ตอนที่ 8 : ตอนที่ 7 [----รีไรท์----]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17072
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    1 ส.ค. 54


ตอนที่ 7

 

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในรุ่งเช้า เมื่อลีออนลืมตาขึ้นพบว่ากำลังมองเพดานห้องที่ไม่ใช่ห้องของตัวเอง ถ้าคนเราจะลืมตาขึ้นมาเพื่อที่จะพบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนเตียงของเขา เหตุผลก็คงจะมีไม่มาก และยิ่งทบทวนถึงเมื่อวานที่เขาเมาหัวราน้ำกับรุ่นพี่ที่ทำงาน บทสรุปของเขาไม่ลงเอยอยู่ข้างกองขยะก็นับว่าเขาประสบความสำเร็จไม่เลวหรอก

เพียงแต่...

เมื่อเขาพลิกตัวกลับไปมองสิ่งที่แนบชิดอยู่ข้างหลัง เขาก็นึกอยากให้ตัวเองไปนอนหนาวข้างถังขยะหรือไม่ก็ในส้วมมากกว่า

ชายหนุ่มพยายามประคองศีรษะที่ราวกับบวมขึ้นสองเท่าและมีน้ำหนักพอๆ กับลูกตุ้มให้มันประคองอยู่บนคอให้ได้ ก่อนจะพบว่าเขาเจอปัญหา 4 ป. เข้าแล้ว

ป ที่หนึ่ง ปวดหัวชิบเป๋ง

ป ที่สอง ชายแปลกหน้าบนเตียง

ป ที่สาม เปลือยเปล่าทั้งคู่

ป ที่สี่  เปรตเอ๊ย!

โอเคว่าป.สุดท้ายมันไม่เกี่ยวกับปัญหาที่เขากำลังเผชิญอยู่ แต่เชื่อเถอะว่าใครก็ตามที่ตกอยู่ในสถานการณ์แบบเขา จะต้องนึกถึงป.สุดท้ายเป็นอย่างแรก และหลังการสะสมแอลกอฮอร์ไว้ในเลือดมากเกินไป ลีออนก้าวลงจากเตียงด้วยท่าทางของคนแก่อายุแปดสิบ เพ่งสมาธิที่เหลือไปยังร่างกายแล้ววิเคราะห์ว่ามันได้รับความเสียหายหรือไม่ ผลสรุปกลับมาว่านอกจากหัวที่ปวดร้าวสาหัส กับท้องไส้ที่เตรียมขย่อน ส่วนอื่นๆ ของเขาก็ยังสบายดี เอ่อ... ก็ไม่แน่

ชายหนุ่มเหลือบมองกลับไปยังคนที่นอนตะแคงอยู่บนเตียง ผมด้านหลังยาวสยายปกคลุมบนผ้าปูเตียงสีขาวสะอาด มีผ้าห่มคลุมหมิ่นเหม่อยู่แค่สะโพก ถ้าสิ่งที่เขาเห็นหมายถึงเมื่อคืนพวกเขาเมาไม่รู้เรื่องขนาดนั้น มันก็เป็นการยากที่จะระบุได้ว่าใครเป็นผู้เสียหาย บ้าชะมัด เขาอยากเข้าห้องน้ำ แล้วไอ้ห้องน้ำบ้านี่มันอยู่ที่ไหนกัน

หลังจากใช้เวลาราวๆ สามทศวรรษในที่สุดลีออนก็หาประตูห้องน้ำเจอจนได้ เมื่อลากตัวเองเข้าไปอยู่ใต้ฝักบัวสำเร็จ น้ำเย็นทำให้สมองของเขาเริ่มเข้ารูปเข้ารอย แล้วย้อนกลับไปทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจริงๆ แล้วผลสรุปที่ส่งกลับมาคือ เขาจำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ตกค้างอยู่ในหัวคือตอนที่อยู่ในคาราโอเกะพร้อมกับเบียร์และเหล้า

ลีออนมองไปรอบห้องน้ำที่กว้างกว่าห้องพักของเขา มีอ่างน้ำวนขนาดใหญ่อยู่อีกมุมหนึ่งพร้อมกับเครื่องอำนวยความสะดวกและของตกแต่งมากมาย ชนิดที่ลีออนได้แต่สงสัยว่าห้องน้ำจำเป็นต้องมีของพวกนี้ด้วยหรือ เมื่อก้าวออกจากฝักบัวเขาก็คว้าผ้าเช็ดตัวที่พาดอยู่บนราวขึ้นซับหน้า กลิ่นคุ้นๆ ติดจมูกทำให้ชายหนุ่มมุ่นคิ้ว เขาก้มลงสูดกลิ่นนั่นอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ คงเป็นกลิ่นของผู้ชายที่นอนอยู่ข้างนอกไม่มีทางเป็นใครอื่นไปได้แน่ ลีออนรีบเช็ดตัว สมองคิดว่าจะทำอย่างไรต่อดี เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วถ้าจะย่องไปจากที่นี่เขาก็ต้องหาเสื้อผ้าใส่ก่อน แล้วนี่เสื้อผ้าของเขาอยู่ไหนกัน

