ตอนที่ 11 : ตอนที่ 10 [----รีไรท์----]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15153
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 113 ครั้ง
    7 ส.ค. 54



ตอนที่ 10

 

“ลีออน ลีออน! นี่แกคิดจะมอมลูกค้าหรือไง!”

ลีออนสะดุ้งเมื่อวาลคว้าขวดเหล้าไปจากมือ เขาเทวอดก้าลงในแก้วจิ๊กเกอร์จนเกือบล้น

“เป็นอะไรของแกใจลอยอยู่ได้ นี่มันเวลางานนะตั้งใจหน่อยสิ เอามานี่” วาลเลื่อนแก้วเหล้าช็อตไปด้านข้าง หันไปขอโทษลูกค้าที่รอเครื่องดื่มอยู่ ก่อนจะถามว่าเขาต้องการอะไรแล้วผสมให้ใหม่ ท่าทางเอาการเอางานกว่าทุกวันของวาล ทำให้ลีออนไม่มีโอกาสขอบคุณหรือขอโทษที่วันนี้เขาใจลอยทั้งวัน

หลังจากร้านถูกปรับปรุงเรียบร้อย บาร์ที่พวกเขาทำงานประจำก็ย้ายไปอยู่ด้านหลังติดกับห้องทำงานของคาเรน โต๊ะและที่นั่งของแขกทั้งแบบนักเที่ยวทั่วไปและแขกวีไอพีถูกจัดพื้นที่เป็นระเบียบมากขึ้น บนเพดานมีหลอดไฟสีสวยติดเพิ่มหลายจุด แม้จะไม่ได้ทำให้สว่างมาก แต่ก็ทำให้ภายในไม่มืดเกินไป โซฟาสีแดงชุดใหญ่จัดให้ห่างกันเป็นช่วงๆ สำหรับแขกวีไอพีก็ดูเป็นส่วนตัวขึ้น แถมหรูหราขึ้นเป็นกอง แถมมีผู้ชายตัวโตอีกสองคนทำงานหน้าที่ดูแลคลับตอนกลางคืนอีกด้วย ลีออนก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคาเรนไปสรรหาคนพวกนี้มาจากไหน เธอแค่บอกว่าเป็นคนของพ่อเธอเท่านั้น

“ว่าไงจ๊ะหนุ่มๆ”

พูดถึงเจ้าตัวก็โผล่มาพอดี คาเรนที่ปรากฏตัวในชุดสวยทำให้ลีออนอดพิจารณาหญิงสาวไม่ได้ ปกติคาเรนช่างแต่งตัวอยู่แล้ว แต่วันนี้เห็นชัดว่าต้องมีอะไรพิเศษแน่

“กลับแล้วเหรอครับ” ลีออนทักเมื่อเห็นว่านี่เพิ่งจะสามทุ่มเอง

“พวกเข้างานช้าเลิกงานเร็ว” วาลอุบอิบมาจากมุมด้านใน ผลก็คือหญิงสาวคว้ามะนาวลูกหนึ่งจากตะกร้า คว้างใส่ศีรษะวาลอย่างแม่นยำจนชายหนุ่มต้องยกมือขึ้นลูบหัวป้อยๆ พลางส่งสายตาขู่กลับ

“ถ้าคนอย่างนายเป็นโสดฉันถือว่าผู้หญิงคนหนึ่งบนโลกนี้คงทำบุญไว้แยะ”

วาลทำเสียงเฮอะในลำคอ แล้วกลับไปทำงานต่อ

“จะไปไหนหรือครับ วันนี้แต่งตัวซะสวยเลย”

พอถูกถามหญิงสาวก็ยิ้มอย่างเขินอาย

“ฉันก็มีนัดกับคนพิเศษของฉันสิจ๊ะ”

“เฮ้” ลีออนท้วงแล้วยิ้มกว้าง “คุณมีแฟนแล้วเหรอ”

“แหงสิ ผู้หญิงสาวไฉไลขนาดนี้ไม่มีใครจีบก็ให้รู้ไป วันนี้ฉันฝากร้านด้วยนะ แต่ถ้ามีอะไรด่วนก็โทรหาฉันได้เลย”

“ได้เลยครับ ขอให้สนุกนะ”

คาเรนโบกมือให้เขาด้วยท่าทางราวกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่จะได้ออกไปเที่ยว บางทีคาเรนก็เอาแต่ใจบ้าง แต่เธอก็น่ารักและจริงใจกับผู้คน เขาหวังว่าผู้ชาย... เอ่อ โชคดีคนนั้น คงใจกว้างและเป็นผู้ใหญ่พอที่จะรับนิสัยด้านนั้นของเธอได้

“ลีออน” เสียงห้าวๆ ของวาล ทำเอาลีออนสะดุ้ง เขาหันกลับมาทำหน้าเหลอหลา ก่อนจะเห็นว่ามีแขกเข้ามานั่งหน้าเคาน์เตอร์และสั่งเครื่องดื่มอะไรสักอย่างที่เขาได้ยินไม่ถนัด หลังจากถามซ้ำอีกครั้งแล้วจัดการผสมเครื่องดื่มให้ จังหวะที่ร่างใหญ่โตของวาลเดินเข้ามาเอื้อมมือหยิบของจากด้านของเขา ลีออนได้ยินเสียงวาลกระซิบเบาๆ พอได้ยินกันแค่สองคน แต่ก็มากพอจะทำให้ลีออนหน้าเผือดไปเช่นกัน

