(exo) - KRIS x KAI

ตอนที่ 10 : 09 , 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 461
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 มี.ค. 57

 





KRIS x KAI 





"คริส... กูก็พอจะรู้นะเว้ยว่ามึงเป็นคนยังไง.. "

 

 

"… "

 

 

"แต่กูไม่เคยนึกเลยว่ารสนิยมทางเพศมึงจะเป็นยังงี้.. จะรุนแรงขนาดนี้"

 

 

 

"… "

 

 

 

"คริส... ทำเหมือนน้องเค้าไม่ใช่คน.. "

 

 

"… "

 

 

"…. "

 

 

"กูขอโทษ กูขอโทษ.... มึงช่วยจงอินด้วย … ได้โปรดเถอะจุนมยอน.."

 

 

"… "

 

 

"ถือว่ากูขอร้อง... "

 

 

ผมก้มหน้าอย่างหมดรูป จับมือของจุนมยอนไว้แน่น แล้วเอ่ยขอร้องด้วยน้ำเสียงที่แตกพร่า จุนมยอนมองผมอย่างหนักใจ

 

 

"เรื่องร่างกายน่ะ กูช่วยได้ มันไม่ได้หนักหนาอะไรเลย.. "

 

 

"… "

 

 

"แต่เรื่องจิตใจ กูช่วยไม่ได้จริงๆหว่ะคริส...  กูไม่สามารถรักษาจิตใจน้องเค้าได้จริงๆ"

 

 

"… "

 

 

"ที่น้องเค้านอนไม่ได้สติทั้งๆที่ร่างกายโอเคแล้วก็เพราะมึง.. คริส"

 

 

"… "

 

 

"เพราะมึง"

 

 

 

 

หลังจากที่จุนมยอนพูดกับผมจบ เจ้าตัวก็เดินไปดูเคสคนไข้รายอื่น ทิ้งให้ผมอยู่ในห้องพักแพทย์ของมันด้วยใจที่สบสน ผมทำอะไรไม่ถูกซัก ทำอะไรไม่เป็น ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะทำอะไรก่อนหรือหลัง รู้สึกเหมือนไม่ใช่ตัวเองที่เคยคิดว่าเก่งกาจและเหนือกว่าคนอื่นตลอดเวลา

 

 

รู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอและโง่เง่า

 

 

ผมตัดสินใจจะกลับไปที่บ้านเพื่อทำศพของพ่อให้เรียบร้อย พยอนแบคฮยอนคนเดียวไม่สามารถทำได้แน่ๆ ก่อนที่จะไป ผมไม่ลืมที่จะกำชับจุนมยอนให้ดูแลจงอินให้ดีที่สุด จะใช้เงินเท่าไรไม่ว่า.. ขอให้ดูแลจงอิน... 

 

 

ผมเพิ่งรู้ในวินาทีนี้ว่า

ผมทำลายจงอินในทุกๆอย่าง.... 

ผมทำลายอนาคตของเค้าในรั้วมหาวิทยาลัย

ผมทำลายและทำร้ายร่างกายที่แสนสะอาดของเค้า

 

 

ผมเลว... ผมรู้

แต่ผมเพิ่งรู้ในไม่นานมานี้ว่า... 

 

 

 

ผมช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

ปึ้ก ปึ้ก ปึ้ก

 

 

เสียงของลูกบาสเก็ตบอลกระทบพื้นดังกึ้กก้องไปทั่วทั้งสนามหลังบ้าน

อี้ฟ่านในชุดทำงานที่ปลดเนคไทและกระดุมสามถึงสี่เม็ดบนออกกำลังเลี้ยงลูกบาสไปมาคนเดียวอย่างเป็นจังหวะ

เม็ดเหงื่อสีใสที่ไหลออกมาเต็มใบหน้าและแผ่นหลังจนเสื้อเชิร์ตสีขาวดูชุ่มทำให้อี้ฟ่านดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

 

