คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Fic kagerou Daze] ความในใจที่ส่งไปไม่ถึง

โดย HamHamSmiley

อีกคนโหยหา...อีกคนห่างหาย หัวใจ2ดวงที่รอคอยวันที่จะได้พบเจอกันอีกครั้ง "ฮารุกะ ฉันรักนาย" "ผมอยากเจอเธออีกครั้งนะ ทาคาเนะ"

ยอดวิวรวม

123

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


123

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  23 มี.ค. 61 / 04:31 น.
นิยาย [Fic kagerou Daze] 㨷֧ [Fic kagerou Daze] ความในใจที่ส่งไปไม่ถึง | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 มี.ค. 61 / 04:31


[ Ene story ]
"นายท่านคะ วันนี้มันวันคริสต์มาสอีฟนะ ไหงถึงได้มานั่งเล่นคอมอยู่แต่ในห้องแบบนี้หละคะ!! ไปปาร์ตี้กับกลุ่มซ่อนดวงตากันเถอะค่ะ!!" ฉันพยายามเป็นอย่างมากในการลาก 'ชินทาโร่' ฮิกกี้นีทผู้หมกตัวอยู่แต่ในบ้านมาเป็นเวลา2ปีให้ออกไปปาร์ตี้สังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันมาไม่นาน แต่ก็เป็นเพื่อนที่นิสัยดีมากๆเลยแหละ
"ก็หิมะมันยังตกอยู่เลยนี่หน่า ไว้รออีกซักพักเราค่อยไปหาเจ้าพวกนั้นก็ได้นี่" เสียงพูดเนือยๆปานคนเบื่อโลกแบบนี้แหละที่ฉันเกลียดที่สุด!!
"ถ้านายท่านไม่ยอมไป ฉันจะส่งคอลเคชั่นเรียวขาที่นายท่านซ่อนไว้ให้คุณน้องสาวดูนะคะ!!"
"อย่าน้าาาา!! ก็ได้ๆ ไปตอนนี้เลยก็ได้ ชิ" แผนนี้ยังคงใช้ได้เหมือนทุกครั้งเลยแฮะ 
.
.
.
.
.
ณ ห้อง 107 ฐานทัพลับกลุ่มซ่อนดวงตา
ภาพเบื้องหน้าที่ฉันเห็นนี้เป็นภาพของงานปาร์ตี้ที่สนุกสนานที่คาโนะเป็นคนวางแผน อาหารที่ดูน่าอร่อยของคุณหัวหน้า เกมส์สนุกๆที่เซโตะเป็นคนคิด เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของทุกคน ฉันคอยเฝ้ามองมันผ่านกรอบสี่เหลี่ยมของโทรศัพท์มือถือ รวมถึงใบหน้าที่คุ้นเคยของเขาคนนั้น ฉันก็ยังคงเฝ้ามองอยู่เสมอ
"เฮ้ เอเนะ เหม่ออะไรของเธอหนะ ได้เวลาเป่าเทียนวันเกิดของโคโนฮะแล้วนะ"
"รับทราบค่าาาา!!" ฉันตอบกลับไปอย่างร่าเริงเหมือนทุกครั้ง
เมื่อเป่าเทียนวันเกิดเสร็จ ทุกคนต่างรีบจ้วงกินเค้กของตัวเองอย่างเร่งรีบเพราะกลัวโคโนฮะจะมาแย่งไปกิน ทุกคนยกเว้นฉัน...
และแล้วก็ถึงเวลาให้ของขวัญ ทุกคนต่างเอาของขวัญที่ตนเองเตรียมมามอบให้กับโคโนฮะ
"อันนี้เป็นของฉันนะ ส่วนอันนี้เป็นของเอเนะ" ชินทาโร่ยื่นกล่องของขวัญ2ใบให้โคโนฮะ
"ขอบคุณมากนะครับ ชินทาโร่ เอเนะ" โคโนฮะพูดพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน ไม่ว่าเมื่อไหร่ รอยยิ้มของนายก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยนะ ฮารุกะ...
"ไทเซอราทอปส์!!" จู่ๆโคโนฮะก็พูดออกมาเสียงดังลั่น พร้อมท่าทางดีใจสุดขีดเมื่อเห็นเจ้าตุ๊กตาไทเซอราทอปส์ตัวสีเขียวหน้าตาบ้องแบ๊วอยู่ในกล่อง
"ขอบคุณมากนะเอเนะ ชอบที่สุดเลย" รอยยิ้มแบบนั้นอีกแล้ว ยิ้มที่แสนอ่อนโยน...
"ฉันก็ชอบเหมือนกันนะ ชอบฮารุกะที่สุดเลย" ฉันพูดพึมพำอยู่คนเดียวทำให้คนอื่นๆไม่ได้ยิน น้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลลงมาสลายหายไปเมื่อมันหยดลงมาจนถึงหัวเข่า รู้สึกเจ็บปวดจังเลย...
.
.
หลังงานปาร์ตี้จบลง ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ยกเว้นคุณน้องสาวที่ต้องไปค้างที่บ้านผู้จัดการเพราะต้องเตรียมแสดงไลฟ์ในวันคริสต์มาส ทำให้ฉันต้องกลับบ้านกับนายท่านแค่2คน
"นี่ เอเนะ ทำไมเธอถึงรู้ว่าโคโนฮะชอบไทเซอราทอปส์หละ"ชินทาโร่ถามฉัน ทำให้ฉันถึงกลับชะงักไปครู่นึง
"ก็แหม เซนส์ไงหละคะเซนส์ คนถึกๆขนาดนั้นก็ต้องชอบอะไรที่ดูแข็งแรงเป็นธรรดาแหละค่ะ"
"งั้นหรอ..."
"ใช่แล้วแหละค่ะ!!"
"......"
"......"
บทสนทนาของเราเงียบไปประมาณ2นาทีก่อนที่ชินทาโร่จะถามขึ้นมาว่า...
"นี่เอเนะ เธอเป็นใครกันแน่ รู้จักโคโนฮะมาก่อนหรอ"
"นายท่านคะ"
"ว่าไงหละ"
"ความลับค่ะ..."
ฮารุกะ...ฉันรักนาย