“ถ้าแกใจลอยอีกล่ะก็ กลับไปทำงานหลังร้านโน่นไป”

ให้ตายสิ วันนี้เขาใจลอยอย่างหนัก หรือเพราะว่าวาลดุขึ้นนะ

 

หลังจากคลับปิดลีออนจึงเก็บข้าวของในบาร์ให้เป็นระเบียบ และตั้งใจว่าเสร็จจากนี้เขาจะเข้าไปเช็คของในห้องเก็บของก่อนกลับบ้าน แต่พอเข้ามาในห้องเก็บของ ก็พบวาลยืนเช็คสต็อกอยู่ก่อนแล้ว และเขาไม่มีทีท่าว่าจะสนใจลีออนที่เดินเข้ามาเลย แบบนี้มันออกจะผิดปกติเกินไปหน่อยแล้ว

“คุณวาล”

“แกกลับบ้านก่อนก็ได้ ที่เหลือฉันจัดการเอง” ชายหนุ่มพูดทั้งที่ยังก้มหน้าก้มตานับกล่องที่บรรจุเครื่องดื่มหลายยี่ห้อเรียงเป็นชั้นๆ แล้วจดลงในกระดาษ

“ขอโทษนะครับที่วันนี้ผมใจลอยจนทำอะไรพลาดไปหลายอย่าง”

มือใหญ่โตของวาลที่จดตัวเลขลงบนกระดาษหยุดเล็กน้อย ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีดำตัดสั้นเงยหน้าขึ้น

“ช่างเถอะ”

“วันนี้ท่าทางคุณแปลกๆ นะครับ มีอะไรหรือเปล่า”

“ฉันสบายดี”

เมื่อวาลยังคงยืนยันที่จะทำเป็นไม่เห็นตัวตนเขาต่อไป ลีออนจึงสรุปว่าเปล่าประโยชน์ที่จะซักไซ้ แม้จะไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรให้ไม่พอใจก็เถอะ เอาไว้ถ้าเขาอารมณ์ดีค่อยถามน่าจะดีกว่า

“งั้นผมกลับก่อนนะครับ แล้วก็... ถ้าผมทำอะไรให้ไม่พอใจ ผมต้องขอโทษด้วย”

พูดจบลีออนก็เดินคอตกกลับออกไปจากห้องเก็บของ แต่ยังไม่ทันจะพ้นประตู มือใหญ่หนักๆ ก็ยื่นเข้ามาคว้าไหล่เข้าไปเสียก่อน ลีออนหันกลับมาจ้องสีหน้ายุ่งยากใจของวาล ราวกับเขามีอะไรที่อยากจะพูดแต่ก็ไม่ยอมพูดออกมา

“โทษที ฉันหงุดหงิดไปหน่อย แกไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก” ไม่รู้ว่าคำพูดนั้นควรทำให้คนฟังโล่งใจหรือกังวลดี “พรุ่งนี้ก่อนเข้างานแกว่างหรือเปล่า”

“ว่างครับ” ชายหนุ่มรีบรับ “มีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้เลย”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่จะชวนไปกินมื้อเที่ยงที่บ้าน พอดีแม่กับน้องสาวฉันอยากกินบะหมี่ ฉันก็เลยจะทำให้กินแต่จะกินกันแค่สองสามคนก็ยังไงๆ อยู่ แกไปอีกคนสิ”

“ว้าว คุณทำเองเหรอ ไปสิ ไม่พลาดอยู่แล้ว”

ถึงตอนนี้สีหน้าของวาลจึงค่อยผ่อนคลายขึ้นบ้าง

“โอเค ฉันจะเอาของเข้าไปในห้องแช่ ถ้าแกไม่รีบจะรอก่อนก็ได้ แล้วค่อยกลับด้วยกัน”

“ให้ผมช่วยเอาของเข้าไปในห้องแช่ จากนั้นก็กลับพร้อมกันดีกว่าครับ” พูดจบลีออนก็เดินไปหยิบเสื้อกันหนาวแบบนวมที่แขวนไว้หน้าประตูห้องแช่เย็น และวาลก็ไม่พูดอะไรอีกเมื่อพวกเขาเริ่มช่วยกันทำงานต่อไปจนเสร็จ

ก่อนแยกกันกลับทั้งคู่แวะหาอะไรร้อนๆ ดื่มที่หน้าตู้ขายเครื่องดื่มอัตโนมัติ

“อากาศเริ่มหนาวแล้วนะครับเนี่ย” ลีออนทำท่าห่อไหล่เมื่อรับแก้วช็อกโกแลตร้อนจากตู้ วาลนั่งอยู่ที่ม้านั่งสาธารณะข้างทางกำลังดื่มกาแฟจากแก้วกระดาษของเขา “ดื่มกาแฟแบบนั้นจะดีเหรอครับเดี๋ยวก็นอนไม่หลับ”

“นั่นแหละที่ฉันต้องการ” วาลตอบ “กลับไปถึงบ้านก็ยังมีเรื่องต้องทำต่ออยู่ดี”