หลังจากลังเลอยู่นานในที่สุดลีออนก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ ขณะที่ค่อยๆ เดินจิกปลายเท้าออกมาลีออนไม่ทันสังเกตเลยว่ามีใครบางคนกำลังยืนกอดอกมองเขาอยู่ และใกล้มากเสียด้วย

“อรุณสวัสดิ์”

ชายหนุ่มอุทานเสียงดัง ยกมือขึ้นปิดหูเมื่อจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของผู้ชายกระซิบอย่างชิดใกล้ ก่อนที่จะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไปมืออีกข้างหนึ่งของเขาก็เหวี่ยงกำปั้นใส่ชายคนนั้นอย่างจัง

“โอ๊ย!”

พวกเขาร้องออกมาพร้อมกัน ลีออนผงะก้มลงสะบัดมือไปมา ขณะที่ผู้ชายคนนั้นถอยหลังไปกุมแก้ม แต่เดี๋ยวก่อนเสียงเมื่อกี้มัน... ลีออนหันไปพิจารณาผู้ชายที่ยืนตัวโก่งอยู่ไม่ไกล ผิวขาวจัด มีเพียงผมยาวสีอ่อนกับผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่งพันรอบสะโพกไว้ พอเงยหน้าขึ้นเลือดในตัวลีออนก็ราวกับเหือดแห้งลงไปทันที

“คุณไวซ์! ทะ ทำไมเป็นคุณล่ะ”

“นั่นสิ ทำไมฉันต้องโดนต่อยด้วย” เขาพูดทั้งที่ลูบโหนกแก้มซ้ายหย่อยๆ

“ไม่ใช่เรื่องนั้นซักหน่อย ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ได้ต่างหาก”

“เอ” ไวซ์แสร้งขบคิด “คงเพราะที่นี่เป็นคอนโดที่ฉันอยู่ แล้วนี่ก็ห้องฉันด้วย”

คราวนี้ลีออนเป็นฝ่ายมึนงงบ้าง เขาสังเกตผมยาวของชายหนุ่มที่เปลี่ยนจากสีดำเป็นน้ำตาลอ่อน เขาดูต่างไปจากเดิมจนถ้าเจอกันข้างนอกมองผ่านๆ คงจำไม่ได้ แต่ปัญหาคือเขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ ไวซ์เป็นคนพาเขามาเหรอ แล้วมาได้ยังไง สีหน้าสับสนของลีออนเรียกเสียงหัวเราะจากไวซ์ เพียงแต่ครั้งนี้เขาไม่มีอารมณ์ขำด้วยจริงๆ

“นี่ไม่ใช่เรื่องตลกนะครับ”

“ก็เธอทำหน้าตกอกตกใจอย่างกับฉันลักพาตัวเธอมา”

“แหงสิ การที่ตื่นขึ้นมานอนล่อนจ้อนอยู่กับใครที่ไหนก็รู้ เป็นคุณจะคิดยังไง”

“แล้วต้องคิดอะไรเหรอ” เขาแสร้งยื่นหน้าเข้ามาถาม

“โธ่เอ๊ย คุณก็รู้ว่าผมสงสัยอะไร!”  พูดออกไปแล้วลีออนกลับเป็นฝ่ายหน้าแดงเสียเอง และนึกอยากหาปี๊บมาคลุมหัวเมื่อเสียงหัวเราะของไวซ์ดังขึ้นกว่าเดิม

“งั้นผมไม่พูดก็ได้ เสื้อผ้าผมอยู่ที่ไหน” เขาถามอย่างหงุดหงิด อยากหัวเราะจนม้ามแตกไปเลยก็เชิญ แต่เขาจะไม่ยอมทนขายหน้าที่นี่ต่อแม้แต่นาทีเดียว

“เสื้อผ้าเธอฉันให้แม่บ้านเอาไปซักเมื่อคืน”

 “ทำไมต้องเอาไปซักด้วย แล้วผมมาอยู่ที่นี่กับคุณได้ยังไง” คำถามหวาดระแวง

“ก็...” ไวซ์ยกมือขึ้นเกาคางอย่างใช้ความคิด “ตอนแรกฉันตั้งใจจะพาเธอไปส่งที่ห้องพัก แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอเก็บกุญแจห้องไว้ที่ไหนก็เลยเข้าไปไม่ได้ แล้วเธอก็เมาไม่รู้เรื่องจะปล่อยทิ้งไว้หน้าห้องก็ไม่ดี ฉันก็เลยต้องพามาที่นี่แทน” พูดจบเขาก็แสร้งทำสีหน้าหดหู่ “เธออ้วกใส่ตัวเองในรถฉันพอมาถึงห้องก็ยังอ้วกใส่เสื้อโค้ทตัวโปรดของฉันด้วย ฉันกำลังคิดว่าจะหาใครรับผิดชอบเสื้อโค้ทราคาแสนห้านั่นดี เพราะงั้นกักตัวเธอไว้ก่อนน่าจะดีกว่า”

