{fic exo} Oh My Slave

ตอนที่ 1 : Intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.พ. 59





สิ่งที่ซับซ้อนที่สุดของมนุษย์..

คือความสัมพันธ์ที่หาคำจำกัดความไม่ได้




บทนำ

อากาศวันนี้มืดครึ้มเหมือนกับใจของบยอนเเบคฮยอนคนนี้ วันเปิดเทอมวันแรกที่อยากให้มันหายไปจากปฏิทินชีวิต ไปเรียนโรงเรียนห่วยๆ อาจารย์ห่วยๆ เเละวิชาห่วยๆ เรียนในสิ่งที่ไม่ได้ทำให้เซลล์สมองทำงานได้มีประสิทธิภาพมากขึ้นสักเท่าไหร่ ทำไมต้องตื่นแต่เช้ามาเรียนด้วย(วะ) ไม่เข้าใจและไม่อยากทำความเข้าใจให้เปลืองพื้นที่ในสมองด้วย เอาเวลาไปคิดว่าวันนี้จะกินอะไรดีดีกว่า


บ่นไปก็เท่านั้นเพราะยังไงก็ต้องมาเรียนมันอยู่ดี


~ไอ้เเบคโว้ยยย รับโทรศัพท์สักทีดิ~


เสียงริงโทนของเพื่อนสนิทที่ดังขึ้น ทำให้เจ้าของโทรศัพท์ต้องตื่นมารับจากการงีบบนรถเมล์อย่างอารมณ์เสียเพราะรำคาญเสียงที่คล้ายแมวออกลูกของเพื่อนตัวเอง

“กว่าจะรับนะมึง”

“เออ มีไร”

“วันนี้ไม่มาโรงเรียนหรือไง”

“ไปดิ กำลังจะเข้าไป”

“นี่มันจะพักเที่ยงแล้วนะ ไอ้บ้า”

“ก็ดีแล้ว กำลังหิวพอดี”

“วันแรกก็เข้าสายเลยหรือไง ระวังโดนยามจับส่งห้องปกครองนะมึง”

“ระดับนี้แล้ว แค่นี้นะ ถึงโรงเรียนแล้ว”


เมื่อมองดูทางเข้าที่ปิดประตูสนิทพร้อมกับยามที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าป้อมแล้ว คนมาสายจึงเลือกเข้าทางอื่นที่มีอยู่แทน นั้นเเหละทางเข้าที่คลาสสิกที่สุดของคนสาย…รั้วโรงเรียน หรือที่ตัวเขาเรียกว่าทางด่วนที่ไม่ต้องเสียเงินผ่าน

รั้วปีนเข้าออกง่ายขนาดนี้นะ ทุบทิ้งเลยเถอะ สร้างไว้เสียดายเงินเปล่าๆ ถ้าคนอย่างบยอนเเบคฮยอนเป็น ผ.อ จะไม่มีทางเสียเงินไปกับเรื่องไร้สาระพวกนี้แน่นอน

เมื่อปีนเข้ามาได้แล้ว คนมาสายก็แทบผงะเพราะผู้ชายเป็นฝูงกำลังมองมาที่เขาคนเดียว ขอย้ำว่าเป็นฝูง มองอะไรกันล่ะคิงคอง ไป..ไปเล่นบอลกันต่อไม่ต้องมายุ่ง

“ดีนะที่วันนี้ใส่ชุดพละมา ไม่อย่างนั้นละก็…ดังแน่ๆ”


เมื่อเนียนหลบออกมาจนพ้นสนามฟุตบอล ร่างบางจึงรีบวิ่งไปที่โรงอาหารเพื่อหาอะไรกินทันที ไหนๆก็สายแล้วไง เรื่องปากท้องมันสำคัญนะ เวลาหิวใครมันจะไปเรียนรู้เรื่องกันล่ะ?

“ป้า เอาข้าวผัดกิมจิ”

“อยู่ ม.ปลายหรือเปล่า? ถ้าอยู่ยังกินไม่ได้นะจ๊ะ”

“ทำไมอ่ะป้า”

“ก็เพราะยังไม่ถึงเวลาพักไง ถ้ามากินแสดงว่าโดดเรียนมากินใช่มั้ย?”

“อ๋อครับ ดีนะครับที่ผมอยู่มอสาม กินได้ใช่มั้ยครับ?”