“ต้องนอนดึกทุกวันเลยเหรอครับ” ลีออนถามพลางนั่งลงข้างๆ เขารู้จักวาลมาตั้งแต่ช่วงที่ทำงานพิเศษสมัยเรียนจบไฮสคูลใหม่ๆ เขารู้ว่าวาลเองก็ทำงานมาหลายอย่าง แต่แทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขานักโดยเฉพาะครอบครัว อืม เท่าที่จำได้วาลอยู่กับพ่อแม่แล้วก็น้องสาวอีกคน เพราะงั้นตอนที่เขาบอกว่ามีน้องชายด้วย ลีออนถึงได้แปลกใจนัก

“แล้วพรุ่งนี้จะมีใครไปบ้างครับ”

วาลดื่มกาแฟอีกอึก

“ก็มีแค่แกกับฉัน น้องสาวแล้วก็แม่ฉัน... หรือแกอยากชวนใครไปด้วยล่ะ” ประโยคท้ายถามมาพร้อมกับอาการปลายหางตาเชื่องช้า  

“เปล่าครับ” ลีออนปฏิเสธพอดีกับที่มีเสียงข้อความถูกส่งเข้ามาทางโทรศัพท์ ชายหนุ่มรีบดึงโทรศัพท์จากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตด้านในออกมากดดู สีหน้าของเขามีเลือดฝาดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่านั้นเป็นข้อความจากไวซ์ ถามว่าเขากลับถึงบ้านหรือยัง ลีออนไม่ได้ตอบข้อความแต่เก็บมันลงในกระเป๋าเสื้อเหมือนเดิม

“โทรศัพท์สวยนี่”

ลีออนทำท่าอึกอักเพราะเกรงว่าวาลจะถามว่าได้มาอย่างไร หน้าอย่างเขาคงไม่มีปัญญาซื้อโทรศัพท์ราคาแพงๆ มาใช้ได้แน่ แต่ก็โชคดีที่วาลไม่ได้ท้วงเรื่องโทรศัพท์ต่อ... แต่เขาถามตรงประเด็นเลยต่างหาก

“แกกับไอ้นักร้องนั่นยังติดต่อกันอยู่เหรอ”

“เอ่อ...” ลีออนไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมพอพูดถึงไวซ์ สมองของเขาถึงได้ว่างเปล่าเอาดื้อๆ มันอาจง่ายกว่านี้ถ้าไม่เพราะเหตุการณ์เมื่อวันก่อน “ช่วงนี้เขาต้องทำงานนะครับ คงไม่ได้เจอไปอีกสักพัก”

“แกตอบไม่ตรงคำถาม”

ชายหนุ่มยิ้มแห้งๆ “ก็เรื่อยๆ นะครับ”

“ไอ้หมอนั่นมันหล่อมากนักเหรอ”

ลีออนหันไปมองวาล แต่สายตาของชายหนุ่มเพียงแค่มองไปข้างหน้า ชี้นิ้วที่ถือถ้วยกาแฟออกไป ลีออนมองตามนิ้วไปยังตึกกระจกหลังหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แสงไฟหน้าตึกกับสปอร์ตไลท์ตัวเล็กที่ติดอยู่ข้างหน้า ทำให้เห็นภาพโปสเตอร์โฆษณาขนาดใหญ่ของเสื้อผ้ายี่ห้อหนึ่ง แต่ที่ทำให้ลีออนถึงกับสำลักช็อกโกแลตพรวด ก็เพราะว่านั่นคือภาพของไวซ์ที่เพิ่งไปถ่ายมาเมื่อไม่กี่วันก่อน ภาพของไวซ์อยู่ในท่านั่งสบายๆ บนที่เท้าแขนโซฟา มีนายแบบอีกคนยืนอยู่ข้างหน้า โดยมือแตะอยู่เหนือโหนกแก้มของเขา พวกเขาอยู่ในท่าทางสนิทชิดเชื้ออย่างยิ่ง แถมรอยยิ้มของไวซ์นั่นก็ทำให้เขาดูต่างจากภาพทุกภาพที่เคยเห็นอยู่ทั่วเมือง... เขากลายเป็นผู้ชายอีกคนที่อ่อนโยนขึ้นมาในทันตา

“นายแบบอีกคนนั้นทำไมฉันรู้สึกคุ้นๆ นะ” วาลมุ่นคิ้วอย่างวิเคราะห์ ภาพของชายอีกคนตัดให้เห็นเฉพาะใบหน้าส่วนล่างที่กำลังยิ้มอยู่เช่นกัน อันที่จริงวาลไม่ได้คุ้นกับคนในรูปนั่น แต่คุ้นรอยยิ้มแบบนั้นมากกว่า

“ผมว่าเรากลับกันดีกว่า” ลีออนทะลุกลางปล้อง รีบฉุดตัววาลให้ไปที่รถ “แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะครับ จริงสิผมยังไม่รู้เลยว่าจะไปบ้านคุณได้ยังไง คุณบอกทางผมได้ไหม”

คำถามนั้นทำให้วาลเลิกสนใจภาพโปสเตอร์แล้วหันมาตอบคำถาม

“เดี๋ยวฉันจะไปรับตอนเที่ยง ตกบ่ายจะได้ไปทำงานพร้อมกัน”

