คัดลอกลิงก์เเล้ว

ปีศาจแฝงกาย [1827] fic Reborn

ฮิบาริที่นับวันก็รักษาตัวบ่อยขึ้น ทำงานเยี่ยงนักล่าน้อยลงกว่าทุกที่ เจ้าตัวก็อ้างว่า'ไม่ชอบ' แต่แท้จริงเเล้วเป็นเพราะร่างกายไม่อำนวยต่างหาก เพราะนภาวองโกเล่ชชอบเล่นอะไรแปลกๆบนร่างกายเขานะสิ!

ยอดวิวรวม

564

ยอดวิวเดือนนี้

40

ยอดวิวรวม


564

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


22
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  8 มิ.ย. 62 / 03:33 น.
นิยาย Ҩὧ [1827] fic Reborn ปีศาจแฝงกาย [1827] fic Reborn | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
     "คุณฮิบาริผิวสวยจังเลยนะครับ"
     
     ซาวาดะวาดมีลงไปบนแผงอกแกร่ง บางคราวก็มีเลือดซิปออกมา ใบหน้าเฉยชาแต้มไปด้วยเลือดและหยาดเหงื่อ

     "ไม่ร้องหรอครับ ผมอยากได้ยินเสียงคุณนะ"

     ซาวาดะที่คร่อมตักฮิบาริอยู่พูดขึ้นด้วยใบหน้าน่ากลัว พลางปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกทั้งหมด 
     
     "ทำตามที่นายพอใจเถอะ อย่าให้เกิดแผลที่หน้าก็พอ"
     
      ฮิบาริกล่าว เขาถูกมัดมือไขว้หลังกับเก้าอี้ และยอมถูกคนตรงหน้ากระทำมาสักพัก

     โรคหลงรักความเจ็บปวดของคนตรงหน้า ทำให้เขาต้องยอมเพราะเกิดไปทำกับคนอื่นคงไม่ดีแน่

     "คุณพูดเองนะครับ" 

     ซาวาดะยิ้มหวาน แต่มันกลับไม่ได้น่ามองเลย เขาใช้เหล็กจิ้มไปที่ไฟและมากดลงหนักๆที่หน้าท้องลายสวยของฮิบาริ

     "อั้ก"

     เขากัดปาดจนห่อเลือด สึนะโยชิมองด้วยความพอใจก่อนจะถอนเหล็กร้อนออกจากกายหนา

     "คุณนี้อดทนดีจริงๆ ผมรักคุณนะครับ"

     ว่าจบก็ใช้ขาเกี่ยวกับมือแกร่งที่ถูกมัดไว้ด้วยเชือกด้านหลัง

     "อ้ะ ซาวาดะ"
     
     ฮฺิบาริร้องด้วยความเจ็บอีกครั้ง ซาวาดะใช้เท้ากดมือฮิบาริให้ต่ำลงจนแขนตึง หัวไหล่เริ่มเกร็งขึ้น

     "ยังไม่ขอให้ผมหยุดอีกหรอครับ?"
     
     สึนะโยชิเอียงคอถาม
     
     "..."

     ฮิบาริเองก็ไม่ตอบอะไรเช่นเดิม

     ซาวาดะ สึนะโยชิโพลเข้ากอดฮิบาริ ใช้คางเกยไปที่ลาดไหล่กว้างของร่างสูง

     "อันนี้เจ็บนิดหน่อย แต่ผมคิดว่าถ้าเป็นคุณคงทนมันได้แน่

     "จะทำอะ- อัก-!

     สึนะโยชิใช้มีดกรีดไปที่ไขสันหลังร่างใหญ่ เสื้อขาวชุ่มไปด้วยเลือดแต่ร่างบางกับยิ้มแย้มอย่างมีความสุข ราวกับเป็นผู้ทำร้านล้าง

     เป็นมัจจุราชตัวเล็ก!