 

ฟุ่บบบบบ ~ 

 

 

อี้ฟ่านกระโดดแล้วชู้ตลูกบาสด้วยท่วงท่าที่สวยงาม ลูกบาสส่งห่วงอย่างแม่นยำอย่างจับวาง

อี้ฟ่านยิ้มด้วยความพอใจ เขามันนักบาสเก่า ตัวเก่งจากแวนคูเวอร์ ถึงจะไม่ได้ฝึกซ้อมทุกวันเหมือนอย่างตอนนั้นแต่ฝีมือของเค้าก็ไม่มีตกเหมือนเดิม

 

 

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ 

 

 

เสียงลูกบาสกระทบกับพื้นสนามดังขึ้นมาจากข้างหลัง

และนั่นทำให้อี้ฟ่านหันไปมองโดยทันที … คิมจงอินกำลังเลี้ยงลูกบาสด้วยท่าทีที่คล่องแคล่ว

เสื้อบาสเก็ตบอลที่เว้าตรงช่วงแขนกว้างเผยให้เห็นสัดส่วนที่สวยงามและเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสวยๆ

 

 

ฟุ่บบบบบ ~

 

 

คิมจงอินกระโดดแล้วชูตลูกบาสลงห่วงด้วยระยะทางที่ห่างจากอี้ฟ่านค่อนข้างมาก

คิมจงอินไม่ได้คิดอะไรเพียงแค่อยากเล่นบาสและอยากทำความรู้จักและทักทายกับพี่ชายร่วมบ้านเท่านั้น

 

แต่ไม่ใช่สำหรับอี้ฟ่าน...

ที่อี้ฟ่านคิด... มันคือการหยาม

 

 

เหอะ

 

 

 

ทำมาเป็นชู้ตลูกจากข้างหลังของเค้า

จะโชว์ว่าสามารถชู้ตบาสให้ลงได้ทั้งๆที่อยู่ไกลกว่าเค้างั้นสิ?

 

 

เป็นแค่นักกีฬาบาสจากโรงเรียนมัธยมกระจอกๆ

คิดว่าจะมาสู้กับเค้างั้นเรอะ

 

แต่อย่างคิดนะว่าเค้าจะลดตัวลงไปเล่นบาสกับมัน

ก็บอกแล้วไงว่าเสนียดติดตัวเปล่าๆ

 

 

 

"พี่อี้ฟ่านฮะ พี่เล่นบาสเป็นด้วยหรอครับ "

 

 

"… "

 

 

"ให้ผมเล่นด้วยสิ นะๆๆ เล่นกัน"

 

 

"หึ "

 

 

ไอ้เด็กโง่

 

 

มีหน้ามาถามว่าเค้าเล่นบาสเป็นรึเปล่า?

นี่โง่หรือโง่ถ้วยรางวัลของเค้าวางอยู่เต็มบ้านนี่คือไม่ได้มอง?

แล้วนี่ก็สนามบาส... ถ้าไม่ใช่เค้าเป็นคนให้แม่ของเค้าสร้างตั้งแต่เด็กๆ 

คิดว่าจะให้พ่อของเค้าที่อ่อนแอจะตายวันตายพรุ่งมาสร้างแล้วให้แม่บ้านแก่ๆมาเล่นหรือไง

 

โง่เอ้ย

 

 

"พี่อี้ฟ่านครับ?"