“ได้ครับ อ๋อ ผมจะบอกว่าผมชอบบะหมี่ราดซอสเผ็ดแล้วก็ใส่ผักแยะๆ มากเลย”

“ฉันรู้ จะเตรียมไว้ให้ก็แล้วกัน”

เมื่อวาลบอกลาแล้วขับรถจากไป ลีออนถึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก พอหันไปมองภาพโฆษณานั้นอีกครั้ง ลีออนก็ชักเริ่มไม่แน่ใจว่าการพบกันครั้งต่อไประหว่างเขากับไวซ์จะเป็นอย่างไร

 

วันต่อมาวาลมารับเขาตามนัด ลีออนรู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาจะได้ไปบ้านของวาลและได้ครอบครัวของเขาด้วย หลังจากนั่งรถมาสักพัก พวกเขาก็มาถึงเขตชุมชนแห่งหนึ่ง นี่ถ้ามาเองลีออนคงไม่รู้ว่าบ้านของวาลหลังไหนกันแน่ เพราะบ้านแถวนี้เป็นตึกแถวแถมหน้าตาคล้ายๆ กันไปหมด ระหว่างทางหลายคนที่อาศัยอยู่แถวนี้ต่างทักทายวาลเป็นระยะ แสดงว่าเขาคงเป็นที่รู้จักของคนในละแวกนี้เป็นอย่างดี

“นี่บ้านฉัน” วาลจอดรถมอเตอร์ไซค์ไว้หน้าบ้านสองชั้นหลังกะทัดรัด หน้าตาไม่ต่างกับหลังอื่นๆ ที่เบียดเสียดกันอยู่ ยิ่งพอเข้ามาข้างใน ลีออนก็นึกถึงบ้านที่เขาเคยอาศัยอยู่กับญาติสมัยเด็กๆ มันเป็นบ้านที่มีส่วนผสมของไม้ด้วย

“วาล มาแล้วเหรอลูก”

สตรีที่ปรากฏตัวจากหลังประตูดูอายุมากกว่าที่ลีออนคิดไว้ แต่จะว่าอายุมากก็ไม่ถูกเพราะเธอดูปล่อยเนื้อปล่อยตัวจนเป็นแบบนั้นมากกว่า

“ครับ นี่ ลีออน ที่ผมเคยเล่าให้แม่ฟัง” วาลยิ้มให้สตรีผู้นั้นแล้วสวมกอด

“สวัสดีครับ” ลีออนยิ้มทักทาย แม่ของวาลยิ้มรับด้วยความยินดีแถมยังยื่นมือเข้ามาจับมือเขาด้วย

“ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ มาทางนี้สิ แม่กำลังจัดโต๊ะอยู่เลย” เธอเปิดประตูอีกด้านเพื่อเข้าไปยังห้องที่มีโต๊ะอาหารแบบครอบครัวอยู่ ถัดออกไปคือห้องครัว ทันทีที่เข้ามาถึงลีออนก็ได้กลิ่นหอมโชยกรุ่นไปทั่ว

“พี่มาแล้วเหรอ จะให้ฉันยกหม้อลงได้หรือยัง” หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาน่ารักอีกคนโผล่ออกมาจากในห้องครัว พอเห็นหน้าเขาหล่อนก็ชะงักนิ่ง แต่ครู่หนึ่งก็ยิ้มกว้าง “สวัสดีค่ะ คุณลีออนใช่ไหมค่ะ ฉันชื่อเดซี่”

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ” ลีออนจับมือกับหญิงสาว ก่อนจะมุ่นคิ้วเมื่อรู้สึกว่ามือแตะอะไรเหนอะๆ เข้า

“อุ้ย ขอโทษค่ะ!” หญิงสาวหน้าตื่นรีบชักมือกลับแล้วเช็ดกับผ้ากันเปื้อน “พอดีฉันทำครัวค้างไว้ นั่งรอที่โต๊ะก่อนก็ได้นะคะ ตกลงพี่จะให้ฉันยกหม้อลงได้หรือยังเนี่ย” 

วาลส่ายหน้าขณะเดินเข้าไปในครัวโดยมีน้องสาวตามไปติดๆ

“เคี่ยวอีกสักนิดก็ใช้ได้แล้ว”

“เมื่อคืนก็เคี่ยวทั้งคืนแล้วนี่”

“เธอไปหั่นผักโน่นไป ลีออนมานี่หน่อยสิ” วาลโผล่หน้าออกมาเรียก ลีออนจึงตามเข้าไป ภายในห้องครัวทีมีขนาดพอๆ กับครัวของเขาที่ห้องพัก มีเตาแก๊สแบบสามหัวอยู่ติดกับหน้าต่างบานเลื่อน พร้อมกับหม้อขนาดใหญ่กำลังส่งควันฉุย วาลกำลังใช้ไม้พายอันเล็กค้นไปทั่วหม้อเมื่อเขาเข้ามาถึง ก่อนจะใช้ช้อนคนตักน้ำซุปสีเข้มขึ้นชิม แล้วแบ่งบางส่วนใส่ถ้วยแบนใบเล็กส่งให้เขา ลีออนรับมาชิมแล้วยิ้ม

“ว้าว ใช้ได้เลยนี่นา”

