คัดลอกลิงก์เเล้ว

[FanFic KNB] Promise? 「KiAka」

โดย Asana Kyouji

ถ้าสักวัน คนที่รักของเราจากไปล่ะ เราจะทำยังไง...ร้องไห้? เสียใจ? แต่ผมไม่...ผมยังรอคอยคนๆนั้นอยู่...รอเขากลับมาหาผมอีกครั้ง...นี่คือคำสัญญา...

ยอดวิวรวม

171

ยอดวิวเดือนนี้

9

ยอดวิวรวม


171

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


5
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 เม.ย. 62 / 21:27 น.
นิยาย [FanFic KNB] Promise? 「KiAka」 [FanFic KNB] Promise? 「KiAka」 | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฮัลโหล~ เรามาอีกแล้วกับเรื่อง ดราม่า...เรื่องนี้ไม่รู้ว่าดราม่าป่าวนะ แฮะๆ แต่คนแต่งเองเนี่ยแหละที่แต่งเองร้องไห้เอง...ขนาดนั้น!?
แต่เอาเถอะ~ เรามาเขียนสองคู่นี้ดีกว่า กระแสแรงดี....





อ่านกันในฟิคเอาเด้อ~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 เม.ย. 62 / 21:27


Title : [KiAka] Promise?

Fandom : Kuroko no basket

Pairing : Kise Ryouta X Akashi Seijuro

Note : เรื่องนี้อาจมีดราม่านิดๆ『หรือไม่นิด?』คงทำใจกันหน่อยละกันนะ สั้นด้วยขออภัย...เราแต่งได้แค่นี้อ่ะ แฮะๆ






วันนี้เป็นวันที่มีอากาศหนาวปนเย็น มันก็ปกติหนิ วันนี้เป็นวันที่ 15 ธันวาคม...


"นี่! คิเสะนายยืนบื้ออะไรอยู่น่ะ...วันนี้ไม่ไปเยี่ยมอาคาชิเหรอ?" อาโอมิเนะเดินมาพร้อมกับของเยี่ยมของฝากที่จะเอาไปให้อาคาชิ ที่พวกเราต้องไปเยี่ยมอาคาชิเนี่ย เพราะอาคาชิป่วยมาได้ประมาณเดือนกว่าๆแล้วมั้งนะ ช่วงนี้อาการของอาคาชิก็ทรุดลงมาก แต่ที่หมอบอกว่ายังแข็งแรงอยู่แต่ยังไม่ให้ออกจากโรงพยาบาล เดี๋ยวจะติดเชื้อมากขึ้น

"ฮะ ผมกำลังจะไปฮะ อาโอมิเนจจิ" คิเสะก็ตอบอาโอมิเนะไปตามประสาเพื่อนสนิท

"เฮ่อ! วันนี้นายช้ามาก...คนอื่นๆเขาไปรอกันที่โรงบาลกันตั้งนานแล้ว...ที่ฉันช้าเนี่ยเพราะฉันโดนเทศอยู่ อย่าว่าฉันก็มาสายเหมือนกันล่ะ" อาโอมิเนะทำหน้าบื้อๆเล็กน้อย

"ฮะๆ ผมเข้าใจฮะและ เรารีบไปกันเถอะเดี๋ยวคนอื่นๆจะว่าเราช้าอีกนะฮะ" คิเสะบอกอาโอมิเนะและรีบติดสปีด...

"เฮ้ย! เดี๋ยวสิเฟ้ยคิเสะ! รอเดี๋ยวเซ่!" อาโอมิเนะก็รีบวิ่งตามคิเสะไป ทิ้งฉันไว้ทำไมวะ!



ณ โรงพยาบาลXXX



ปึง!!

"เฮ่อ! ผมไม่ได้มาช้าใช่ไหมฮะ?" คิเสะที่รีบวิ่งมาเปิดประตูมาอย่างรวดเร็ว...