เท่านั้นลีออนก็แทบตาถลน

“แต่ว่าผมไม่ได้ขอให้คุณพาผมมาที่นี่นี่นาจะให้ผมรับผิดชอบได้ยังไง”

“งั้นเหรอ”

น้ำเสียงแผ่วต่ำกับนัยน์ตาสีเทาที่หรี่ลงเล็กน้อยทำเอาลีออนกลืนน้ำลายฝืดคอ พอร่างสูงเดินใกล้เข้ามา เขาก็รีบหดตัวไปจนหลังชิดประตูห้องน้ำ ท่อนแขนของไวซ์ยื่นเข้ามาวางขวางตัวเขาไว้กับที่ ร่างสูงใหญ่ข่มจนเขาตัวเล็กจ้อย สายตาของลีออนเพ่งมองอยู่ที่แผงอกกว้าง น่าแปลกที่ก่อนนั้นถึงจะเคยเห็นไวซ์กึ่งเปลือยในมิวสิควิดีโอและเขาเคยทักท้วงว่าชายหนุ่มผอมเกินไป แต่มองเห็นใกล้ๆ แบบนี้ ความคิดนั้นกลับผิดมหันต์ ไวซ์แข็งแกร่งไปทั้งตัวเมื่อมองจากกล้ามเนื้อบนแผงอกและต้นแขน โดยเฉพาะแผ่นท้องที่เห็นลอนกล้ามสวยปราศจากไขมัน

“นี่คุณตัวโตขึ้นหรือว่าผมเตี้ยลง” ลีออนถามอย่างคาใจ ส่วนไวซ์ขยับยิ้มนิดๆ

“เธอบอกเองว่าฉันผอมเกินไป ฉันก็เลยฟิตตัวเองขึ้น แล้วผลก็ออกมาน่าประทับใจด้วย ต้องขอบคุณเธอละมั้ง”

ซวยน่ะสิ ตอนนี้ลีออนเชื่อว่ามือของไวซ์ข้างเดียวก็สามารถหักคอเขาได้แล้ว

“เราพูดถึงไหนกันนะ อ๋อ วันนี้ฉันมีนัดถ่ายแบบนะรู้ไหม” พูดแล้วก็ชี้มายังรอยช้ำบนโหนกแก้ม ถึงแม้จะไม่ใหญ่มากแต่ก็เห็นชัดว่าตอนนี้บนใบหน้าของเขามีรอยช้ำม่วงปรากฏขึ้น “แล้วหน้าฉันกลายเป็นแบบนี้เธอคิดว่าใครควรจะเป็นคนรับผิดชอบ”

ลีออนตัวหดลงยิ่งกว่าเดิม

“เรื่องนั้นผมขอโทษก็ได้” เขายอมรับเสียงอ่อย “แต่คุณก็ผิด ถ้าคุณไม่ย่องเข้ามาเงียบๆ ผมก็ไม่ตกใจ นี่ถ้าเป็นคนอื่นละก็บางทีคุณอาจไม่ได้โดนเล่นงานแค่นี้หรอก”

“หือ?” เขาครางผ่านลำคอด้วยสุ่มเสียงเจ้าเล่ห์ “นี่เธอคิดว่าฉันจะแอบทำมิดีมิร้ายกับเธอเหรอ”

“ใครจะไปรู้” เขาโต้ทั้งที่หน้าร้อนผ่าว “คุณไม่ได้ทำแต่ผมอาจจะทำก็ได้นี่”

หางคิ้วซ้ายของไวซ์กระตุกนิดๆ ไหล่กว้างก็เริ่มขยับสั่นระริกแล้วชายหนุ่มก็ระเบิดหัวเราะออกมาเต็มเสียง หมุนตัวกลับไปกุมท้องหัวเราะจนน้ำตาไหล ต่อให้เอาเรื่องน่าอายที่สุดตลอดชีวิตมารวมกัน ลีออนก็คงรู้สึกดีกว่าสถานการณ์ที่เป็นอยู่ตอนนี้

“เชิญหัวเราะตามสบายเถอะ ผมจะไปล่ะ” เขามองหาประตูแล้วเดินไปยังทางเดินที่มองเห็น ต่อให้ต้องนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวโทงเทงออกไปเขาก็ไม่สนแล้ว