“พี่เขาทำกับข้าวได้ทุกอย่างเลยล่ะค่ะ” เดซี่เสริม “แม่ยังบอกเลยว่าพี่น่าจะเกิดมาเป็นผู้หญิงแล้วให้ฉันเป็นผู้ชายแทนเพราะฉันทำอะไรไม่เป็นเลย”

“ก็หัดเข้าสิพี่ก็สอนเธออยู่ทุกวี่ทุกวัน”

หญิงสาวย่นจมูกใส่ “ฉันว่าให้ฉันหาผู้ชายทำกับข้าวเก่งๆ แบบพี่มาแต่งงานด้วยน่าจะง่ายกว่า” 

วาลผลักศีรษะน้องสาวเบาๆ อย่างหยอกล้อ

“มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ”

“เอาสิ ใช้ไม้คนไปเรื่อยๆ” วาลส่งไม้ให้ลีออนต่อ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะผละไปทำอย่างยื่นจู่ๆ ก็มีเสียเอะอะโวยวายดังมาจากข้างนอก เป็นเสียงแม่ของวาลกับเสียงผู้ชาย แต่พอลีออนจะออกไปดูวาลกับห้ามไว้ “ไม่เป็นไร อยู่นี่แหละ”

ลีออนยังมองตามไปด้วยความเป็นห่วง เพราะเสียงเอะอะของผู้ชายที่ดังอยู่ข้างนอกฟังเหมือนคนเมามากกว่า ครู่หนึ่งเขาก็เห็นแม่ของวาลช่วยประคองผู้ชายเมาแอ๋เดินผ่านหน้าระเบียงข้างนอกเข้ามา วาลเป็นคนเข้าไปช่วยรับร่างของผู้ชายคนนั้นไว้ รูปร่างใหญ่โตของเขาจับตัวผู้ชายที่ศีรษะตกห้อยให้ยืดตัวขึ้นอย่างง่ายดาย

“เมาตั้งแต่หัววันเลยนะพ่อ” ชายหนุ่มกล่าวอ่อนอกอ่อนใจ “นี่คิดจะให้ฉันแบกไปนอนแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่กัน”

“หนวกหู แกไม่ต้องมาสั่งฉัน ไปให้พ้นไม่ออกมาจับ ฉันเดินเองได้เว้ย”

ถึงจะประกาศแบบนั้น แต่จากสภาพที่เห็นถ้าไม่มีวาลประคอบลีออนแน่ใจว่าเขาคงลงไปนอนตรงระเบียงนั้นแหละ แต่ที่น่าตกใจกว่านั้นก็ถือ... นั่นพ่อของวาลงั้นเหรอ

“ปกติน่ะค่ะ” เดซี่กล่าวอย่างเห็นเป็นเรื่องชินชา

“ปกติเหรอครับ”

“ค่ะ พ่อเมาหยำเปทั้งวัน วันไหนไม่เมานั่นแหละแปลก นี่ขนาดหมอบอกให้เพลาๆ เขาก็ยังไม่ฟัง”

“ทำไมไม่ห้ามล่ะครับ ถ้าเมาทุกวันขนาดนั้นสุขภาพไม่แย่เอาเหรอ”

“ก็แย่สิคะ แต่ถ้าไม่ให้เขาดื่มเขาก็อาละวาด แล้วคนที่ต้องมารับมือกับพ่อก็คือพี่” พูดแล้วหญิงสาวก็ถอนใจ “ตั้งแต่จีนหนีออกจากบ้านพอก็เป็นแบบนี้ตลอด”

“จีน?” ลีออนถามซ้ำ “หนีออกจากบ้านเหรอครับ”

“อ้าว วาลไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอคะ เอ่อ แต่ก็คงไม่เล่าหรอก เขาไม่ใช่คนชอบพูดถึงเรื่องตัวเอง โดยเฉพาะเรื่องจีน” ความเป็นคนช่างพูดจาของเดซี่ ทำให้ลีออนแทบไม่ต้องซักไซ้อะไรเลย “ฉันมีพี่ชายสองคน คนโตก็พี่วาล ส่วนอีกคนก็จีน เขาหนีออกจากบ้านไปตั้งหลายปีแล้วไม่รู้ว่าป่านนี้เป็นยังไงบ้าง แต่ที่แน่ๆ พ่อมีสภาพอย่างที่เห็นก็เพราะเขา”

“ทำไมต้องหนีออกจากบ้านล่ะครับ แล้วคุณไม่ได้ออกตามหาเขาเหรอ”

“ฉันกับจีนไม่ค่อยสนิทกันนักหรอกค่ะ ตอนเขาหนีออกจากบ้าน ฉันไปเรียนที่อื่นก็เลยไม่รู้ว่าเขามีปัญหาอะไร แต่จีนสนิทกับวาลมาก ที่พอรู้ก็แค่จีนกับวาลทะเลาะเรื่องอะไรสักอย่าง แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็คิดว่าจีนต้องเป็นฝ่ายผิดแน่ พี่วาลถึงจะดูดุๆ พูดจาห้วนไปบ้าง แต่ถ้าไม่ถึงที่สุดจริงๆ เขาไม่โมโหร้ายใส่ใครง่ายๆ หรอก พี่เค้าตามหาจีนนะคะ แต่ไม่มีวี่แววเลย ที่แย่ไปกว่านั้นคือพ่อคิดว่าพี่เป็นต้นเหตุให้จีนหนีไป นอกจากต้องรับภาระแทบทุกอย่างในบ้าน พี่ยังต้องมาคอยรบกับพ่ออีก” พูดจบเดซี่ก็ถอนใจยาว

