก้อนหินถูกโยนลงไปในหลุมศพทีละก้อนจากบรรดาญาติๆของเพ่ยฟางและคนรู้จัก หัวใจของเขากำลังสั่นสะท้าน ความหนาวเหน็บเกาะกุมจิตใจในวันที่ไร้เธอเคียงข้าง ชายหนุ่มยืนปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆ จนเมื่อหลุมศพถูกกลบฝัง แท่นหินประดับหลุมศพจารึกชื่อของเพ่ยฟางไว้ รอยยิ้มของเธอยังสสวยงามอยู่เสมอและมันจะอยู่ในใจของเขาตลอดไป

ชานยอลยืนมองแผ่นหลังกว้างของคริสผ่านดวงตากลมช้ำ มันดูเศร้าและหว่าเหว่จนน่าใจหาย แขกเหรื่อรวมถึงแม่กับพี่ชายของเขากลับไปแล้ว เหลือเพียงเขากับคุณคริสที่ยังไม่ยอมขยับกายไปไหน จนเมื่อพระอาทิตย์กำลังจะลาลับขอบฟ้าไป ชานยอลจึงเดินเข้าไปหาร่างนั้นอีกครั้ง

คุณคริสครับ

“………………”

กลั้นใจอยู่นานกว่าที่ชานยอลจะเอ่ยเรียกชื่อนั้นไป แต่เขาก็ได้รับความเงียบเป็นคำตอบ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปจับไหล่กว้างไว้ให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับตัวเอง น้ำตาของคุณคริสหมดไปแล้ว เหลือแต่ความเศร้าในแววตาคู่นั้น

พรุ่งนี้คุณแม่จะกลับแล้ว ผมว่าจะอยู่...

ชานยอล..

ชานยอลที่กำลังจะพูดสิ่งในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจด้วยความยากลำบากต้องหยุดชะงัก เขาตั้งใจจะอยู่ที่นี้ดูแลเฟิงอี๋กับคุณคริสสักพักก่อนจะตามแม่กลับไปที่เกาหลี  คุณคริสเป็นผู้ชายคนเดียวไม่เคยเลี้ยงเด็กมาก่อน คงจะลำบากน่าดู ถึงจะมีคุณยายหลี่กับเด็กในบ้านก็ตาม ถ้ามีเขาคอยดูแลเฟิงอี๋ให้เวลาที่คุณคริสต้องไปทำงาน บางทีคุณคริสอาจจะคลายความกังวลที่มีต่อลูกได้

 “……………”

ก็ควรจะกลับไปด้วยนะ อย่าอยู่ ที่นี้อีกเลย

“………..คุณกำลังจะทิ้งผม ไหนบอกว่าจะไม่ทิ้งผม

แต่แล้วชานยอลก็ต้องรู้สึกหน้าชา เมื่อได้ยินคำพูดที่ออกมาจากริมฝีปากสั่นเทาของคริส ดวงตาของคริสวูบไหวเพราะน้ำตา แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับมั่นคงจนคนฟังแทบจะยืนไม่ติดกับที่

 “เปล่า..แต่พี่อยากให้ชานยอลทิ้งพี่

ไม่เอา ผมไม่อยากทำ ผมไม่ทำ

มันจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ ถ้าเราแยกทางกันตั้งแต่ตอนนี้

คริสพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองคนตรงหน้าเหมือนหวาดกลัวจับใจ เจ็บปวดทุกครั้งที่พูดประโยคนั้นออกมา

ไม่.ฮึก ไม่เอา ไม่ดี ผมรักคุณ

แต่พี่..ไม่อยาก ทำร้ายคนที่พี่รักอีกแล้ว

เจ็บทุกครั้งที่ต้องผลักไสคนรักให้ถอยห่าง  แต่นี้เป็นสิ่งเดียวที่เขาจะทำเพื่อชานยอลได้

แล้วคุณคิดว่าการที่คุณทำแบบนี้มันไม่ทำร้ายผมหรือไง!”