 

 

"… "

 

 

"เล่นไหมฮะ ? "

 

 

อี้ฟ่านเดินถือลูกบาสมาใกล้อี้ฟ่าน แล้วยื่นให้ด้วยท่าทีหวาดๆ

ดวงตากลมสีดำเป็นประกายด้วยความหวังว่าอยากจะสนิทด้วย

 

อี้ฟ่านหยิบลูกบาสที่จงอินยื่นมาให้นิ่งๆ จงอินยิ้มทันทีด้วยความดีใจ

คิดไปเองว่าพี่ชายคนนี้อาจจะยอมรับและไม่รังเกียจเค้าที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว

พี่ชายคนนี้เอาแต่เงียบ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น และมองทั้งเค้าและพี่แบคฮยอนด้วยสายตาที่นิ่งจนน่ากลัว

 

คิมจงอินสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วยิ้มกว้างมองอี้ฟ่านด้วยสายตาที่ร่าเริง

ชี้ไม้ชี้มือไปที่แป้นบาส แล้วเอ่ยบอกกติกาในการเล่นบาส 1-1

 

 

"งั้นเดี๋ยวแข่งกันว่าใครจะชู้ต - "

 

 

ปึ้ก!!

 

 

 

จงอินยังพูดไม่จบประโยค ลูกบาสหนักๆก็ลอยจากมือของอี้ฟ่านไปที่ศรีษะของคิมจงอินอย่างแรง

คิมจงอินที่ไม่ได้ตั้งตัวล้มลงไปกับพื้น มือหนากุมที่หน้าผากของตัวเองที่เริ่มรู้สึกถึงของเหลวสีแดงข้นที่เริ่มไหลออกมาจากรอยช้ำจากบาสเก็ตบอลลูกใหญ่ 

 

อี้ฟ่านเดินมาใกล้กับคิมจงอินที่กำลังพยุงตัวให้นั่งอยู่กับพื้นสนาม ย่อเข่าเป็นนั่งยองๆใช้มือช้อนคางของคิมจงอินให้มองหน้าของตน ก่อนที่จะเอ่ยถ้อยคำที่ทำให้คิมจงอินถึงกับน้ำตาตกใจ

 

 

 


“ไอ้เด็กน่ารังเกียจ... แกคิดว่าจะมาเล่นบาสกับฉันงั้นเรอะ?”

 

“...”

 

“ฝันไปหรือเปล่า.. เสนียด... ”

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.  

 

 

 

และแผลตรงหน้าผากนั้น ก็เป็นอีกหนึ่งแผลเป็นของคิมจงอินที่อี้ฟ่านเป็นผู้กระทำ

 

.

 

.

 

 

ใช่... เป็นแค่อีกหนึ่งแผลเป็น... ในบรรดาแผลเป็นนับไม่ถ้วน

 

 

.

 

 

 

.

 

 

.

 

ทันที่เปิดประตูบ้านเข้าไป พยอนแบคฮยอนก็รีบทิ้งทุกอย่างแล้วเดินมาทางผม ร้องบอกให้ผมไปเปลี่ยนชุดเป็นชุดสูทดำสุภาพ เพื่อไปเคารพศพของพ่อเป็นครั้งสุดท้าย พยอนแบคฮยอนตอนนี้หน้าตาซีดเซียวและดูหม่นหมอง ไม่เหมือนพยอนแบคฮยอนคนเดิมที่ดูเป็นคนดูแลตัวเองดีอยู่เสมอ..

 

 

ก็คงไม่ต่างอะไรจากผมเท่าไรหรอก

 

 

ผมไปเปลี่ยนชุดตามที่พยอนแบคฮยอนบอก แล้วเดินไปเคารพศพของพ่อเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะทำพิธีฝังตามแบบศาสนาคริสต์ที่นับถือ 

 

 

“พ่อครับ.. ผมขอโทษ..”

 

 

ประโยคสุดท้ายที่ผมพูดกับพ่อก่อนที่มองจะมองไม่เห็นอะไร

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

 

ก่อนที่น้ำตาของผมจะไหลออกมา

และก่อนที่สมองจะไม่รับรู้อะไรอีกนอกจากว่าผมเป็นลูกที่เลว

 

 

 

ผมมันเลว

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

หลังจากเสร็จสิ้นการทำพิธีฝังศพ ผมกับแบคฮยอนก็กลับมาที่บ้าน พยอนแบคฮยอนเหมือนอยากจะพูดอะไรกับผมอยู่ตลอดเวลา ผมนั่งลงกับโซฟากลางบ้านและพยอนแบคฮยอนก็ทรุดตัวลงมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้าง 

 

“คะ.. คุณอี้ฟ่านครั-” พยอนแบคฮยอนเอ่ยถามผมด้วยท่าทีหวาดกลัวและเสียงตะกุกตะกักจนผมนึกรำคาณ จึงเอ่ยถามพยอนแบคฮยอนก่อนเสียงห้วน

 

“มีอะไร?”