 

หลังจากมื้อเที่ยงผ่านไปลีออนเก็บกวาดล้างชามช่วยวาลจนเสร็จ จากนั้นพวกเขาจึงออกไปนั่งคุยกันที่ชานสั้นๆ เชื่อมกับสวนหลังบ้านเพื่อรอเวลาไปทำงาน และเป็นครั้งแรกที่ที่ลีออนเห็นวาลหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ จนเขาเองยังเผลอจ้องอย่างลืมตัว

“มีอะไรเหรอ” วาลถาม

“ผมไม่รู้ว่าคุณสูบบุหรี่ด้วย”

“ก็บางครั้ง ไม่ชอบเหรอ” พอวาลจะกดบุหรี่กับขอบเก้าอี้  ลีออนเลยรีบส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรครับตามสบายเลย ตอนสมัยเรียนผมก็อยากสูบเหมือนกัน แต่พอติดว่าไม่มีเงินน่ะ” เขาพูดขำๆ พอดีกับที่เสียงข้อความเข้าทางโทรศัพท์ ลีออนหยิบออกมาดูก็พบว่าเป็นข้อความของไวซ์ แต่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับไป

“ไม่ตอบไปหน่อยล่ะ” จู่ๆ วาลก็เปรยขึ้น ทั้งที่ยังมองออกไปข้างหน้า “ไอ้หมอนั่นใช่ไหมล่ะ มันตามจีบแกอยู่ล่ะสิ”

คำพูดของวาลทำให้ลีออนรู้สึกราวกับถูกท่อนเหล็กหนักๆ หล่นลงมาทับ

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ”

“คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือไง ฉันไม่ได้รังเกียจหรอกนะ แต่อยากจะเตือนไว้เท่านั้น ไอ้ความรักแบบนี้มันไม่ยั่งยืนหรอก ถ้าแกเลิกยุ่งกับมันได้ก็รีบถอนตัวออกมาดีกว่า”

“ผมยังไม่เคยคิดไปถึงขั้นนั้น เราแค่รู้สึกถูกชะตากันมากกว่า”

พอวาลปรายสายตากลับมา ลีออนก็ถูกข่มให้ตัวหดลงทันที วาลต้องไม่เชื่อเขาแน่ๆ หรือไม่วาลอาจจะเหมารวมไปแล้วว่าเขาเองก็เป็นพวกเบี่ยงเบนเหมือนกัน ลีออนไม่แน่ใจหรอกว่าเขาชอบผู้ชายหรือเปล่า แต่ถ้าต้องเลือก เขาชอบผู้หญิงมากกว่า แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงไม่รู้สึกรังเกียจเมื่อถูกไวซ์จูบ อาจเพราะ... เป็นไวซ์ก็ได้มั้ง

“ฉันเป็นห่วงแกนะลีออน แกน่ะยังหนุ่มยังแน่น แล้วคนหนุ่มๆ มักทำตามความรู้สึกชั่ววูบมากกว่าคิดทบทวนให้รอบคอบ”

“คุณคิดว่าผมเป็นเกย์เหรอ” ลีออนถามตรงๆ แต่ไม่ใช่ในอารมณ์ประชดประชัน เขาแค่อยากรู้ว่าวาลคิดยังไงมากกว่า

“ฉันคิดว่าไม่หรอก แต่ไอ้หมอนั่นจะทำให้แกชอบมันจนได้ เพราะงั้นฉันถึงได้บอกให้แกรีบถอนตัวออกมา คิดถึงอนาคตของแกให้มากๆ นะลีออน แกจะมาเสียเวลาอยู่กับไอ้ความรักชั่วครู่ชั่วคราวแบบนี้ไปทำไม ในเมื่อสุดท้ายมันก็ไม่สมหวัง สู้เอาเวลาไปทุ่มให้กับอนาคตที่แน่นอนกว่าไม่ดีเหรอ”

ลีออนขบคิด วาลพูดถูกที่ว่าไวซ์จะสามารถทำให้เขาชอบได้ ลีออนเองก็รู้สึกแบบนั้น ไวซ์มีเสน่ห์ที่ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายเมื่อได้อยู่ใกล้ชิดก็ต้องหลงใหล แค่ไม่นานที่พวกเขาได้รู้จักกัน ลีออนยอมรับว่าสมองของเขาตอนนี้มีแต่เรื่องของไวซ์วนเวียนอยู่เต็มไปหมด

“ตอนนี้ผมยังไม่คิดไปถึงขนาดนั้นหรอก แต่ผมยอมรับว่าผมชอบคุณไวซ์”

“ว่าไงนะ” คิ้วเข้มของวาลขมวดชิดกันทันที

“ก็...” ลีออนไหวไหล่ “เขาเป็นคนที่น่าสนใจ เวลาอยู่กับเขาผมรู้สึกเหมือนได้อยู่กับเพื่อนสนิท แต่จะสานต่อไปถึงอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นหรือเปล่า ผมคิดว่ายังหรอก”

“แกพูดเหมือนน้องชายฉัน”