"...มาช้าจังนะ..." ทุกคนที่อยู่ในห้องพูดออกมาพร้อมกัน

"...แล้วมิเนะจินล่ะ~?..." เด็กโข่งหัวม่วงยืนกินขนมอยู่ตรงหน้าเตียงผู้ป่วย

"เอ๊ะ!? เมื่อกี้ยังมากับผมอยู่เลยนะฮะ..." คิเสะทำหน้าตางุนงงมาก เพราะเมื่อกี้อาโอมิเนะวิ้งมากับเขาอยู่ลั่กๆนี่นา




ฝั่ง อาโอมิเนะ


"เอ่อ...หมอครับ..ตกลงจะคุยอะไรกับผมเหรอครับ?" อาโอมิเนะที่โดนหมอหนุ่มลากตัวมาคุยกันสองต่อสอง(?)เอ่ยถามขึ้น

"พอดี...เธอเป็นเพื่อนผู้ป่วยที่ชื่อ อาคาชิ เซย์จูโร่ใช่ไหม?" หมอหนุ่มดันแว่นขึ้นและรอคำตอบจากอาโอมิเนะ

"เอ่อ...ครับ ใช่ครับ" อาโอมิเนะตอบอย่างงงๆ ทำไมหมอถึงต้องลากเขามาคุยกันแค่สองคนด้วยนะ...

"...คือ...อาการของอาคาชิคุงน่ะ...ทรุดหนักกว่าเมื่อก่อนแล้วนะ..." เอ๊ะ ทำไมหมอถึงพูดเงี้ย!?

"เอ๊ะ!? ทรุดหนักลงเหรอครับ!? อาคาชิรู้เรื่องนี้รึเปล่าครับ!?" อาโอมิเนะที่ดูท่าจะกะวนกะวายมากกว่าเจ้าตัวพูดออกมา

"...รู้แล้วล่ะ...แต่ว่าฉันอยากรู้ว่าทำไมอาคาชิคุงถึงไม่บอกคนเป็นเพื่อนอย่างพวกนายน่ะ..." หมอหนุ่มถอนหายใจเล็กน้อย
"และ..." หมอหนุ่มหยุดพูดไปสักพัก

"และ? และอะไรครับหมอ! อาคาชิเขามีอะไรอีก!?" อาโอมิเนะเริ่มกังวลเรื่องนี้มากกว่าคนอื่น เพร่ะตอนนี้เขารูุ้เรื่องนี้แค่คนเดียว

"และ....อาคาชิคุงอาจอยู่ได้ไม่เกิน 5 วัน..." หมอหนุ่มพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้าใจเล็กน้อย...

"ห๊ะ!? ไม่จริงใช่ไหมครับหมอ! เพื่อนผมอาจอยู่ได้ไม่เกิน 5 วันเหรอครับ!?" อาโอมิเนะยังพยายามดิ้นรนเพื่อไม่อยากรับความจริงอันโหดร้ายนี่ เพื่อนคนสำคัญ และเพื่อนสุดที่รักของทุกคนจะตายในอีก 5 วันอย่างนั้นเหรอ!? 

"...จริงครับ...ตอนแรกหมอก็รับความจริงไม่ได้หรอก คนที่มีพรสวรรค์แบบนี้ต้องจากไปเนี่ย...มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้านี่นา..." หมอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกคน

"ผม..." อาโอมิเนะกำหมัดแน่น...

"...หมอช่วยยื้อชีวิตเขาไว้ได้แค่ 5 วันเท่านั้นแหละ...หมอขอโทษนะ" หมอหนุ่มพูดจบก็เดินออกไปทันที....


และระหว่างที่ทั้งสองพูดกันนั้น...อยู่ในสายตาของ
มิโดริมะ มุราซากิบาระ คุโรโกะและ คิเสะ...

"ม..ไม่จริง!? อาคาชิจจิจะตายในอีก 5 วันเหรอฮะ!?" คิเสะที่ตั้งสติได้เอ่ยออกมาเป็นคนแรก

"...ผม...ก็ไม่อยากเชื่อเหมือนกันครับ.." คุโรโกะที่ทุกครั้งทำหน้าตายแต่ในตอนนี้...เหมือนคนกำลังจะร้องไห้...

"....." มุราซากิบาระกับมิโดริมะเงียบไม่พูดอะไรต่อ

"ทำไมอาคาชิจจิถึงไม่บอกพวกเราเลยล่ะฮะ..." คิเสะพูดต่อ

"...อาคาชิคุงเขา...คงไม่อยากให้เราเสียใจมั้งครับ..." คุโรโกะเริ่มคลอเบ้าด้วยนํ้าตาแล้ว...

"...คงงั้นมั้ง นาโนะดาโยะ..." มิโดริมะที่เริ่มเสียงสั่นๆ

"...อาคาจินคงไม่อยากให้พวกเราเสียใจน่ะ..." มุราซากิบาระก็คงยังทนกับสิ่งที่ตนได้ยินเมื่อกี้...คนที่ร้องยาก...ขนาดนี้...ยังแทบจะนํ้าตาแตก...