 

“คุณอี้ฟ่านเห็นไค.. เอ่อ เห็นจงอินไหมครับ.... ฮึก...” เมื่อเอ่ยถึงชื่อจงอินน้ำตาที่อดกลั้นมานานของ  พยอนแบคฮยอนก็ไหลออกมาทันที

 

“...”

 

“จงอินไม่กลับบ้านมาจะเป็นเดือนแล้ว.. มหาลัยก็ไม่เข้าจนจะถูกออก... ฮือออ คุณอี้ฟ่านเห็นจงอินไหมครับ... ได้โปรดเถอะ คุณอี้ฟ่านกว้างขวาง หาจงอินให้ผมด้วย.. ฮือออ แล้วผมกับน้องจะออกจากบ้านคุณอี้ฟ่านทันที.. เราจะกลับไปสถานสงเคราะห์.. ได้โปรดเถอะครับคุณอี้ฟ่าน..”

 

 

 

พยอนแบคฮยอนเอ่ยขอยาวเหยียดพร้อมเสียงสะอื้นเป็นพักๆและหยาดน้ำตาที่ไหลริน พยอนแบคฮยอนที่ปกติกลัวอี้ฟ่านจนแค่สบตาก็ยังไม่กล้าแต่ตอนนี้กลับทรุดตัวลงนั่งที่พื้นแล้วจับมือของอี้ฟ่านไว้อย่างขอร้อง อี้ฟ่านขยับมือหนีจนพยอนแบคฮยอนใจเสียแต่ประโยคที่อี้ฟ่านเอ่ยต่อมากลับทำให้พยอนแบคฮยอนเบิกตาโพลง

 

“ไม่ต้องออกไปไหนหรอก.. อยู่ที่นี้แหละ..”

 

“...”

 

“ส่วนคิมจงอิน... ไม่ต้องไปหาที่ไหน...

 

“...”

 

“เค้าอยู่กับฉัน...”

 

“...”

 

 

 

 

.

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

.



50%



 

 

 

บยอนแบคฮยอนเงียบไปนานตอนที่ผมบอกว่าคิมจงอินอยู่กับผมก่อนที่จะปล่อยโฮออกมาเสียงดังแล้วถามว่าคิมจงอินเป็นยังไงบ้าง... เป็นยังไง... ไปอยู่กับผมได้ยังไง... เฝ้าถามอยู่อยู่แบบนั้นนานนับชั่วโมงแต่ผมไม่ตอบ ได้แต่เพียงก้มหน้าและหลบสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆคู่นั้น... ผมไม่พูดผมไม่ตอบ ผมไม่แก้ตัวอะไรทั้งนั้น... ผมละอาย... ผมละอาย...

 

พอบยอนแบคฮยอนเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ผมบอกให้เค้านั่งรถมากับผมที่โรงพยาบาลที่จงอินพักรักษาตัวอยู่ ตลอดทางบยอนแบคฮยอนที่เคยร้องให้แทบตายกลับเงียบกริบ น้ำตาที่เคยไหลมันแห้งเหือดและแดงก่ำจนเหมือนจะไม่สามาถผลิตน้ำตาออกมาได้แล้วในชีวิต... บยอนแบคฮยอนในตอนนี้เหมือนร่างที่ไร้วิญญาณ.. บยอนแบคฮยอนก็โดนผมทำร้ายทางอ้อมไม่ต่างจากที่คิมจงอินโดน... ผมเป็นคนทำร้ายเค้า...