“อะไรนะครับ” ลีออนหันมามองหน้าคนพูดชัดๆ วาลสูบบุหรี่อีกเฮือก ลำคอของเขาเกร็งแข็งขึ้นจนสังเกตได้ “เดซี่บอกว่าน้องชายของคุณหนีออกจากบ้าน”

“ยายเด็กปากมาก” ชายหนุ่มพึมพำ

“คุณอยากจะเล่าไหมครับ”

วาลพ้นลมหายใจทีหนึ่ง

“น้องชายฉันหนีออกจากบ้าน ถ้าตอนนี้ยังไม่ตายก็คงจะอายุพอๆ กับแก” วาลหันมากระตุกมุมปากยิ้มขื่น

“นั่นคือเหตุผลที่ตลอดมาคุณดีกับผมเหรอ”

“ก็มีส่วน” เขายอมรับ “ฉันอาจมองหาใครสักคนเพื่อเป็นตัวแทนน้องชาย แต่ไม่เคยเหมาให้แกแทนเขาหรอก จีนกับแกไม่เหมือนกันเลย ไอ้บ้านั่นมันหัวดื้อ ลงตั้งใจจะทำอะไรหรือเชื่ออะไรแล้วก็ไม่มีวันเปลี่ยนใจง่ายๆ”

“ที่คุณบอกว่าผมพูดเหมือนจีน หมายความว่ายังไงเหรอครับ”

“แกอยากรู้เหตุผลที่มันหนีออกจากบ้านไหมล่ะ”

ลีออนไม่ได้ตอบว่าอยากรู้หรือไม่อยากรู้ เขาคิดว่าวาลพร้อมที่จะพูดทุกอย่างอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องบังคับเลย แต่เขาต้องการเวลาที่จะเรียบเรียงสิ่งที่ยุ่งเหยิงในใจให้เป็นระเบียบ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่สามารถพูดออกมาได้แน่

“มันหนีตามผู้ชายคนหนึ่งไป”

“อะไรนะครับ” ลีออนโพล่งถามออกไปทันที “เมื่อกี้คุณว่าหนีตาม...”

“เออ” วาลเอนตัวลงกับพนักเก้าอี้ “ฉันเผอิญรู้เรื่องเข้า ตอนแรกก็เตือนดีๆ แล้วจีนก็ตอบคำถามฉันเหมือนที่แกตอบ แต่สุดท้ายก็อย่างที่เห็น ฉันรับไม่ได้และไม่มีวันยอมรับด้วย ใครจะว่าฉันใจแคบเห็นแก่ตัวยังไงก็ช่าง ฉันไม่คิดว่าจะมีผู้ชายดีๆ ที่ไหนยอมอยู่กินกับผู้ชายอีกคนไปจนแก่เฒ่าได้หรอก อย่างมากก็เพื่อเรื่องอย่างว่า หรือไม่ก็แค่สนุกชั่วครู่ ไอ้แบบนี้มันไม่เรียกว่ารักหรอก แต่เป็นความหลงต่างหาก กว่าจะรู้ตัวเงยหน้าขึ้นเห็นความจริง อะไรๆ มันก็เตลิดเลยไปไกลแล้ว ฉันเสียดายเวลา เสียดายอนาคตของจีนที่ต้องมาจมอยู่กับผู้ชายเฮงซวยคนหนึ่ง ที่น่าเจ็บใจไปกว่านั้น เขากลับเห็นไอ้ผู้ชายคนนั้นดีกว่าครอบครัวของตัวเอง ขนาดยอมทิ้งพ่อแม่เพื่อที่จะได้อยู่กินกับไอ้หมอนั่น ทุเรศเอ๊ย!”

คำสบถตอนท้ายยิ่งบอกถึงอารมณ์ดุเดือดของวาลได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มขยี้ก้นบุหรี่ทิ้งแล้วยกมือทั้งสองขึ้นลูบใบหน้า ลีออนคิดว่าแม้วาลจะโกรธจีนแต่เขาก็ทุกข์ทรมานใจที่ต้องเสียน้องชายไปเช่นกัน มันเป็นทั้งความรักและความเกลียด จนลีออนนึกอยากปลอบใจชายหนุ่ม เขาเข้าใจความรู้สึกของวาล... แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของจีนด้วย

“แกต้องไม่เป็นแบบนั้นนะลีออน อย่าเอาอนาคตของไปทิ้งกับเรื่องพรรค์นี้ ฉันเชื่อว่าแกต้องได้พบคนที่ดีกว่า คนที่พร้อมจะสร้างอนาคตกับแกและอยู่กับแกไปจนแก่เฒ่า ไม่ใช่คนที่รักแกจะเป็นจะตายตอนนี้ แล้วทิ้งแกไปภายหลัง”

พอถูกสายตาคาดคั้นของวาลจ้องลีออนก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรดี

“ผมรู้ครับ”

“ไม่ แกต้องสัญญากับฉัน พูดสิว่าแกจะไม่เป็นเหมือนน้องชายฉัน”

เวลาค่อยๆ เดินต่อไปท่ามกลางความเงียบอันแสนกดดัน ในที่สุดลีออนก็ได้ยินเสียงถอนใจแผ่วเบาของตัวเองเมื่อเขาตอบกลับไปว่า

“ผมจะไม่เป็นเหมือนเขา”

            