"...แต่...อีก 5 วันนี่มัน...วันที่ 20 ธันวาคมนี่ นาโนะดาโยะ" มิโดริมะที่ดูกำลังสั่นระริกในขณะที่เพื่อตนแต่ละคนกำลังนํ้าตาคลอ

"...วันที่ 20 ธันวาคมนี่มัน...วันเกิดอาคาชิคุงนี่ครับ!" 
"ห๊า!? จริงดิ!" ทุกคนประสานเสียง

"จริงครับ...อาคาชิคุง...เสียชีวิตในวันเกิดตัวเองนี่มัน......." คุโรโกะพูดไม่ออก และต่อจากนี้...พวกเขาจะเอายังไงล่ะ...



ณ ห้องผู้ป่วย อาคาชิ เซย์จูโร่


"เฮ่อ! รู้สึกอยากหลับไปตลอดกาลเลยแฮะ...รู้สึเมื่อยซะแล้วสิ...อีก 5 วันสินะ....แม่ครับ...ผมกำลังจะไปหาแล้วนะครับ..." อาคาชิที่ตอนนี้อยู่ภายในห้องคนเดียว...ตอนนี้กำยังยิ้มที่ดูยังไงก็ดูไม่ออกว่า ยิ้มเสียใจหรือยิ้มดีใจกันแน่...

"....นายอยากไปเจอแม่นาย...จริงๆน่ะเหรอ...ไอ้จูนิเบียว" คนที่ผมสีเทาสวยงามปลิวไสวที่อ่านไลท์โนเวลอยู่เอ่ยออกมา

"เฮ่อ! มายุสุมิซังได้ยินแล้วสินะครับ..." อาคาชิถอนหายใจเล็กน้อย

"...แต่ที่ฉันดูจากสีหน้านาย...นายอยากมีชีวิตอยู่ซะมากกว่านะ" มายุสุมิยังคงอ่านสีหน้าอาคาชิออกเอ่ยขึ้น

".....รู้ทันด้วยสินะครับ..." อาคาชิที่รู้ว่ารุ่นพี่ตนนั้นอ่านสีหน้าของตนออกถอนหายใจยกใหญ่ออกมา

"...จริงๆสินะ...นายมันโกหกไม่เนียน..." มายุสุมิวางไลท์โนเวลพลางเดินมาหาอาคาชิ

"...ผม...อยาก..." อาคาชิที่ยังพูดไม่จบก็มีคนเปิดประตูเข้ามาเสียงดัง


ปัง!!


"อาคาชิ!!" อาโอมิเนะที่มาจากไหนไม่รู้วิ่งมาอย่างนักกีฬา

"....คงรู้แล้วสินะ อาโอมิเนะ...พอดีฉันไม่อยากให้พวกนายรู้น่ะสิ..." อาคาชิตอบหน้าตายเหมือนกับไม่กังวลเรื่องที่เกิดขึ้นเลย...

"...นายยังจะทำหน้าตายได้อยู่อีกเหรอ!!? นายกะจะทิ้งพวกฉันไปจริงๆงั้นเหรอ!?" อาโอมิเนะพูดออกมาพร้อมกับนํ้าตา

"...อาโอมิเนะ...นํ้าตาแตกแล้วนะ" มายุสุมิเห็นท่าทีอีกฝ่ายเลยทักท้วง

"...อาคาชิ! นายรู้ไหม! ถ้าเจ้าคิเสะรู้ล่ะก็เจ้านั่นจะรู้สึกยังไงนายรู้ไหม!?" อาโอมิเนะพูดทั้งนํ้าตาออกมา

"...ฉันรู้...แต่ฉันไม่อยากให้ 'คนรัก' ของฉันเสียใจหนิ...ฉันยอมตายสงบยังดีกว่ามาให้คิเสะนั่งกังวลกับเรื่องอาการของฉันเนี่ย" อาคาชิพูดพร้อมถอนหายใจออกมาเบาๆ

"...นายรู้?" มายุสุมิเอ่ยถาม

"ใช่ครับ...ผมรู้ ส่วนนาย...อาโอมิเนะ...หมอบอกว่าอีก 5 วันค่อยมาเจอฉัน...อาการฉันมันสามารถแพร่เชื้อติดต่อได้...และ...ในวันที่ฉันเข้าห้อง ICU...นายบอกให้คิเสะมาหาฉันก่อนฉันจากไปด้วยนะ..." อาคาชิเริ่มทำเสียงสั่นระรัว

"...อาการนายแรงขนาดนั้นเลยเหรอ?" อาโอมิเนะถาม

"...ใช่...มันสามารถแพร่เชื้อติดต่อให้คนอื่นได้ด้วยน่ะ..." อาคาชิถึงจะตอบหน้าตายแต่เสียงนายมันไม่เข้ากับหน้าเลยนะ...