“เดี๋ยวสิ เดี๋ยว” มือใหญ่คว้าต้นแขนอีกฝ่ายไว้ ไวซ์พยายามกลั้นเสียงหัวเราะแล้วยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา “ฉันขอโทษ ฉันไม่ไดตั้งใจจะหัวเราะเธอจริงๆ นะ”

“คุณหัวเราะอยู่นี่ไง” เจ้าของหน้าตึงๆ ตอบกลับ

“เอาล่ะก็ได้ มันก็แค่ ไม่รู้สิ ฉันนึกภาพอย่างที่เธอคิดไม่ออกจริงๆ” พูดแล้วก็หัวเราะอีกครืน “เอ๋ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เธอจะรับผิดชอบฉันหรือเปล่า”

ลีออนชกหมัดใส่อกอีกฝ่ายดังผัวะ แรงพอจะทำให้เขาหยุดหัวเราะ เปลี่ยนเป็นหน้าเบ้แล้วก้มลงลูบอกตัวเองแทน 

“โหดร้าย” เขาตัดพ้อแต่ลีออนไม่รู้สึกผิดสักนิด

“คุณจะให้ผมยืมเสื้อผ้าได้หรือเปล่า” ลีออนถามเมื่อมองไปรอบห้องนอนกว้างอย่างกับห้องนอนพระราชา ไวซ์จึงพยักพเยิดไปยังประตูที่อยู่ด้านข้างทางเดิน

“ห้องแต่งตัวอยู่ทางนั้น” พอลีออนเดินตรงไปที่นั่นพร้อมกระชับชายพกผ้าเช็ดตัวแน่นขึ้นราวกับกลัวว่ามันจะหลุด ไวซ์ก็ได้แค่กลั้นยิ้มตามกระทั่งอีกฝ่ายลับหายไปเข้าไปข้างใน แต่ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็เดินก้มหน้าก้มตาออกมาอีก “มีอะไร?

“เอ่อ ผมว่าคุณหยิบให้ดีกว่า”

“เธอชอบตัวไหนก็หยิบออกมาจากชั้นก็ได้”

ลีออนส่ายหน้าจริงจัง “ผมว่าคุณหยิบให้ดีแล้ว”

“ทำไม?” พอไวซ์เดินตามมา ลีออนก็ได้แต่ถอนใจ นอกจากเช้านี้หัวเขาจะเบลอสุดๆ เขายังรู้สึกเหนื่อยกับการสนทนาสุดๆ อีกด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรนอกจากผลักประตูข้างหลังให้เปิดออกกว้าง

ภายในห้องสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ใหญ่ไม่แพ้ห้องนอน ภายในมีเสื้อผ้าหลายร้อยชุดแขวนเรียงแน่นขยันบนราวผ้า ยาวจรดมุมห้อง นี่ยังไม่รวมราวแขวนเสื้อที่แยกเป็นส่วนๆ กับตู้อีกหลายใบที่มีเสื้อผ้าพับวางไว้จนเต็ม รองเท้าอีกนับร้อยคู่ทั้งรองเท้าหนัง รองเท้าบูท ร้องเท้าผ้าใบ ทั้งที่เรียงอยู่ตามผนังห้องและที่ยังไม่ได้เอาออกจากกล่องวางซ้อนเป็นชั้นๆ ตู้โชว์ด้านในสุดมีกระจกยาวแบบมองเห็นทั้งตัววางอยู่ตรงกลาง ข้างหน้าตู้มีโซฟาสไตล์วินเทจหุ้มหนังสีน้ำตาลแก่วางอยู่ ส่วนตู้โชว์ทั้งสองด้าน เต็มไปด้วยเครื่องประดับทำด้วยเงินมากมายเรียงรายอยู่ในนั้นละลานตาไปหมด ลีออนหันกลับมามองไวซ์ที่ทำหน้าตาเหมือนไม่รู้สึกรู้สากับข้าวทั้งหมดนี่

“ผมไม่อยากเรียกว่าห้องแต่งตัวเลย ผมคิดว่ามันน่าจะถูกเรียกว่าโกดังมากกว่า”

“ก็ฉันทำงานพบปะผู้คน” เจ้าของโกดังพูดหน้าตาเฉย

“คุณจะบอกว่าเคยใส่ทุกอย่างในนี้ครบแล้วเหรอ” ลีออนประชด ไวซ์ไม่ได้ตอบคำถามเมื่อเดินไปยังชั้นแขวนเสื้อ ถึงเสื้อผ้าบนชั้นจะมีมากมายแต่โทนสีส่วนใหญ่นอกจากสีขาวแล้วก็เป็นสีทึบๆ ทั้งนั้น ไวซ์ไล่มือไปบนไม้แขวนเสื้ออย่างครุ่นคิดครู่หนึ่ง