ผมเจ็บรู้มั้ย เจ็บตรงนี้ ได้ยินมั้ยว่าผมเจ็บ ทำไมผมต้องเป็นฝ่ายถูกคุณทิ้งตลอด ทำไมต้องเป็นผม ทำไม ฮื่ออ คุณไม่รักผมเลย ไม่เคยรักผมเลย ฮื่อออออ

ชานยอลกรีดร้องออกมาอย่างใจสลาย สิ่งที่เขาหวาดกลัวที่สุดใน2-3วันที่ผ่านมาในที่สุดมันก็เกิดขึ้นจริง ไหนบอกว่ารักเขาหนักหนา แล้วคุณคริสทำแบบนี้กับเขาได้ยังไง

พี่เหรอไม่รักชานยอล? ไม่ใช่พี่เหรอที่รักนาย

ฮึก

เพ่ยฟางตายแล้ว เขาจากพี่ไปตลอดกาล พี่ไม่อยาก.....ฮึก ไม่อยากให้ชานยอลต้องเป็นแบบนั้น ไม่อยากให้ชานยอลหายไปแบบนั้น ฮื่ก ถ้าชานยอลเป็นอะไรไปอีกคนพี่จะทำยังไง ฮึก พี่จะอยู่ต่อไปได้มั้ย

คริสร้องไห้ออกมาอีกครั้งอย่างสุดกลั้น ภาพที่เพ่ยฟางตายไปต่อหน้าต่อตาวนซ่ำในสมอง ภาพร่างของเพ่ยฟางที่ถูกดินฝังกลบก่อนหน้าทำให้เขากลัวทุกสิ่งทุกอย่าง เขาไม่อยากให้ชานยอลต้องเป็นแบบนั้น

พี่คริส อื่ออ

พี่มันก็ดีแต่ทำให้ชานยอลเสียใจ พี่เคยสัญญาว่าจะไม่ทำให้ชานยอลร้องไห้ แต่กี่ครั้งแล้วที่ชานยอลต้องร้องไห้เพราะพี่

อึก อย่าทิ้งผม อย่าทิ้งผม

ถ้าเราอยู่ด้วยกันชานยอลจะต้องเสียใจเพราะพี่อีกกี่ครั้ง ต้องร้องไห้ให้พี่อีกกี่หน แต่ถ้าชานยอลทิ้งพี่ไปชานยอลจะเสียใจแค่ตอนนี้  แค่ตอนนี้ ฮึก

ไม่เอาอย่าทำแบบนี้ อย่าทำแบบนี้

ชานยอลฟุบหน้าลงกับฝ่ามือร้องไห้ปานจะขาดใจ คำพูดของคุณคริสเหมือนกับปลายมีกแหลมแทงซ้ำหัวใจ คริสมองภาพร่างโปร่งที่กำลังร้องไห้จนตัวโยนด้วยน้ำตานองหน้า ก่อนจะพูดคำพูดที่ไม่ใช่ทำร้ายแค่คนฟัง แต่มันทำร้ายหัวใจของตัวเองอย่างแสนสาหัส

ชานยอล ได้โปรด ทิ้งพี่เถอะ กลับไปกับแม่ซะ อย่าอยู่ที่นี้อีกเลย

พี่คริส ฮื่ออออออออออ พี่คริส

อย่าร้องไห้ อย่าเสียใจเพราะพี่อีกเลย

คริสเอ่ยอ้อนวอนกับคนรักทั้งน้ำตา ต่อไปนี้คนที่เสียใจจะมีแค่เขาคนเดียว จะไม่มีใครต้องเสียใจต้องร้องไห้เพราะเขาอีกแล้ว

ทำไม ทำไมต้องเป็นผม ฮึก ทำไมต้องเป็นผมที่เป็นฝ่ายถูกทิ้ง ทำไม! ทำไม!”

ไม่ใช่ชานยอล ไม่ใช่

อย่าพูด ฮื่ออ อย่าพูด เพราะสุดท้ายคุณก็ไม่เคยรักผม ไม่เคยคิดที่จะใช้ชีวิตร่วมกันกับผม คุณทิ้งผมเพราะเพ่ยฟางตาย คุณเสียใจ แล้วผมไม่เสียใจบ้างหรือไง ผมไม่มีหัวใจหรือไง ฮื่ออ

ชานยอลร้องไห้ออกมาอย่างหนัก ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวดในใจ สิ่งที่เขาคิดมาเสมอถูกระยายออกมาจากหัวใจที่พังยับเยิน

ชานยอล ที่รัก

ทำไมต้องทำร้ายผมแบบนี้  ตอนที่ผมจากไป ผมกำลังจะลืมคุณได้คุณกลับไปตามผมกลับมา แต่พอผมรักคุณทั้งใจคุณกลับจะทิ้งผมไป คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร ฮื่อออ

ชานยอล

คริสอ้าปากค้าง มองดูชานยอลระเบิดอารมณ์ออกมาด้วยสายตาเจ็บปวด ชานยอลกำลังแรเจตนาของเขาผิด ร่างโปร่งมองเขาผ่านม่านน้ำตา ขาเรียวสองข้างกำลังถอยห่าง ห่างออกไปจากเขา ทุกที ทุกที

