[ OS / SF ] #X1Diary

ตอนที่ 9 : ( SF ) BLOSSOM 1/? #MICHAELGYUL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,071
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    8 ก.ย. 62


Title : BLOSSOM [ PistilVerse AU ]


Pairing : Hangyul × Hangyul #MICHAELGYUL

Relationship : Incest


Rate : R






















คริสตศักราชที่ 2039 




     จากอดีตจนถึงปัจจุบัน โลกของเราผ่านฤดูกาลทั้งร้อนฝนชนหนาวมาอย่างยาวนาน ธรรมชาติสรรสร้างชีวิตขึ้นมาอย่างอุดมสมบูรณ์ จนกระทั่งกำเนิดสิ่งที่เรียกว่า มนุษย์



     ช่วงแรกมนุษย์เป็นดังสิ่งมหัศจรรย์ที่ทำให้โลกนี้ก้าวล้ำยิ่งกว่าใครจะคาดคิด เทคโนโลยีมากมายที่เกิดขึ้นล้วนพัฒนาไปข้างหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง ในขณะเดียวกันมันกลับทำลายจุดกำเนิดทุกอย่างทีละเล็กทีละน้อยโดยไม่รู้ตัว



     เริ่มจากปรากฏการณ์โลกร้อน ไอแดดและค่ายูวีที่เพิ่มสูงขึ้นจนก่อให้เกิดโรคมะเร็งผิวหนังคร่าชีวิตคนไปหลักหมื่น ส่งผลกระทบต่อเนื่องไปยังการเกิดอุทกภัยหลายครั้งเสียจนคนตายเกลื่อนไร้ที่กลบฝัง รัฐบาลห่วยแตกล้วนเก็บงำความลับของการสูญเสียด้วยการทิ้งระเบิดลงประเทศเล็กๆเพื่อทำทั้งแผ่นดินให้เป็นหลุมฝังศพ



     เรื่องราวทั้งหมดไม่จบแค่นั้นเมื่อศพที่ถูกกองรวมกัน ทั้งได้ประกอบพิธี และไม่ได้ประกอบพิธีกำลังเน่าเสีย เศษซากอินทรีย์ล้วนเป็นบ่อเกิดของเชื้อโรคพันธุ์ใหม่ๆไม่จบไม่สิ้น และเมื่อน้ำท่วมครั้งรุนแรงที่สุดมาถึง มันก็เหมือนกับการล้างบางโลกทั้งใบเสียใหม่



     หลังจากเหตุการณ์น้ำท่วมโลกในปี 2031 เหล่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่รอดเรียกได้ว่าแทบจะไม่หลงเหลือสายพันธ์ใดๆ ยิ่งประชากรมนุษย์ที่รวบรวมได้ เหลือเพียงหลักล้านคนเท่านั้น นอกจากการสูญเสียครั้งนี้จะยิ่งใหญ่กว่าครั้งไหนที่มนุษยชาติได้เผชิญหน้าแล้ว อีกหนึ่งสิ่งที่ธรรมชาติลงโทษไว้ก็คือ



โรคประหลาดที่ทำให้คนกลายเป็น


" มนุษย์ต้นไม้ "








 



" ทานยาหน่อยนะครับ อย่างน้อยก็เพื่อฟื้นฟูสภาพร่างกายหลังการกระตุ้นครั้งแรก "



" ครับ "




     มิเกล กล่าวตอบรับคำสั่งของหมอก่อนจะจัดแจงแต่งตัวออกจากห้องตรวจคนไข้ การเข้าพบหมอประจำตัวเป็นสิ่งที่พิสทิลพึงกระทำ แต่ละคนอาจจะมีความถี่ของการนัดตรวจไม่เหมือนกันขึ้นอยู่กับลักษณะอาการของระดับการกระตุ้นที่แตกต่างกันไป



     มนุษย์ส่วนใหญ่ถูกเชื้อโรคทำให้กลายเป็นมนุษย์ต้นไม้ หรือที่เรียกตามศัพท์ทางการว่า พิสทิล ( Pistil ) ประชากรส่วนนี้มีอยู่ 70%  จากจำนวนมนุษย์ที่เหลืออยู่ทั้งหมด มิเกลก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเป็นชายคนหนึ่งที่เกิดมาในช่วงหลังการปฏิวัติโลกครั้งยิ่งใหญ่ เติบโตมาจนอายุอานามย่างเข้าเลขสองหลัก ร่างกายถึงได้เริ่มเปลี่ยนแปลงเป็นเพศสภาพที่เจาะจงมากขึ้น