“รู้สึกขนาดจะใหญ่กว่าที่เธอใส่ทั้งนั้นเลย” เขาพึมพำ

“ผมขอเสื้อยืดธรรมดาก็ได้ แค่มีอะไรใส่ก็พอ” ลีออนออกตัว แค่คิดว่าต้องใส่เสื้อผ้าหรูหราราคาแพงพวกนี้ ต่อมเกรงใจของเขามันก็ทำงานแล้ว แต่ไวซ์ดูจะไม่สนใจเขาเดินเลือกหาเสื้อผ้าไปเรื่อยๆ ราวกับคุณแม่ที่กำลังเลือกชุดทักซิโด้ชุดแรกให้ลูกชาย

“เดี๋ยวนะ” เขาพูดเหมือนคิดอะไรออก ก่อนจะเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าใบหนึ่งที่อยู่มุมห้องแล้วเปิดออก ในนั้นมีเสื้อผ้าแขวนไว้ไม่กี่ชุดและดูแล้วไม่น่าจะเป็นของเขาด้วย ไวซ์หยิบเสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์และเสื้อนอกอีกตัวออกมาส่งไห้ ลีออนกล่าวขอบคุณโดยไม่มองหน้า ตั้งใจว่าจะเดินกลับไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำ แต่พอดีมีเสียงโทรศัพท์ดังมาจากข้างทำให้ไวซ์ถอนใจแผ่วเบาแต่ก็ยอมออกไปรับสายโดยดี

อ้อ” ไวซ์ชะโงกหน้าเข้ามาอีก “ลิ้นชักตู้ชั้นล่างสุดมีกางเกงในอยู่นะ”

“รู้แล้วน่า!” ลีออนตอบกลับหน้าแดง

พอประตูปิดลงลีออนจึงหันไปค้นลิ้นชักที่ว่า เฮ่อ จะมีอะไรพิสดารไปกว่านี้อีกไหมนี่ เขาต้องใส่กางเกงในร่วมกับนักร้องชื่อดังเหรอ ลีออนคิดเมื่อค้นเข้าไปจนเจอกางเกงบ็อกเซอร์แบบกระชับอยู่ในกล่องที่ยังไม่ได้เปิดใช้ ดังนั้นเขาจึงรีบหยิบออกมาแล้วแต่งตัวอย่างรวดเร็ว เริ่มจากสวมเสื้อเชิ้ตเนื้อนุ่มสีขาวสะอาดกับกางเกงยีนส์ทรงหลวมแต่เอวพอดีกับเขาแปะโดยไม่ต้องสวมเข็มขัดด้วยซ้ำ จากนั้นจึงค่อยสวมเสื้อนอกแบบมีฮูดข้างหลัง ถึงจะเป็นเสื้อผ้าธรรมดาๆ แต่ลีออนก็ยังรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจอยู่ดี

หลังแต่งตัวเสร็จเขาจึงออกมาข้างนอก จิกปลายเท้าไปตามทางเดินที่เชื่อมไปที่ไหนก็ไม่รู้ กระทั่งได้ยินเสียงพูดคุยของไวซ์ดังมาจากสุดปลายทาง เขาถึงเห็นว่ามันเชื่อมมาถึงห้องขนาดใหญ่อีกห้อง ไวซ์นั่งอยู่บนที่เท้าแขนโซฟาและคุยโทรศัพท์ไปด้วย

ที่นี่สุดยอดไปเลย ลีออนคิดเมื่อมองไปรอบๆ ห้องครัวของไวซ์อยู่บนพื้นยกระดับถึงจะมองไม่ถนัดเพราะมีเคาน์เตอร์ตัวยาวสีดำขวางอยู่ แต่ก็เดาได้เลยว่าทุกอย่างต้องเพียบพร้อมพอจะเปิดร้านอาหารย่อมๆ ได้ ห้องของเขาจัดแต่งไว้สุดหรู มีเปียโนสีขาวหลังหนึ่ง มุมโฮมเทียเตอร์นั่นก็น่าอิจฉาเป็นบ้า แล้วชั้นวางที่ลีออนคิดว่าน่าจะเห็นในร้านดีวีดีชิดผนังความยาวเกือบๆ สิบเมตรก็เนืองแน่นไปด้วยกล่องดีวีดีและซีดีมากมาย

“คุณก็บอกให้พวกเขาเลื่อนไปสิ” เสียงพูดของไวซ์ดังเข้ามาขัดจังหวะ ทำให้ลีออนหันไปสนใจการสนทนานั้นแทน

“ผมหกล้มหน้าไปพาดพื้น ทีนี้คุณนึกภาพออกใช่ไหมว่ารีฟเวอร์ต้องไม่พอใจนายแบบที่มีรอยช้ำบนหน้าแน่ๆ”

เท่านั้นชายหนุ่มก็กระชากโทรศัพท์ออกจากหูแทบไม่ทัน ไวซ์ต้องยื่นโทรศัพท์ออกไปสุดแขน ขนาดนั้นลีออนก็ยังได้ยินเสียงโวยวายของผู้ชายจากปลายสาย พอเสียงเริ่มเบาลงไวซ์จึงกลับมาคุยต่อ