พอแล้ว พอกันที เอาแหวนของคุณคืนไป และได้โปรด ฮื่ออ เอาหัวใจของผมคืนมา เอามันคืนมา

ชานยอล! ชานยอล

 

แหวนของพี่ชานยอลห้ามถอดนะ จำไว้ ถ้าวันไหนที่ชานยอลถอดมัน นั้นหมายความว่า ชานยอลหมดรักพี่แล้ว

ผมไม่ทำหรอกครับ ไม่มีวันถอด เพราะผมไม่มีวันหยุดรักคุณ

 

คริสก้มมองแหวนสีเงินที่เขาเป้นคนมอบให้ ด้วยความรัก ความรักทั้งหมดของใจ คำพูดเมื่อครั้งวันวานยังดังก้องหู ภาพที่ชานยอลมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักเขายังจำมันได้ติดตา ไม่มีวันลบเลือน คำว่ารักกระซิบอยู่ข้างหูเขาทุกครั้งที่โทรหา เขาจำได้ดีว่าอ้อมกอดของชานยอลมันอุ่นแค่ไหน  หัวใจของชานยอลที่เขาได้ครอบครองเขาจะยอมให้มันวิ่งจากไปอย่างนั้นเหรอ

ชานยอล ชานยอล

ฮื่อออออ ฮื่ออออ ปล่อย !!! ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ

ชานยอลหันไปตวาดคนที่วิ่งเขามาสวมกอดร่างเขาไว้ทั้งน้ำตา ร่างโปร่งสะบัดเร่า ฟาดมือลงไปบนมือหนา ใช้ศอกดันร่างหนาที่แนบชิดกับแผ่นหลังเขาให้ถอยห่าง น้ำตาไหลลงมาไม่หยุด ริมฝีปากอิ่มบิดเบี้ยว หันกายกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสุงที่เพิ่งทำร้ายหัวใจของเขาอย่างเลือดเย็น

ปล่อยเดี๋ยวนี้ ปล่อย!!”

ชานยอล

คริสเรียกชื่อเจ้าของฝ่ามือที่กำลังฟาดลงมาบนร่างกายของเขาอย่างไม่เลือกทื่ ไม่ว่าจะแนใบหน้า หรือแผ่นอกของเขา ตอนนี้มันกำลังทไหน้าที่เป้นที่รองรับฝ่มือบางที่ฝาดลงมาอย่างไม่ยั้ง คริสมองใบหน้าหวานแดงกล่ำไม่ต่างจากสีของดวงตาอย่างปวดร้าว เขารู้ว่าคำพูดของเขาคงทำให้ชานยอลเจ็บปวดอย่างสาหัสได้จากหยดน้ำตา มันมากมายจนทำให้เสื้อเชิร์ตสีขาวเปียกเปื้อนเป็นวง ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว

ปล่อย บอกให้ปล่อย ไล่กันแล้ว ฮึก จะไปแล้ว ฮื่ออ จะมารั้งไว้ทำไม มากอดทำไม ฮื่ออ

ชานยอล ฮื่ออ อย่าทิ้งพี่ไป ได้โปรด อย่าทิ้งพี่

“………ฮึก

ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาจากอกหนา แววตาที่โกรธขึ้งถูกแทนที่ด้วยสายตามึนงง แล้วร่างทั้งร่างของเขาก็ถูกแขนแกร่งรวบไปกอดไว้ ชานยอลอ้าปากค้าง สมองและหัวใจของเขากำลังสับสน น้ำตาของคุณคริสไหล่ซึมผ่านเนื้อผ้าบริเวณไหล่ เสียงทุ้มที่กำลังสั่นเพราะแรงสะอื้นดังอยู่ข้างหู

พี่รู้ พี่เห็นแก่ตัว แต่อย่าทิ้งพี่ อย่าทิ้งพี่ไปอีกคนเลยนะ

ฮึก คริส

ช่วยรักผู้ชายเลวๆคนนี้ได้มั้ย ช่วยอยู่กับคนเห็นแก่ตัวคนนี้ตลอดไปได้มั้ย

ฮื่อออออออ พี่ครับ

ชานยอลปล่อยโฮออกมาอีกครั้ง ทั้งสองกอดร่างของกันและกันราวกับว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะหายไป คริสกระชับอ้อมกอดไว้แน่น แน่นจนกลัวว่าหลังบางๆของชานยอลจะหัก กดจูบซ้ำๆบนไหล่บางและซอกคอขาว เฝ้าพูดคำว่ารักซ้ำๆให้หัวใจชานยอลที่กำลังสั่นไปทั้งร่างได้มั่นใจ 