     มิเกลเดินออกไปรับยาล็อตสุดท้ายสำหรับคุมการกระตุ้นขั้นที่ 1 ร่างกายของเขากำลังอ่อนล้า เนื่องจากตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาเพิ่งได้พบกับการงอกกิ่งครั้งแรก ความเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีดตามแนวนั้นยังจำได้ขึ้นใจ



     แต่ตัวมิเกลเองเป็นคนเข้มแข็ง ทุกครั้งที่เกิดอาการกระตุ้นที่เขาพอรับมือได้ เขาจะยืนมองแผ่นหลังตัวเองผ่านกระจกเงา จ้องไปยังทุกกิ่งก้านที่เคลื่อนผ่านใต้ผิวหนัง ตั้งแต่ข้อกระดูกสันหลังส่วนล่างยาวขึ้นไปตามโครงแผ่นเว้าจนไปจบลงที่แนวสะบักทั้งสองข้าง 



     ที่ผ่านมาเขาผ่านช่วงเวลาเจ็บปวดมาได้ด้วยอาการปางตายเป็นส่วนใหญ่ 3 - 4 วันแรก มิเกลถูกน้องชายลากตัวเข้าโรงพยาบาลอย่างกระทันหัน เขาจำได้ดีว่าตอนนั้นมันเป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าๆ ร่างกายของเขากำลังกรีดร้อง มิเกลนอนตาค้างอ้าปากหายใจไม่ออก ทำได้แค่ทุบกำปั้นไปบนแผ่นหลังน้องชายสุดแรงทั้งหมดที่มีในตอนนั้น




' ไมค์! ไม- อั่ก! '



' มิเกล! พี่ได้ยินผมไหม? เฮ้! '




     มันเป็นช่วงเวลาที่ทรมาน สองหูได้ยินทุกเสียงร่ำไห้และเสียงโวยวายของคนเป็นน้อง แต่สติสัมปชัญญะที่เลือนรางกำลังดึงให้เขากลั้นลมหายใจของตัวเอง รู้สึกได้แค่แสงสีขาวที่วับไปวับมาผ่านเปลือกตา ตื่นมาอีกทีก็แอดมิดในโรงพยาบาลพร้อมสภาพที่ดูแทบไม่ได้



     ผ่านพ้น 7 วันแรกก็เรียกได้ว่าแทบจะไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆอีกต่อไป มิเกลตื่นเต้นทุกครั้งที่กิ่งที่สี่ กิ่งที่ห้าจะงอกตามออกมา ทุกการเปลี่ยนผ่านเขามีกำลังใจจากน้องชายเป็นที่หนึ่ง เพราะถึงยังไงก็มีกันอยู่แค่สองคน 




" พี่อยากกินอะไรมั้ย "



" อือ ไม่ค่อยหิวเลย "



" แต่ผมหิวอ่ะ "




     มิคาเอล ทำหน้างอแง เขาบุ้ยปากไปมาเป็นการย้ำว่าตอนนี้ตนกำลังหิวมากจริงๆ มีหรือที่พี่ชายแสนดีอย่างเขาจะพลาดหน้าที่ มิเกลยีกลุ่มผมสีอ่อนอย่างนึกเอ็นดู เขาตวัดแขนโอบรอบคอของอีกคนก่อนจะเดินหัวเราะออกไปกินข้าวด้วยกัน




" แล้วนายเป็นไงบ้าง "



" ผม? "



" ก็ปีนี้ 20 แล้วนี่ น่าจะได้รู้ลายดอกไม้ของตัวเองแล้วนะ "



" พี่! ทะลึ่ง! "



" มิคาเอล พี่จริงจังนะ ถ้านายจะรักใครสักคนแล้วทำเรื่องอย่างว่าพี่ก็ไม่ห้ามหรอก "



" ไม่เอาอ่ะ ผมอยากอยู่กับพี่ แหะ "



" ลูกแหง่ "