"...แล้ว..." อาโอมิเนะที่ยังพูดไม่จบก็มีคนมาขัดจังหวะ

"ขอโทษนะครับ หมออณุญาตให้เยี่ยมคนไข้ได้แค่นี้แหละครับ แล้วอีก 5 วัน...มารอส่งผู้ป่วยได้เลยนะครับ..." หมอหนุ่มคนเดิมเดินเข้ามา

"...ครับ...ไว้เจอกันนะ...อาคาชิ..." มายุสุมิกับอาโอมิเนะเดินออกจากห้องผู้ป่วย

และตอนนั้นที่ทุกคนพูดกัน...คิเสะได้ยินทั้งหมด



5 วันต่อมา....วันที่ 20 ธันวาคม...



"เร็วๆ!! ผู้ป่วยเริ่มมีอาการแล้ว!!" หมอ 1 เอ่ยออกมา

"เร็วๆ!! เข็นผู้ป่วยเข้าห้องฉุกเฉินเร็ว!!!" หมอ 2 ตะโกนบอก


"หมอ!! รอผมด้วยสิ!!" คิเสะที่มารออาคาชิตั้งแต่เช้าวิ่งตามรถเข็นผู้ป่วยตาม




ณ ห้อง ICU...

"ฮึก! อาคาชิจจิ...อย่าเพิ่งจากผมไปไหนนะฮะ..." คิเสะที่นั่งอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน...ตอนนี้กำลังร้องไห้อยู่
"ถ้าอาคาชิจจิจากไป...แล้วผมจะอยู่กับใครล่ะฮะ.."


"คิเสะคุง!" และแล้วก็มีเสียงดังมาจากทางขวา

"คุโรโกจจิ! อาคาชิจจิเขา..." คิเสะที่ยังพูดไม่จบได้มีคนมาขัดจังหวะ

"...พวกเรารู้ทุกอย่างแล้วล่ะ...นาโนะดาโยะ" มิโดริมะพูดพร้อมตอนนี้นํ้าตาคลอ

"...หมอบอกว่า...อาจอยู่ได้อีกไม่นาน...และวันนี้ก็เป็นวันเกิดอาคาชินี่...เนอะ" อาโอมิเนะเว้นคำพูดไว้สักระยะ...

"...เราเลยคิดว่าจะมาอวยพรให้อาคาชิคุงเขาน่ะ..." โมโมอิเดินมาพร้อมกับใบอะไรสักอย่าง(?)

"...อ...อือ! ขอบคุณนะทุกคน...พวกเรามาอวยพรให้อาคาชิจจิกันเถอะ" คิเสะปาดนํ้าตาตัวเอง และเริ่มอวยพรให้กับอาคาชิ...ซึ่งเป็นวันเกิด...และ...วันมรณะ...ของอาคาชิ...เซย์จูโร่...


แอ๊ด!


หมอหนุ่มเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน

"หมอครับ...อาคาชิจจิ...ผมขอเข้าไปหาอาคาชิจจิครั้งสุดท้ายได้ไหมฮะ!?" คิเสะถามหมอหนุ่ม และตอนนี้หน้าตาของเขานํ้าตาแตกแล้ว

"...ครับ เขาอาจอยู่ได้อีกไม่นาน..." หมอพูดพร้อมเดินออกไป


"อาคาชิจจิ!" คิเสะรีบวิ่งเข้าไปหาอาคาชิ

"...มาแล้วเหรอ? คิเสะ...ฉันขอโทษนะ..สำหรับเรื่องนี้น่ะ...ฉันอาจอยู่ได้ในอีกไม่กี่นาที..." อาคาชิบอกปลอบใจอีกฝ่าย

"...อาคาชิจจิฮะ...ผมขอสัญญาอะไรไว้ได้ไหมฮะ?"
คิเสะพูดออกมาทั้งนํ้าตา

"...อ่า..ได้สิ..ว่ามา" อาคาชิที่ดูเหมือนจะร้องไห้เบือนหน้าหนี...