 

เมื่อพายุหมอกสีหม่นได้ผ่านพ้นไป แสงแดดสดใสแห่งการเริ่มต้นใหม่ก็ปรากฏขึ้น ชายหนุ่มทั้งสองยืนสบตากันอยู่ริมถนนภายในโบสถ์ไม่ยอมขยับไปไหน ใบไม้หลากสีพิ้วหล่นลงบนสนามหญ้า ชานยอลวางมือลงบนแก้มทั้งสองข้างของคริส จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองเขากลับมาด้วยสายตาเว้าวอน ริมฝีปากสีแดงสดคลี่ยิ้มอ่อน บรรจงจูบลงไปบนริมฝีปากร้อนผ่าวแผ่วเบา ก่อนจะขยับออกมาช้าๆทวงเอาคำสัญญารักจากอีกฝ่าย

สัญญาต่อรูปปั้นพระเยซูในโบสถ์ได้มั้ย ว่าอู๋ อี้ฟานจะไม่ทิ้งปาร์ค ชานยอลอีกแล้ว

พี่สัญญา

อู๋ อี้ฟ่าน จะรักปาร์ค ชานยอลคนนี้ตลอดไป

พี่สัญญา ว่าอู๋ อี้ฟานคนนี้ จะรักปาร์คชานยอล

“………………”

ตลอดเวลา และตลอดไป

คริสพูดคำสัญญาออกมาด้วยน้ำเสียงมั่นคง และจริงใจ ฝ่ามือประคองกอบหน้าหวานที่กำลังเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาอีกครั้งขึ้นมาให้อีกฝ่ายได้เห็นความรักจากหน้าต่างของหัวใจให้ชัดๆ ชานยอลยิ้มออกมาอย่างตื้นตัน ก่อนจะรับตาพริ้มมือใบหน้าของคนรักขยับเข้ามาใกล้ แล้วริมฝีปากของเขาก็ถูกทาบทับด้วยริมฝีปากหยัก

 

คุณคริสบรรจงป้อนความรักให้เขาผ่านริมฝีปากอย่างอ่อนหวาน และเนินนาน กว่าริมฝีปากของเขาจะเป็นอิสระขาทั้งสองข้างก็เริ่มหมดเรี่ยวแรง  เปลือกตาบางลืมขึ้นช้าๆสิ่งแรกที่ชานยอลได้เห็นก็คือความรักที่ปรากฏอยู่บนดวงตาของคริส

ความรักที่จะพันผูกหัวใจทั้งสองดวงให้อยู่ด้วยกันตลอดกาล

 

 

 

 

......end....


สวัสดีค่ะ

ในที่สุดฟิคเรื่องนี้ก็มาถึงตอนจบแล้วนะคะ ไม่รู้ว่าจะถูกใจคนอ่านหรือเปล่า 55555

ขอโทษจริงๆทั้งที่สัญญาว่าจะลงให้ตั้งนานแล้วแต่ก็ยังไม่มีโอกาสเพราะติดธุระมากมายเหลือเกิน วัยทำงานนี้มันเหนื่อยจริงๆนะคะ 5555


ครที่สนใจรวมเล่ม หนังสือ #DDT ยังมีอยู่2ชุดนะคะุ


สนใจสอบถาม Line PP_diary หรือ twitter @ppdiary92


ของแถมยังครบเช่นเดิม




ขอบคุณค่ะ












ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

17,135 ความคิดเห็น

  1. #17115 RaineyRainn (@RaineyRainn) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 18:20
    เอาตรงๆนะ คริสไม่ควรเหลือใคร
    #17115
    0
  2. #16901 Mika ichiko (@siberz-3399) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 07:37
    ขอบคุณไรท์สำหรับนิยายดีนะคะ เพิ่งมาอ่าน...ไม่งั้นคงจองนิยายไปละ...ชอบฟิคเรื่องนี้มากจริงๆค่ะ
    #16901
    0
  3. #16790 UFAANDMUCH (@UFAANDMUCH) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 15:54
    คริสนี่ห่วยจนวินาทีสุดท้ายจริงๆ
    ตอนสุดท้ายแทนที่จะมีมีความรู้สึกสุขแบบเต็มอิ่ม
    ต้องแบ่งมาเศร้าให้เพ่ยฟางอีก นั่นก็พอเข้าใจยังต้องมาหงุดหงิด
    กับความงี่เง่าของคริสอีก ฉันละหน่ายยย