“หรือไม่ก็ให้พวกเขาหานายแบบใหม่...” พูดไม่จบก็ต้อกระชากโทรศัพท์ออกจากหูอีกรอบ คราวนี้เขาตะโกนแข่งกับอีกฝ่ายทั้งที่ปากอยู่ห่างจากโทรศัพท์ตั้งวา “ฟาเวียร์ เลิกตะคอกใส่แล้วฟังผมหน่อยได้ไหม ไม่งั้นผมจะหนีลงใต้แล้วคุณจะไม่เห็นผมอีกทั้งเดือน”

ได้ผลแฮะ...

“เอาล่ะ เราพูดกันแบบคนโตๆ แล้วนะ” ไวซ์พูดหลังจากดึงโทรศัพท์กลับมาแนบหู “ปัญหาตอนนี้ก็อย่างที่ผมบอก เพราะงั้นไม่มีประโยชน์ที่จะมาคร่ำครวญ แต่คุณกับผมจะทำยังไงต่อ ถ้ารีฟเวอร์คิดว่าพวกเขาแก้ปัญหาได้ผมก็จะไปตามนัด แต่ผมจะไม่ให้ใครเอาแป้งมาพอกหน้าผม พวกคุณต้องคิดหาทางอื่นเอา รีทัชภาพหรือไม่ก็ทำซีจีเลยเป็นไง ใช่ นี่แหละปัญหา ก็ได้ คุณคุยกับพวกเขาแล้วโทรมาบอกผมก็แล้วกัน”

หลังวางโทรศัพท์ไวซ์ก็ถึงกับถอนใจเหนื่อย การคุยกับฟาเวียร์จำเป็นต้องใช้พลังงานสูงกว่าคนปกติอยู่เรื่อย เมื่อเข้ายื่นมือไปหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะขึ้น ไวซ์จึงรู้สึกว่ามีคนยืนมองอยู่

“แต่งตัวเสร็จแล้วเหรอ” เขาถามไปยังคนที่เดินก้มหน้าออกมาเหมือนเด็กชายที่ถูกจับได้ว่าทำความผิด “อยากได้กาแฟไหมเผื่อหัวจะได้ปลอดโปร่งขึ้น”

“คุณจะไม่ไปถ่ายแบบวันนี้เหรอ” เสียงเบาถาม

ไวซ์เลิกคิ้วขึ้นสูงเมื่อคาบบุหรี่ไว้กับริมฝีปาก

“ไม่เป็นไรหรอก”

นั่นไม่ได้ทำให้ลีออนสบายใจขึ้นเลย เขามองโหนกแก้มซ้ายของชายหนุ่มที่เห็นรอยช้ำชัดกว่าเมื่อครู่นี้อีก เขาน่าจะรู้ว่าเรื่องหน้าตามันเป็นเรื่องสำคัญของพวกดารานักร้อง เขาน่าจะชกส่วนอื่นมากกว่า... แต่ชกก็คือชกนั่นแหละน่า

“คุณว่าถ้าเราเอาพาสเตอร์ติดไว้มันจะช่วยได้ไหม” ลีออนแนะนำด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ไวซ์กลับยิ้มเมื่อจุดไฟกับบุหรี่สูดควันเข้าปอดเฮือกหนึ่งก่อนพ้นควันใส่หน้าเขาจนผมด้านหน้าปลิว พอลีออนไอสำลักเขาก็หัวเราะ “นี่คุณทำไมชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อย ผมกำลังซีเรียสนะ!”

“ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรต้องกังวลนี่”

“แต่หน้าคุณ...”

“ฉันเป็นผู้ชายนะลีออน” ไวซ์ส่ายหน้า “ผู้ชายเขาไม่นั่งกลุ้มเพราะมีแผลเล็กๆ แค่นี้บนหน้าหรอก”

“แต่ถ้าคุณต้องเสียงานไปเพราะผม”

“ไม่มีงานนี้ฉันก็หางานอื่นมาเพิ่มได้จะไปสนใจทำไม”

“แต่ว่า...”