“งั้นก็รอแปบนะจ๊ะ”

คนขี้เนียนตอบพลางรู้สึกปลื้มใจกับชุดพละ ใส่แล้วเนียนได้กับทุกระดับชั้น ไม่เสียแรงที่ได้รับถ่ายทอดวิทยายุทธการพลางตัวและหลบหนีขั้นสูงจากพี่มอหกปีที่แล้วไว้ 

“ได้แล้วจ๊ะ”

ในที่สุดเมนูโปรดก็จะเข้าไปอยู่ในท้อง หิวชะมัด รอพี่ก่อนนะจ๊ะ


ผลั่กก


หลังจากเเรงปะทะบยอนเเบคฮยอนก็ได้รู้ว่าทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่หวังเสมอไปเพราะมีร่างหนึ่งวิ่งเข้ามาชน ทำให้ข้าวผัดสุดโปรดตกคว่ำไปกับพื้นด้วยท่วงท่าที่สวยงามจนอยากจะร้องไห้


ข้าวผัดต๋าาา น้องข้าวผัดของพี่เเบค


“ชนเเรงขนาดนี้ เเกกินควายเเทนข้าวหรือไงห๊ะ!”

“เฮ้ โทษทีแต่ฉันรีบ นายไปซื้อใหม่เองได้มั้ย นี่อ่ะเงิน”

“ซื้อเองบ้านแกสิ ฉันต้องต่อแถวนานแค่ไหนกว่าจะได้กิน คิดว่าฉันไม่มีปัญหาซื้อเองหรือไงห๊ะ! ทำตกแล้วก็ไปซื้อคืนให้ด้วยดิ”

“ก็บอกอยู่ว่ารีบ จะอะไรนักหนาวะ”

“ไปซื้อมาคืนให้ฉันเดี๋ยวนี้!!”

“เออๆ โหดชิบ”

นี่นั่งรอข้าวผัดจนหน้าเหี่ยว แต่ก็ไม่มีวี่แววของผู้ชายเฮงซวยที่ต้องมาพร้อมกับอาหารที่สั่งไป อารมณ์หิวทำให้คนรอยิ่งอารมณ์เสียขึ้นมากกว่าเดิม

ร่างบางตัดสินใจลุกขึ้นมองไปที่ร้านก็ไม่เห็นวี่แววของไอ้กระล่อนนั้น นี่โดนหลอกให้รอใช่มั้ยเนี่ย? ปกติเเบคฮยอนไม่ใช่คนโง่ให้ใครหลอกอะไรขนาดนี้เลยนะ ไอ้บ้านั่น...

ไอ้โยดาเวอร์ชั่นเกาหลี!! 

หน้ายาว ตาโต หูกางยังไม่พอใช่มั้ย? นี่ทำไมต้องมาหลอกคนกำลังหิวข้าว ขอประกาศตรงนี้เลยว่าถ้าไม่ได้เอาคืนมันให้สาสมก็อย่าหวังว่าบยอนเเบคฮยอนคนนี้จะยอมปล่อยไปง่ายๆ

“ไอ้หน้ายาว…แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่”



เเบคฮยอนเริ่มตลกไม่ออกเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทของตัวเองดันขอกลับบ้านก่อนเพราะท้องเสียกระทันหัน แถมตอนเดินเข้าห้องยังต้องเจอเรื่องซวยซ้ำซ้อนเพราะผู้ชายที่ตัวเองทำเครื่องหมายแค้นไว้ ดันมานั่งหน้าสลอนอยู่ในห้องเรียนเดียวกับตัวเอง

“ว่าไง เมื่อกี้โทษนะ..”

“หุบปากไอ้หน้ายาว”

“ใครวะ? ไอ้หน้ายาว?” คนโดนว่าทำหน้าเหวอพร้อมถามเพราะไม่รู้ว่าตัวเองถูกว่าพร้อมหันไปมองเพื่อนรอบห้องว่าใครที่หน้ายาว

“แกไง กล้าดียังไงมาหลอกฉันวะ” เเค่ใช้เสียงข่มขู่คงไม่ได้ทำให้คนโมโหที่ตนโดนหลอกพอใจได้ เพราะบยอนเเบคฮยอนเล่นทั้งตะคอก จิก เเละดึงผมคนที่ยังคงทำหน้าเหวออยู่ ซึ่งเป็นภาพที่เพื่อนๆทั้งห้องพากันสยองขวัญกันเเทนคนโดนดึง