    ปล.สุดท้ายนี้ขอบคุณไรต์มากเลยค่ะ สำหรับนิยายสนุกๆ
    #16790
    0
  4. #16782 mini (@frora) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:14
    เพิ่งมาอ่าน เราขอรัวๆเลยย ฮือ เป็นฟิคที่ตื่นมาตาบวมหนักมากจริงๆ หน่วงไปหมด ไรท์ทำเราอินหนักมาก ไรท์สู้ๆน้าชอบ (. .) ฟิคเรื่องนี้มากค่ะ
    #16782
    0
  5. #16706 yeollykiss (@bunnieys) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2558 / 11:49
    พี่คริส ชานยอล.. อยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะ พี่คริสอย่าไล่น้องอีกนะ ชานยอลรักพี่มากจริงๆ รักษาคนนี้ไว้ให้ดี
    #16706
    0
  6. #16704 So Cool So Poo (@fttpun) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 20:17
    เราใจหายมากเลย.......#ไม่สามารถบรรยายได้อีก ฟิคเรื่องนี้ทำให้รีดเดอร์ร้องไห้ตลอดเลย
    #16704
    0
  7. #16703 do kyung (@smilevarw) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 15:44
    ติดตามเรื่องนี้มานานมาก ตอนจบซึ้งจริงๆ
    #16703
    0
  8. #16702 patchyy (@patch98) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 14:16
    ร้องไห้ตั้งแต่ต้นเรื่องจนตอนนี้จบแล้วก้ยังร้องไห้อยู่ ฮือออออออ ฟิคเรื่องนี้มันเปลืองน้ำตาจริงๆนะ ไรท์แต่งอินเกินไป
    #16702
    0
  9. #16699 choopp (@246818355) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 12:14
    คือร้องจริงจังน้ำตาไหลมากอ่ะคือแบบเดี๋ยวนะจะจบแบบนี้จริงหรอแล้วพอเลือนลงมาแบบโอ้ยดีใจอย่างน้อยก็ยังอยู่ด้วยกันแต่น้ำตาไหลอ่ะฮื่อ ไรท์สู้ๆนะค่ะ
    #16699
    0
  10. #16697 meaw s (@kotchanun) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 11:49
    โอ่ยยยยน้ำตาไหลไรท์อ่ะ ใจหายใจคว่ำหมดดดด
    #16697
    0
  11. #16693 G-DRAGON is my boyfriand (@panglovefive) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 10:10
    จะร้อง คริสก็ยังเป็นคนกากเหมือนเดิมนะคะ รักเขายังจะไล่เขา ไม่รู้ว่าเราเป็นแอนตี้คริสรึเปล๋
    #16693
    0
  12. วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 09:47
    ซึ้งมากกกอ่ะ ฮือออออตอนแรกแอบด่าอพคที่ไล่น้องงง
    #16692
    0
  13. #16691 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 23:10
    ก้อไม่เข้าใจนะจะไล่ชานยอลทำไม จนสุดท้ายก้อยังไม่วายทำให้ชานยอลร้องไห้เสียใจ แต่ยังดีนะรู้ตัวทันก่อนจะเสียชานยอลตลอดไป
    ขอบคุณไรท์นะคะ
    #16691
    0
  14. #16690 CHANNii (@kamzaaa) (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 22:37
    เฮ้อออ ก็ทำเป็นไล่เขาไปเอง พอเขาไปจริงก็มารั้ง ไม่เข้าใจเลยจริงๆ รักแล้วจะปล่อยมือทำไมอี๊กกกกกกก ดีนะว่ายอลใจอ่อนอ่ะ ถ้าใจแข็งกว่านี้สงสัยรั้งให้ตายก็กู่ไม่กลับละ
    #16690
    0
  15. #16689 เด็กพี่คริส (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 22:28
    ตกใจหมดตอนที่คุณคริสบอกให้ชานยอลกลับเกาหลีสงสารทั้งสองคนนะกว่าจะเข้าใจกัยเสียน้ำตาไปกี่หยดเจ็บมือไปกี่ครั้งที่ทำร้ายกันแต่สุดท้ายก็เข้าใจกัน

    #16689
    0
  16. #16688 bingky (จากตอนที่ 159)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2558 / 22:18
    น้ำตายังคงไหลจนหยดสุดท้ายจองเรื่อง

    ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้นะคะ
    #16688
    0