"ถ้าอาคาชิจจิเกิดใหม่...สัญญาว่าจะไม่ลืมผมใช่ไหมฮะ?" คิเสะนั่งฟุบลงข้างๆเตียงของอาคาชิ

"อา...ฉันจะไม่มีวันลืมนายแน่นอน...และคิเสะ...ฉันขออีกอย่างได้รึเปล่าล่ะ?" อาคาชิที่รู้สึกได้ว่าเหมือนตัวเองเริ่มจะทนไม่ไหวแล้ว...เอ่ยถาม 'คนรัก' ตน

"ได้สิ...ฮะ..." คิเสะร้องไห้หนักกว่าเมื่อกี้อีก

"...อย่าร้องสิเจ้าบ้า...ถึงฉันจะตาย...ฉันก็ยังจะวนเวียนอยู่กับนายนะ...และสิ่งที่ฉันจะขอนั้นน่ะ.....
พอฉันตาย....นายช่วยมีชีวิตต่อไปแทนฉันได้ไหม คิเสะ" อาคาชิจับมือคิเสะเอาไว้พร้อมนํ้าตาที่ไหลออกมา

"...ฮะ...ผมสัญญาฮะ อ..อา..อาคาชิจจิ" คิเสะก็กุมมืออาคาชิไว้แน่น...

"ขอบใจนะ...." อาคาชิส่งยิ้มเศร้าๆมาให้คิเสะ

"อ...อืม..ไม่เป็นไรหรอก...อาคาชิจจิ..." คิเสะฟุบลงบนมือของอาคาชิ

"แล้วก็นะ...คิเสะ..." อาคาชิเริ่มที่จะพูดกะตุกกะตักแล้ว...เหมือนส่งสัญญาณว่า...เริ่มที่จะจากเขาไปแล้ว...เหมือนคำต่อไปจะเป็นคำรํ่าลาของอาคาชิ
"...ช่วยบอกรักฉันอีกครั้ง...ได้ไหม?" อาคาชิที่ตาของเขาเริ่มหรี่ๆลงไปแล้วในตอนนี้

"ได้สิฮะ...ผมรักอาคาชิจจินะฮะ...แม้ชาติหน้าเราจะไม่ได้รักกัน...แต่เราจะจำกันไว้ตลอดนะ...แม้ว่านายจะไม่อยู่บนโลกนี้แล้วก็ตามนะ...อาคาชิจจิ"

"อื้อ....แล้วก็...นายก็อย่าลืมฉันไปก่อนละกันนะ..."
อาคาชิที่ตอนนี้ดูท่าอาการไม่ไหวแล้วในตอนนี้...เอื้อมมือไปปาดนํ้าตาให้คิเสะ...

"ใครมันจะลืมลงล่ะฮะ...อาคาชิจจิ...จ้างให้ผมก็จะไม่ลืมอาคาชิจจิแน่...และทุกๆคนก็จะไม่ลืมอาคาชิจจิแน่นอน..."

"...ฉันรักนายนะ...คิเสะ..." อาคาชิส่งรอยยิ้มอันสุดท้ายให้คิเสะ ซึ่งเหมือนดั่งเป็นคำรํ่าลา...
"ขอบคุณนะ...สำหรับทุกๆอย่างที่ผ่านมา...เอาไว้เจอกันใหม่นะ......"



ตื้ด!!--------



และเสียงเครื่องชีพจรก็ดังตื้ดยาว...ซึ่งแสดงว่า..........คนๆนี้...เสียชีวิตแล้ว...

"อึก!! อาคาชิจจิ!!!!!" เสียงที่คิเสะร้องออกมานั้น...ลั่นไปทั่วโรงพยาบาล...
และคนที่โผล่เข้ามาในห้องฉุกเฉินนั้น เดินเข้ามาปลอบคิเสะ...

"...ยอมรับความจริงเถอะ...คิเสะ....." มายุสุมิเดินมาแตะไหล่คิเสะ และเอาไลท์โนเวลบังสีหน้าที่กำลังบ่งบอกถึงการเสียรุ่นน้องที่เป็นกัปตันทีมบาสของตนไป...มายุสุมิ....เขากำลังร้องไห้...ถึงจะเอาอะไรมาบังหน้าไว้...แต่นํ้าตาของเขาไหลออกมาอาบแก้มอย่างชัดเจน...


       ....เมื่อความจริงนั้นปรากฎให้เห็นอย่างชัดเจน....

       ....เมื่อคนที่เป็นคนรัก และเพื่อนและกัปตันของตนได้จากไปแบบไม่มีวันกลับคืน....

       ....คนที่ทำให้เขามีชีวิตที่สดใสแบบนี้....

       ....ไม่มีอีกแล้ว....