“โอ้ย! อย่าดึงผมดิ มันเจ็บนะโว้ย”

“สมน้ำหน้า”

“เออๆ ขอโทษอีกทีก็ได้ ก็บอกว่ารีบไง”

“รีบไปตายหรือไง”

“เดี๋ยวเลี้ยงข้าวพรุ่งนี้เลย”

“ไม่พอ”

“งั้นเดือนหนึ่งเลย” ข้อเสนอนี้ทำให้คนใช้กำลังเริ่มผ่อนเเรงที่ดึงหัวคนพูดอยู่โดยอัตโนมัติราวกับว่าสมองถูกป้อนคำสั่งให้มีปฎิยากับของกินโดยเฉพาะ

“โอเค ยกโทษให้” พูดเสร็จคนใช้กำลังก็ปล่อยมือ เอ่อ เรียกว่าผลักหัวออกจากมือน่าจะใช่กว่า เเละเปลี่ยนเป็นยืนกอดอกจ้องหน้าคนที่กำลังจะเป็นเจ้ามือของตัวเองไปตลอดหนึ่งเดือน

“ตะกละเอ้ยย!” คนเป็นเจ้ามือหันหน้าไปอีกด้านเพื่อเเอบด่าคนเห็นเเก่กินทันที

“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ”

“เปล่าๆ มานั่งดิ” คนหลอกด่ารีบหันหน้ามาส่ายปฎิเสธเป็นพัลวัน พร้อมตบเก้าอี้ข้างๆที่ว่างเพื่อให้คนหูดีนั่งเพื่อกลบเกลื่อนความน่าสงสัยของตัวเองเเทน

เเบคฮยอนหันไปมองข้างๆที่ก้มหน้าลงไปนอนซบกับโต๊ะเรียน หึ! คำด่าเเค่นั้นไม่ได้ทำให้เขาเจ็บได้หรอกน่า เเกล้งถามไปงั้นๆเเหละ ไหนๆก็จะเป็นเจ้ามือเลี้ยงข้าวเขาทุกวันอยู่เเล้ว เเกล้งโง่เเค่นี้เขาทำได้สบายมาก

ชีวิตดีเพราะมีข้าวฟรีกิน ไม่มีใครโชคดีไปกว่าเเบคฮยอนคนนี้อีกแล้ว รู้งี้เเกล้งโดนชนข้าวคว่ำตั้งเเต่มอต้นล่ะ เฮ้อ ทำไมเพิ่งมารู้วิธีกินข้าวฟรีตอนใกล้เรียนจบด้วยวะเนี่ย?

เลิกเรียน

“นักเรียนทั้งหมดทำความเคารพ”

“นี่” 

“อืออ” เสียงเเละเเรงสะกิดเบาๆปลุกให้บยอนเเบคฮยอนค่อยๆลืมตาขึ้นมาก็พบว่าเป็นคนข้างๆที่ปลุกให้เขาตื่น นี่เลิกเรียนเเล้วเหรอ? นอนไปนิดเดียวเองนะ

“นายหลับตั้งเเต่คาบบ่ายยันเลิกเรียนเลยนะ ไปอดนอนมาจากไหนเนี่ย”

“นี่กี่โมงล่ะ?” คนถูกถามกลับไม่สนใจคำถามพร้อมหาวเเละถามกลับเเทน

“หกโมง”

“เร็วจังวะ ไปล่ะ”

“เฮ้ย! เดี๋ยวดิ ข้างนอกฝนตกนะ” 

“เเกมีร่มมั้ย?”

“มี”

“ยืมหน่อย”

“ไม่ เเล้วฉันจะกลับยังไงล่ะ”

“มันก็เป็นเรื่องของเเกเเล้ว” ว่าเเล้วคนใจร้ายที่ชอบเผด็จการก็ยึดร่มในกระเป๋าคนที่ค้านอะไรไม่ได้เเละเดินออกไปจากห้องโดยไม่หันกลับมามองคนที่ได้เเต่นั่งมองร่มที่ถูกยึดไปด้วยตาละห้อยเเละอดรำพึงด้วยความสงสารตัวเองไม่ได้


นี่มันสัญญาเลี้ยงข้าว หรือสัญญาทาสกันเเน่เนี่ยยย






©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น