 

ทั้งคิมจงอิน

ทั้งบยอนแบคฮยอน

 

.

 

 

 

.

 

 

.

 

และพ่อ

 

 

.

 

 

 

 

 

.

 

 

ต่างโดนผมทำร้าย...

ทำร้ายอย่างไม่น่าให้อภัย

 

และผมก็จะไม่ขอให้พวกเขาอภัย

เพราะผมรู้ว่าบาปครั้งนี้จะไม่สามารถชำระล้างได้อย่างแน่นอน

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

.

 

 

 

พอผมพาพยอนแบคฮยอนมาถึงที่โรงพยาบาล แบคฮยอนรีบพุ่งตัวไปที่เคาท์เตอร์ฝ่ายทะเบียนแล้วเอ่ยถามถึงข้อมูลของคิมจงอินโดยที่ไม่รอผม

 

 

“คุณคิมจงอินอยู่ที่ห้องพักพิเศษห้อง 1302 ค่ะ”

 

 

และทันทีที่พนักงานเอ่ยบอก พยอนแบคฮยอนก็รีบพุ่งตัวที่ที่ห้องพักของคิมจงอินทันที ผมรีบเดินตามไปอย่างรีบร้อน กลัวว่าเมื่อพยอนแบคฮยอนเห็นสภาพของคิมจงอินแล้วจะเป็นอะไรไปซักก่อน....

 

ผมคลาดกับแบคฮยอนตอนไหนก็ไม่รู้ แต่พอมองซ้ายมองขวาก็ไม่เห็นแบคฮยอนอยู่ในสายตาแล้ว ผมรีบกดลิฟท์ย้ำๆทั้งๆที่รู้ว่ามันก็มาเร็วช้าไม่ต่างกันอย่างรีบรน ลิฟท์แก้วหรูมุ่งตรงไปยังชั้นที่จงอินอยู่ และทันทีที่ประลิฟท์เปิดออก ผมก็รีบเดินไปที่ห้องพักพิเศษที่จงอิน.. และแบคฮยอนอยู่ในห้องนั้น

 

อยู่ดีๆขาของผมก็สั่นขึ้นมาดื้อๆทั้งๆที่มือก็จับอยู่ที่ลูกบิดแล้วแท้ๆ... ผมกลัวอะไรนะ?

 

กลัวเสียงสะอื้นของแบคฮยอนงั้นหรอ?

 

“ฮึก… ฮือออออออออ ฮึกกกก.. จงอิน..”

 

“พี่อยู่นี่จงอิน ฮือออออ”

 

ผมเดินไปนั่งที่นั่งข้างๆตรงใกล้ๆกับแบคฮยอน แต่ผมไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

“คุณอี้ฟาน ฮืออ ทำไมจงอินไม่ฟื้น จงอินไปอะไร แล้วทำไมจงอินไปอยู่กับคุณอี้ฟานได้”

 

พยอนแบคฮยอนถามผมเสียงตะกุกตะกัก ผมอ้ำอึ้งตอบอะไรไม่ได้ จนจุนมยอนที่เข้ามาทีหลังต้องเข้ามาพูดให้ แต่ประโยคที่จุนมยอนพูด มันกลับเหมือนทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงกว่าเดิม

 

“คุณจงอินกระทบกระเทือนอย่างแรงทางด้านจิตใจ ทางร่างกายแทบไม่เป็นอะไรเลยนอกจากรอยฟกช้ำ... แต่ทางด้านจิตใจ.. ผมไม่สามารถบอกอะไรได้เลย”

 

“คุณหมอหมายความว่ายังไงครับ ทางด้านจิตใจ? ไม่สามารถบอกอะไรได้คืออะไร? คืออะไร จงอินของผมเป็นอะไร!!”