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 113 ครั้ง

6,536 ความคิดเห็น

  1. #6536 SoraUnnieSama❄ (@fafefa_bnf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 23:44
    ไม่เหมือนกันแน่นอนอยู่แล้วว เพราะคุณไวซ์ไม่ใช่ผู้ชายเฮงซวยยังไงเล่า!!
    #6536
    0
  2. #6522 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2561 / 00:19
    จีนกับลีออนไม่เหมือนกัน เตือนหรือแนะนำอ่ะก็ทำได้ แต่ถ้าบังคับเลยมันก็ไม่ใช่เรื่องของวาลนะ
    #6522
    0
  3. #6457 p'chom (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 11:27
    ใจเย็นน่าวาล มันก็มีแหละ เชื่อเขาหน่อย
    #6457
    0
  4. #6437 คิวบิโนะโยโกะ (@nyney1150) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 23:16
    วาล เรารู้สึกว่า...นายเห็นแก่ตัว หัวโบราณชิบหาย
    #6437
    0
  5. #6424 bonjour0301 (@bonjour0301) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 11:02
    วาลพูดแบบนี้ ในใจเราไม่รู้ว่านายคิดอะไรยังไง เราเดาไม่ถูกอะ ;__;
    #6424
    0
  6. #6409 I-Ice Naritsara (@zzecii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 23:55
    ยึดติดความคิดตัวเองเกินไปหรือเปล่า -___-
    #6409
    0
  7. #6324 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 00:06
    เครียดอ่ะ วาล.....
    #6324
    0
  8. #6237 •-MaMaI-• (@mai032671597) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2556 / 14:54
    กรี๊ดดดดด ไวซ์หึงแน่เล้ยยยย >____<
    #6237
    0
  9. #6149 mephii (@mephii) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 23:33
    ไม่ชอบวาลเลย ; (
    #6149
    0
  10. #6086 loocbomb (@loocbomb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:17
    วาลเป็นห่วงจริงปล่าวเนี่ย

    รู้สึกแปลกๆไงไม่รู้ = =
    #6086
    0
  11. #6054 uglyduckk2 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 02:38
    นี่วาลพยายามจะบงการชีวิตป้ะเนี่ย แง่ TT
    #6054
    0
  12. #6011 Pearendless (@pear-narin) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มกราคม 2556 / 21:51
    ฮู้~~ -.-'''' เคลียดแทนแฮะ-.-''
    #6011
    0
  13. #5947 yjyrkr (@yjyrkr) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2555 / 20:50
    มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่
    #5947
    0
  14. #5910 Porsche ELF&SJ 4rever (@137129108) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2555 / 22:10
    ลีออนของไวซ์ (เกี่ยวไรวะ 5555)
    #5910
    0
  15. #5840 MAPRANG-Ka (@maprang-ka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2555 / 01:34
    วาลปิดบังอะไรเกี่ยวกับความรู้สึกตัวเองแล้วเปลี่ยนให้เป็นความเกลียดหรือป่าว
    งงปะ
    #5840
    0
  16. #5753 oasis o_O (@ployploy17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2555 / 00:33
    กดดัน วาลนายหวงลีออนก็บอกมาเหอะ
    #5753
    0
  17. #5691 danger poppular (@tried) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2555 / 00:01
    เครียดแทนลีออนจริงๆ
    #5691
    0
  18. #5562 memo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2555 / 14:22
    สัญญาว่าจะไม่เป็นเหมือนจีน

    คือไม่หนีตามใช่มั้ย

    ไม่ได้หมายความว่าจะไม่รัก

    ผุ้ชายซะหน่อย
    #5562
    0
  19. #5541 วารีสวรรค์ ^-^ (@caopga) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2555 / 19:46
    วาลรักลีออนเหมือนน้องชายสินะ แต่สัญญาแบบนี้จะดีหรอ
    #5541
    0
  20. #5465 My_lovey (@kokoijang) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 22:30
     บังคับทำไมอ่ะก้รู้ว่าเป็นห่วงว่าจะเป็นเหมือนน้ิองแต่ก็เกินไปนะ
    #5465
    0
  21. #5457 อังกู (@5421207032) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 10:56

    จะไม่เป็นเหมือนเขานี่คือ  จะไม่หนีตามผู้ชายช่ายมะ  แต่ไม่ได้หมายความว่าจะรักผู้ชายไม่ได้ช่ายมะ  หึหึหึ

    #5457
    0
  22. #5400 ริวทาโร (@vampire3) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 11:53
    ทำมัยต้องบังคับลืออนด้วย
    #5400
    0
  23. #5370 หนอนน้อย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2555 / 19:50
    ดราม่านิดๆ นะ อ้าว? นึกว่าชอบลีออน โอ๊ะๆๆ ไม่แน่ อาจจะชอบก็ได้ ฮึๆๆ..
    #5370
    0
  24. #5304 @ P i e r r o t ?™❖ (@black-fantasy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2555 / 20:27
    ยกเลิกๆ ยกเลิก!
    #5304
    0
  25. #5248 F!ShR@iNBo.OW (@rainbowfairy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2555 / 22:13
    เฮ้อ...ถอนหายใจ ยังงี้นี้เอง -.-
    ยกเลิกคำสัญญาเถอะ ลีออน -/\-
    #5248
    0