[ Konoha story ]
วันนี้เป็นวันที่ 24 ธันวาคม นอกจากจะเป็นวันคริสต์มากอีฟแล้ว มันยังเป็นวันเกิดของผมอีกด้วย
"เฮ้อ พี่กับเอเนะจังเนี่ยมาช้ากันจังเลย หรือว่าพี่จะไม่ยอมออกจากบ้านกันนะ"
"อย่าห่วงไปเลยน่าคิซารากิ วันนี้วันเกิดโคโนฮะนะ ไม่มีทางที่เอเนะจะยอมให้ชินทาโร่อยู่บ้านอย่างสงบสุขหรอก" คาโนะพูดพร้อมกับตบบ่าของโมโมะเบาๆ
และแล้วเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างของคนๆนึงที่ทั้งหัวและตัวเต็มไปด้วยหิมะ ปาร์ตี้ได้เริ่มขึ้นแล้ว!!
.
.
ปาร์ตี้ที่สนุกสนาน เสียงหัวเราะของทุกคนทำให้ผมมีความสุข  แต่ผมสังเกตเห็นดวงตาคู่นึงที่กำลังมองภาพเหล่านั้นด้วยความเศร้า เป็นอะไรไปนะเอเนะ...
และแล้วก็ถึงเวลากินเค้กซักที ผมไปเข้าใจเลยว่าทำไมทุกคนถึงต้องรีบจ้วงเค้กเข้าปากกันขนาดนั้น กลัวผมแย่งกันหรือไงนะ?? แต่ว่า มีแค่เอเนะคนเดียวสินะที่อดกินเค้กนี่...
อยู่แต่ในโทรศัพท์กับคอมพ์มาตลอด ไม่รู้สึกร้อนหรือหนาว ไม่ได้กลิ่น คอยมองดูโลกภายนอกผ่านกรอบสี่เหลี่ยมเล็กๆนั่น อยู่ตัวคนเดียงแบบนั้นจะเหงาบ้างมั๊ยนะ อ๊ะ!! ได้เวลาของของขวัญแล้ว
"อันนี้เป็นของฉันะ ส่วนอันนี้เป็นของเอเนะ"ชินทาโร่ยื่นกล่องของขวัญ2ใบนั้นให้ผม
"ขอบคุณมากนะครับ ชินทาโร่ เอเนะ" พอพูดจบผมก็รีบแกะของขวัญทันที ขแงขวัญที่ชินทาโร่ให้ผมเป็นเฮดโฟนสีแดงสกรีนคำว่า"Coca-Cola" ส่วนของเอเนะนั้น...
"ไทเซอราทอปส์!!" ผมตะโกนออกมาอย่างลืมตัวด้วยความดีใจ เจ้าตุ๊กตาไทเซอราทอปส์ตัวสีเขียวกำลังใช้สายตาอันบ้องแบ๊วของมันมองผมอยู่!!
"ขอบคุณมากนะเอเนะ ชอบที่สุดเลย" ผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลย แต่ในเวลานั้น ก็มีภาพของเด็กผู้หญิงคนนึงแล่นเข้ามาในหัวผม เด็กผู้หญิงที่มีผมทรงทวินเทลสีดำ...เธอคือใครกันแน่นะ รู้สึกคิดถึงจังเลย
"โคโนฮะ!! มัวเหม่ออะไรอยู่หนะ ไปปาร์ตี้กันเถอะ"
"ครับ ชินทาโร่"
.
.
หลังจากนั้น ปาร์ตี้ก็ถึงเวลาเลิกลา ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน แน่นอนว่าผมต้องกลับไปกับฮิบิยะคุงแค่2คน
ขณะที่ผมกำลังเดิน จู่ๆก็มีภาพของเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิงคนเดิมกำลังหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน ทะ้ง2คนดูสนิทกันมากจริงๆ แต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ได้เปลี่ยนไป ร่างของเด็กผู้ชายนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงในขณะที่เด็กผู้หญิงคนนั้นได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ แล้วร่างกายของเธอก็ค่อยๆสลายหายไป...นี่มันอะไรกันนะ
"โคโนฮะ!! นายเป็นอะไรไป ยืนเหม่อตั้งแต่เมื่อกี๊นี้แบ้วนะ" เสียงของฮิบิยะได้เรียกสติผมกลับมาอีกครั้ง
"โทษทีนะฮิบิยะคุง ว่าแต่...ฮิบิยะคุงเคบเห็นฮิโยริมัดผมทรงทวินเทลสูงๆบ้างมั๊ย"
"ไม่เคยหรอก ฮิโยริเคยบอกว่ามันดูเหมือนเด็กเกินไปหนะ ว่าแต่นายถามทำไมเนี่ย"
"ไม่มีอะไรหรอก กลับบ้านกันเถอะ"
นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกเลย เธอคือใครกันแน่นะ ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน แต่ผมก็รู้สึกคิดถึงเธออย่างบอกไม่ถูก รู้สึกอยากจะพบเธออีกสักครั้ง ในตอนนั้น...ผมกำลังไล่ตามเงาของเธอคนนั้นอยู่...
อยากเจอเธออีกครั้งนะ...ทาคาเนะ

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ HamHamSmiley จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น