 

พยอนแบคฮยอนปาดน้ำตาแล้วถามจุนมยอนด้วยน้ำเสียงที่เก็บความเสียใจ ร้อนใจ โกรธ และโมโหไว้ไม่มิด เสียงที่ดังมันดูไม่น่าตกใจเลย เมื่อมองมาที่ร่างบางของแบคฮยอนที่สั่นเทาและแดงก่ำจนน่ากลัว เสียงสะอื้นฮักยังดึกออกมาไม่หยุด

 

“ผมหมายความว่า.. ถ้าจงอินตื่นขึ้นมา อาจจะจำอะไรไม่ได้เลย อาจจะพูดไม่รู้เรื่อง อาจจะเสียสติ หรืออาจจะไม่เป็นอะไรเลยก็ได้... ผมเสียใจ แต่ผมหมายความว่าแบบนี้ครับคุณบยอนแบคฮยอน..”

 

จุนมยอนตอบแบคฮยอนด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบและใจเย็น แบคฮยอนเบิกตากว้างเมื่อได้ฟังจนจบประโยค สมองที่เหนื่อยล้าพยายามกลั่นกรองความหมายของประโยคยาวๆของคุณหมอหน้าขาวตรงหน้า...

 

ไม่นะ.. จงอิน.. จงอินต้องไม่เป็นอะไร..

จงอินของพี่เป็นคนดี.. พระเจ้าต้องคุ้มครอง..

 

“ไม่นะ.. ไม่นะ!! คุณอี้ฟ่าน คุณทำอะไรน้องผม!!”

 

แบคฮยอนกรีดร้องอย่างเสียสติ ก่อนที่จะพุ่งเข้ามาทำร้ายผม ผมละอายต่อแบคฮยอน ไม่กล้าแม้แต่จะโดนตัวของเค้า จึงได้แต่ยืนนิ่งๆให้แบคฮยอนทุบตีระบายความโกรธ แบคฮยอนในตอนนี้เหมือนจะสติแตกไปแล้ว... แต่ก็ไม่แปลกหรอก ถ้าใครอยู่ ณ จุดที่แบคฮยอนอยู่.. ยังครองสติอยู่ได้ก็นับว่าเก่งเหลือเกินแล้ว

 

“คุณทำอะไรน้องผม!! น้องผมไปทำอะไรให้คุณ!!”

 

นั่นน่ะสินะ จงอินทำอะไรให้เค้ากัน..

เค้าถึงต้องทำกับจงอินขนาดนี้ .

 

จุนมยอนรีบเรียกพยาบาลมาช่วยแยกแบคฮยอนออกจากผม ผมรู้สึกความแสบนิดๆที่ท่อนแขนและลำคอที่ไม่มีเนื้อผ้ามาปกปิดเอาไว้ แรงของแบคฮยอนน่ะไม่ทำให้ผมเจ็บซักเท่าไรหรอก.. แต่น้ำตาของเค้าต่างหากที่ทำให้ผมปวดไปทั้งตัว

 

ขอโทษนะ

 

“ฮือออ... ฮือออ....”

 

“…”

 

“จงอินไปทำอะไรให้คุณ... ไปทำอะไรให้คุณ...”

 

ขอโทษนะแบคฮยอน

 

ขอโทษนะจงอิน

 

 

ขอโทษนะพ่อ

 

ผมมันเลวเอง 

ผมมันเลวเอง..

 

.

 

 

.

 

 

 

ถ้าพระเจ้ามีจริง

และท่านจะทรงลงโทษ..

 

ให้ลงโทษผม ให้ลงโทษผม

 

ให้ลงโทษแค่ผมคนเดียว  .