" อะไรเล่า " รอยยิ้มที่ประดับในทุกคำของอาหารมื้อนี้เป็นเหมือนแรงผลักดันให้มิเกลก้าวต่อไปได้ในวันข้างหน้า ตลอดเวลานั้นพวกเขาทั้งสองคนใช้ชีวิตลำบากมากเพราะกำพร้าพ่อแม่แต่เด็ก ถ้าถามมิเกลว่าทุกวันนี้เขาอยู่ไปเพื่อใคร คงตอบได้อย่างไม่ลังเลเลยว่าเพื่อน้องชายของเขา








     สามวันให้หลังนับจากการกระตุ้นขั้นที่ 1 ผ่านไป ชีวิตพวกเขาก็ดูปกติสุข กิจการคาเฟ่ของมิเกลกำลังไปได้ดี ในขณะที่มิคาเอลกำลังเล่าเรียนในสายอาชีพสุขภาพเป็นปีสุดท้าย ( การศึกษารุ่นใหม่มีการปูพื้นฐานมาแต่เด็กจึงทำให้การจบหลักสูตรจะหมดภายในอายุ 20 ปี ) ทั้งสองคนต่างมีฐานะที่พอจับจ่ายความสุขได้ไม่ขาดมือ




" สวัสดีครับ "



" อ่า ครับผม "



" สนใจรับเมนูไหนดีครับ? "



" เอาเป็น- อเมริกาโน่เย็นละกัน "



" ครับผม กรุณาแตะเดบิตตรงนี้ แล้วรอเรียกรับเมนูได้เลยครับ "




     ลูกค้าปริศนาชำระเงินก่อนจะเดินจากหน้าเคาน์เตอร์ไปนั่งในส่วนริมสุดติดประตู คาเฟ่ของมิเกลตกแต่งสไตล์วินเทจ มีของเก่ามากมายในยุคย้อนกลับไป 20-30 ปีที่หาซื้อได้ยากประดับอยู่ มีเพลงเก่าๆเปิดคลอด้วยแผ่นไวนิลราคาสูงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงที่ตั้งอยู่มุมหนึ่งของร้าน




" อเมริกาโน่เย็นได้แล้วครับ "




     อีกฝ่ายเดินตรงมารับเมนู จุดยิ้มมุมปากให้ใจสั่นก่อนจากกันไป มิเกลอมยิ้ม บีบมือตัวเองไปมาแก้อาการขัดเขินจากรอยยิ้มเมื่อครู่ จนกระทั่งรู้ตัวว่ามัวแต่เหม่อนานไปแล้วจึงหมุนตัวกลับไปเช็ดทำความสะอาดหน้าตู้กาแฟ เขารู้สึกเจ็บจี๊ดที่แผ่นหลังเล็กน้อยแต่ไม่ได้สนใจอะไรกับมันนัก



     ตกเวลาเย็นมิเกลปิดร้านก่อนเดินทางกลับบ้านตามปกติ มิคาเอลอยู่บ้านก่อนแล้ว น้องชายของเขากำลังจัดแจงมื้ออาหารเย็นง่ายๆสำหรับคนสองคนอยู่ในครัว 




" หอมจังเลย น้องใครนะทำอาหารเก่งขนาดนี้ " มิเกลแกล้งเดินไปเอ่ยปากชมฝีมือของน้อง มิคาเอลหันหน้ามาพร้อมทำหน้าแหยใส่ ยิ่งเขาพูดชมมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งส่ายหัวปฏิเสธเขากลับ



" มันจะทำไมนัก แค่พี่ชมนายเนี่ย "



" ก็มันไม่จริงซักหน่อย "



" จริงสิ! น้องพี่เก่งที่สุดแล้ว "



" แหวะ "




     ไม่ทันไรก็กลับมาหยึยปากใส่อีกเช่นเคย น้องชายเขาทำตัวน่ารักขนาดนี้จะไม่ให้แกล้งได้ยังไง มิเกลช่วยมิคาเอลจัดอาหารลงจานก่อนถือมาวางไว้ที่โต๊ะทานอาหารอย่างเป็นระเบียบ แม้เมนูจะมีไม่มากแต่ก็พออิ่มท้องในมื้อนี้




" โอ้ย! "



" พี่เกล เป็นอะไรรึเปล่า "



" รู้สึกเจ็บๆหลังน่ะ "



" แต่ช่วงกระตุ้นพี่ผ่านไปแล้วไม่ใช่เหรอ? "