“เลิกคิดมากได้แล้วทีฉันยังไม่เห็นว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหนเลย”

“สำหรับคุณอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่กับผมงานก็คืองาน คุณรับปากไว้แล้ว จะยกเลิกก็ควรมีเหตุผลกว่านี้ เพราะถ้าขาดคุณไปคนอื่นๆ ต้องวุ่นวายแน่ เข้าใจไหมครับ ผมไม่ได้กำลังทำให้คุณลำบากคนเดียว แต่ผมยังทำให้คนอื่นๆ ต้องมาวุ่นวายด้วย”

มือของไวซ์ที่ยกขึ้นคีบบุหรี่ชะงักเล็กน้อย สีหน้าของเขาเปลี่ยนเคร่งขรึมอย่างคนสูงอายุ ลีออนได้แต่ก้มหน้างุดเมื่อความเงียบแทรกเข้ามาระหว่างทั้งคู่ แต่ก็ยังโชคดีที่มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก ไวซ์รับโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู สีหน้าของเขายังคงเป็นกระดาษว่างเปล่าอยู่เช่นนั้นกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่ง

“เอางั้นเหรอ... ได้ ผมไม่มีปัญหาหรอก” นัยน์ตาสีเทาจางปรายสายตากลับมายังลีออนช้าๆ “งั้นจะไปเดี๋ยวนี้ แต่ว่า... ผมมีข้อเสนออย่างหนึ่งแถมให้เขาด้วย ถือเป็นว่าการขอโทษที่ผมทำหน้าที่บกพร่อง... แน่สิ”

ลีออนหายใจไม่ทั่วท้อง เมื่อไวซ์ใช้สายตาคมกริบมองมา

 

 ครึ่งชั่วโมงต่อลีออนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังไวซ์ลงมายังลานจอดรถ

“คุณไวซ์ เดี๋ยวสิ คุณฟังผมก่อนสิ” ลีออนรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะร้องไห้โฮออกมา ไวซ์เดินตรงไปยังช่องเก็บรถที่แบ่งไว้เป็นบล็อคต่อกัน ใช้กุญแจกปลดล็อคแล้วยกบานเลื่อนขึ้นข้างบน ข้างในมีรถสีบรอนซ์เงินคันหนึ่งจอดอยู่

“เธอบอกฉันเองไม่ใช่หรือ คนเราควรรับผิดชอบหน้าที่ให้ตลอดรอดฝั่งน่ะ” เขาหันมาพูดเหมือนกำลังสั่งสอนเด็ก

“ก็ใช่ แต่ว่าผม...”

“นั่นไง ในเมื่อเธอเป็นคนทำให้หน้าฉันเป็นแบบนี้ เธอก็ต้องมีส่วนรับผิดชอบ ซึ่งมันก็เป็นสิ่งที่ถูกต้องใช่ไหมล่ะ”

“แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าผมต้องยอมไปถ่ายแบบกับคุณนี่” ลีออนค้านออกไปได้ในที่สุด แต่ก็ไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไรเลย

“ฉันคุยกับผู้จัดการแล้ว ที่สำคัญทางคนว่าจ้างเขาก็ยินดี ไม่สิ ยินดีมากๆ เลยที่ฉันกับเธอจะถ่ายแบบเป็นคอลเลคชั่นพิเศษให้อีกชุด”

“ทำไมต้องเป็นผมกับคุณด้วย ผมเป็นแค่บาร์เทนเดอร์ไม่ใช่นายแบบ ผมทำแบบคุณไม่ได้หรอก”

“ไม่ต้องห่วง นางแบบที่มาวันนี้พวกหล่อนก็เป็นแค่ฉากประกอบเท่านั้น ไม่มีการโฟกัสหน้าตากันนักหรอก แล้วฉันก็ย้ำไปแล้วว่าเธอเป็นเด็กในสังกัดของฉัน”

“ผมเป็นเด็กในสังกัดคุณเมื่อไหร่กัน”

“ก็เมื่อตอนที่ฉันพูดนี่ไง” ไวซ์สรุปง่ายๆ

ลีออนจนปัญญาที่จะพูดให้เข้าใจ พอไวซ์หันไปไขประตูรถ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจย่องหนีแต่ยังไม่ทันจะพ้น จู่ๆ เขาก็ถูกตวัดตัวลอยขึ้นจากพื้น นาทีต่อมาลีออนก็พบว่าตัวเองขึ้นไปพาดอยู่บนบ่ากว้างไม่ต่างกับถุงแป้ง

“คุณไวซ์!” ชายหนุ่มร้องเสียงหลง ขณะที่ไวซ์พาเขาเดินกลับไปที่รถ

“ฉันกับเธอทำคนอื่นวุ่นวายมากแล้ว เพราะงั้นก็ไปช่วยๆ กันรับผิดชอบเถอะ”

“โธ่ ฟังผมหน่อยสิ ผมทำไม่ได้หรอก ผมทำไม่ได้จริงๆ”

“ถ้าเธอผสมเหล้าได้ กับแค่ยืนเฉยๆ ให้คนถ่ายรูปมันจะไปยากอะไร”

“แต่ผมไม่เคยทำแบบคุณนี่”

“ฉันรู้ ครั้งแรกก็แบบนี้กันทั้งนั้น แต่ไม่ต้องห่วงฉันจะเป็นฝ่ายนำเอง แล้วก็จะอ่อนโยนกับเธอมากๆ”

“คุณฟังผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย!”