       ....คนที่คอยปลอบใจยามเหงาน่ะ....

       ....ตอนนี้เหลือเพียงแค่....

       ....ความเจ็บปวด....

       ....เท่านั้น....



















"...คิเสะมันหายไปไหนอีกเนี่ย!?" คาซามัตสึหรือคาซามัตสึ ยูกิโอะ รุ่นพี่ของคิเสะสมัยมัธยมปลาย เอ่ยบ่นออกมา

"...เห็นว่า...โดดน่ะ" โมริยามะ โยชิทากะตอบเพื่อนตนไป

"มันชักจะติดนิสัยไอ้อาโอมิเนะมาเรื่อยๆเลยว่ะ" คาซามัตสึกุมขมับ

"ฉันก็ไม่รู้สินะ" โมริยามะยักไหล่ให้เพื่อนตัวเอง



ทางคิเสะ



"เฮ่อ! ที่จริงเราก็ไม่ได้อยากโดดหรอกนะ แต่มันจำเป็นจริงๆนี่นา" คิเสะที่แอบหนีงานงานนักบินมาหาอาคาชิ


ปึก!

คิเสะเผลอเซไปชนใครคนหนึ่ง...


"อ่ะ! ขอโทษนะ เป็นอะไรรึเปล่าครับ?" คิเสะขอโทษเด็กน้อยตรงหน้า...

"อ่ะ...ไม่เป็นไรครับ" เด็กน้อยผมสีแดงที่โดนคิเสะชนเมื่อกี้ให้อภัย

"เอ๊ะ!? แต่น้องหน้าตาคุ้นๆนะ..." คิเสะเริ่มขมวดคิ้วเล็กน้อย

"...พี่ชายก็หน้าคุ้นๆนะครับ...คงไม่ใช่...พี่ 'คิเสะ' หรอกนะครับ?" คำที่เด็กชายผมสีแดงผู้ทำเอาคิเสะอึ้งจนพูดไม่ออกเลย...ตอนแรกคิเสะก็นึกว่าเป็นเด็กที่เคยชมตอนที่คิเสะเคยเป็นนายแบบมาก่อน

"...แล้วน้องชื่ออะไรเหรอครับ?" คิเสะถามเด็กถามเด็กผมสีแดงตรงหน้า

"...ผมชื่อ 'อาคาชิ เซย์จูโร่' ไงครับ...พี่คิเสะ" คิเสะยิ่งอึ้งมากกว่าเก่า

"..อ..อาคาชิจจิ" คิเสะเริ่มเหงื่อตกเล็กน้อยเริ่มนึกได้ถึงคนสำคัญในชีวิตของเขานั่นเอง

"...จำคำสัญญาของพวกเราได้ไหมล่ะครับ?" อาคาชิเอียงคอเล็กน้อย น่ารักชิปเลย

"จำได้สิ! อาคาชิจจิ" คิเสะลูบหัวอาคาชิน้อยตรงหน้า

"งั้น...เรามาอยู่ด้วยกัน...ต่อไปนะครับ" อาคาชิน้อยจับมือคิเสะพาไปที่ 'สตีทบาส' ที่ๆพวกเขาขอคบกันครั้งแรก

"ฮะ...อาคาชิจจิ! พวกเราไปเล่นบาสกันนะฮะ" คิเสะก็วิ่งตามอาคาชิไป


       ....ถึงเขาจะไม่ค่อยแน่ใจว่าคนๆนี้เป็นอาคาชิคนรักของเขาจริงรึเปล่า....

       ....แต่เด็กคนนี้อาจจะใช่คนที่เขารักจริงๆก็ได้....

       ....ตอนนี้...คนรักของเขากลับมาแล้ว....

       ....และตอนนี้ เขามีความสุขมากๆเลยล่ะ....

       ....คนรักของเขา...ยังจำคำสัญญาได้....






The End.








ฮายไฮ~ เรื่องนี้เหมือนจะสั้นๆไม่ได้ใจความแฮะ...อืม...อาจมาม่าเล็กน้อย...เรื่องนี้บอกเลยล่ะ..คนแต่งเขียนเองร้องไห้เอง 555 คนแต่งบอกเลยว่า....จะแต่งเองดราม่าเองทำไมหว่า~


ปล. อาจมีคำผิดเล็กน้อยนะคะ...พอดีมึน...











Cr.https://www.pixiv.net/member_illust.php?mode=medium&illust_id=37961909

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Asana Kyouji จากทั้งหมด 11 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น