" อือ น่าจะขยับตัวผิดจังหวะแหละ ไม่ได้เป็นอะไรหรอก " มิเกลเก็บความสงสัยไว้ในใจ เขารู้ดีว่าอาการแบบนี้ไม่ต่างจากการเริ่มกระตุ้นครั้งแรก เพียงแต่เขาคิดว่ามันอาจจะเป็นอาการข้างเคียงเล็กน้อยที่ไม่ได้มีผลอะไร











" ไมค์ พรุ่งนี้หยุดรึเปล่า? "



" หยุดครับ เดี๋ยวผมไปช่วยพี่ที่คาเฟ่ "



" ดีเหมือนกัน ลูกค้าน่าจะเยอะ "




     บทสนทนาง่ายๆเริ่มขึ้นขณะที่ทั้งคู่กำลังนั่งดูโทรทัศน์ มิคาเอลเอนตัวลงนอนตักคนเป็นพี่ ใบหน้าซุกอยู่ที่ช่วงหน้าท้องบาง แกล้งถูสันจมูกโด่งลงที่ผิวนุ่มก่อนจะผ่อนลมรินอากาศร้อนๆลงไป




" ย-อย่า มันจั๊กจี๊ "



" ฮ่าๆ พี่เกลพุงป่อง "



" ป่องตรงไหน ซิกแพคก็มีเหอะ "



" ขี้โม้ "



" ไม่เชื่อดู " มิเกลดึงชายเสื้อสีเข้มขึ้นจนถึงอก เขาเกร็งหน้าท้องจนเห็นกล้ามเนื้อเป็นลอน มิคาเอลหน้าแดง เผลอพุ่งตัวไปคว้าปลายผ้าลงมาปิดดังเดิม



" ก็แค่แซว ไม่เห็นต้องโชว์เลย " บ่นอุบกับตัวเอง คว้ารีโมทปิดช่องรายการลง เอ่ยชวนอีกฝ่ายให้ล้มตัวลงนอน มิเกลขยับไปมาเล็กน้อย จับผ้าห่มคลุมถึงปลายเท้าให้ตัวเองและมิคาเอล ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง เขาลูบปลายผมนุ่ม ประทับจูบลงไปเบาๆ




     มิคาเอลยิ้มท่ามกลางความมืด ท้องฟ้าวันนี้ไร้ดาว แต่การที่เขามีมิเกลอยู่ตรงนี้ก็มีความสุขสว่างกว่าดาวดวงใดๆ




" ฝันดีนะไมค์ "



" ฝันดีครับพี่มิเกล "





#letmeblossomyou


#X1Diary

@sunflowerbear07











talk ;

สำหรับนักอ่านคนไหนที่ไม่คุ้นเคยกับ Pistil Verse นะคะ สรุปง่ายๆก็คือ

ผู้คนจะถูกแบ่งออกเป็น

Pistil - กิ่ง ( เทียบได้กับ Omega )
Stamen - ดอก ( เทียบได้กับ Alpha )

ในส่วนของสเตเมนจะเป็นประชากรส่วนน้อย และในความเป็นส่วนน้อยยังมีส่วนน้อยกว่าที่ถูกแบ่งออกตามลักษณะพิเศษของดอกไม้ค่ะ 
ถ้ามีการกล่าวถึงยังไงเราจะแทรกข้อมูลไว้ในเนื้อเรื่องอีกที ใครที่สนใจสามารถหาอ่านเพิ่มได้เลยนะคะ

ใครที่ผ่านมาอ่านขอบคุณมากค่ะที่สนใจในเรือที่โคตรจะผีของเรา 




รักมากเหมือนเดิมเลย! 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

269 ความคิดเห็น

  1. #147 พี่โจ้คนคูล.🌿 (@mtuanna93) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:12
    กรี๊ดๆๆๆๆๆๆเขินมากเลยค่ะ
    #147
    0
  2. #77 Moon Black Ligth (@numzeo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 07:44

    อ่านละนึกถึงตอนเรียน Plants biology รอนะคะ ^^

    #77
    0
  3. #76 J'Sun (@lovelyztk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 23:28

    มันแบบเป็นหน้สร้อนๆ มันเขินมันไม่ไหว มันแบบ อห.หอมหวานมากๆค่าาา

    #76
    0