100 %







 @mokzVIP 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

239 ความคิดเห็น

  1. #239 [C]~Min (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 20:53
    อี้ฟานใจร้ายมากๆ นายทำร้ายทุกคนเลย 
    #239
    0
  2. #234 kego_jung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 00:41
    เพราะพี่อ่ะ เพราะพี่คนเดียวเลย... จงอินต้องไม่เป็นอะไรนะ ห้ามเป็นน...
    #234
    0
  3. #233 Slowdrive (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 เมษายน 2557 / 00:18
    เฮียคริส เพราะเฮียคนเดียวจริงๆ อะแหล่ะ

    ไม่มีใครอื่นเลย เพราะเฮียใจแคบไม่งั้นจงอินหรือพ่อเฮียก็ไม่เป็นขนาดนี้หรอกนะ

    แต่สำนึกผิดก็ดีแล้ว อย่ามั่วแต่โทษตัวเองซะล่ะช่วยจงอินให้ฟื้นก่อน

    #233
    0
  4. #232 ju-ju (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 21:24
    อยากอ่านตอนต่อไปเร็ว ๆ จัง
    #232
    0
  5. #231 bastin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 มีนาคม 2557 / 14:11
    พี่อี้ฟานใจร้าย _)(*&^%$#@#*()(*&^%$#
    จะเกลียดคนหล่อก็เรื่องนี้แหละ
    #231
    0
  6. #229 panda69 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 13:13
    อพค เลวอ่ะ ไคทำไรให้ถึงทำน้องแบบนี้
    เลวมากกกกกก แล้วมาขอโทษทีหลัง ชิ
    มาต่อตอนต่อไปเร็วๆน้าาาาา
    #229
    0
  7. #228 m2a2y (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 20:35
    สนุกมากเลยค่ะ รีบๆมาอัพนะคะ รออยู่น๊าาาา ><
    #228
    0
  8. #225 xdd (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 19:04
    ชอบคริสไคจุงง 555555

    รอพี่มาต่อนะคะ จุ้บุ ~

    #225
    0
  9. #223 kego_jung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2556 / 00:44
    พี่คริสรู้สึกผิดใช่มั้ย? รู้สึกผิดจริงๆ ใช่มั้ย?
    จงอินต้องฟื้นนะ ต้องกลับมาฟังพี่คริสขอโทษนะ
    #223
    0
  10. #209 thepumpui (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 19:38
    อย่าเพิ่งจบบบบบบบบบบบ ยืดก่อน ๆ ; _______ ;

    นี่ชอบมากนะเรื่องนี้น่ะ ตอนนี้ยังไม่ได้อ่านหรอก แต่ขอเม้นก่อน 5555555555555555555555555555
    #209
    0
  11. #206 oh//ho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 20:00
    ToT

    สงสารทั้งสามคน

    ทั้งอพค.แบค และไค

    คือที่เฮียทำมันมากไปจริง ๆ

    อยากให้เฮียได้เห็นค่าของไคมั่ง

    ต้องทำโทษเฮีย จะได้รู้ว่ารักไคมากแค่ไหน

    เราอยากให้ไรต์ยืดไปอีก เพราะถ้าจยตอนนี้

    เราเดาว่าทั้งคู่อาจไม่ได้คู่กัน เพราะไคคงไม่ให้อภัย

    TT" เราอยากให้จบดี ๆ อ่า ให้คริสไคคู่กันเถอะยิ่งมีฟิคดีๆ

    ให้อ่านน้อยเรายิ่งอยากให้จบดี ๆ อ่า

    สุดท้ายนี้ รักไรต์นะคะ ดีใจที่ไรต์มาต่อคิดว่าไรต์จะทิ้งแล้วซะอีก
    #206
    0
  12. #205 `ด.ช จงอินนา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 18:44
    ตอนพี่แบคขอร้องเฮียแบบ น้ำตาเค้าไหลเลยอ่ะTT
    คือสงสารมาก สงสารจงอินสงสารแบคฮยอน
    เฮียยยย ทำไมตอนจะทำไม่นึกผลบ้าง ฮือออ

    เรื่องนี้น่าจะแรงแค้นนะไรท์ ถถถ เฮียแค้นแบบเวอร์ๆ
    #205
    0
  13. #204 Slowdrive (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 17:57
    คริสเลวทั้งต่อพ่อและต่อไค ไม่มีโอกาสแก้ตัวกับพ่อแล้วแต่กับไคยังมี