“จ้า จ้า”

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

6,536 ความคิดเห็น

  1. #6530 กอดหัวใจ (@fooflow) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 23:27
    เกลียดการ จ้า จ้า 5555+
    #6530
    0
  2. #6519 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:04
    นี่จะไม่ถามไถ่กันเรื่องที่ลีออนหายไปหน่อยหรอ
    #6519
    1
    • #6519-1 Thenut1995 (@f4final01) (จากตอนที่ 8)
      14 มกราคม 2562 / 19:00
      ใช่เรากำลังจะพิมพ์ถามเลย ลัออนไม่ไปคอนเสิร์ตไม่คิดจะภามหน่อยเหรอ
      #6519-1
  3. #6503 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2561 / 17:24
    น่ารักน่าเอ็นดูมากๆเลย ไวซ์กับลีออนทำเรานึกถึง แอชกับเอจิจาก การ์ตูนเรื่อง banana fish เลย
    #6503
    0
  4. #6495 na2539 (@na2539) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 16:14
    ชอบมากน่ารัก
    #6495
    0
  5. #6485 ->JEREME<- (@joojyza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 22:01
    น่าร๊ากกกกก
    #6485
    0
  6. #6454 p'chom (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 10:16
    โอ้ยมีจ้าจ้าด้วย555555
    #6454
    0
  7. #6421 bonjour0301 (@bonjour0301) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 09:00
    ครั้งแรกไรอะ กำกวมดีแท้ >.,<
    #6421
    0
  8. #6394 Reneloy86 (@Reneloy86) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 20:24
    ลากเมียเค้าไปอีกล้ะ😅
    #6394
    0
  9. #6383 phbll (@phbll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 23:42
    กริ๊สสสส คุณไวซ์พูดอะไรอาาาาาาาาา

    คิดไกลนะๆๆๆๆ เขินนนนน
    #6383
    0
  10. #6321 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 23:05
    ครั้งแรกอะไร พูดให้เคลียร์นายท่าน...
    #6321
    0
  11. #6271 `Sa•Diz…™ [SD] (@kwanporntat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 15:49
    "จ้า จ้า"
    เฮียน่ารักอ่ะ
    #6271
    0
  12. #6251 Butterfly in love (@honey-blacklist) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2556 / 22:03
    เอิ่ม คิดไกลกับประโยคนั้นแฮะ (แอบจิ้นไปไกลล) 5555555555555
    #6251
    0
  13. #6146 mephii (@mephii) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 22:41
    ชอบๆๆ ชอบตอนนี้จริงๆๆ ><
    #6146
    0
  14. #6123 LyRiCaLStePz (@ampnaja) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 15:31
    น่ารักอ่ะ ><///

    ลีออนน่ารักเกิ๊น ไวซ์ ประโยคแกผิดสถานการณ์รึเปล่า 555

    #6123
    0
  15. #6083 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 20:21
    ไวส์น่ารักดีอ่ะ>///<
    #6083
    0
  16. #5907 Porsche ELF&SJ 4rever (@137129108) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 21:11
    น่ารักจริง ทำแล้วรับผิดชอบด้วย 55555
    #5907
    0
  17. #5898 DarkDevil (@wan-mai) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 18:18
    เป็นประโยคที่น่าคิด >///<
    #5898
    0
  18. #5837 MAPRANG-Ka (@maprang-ka) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 00:48
    ประโยคคุณไวซ์แปลกๆนะ หรือเราคิดลึกเองหว่า 555+
    #5837
    0
  19. #5824 ' trick hunter (@251159) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 15:53
    เอ้อ เป็นประโยคที่น่าคิดจริงๆด้วย -///-
    แหมะ
    #5824
    0
  20. #5814 _Unloveable_ (@taoris) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 19:45
    ประโยคของไวซ์ทำเอา...คิดไปไกล!!!!!
    #5814
    0
  21. #5803 wheel of destiny (@bloodyfuture) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2555 / 01:49
    " ฉันจะอ่อนโยนกับเธอให้มากๆ " อูว์อาว์



    #5803
    0
  22. #5750 oasis o_O (@ployploy17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2555 / 23:52
    จินตนาการประโยคตอนท้าย
    #5750
    0
  23. #5734 >> SNOOPY :] 10051 (@sunshine8059) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2555 / 20:55
    ลีออนน่าร้ากกกก >\\\\\\\<
    ''คุณว่าถ้าเราเอาพลาสเตอร์ติดไว้มันจะช่วยได้มั๊ย" 555555

    น่ารักจิงๆๆ. :))
    #5734
    0
  24. #5688 danger poppular (@tried) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2555 / 23:18
    จ้าๆนี่เหมือนขจะไม่ได้ฟังนะ
    #5688
    0
  25. #5646 berry berry (@mixberry-party) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กันยายน 2555 / 16:24
    "จ้า จ้า" จะละลายกับคำนี้
    #5646
    0