    แต่จะได้หรือไม่ก็อีกเรื่อง เพราะบางอย่างเรียกคืนมาไม่ได้

    ดังนั้นจึงอยากให้ยืดไปอีกนิด เพราะดูท่าถ้าจบในอีกไม่กี่ตอนเนี่ย ไม่น่าจะได้คู่กัน

    ไม่น่าเป็นไปได้ เพราะไคโดนซะขนาดเนี้ย ใครจะยอมรัก

    แต่ทั้งนี้และทั้งนั้นก็แล้วแต่คนเขียนนะ Up to you
    #204
    0
  14. #202 ϟ ทาสรักเสี่ยไค . (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กันยายน 2556 / 08:49
    คริสสำนึกผิดแล้ววว คิดๆ แล้วสงสาร แต่ไม่เอาอีกดว่า
    ไคเจ็บมาตั้งเยอะ T^T !!!
    ต้องโดนลงโทษ
    ไคของเค้าเข้มแข็งไว้นะ :)
    #202
    0
  15. #201 malee meela (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 22:59
    มาต่อแล้วววววว เย้เย้



    พรุ่งนี้เรามีสอบ

    แต่เกิดสะกิดใจอะไรไม่รู้

    อยากอ่านมากกกกกกกก

    เลยเปิดเข้ามาดู

    แล้วแบบ.....ขอบคุณไรเตอร์



    อัพแล้วจริงๆด้วย #น้ำตาไหลพรากๆ



    T ____________ T



    ฟิคไคเคะหาอ่านยากมากค่ะ

    แล้วแบบชอบเรื่องนี้

    เพราะเคะไม่หวานแหววเกินไป

    มันดูเข้ากับบุคลิกจงอินดี

    ภาษาเข้าใจง่าย เนื้อเรื่องสะเทือนแบบสุด



    ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ

    ยืดออกไปซักหลายๆตอนเลยก็ดีนะคะ ( * U * )

    ปล.อยากให้ไรเตอร์รวมเล่มนะคะ #อันนี้ไรเตอร์ไม่ได้ถาม แหะๆ

    #201
    0
  16. #200 ดำทำเราฟิน-//- (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 22:57
    เฮียจิทำไงต่อนาาาา
    #200
    0
  17. #199 ϟ ทาสรักเสี่ยไค . (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 19:19
    ไรท์เตอร์มาอัพทีดิ อย่าปล่อยค้างแบบนี้ T^T
    #199
    0
  18. #193 axoxo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 21:56
    ได้โปรมาต่อเถอะค่ะ //ค้างเว่อร์
    #193
    0
  19. #192 nananano (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 15:42
    มันค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #192
    0
  20. #191 Slowdrive (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 กันยายน 2556 / 00:54
    อีเลวทีตอนอย่างนี้เพิ่งจะมาสำนึก
    #191
    0
  21. #189 oh//ho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 กันยายน 2556 / 21:47
    ToT

    ไรต์มาต่อแล้ววว

    ดีใจ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #189
    0
  22. วันที่ 12 กันยายน 2556 / 13:52
    อพค.ทำไมเลวเยี่ยงเน้
    #188
    0
  23. #187 Jonginny xoxo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 12:06
    เย้ ไรท์เตอร์มาต่อแล้ว จุ๊บๆๆๆ
    #187
    0
  24. #186 Kriskaiforever (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 20:36
    เย้ๆๆไรเตอร์มาอัพเเล้ว(รักน่ะจุ๊บๆ)555555+^_^สู้ๆนะค่ะ
    #186
    0
  25. #185 `ด.ช จงอินนา (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กันยายน 2556 / 19:36
    แงงง สงสารทั้งพี่คริสน้องไค พี่จุนช่วยน้องไคด้วยTT
    #185
    0