     ______________________________________

+สวัสดีค่า+

กลับมาพบกับเรื่องสั้นของถนัดของนูนุยอีกครั้ง

ก็ เป็นโปรเจ็คที่เคยคิดว่าจะทำสัก10ตอน แต่พอเรียบเรียงจริงๆ

ได้ไม่ถึง3 ;-:

ก็เลยจัดเป็นสั้นแทน ซึ่งมันง่ายกว่า><,

ทุกคนจึงได้ชมกันอย่างว่องไว5555

ก็ เอาเป็นว่า

เนื้อเรื่องของตรงนี้ก็ยังคงความดาร์คแบบฉบับไรท์เตอร์คนสวยอยู่

เช่นเคยนะคะ^^

ขอฝากเรื่องสั้น กดจิตไว้กับทุกท่าน

ให้ได้เพลิดเพลินสุนทรีย์ไปกับ

อะไรก็ไม่รู้ 555

ไปชมกันเลย!! เย่!~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 มิ.ย. 62 / 03:33


     "สวัสดีครับ"

     พยาบาลประจำห้องเงยหน้าจากเอกสารขึ้นมองผู้มาใหม่

     "สวัสดีค่ะคุณคุซาคาเบะ มาขอยาอะไรคะ?"

     คุณคุซาคาเบะยิ้มรับ เลื่อนประตูห้องพยาบาลปิดและมานั่งตรงข้ามคุณพยาบาลสาว พร้อมเล่าอาการเบื้องต้นของคนป่วย

     "คุณฮิบาริเขาบ่นว่าปวดหัวนะครับ สงสัยจะทำงานหนักไป"

     "อ้อ คุณเมฆานั้นเอง สักครู่นะคะ"

     "ขอบคุณครับ"

     พยาบาลสาวลุกขึ้นเดินไปที่ตู้ เพื่อหยิบยาแก้ปวดกระปุกเล็กให้คนไข้ ไม่วายพูดขึ้น

     "ยังดีนะคะที่เจ้าตัวยังรู้จักทานยา ถึงจะป่วยหรือบาดเจ็บยังไงก็รักษาตัวตลอด"

     พยาบาลกล่าว เพราะหลายคนอาจคิดว่าฮิบาริไม่สนใจอาการเจ็บป่วยของตัวเองไม่ว่าเวลาไหน แต่แท้จริงๆแล้ว เขาก็เป็นคนดูแลตัวเองมากๆ

     ขนาดป่วยนิดหน่อยยังเข้ารพ.เลย

     "นี้ค่ะ"

     เธอวางกระปุกยาไว้ที่โต๊ะ

     "ให้คนป่วยทานข้าวก่อนนะคะ ให้มีอาหารบ้างแล้วค่อยทานยา หลังจากนั้นถ้ายังมีอาการอีก ก็ทานหลังข้าวเย็นอีกนะคะ"

     "ครับ ขอบคุณครับ"

     คุซะคาเบะหยิบกระปุกยานั้นแล้วเดินออกไป ก่อนประตูบานเลื่อนจะผิดลงก็โค้งคำนับให้พยาบาลสาวอีกที

     .

     .
     
     ปึก

     ฮิบาริวางกระปุกยาลงบนโต๊ะหลังจากที่เขาเคาะยาออกมาไว้ที่ฝ่ามือ2เม็ด คว้าน้ำขึ้นดื่มพร้อมยาแก้ปวด 

     "นอนพักก่อนก็ได้ครับ แล้วตอนเย็นผมจะไปปลุก"  

     คุซาคาเบะเสนอ ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่เลว ฮิบาริพยักหน้ารับ และเก็บเอกสารบ้างส่วนให้เข้าที่เข้าทาง ในขณะเดียวกัน คุซาคาเบะก็หันไปทำอย่างอื่นรอ

     "ฝากจัดการต่อด้วย"

     หลังจากที่จัดของเสร็จ เมฆาก็ฝากงานแก่คนสนิทและเดินออกจากห้องทำงานไป

     ปึง

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

     เมื่อเดินออกมาจากห้อง ก็เจอเข้ากับบอสวองโกเล่ ซาวาดะ สึนะโยชิ

     "...."

     "พรุ่งนี้มีงานออกสำรวจฐานทัพอิโลที่คุณฮิบาริพึ่งไปถล่มมา ตามกำหนดการเดิม ผมและโกคุเทระต้องไป แต่ตอนนี้โกคุเทระไม่ว่าง"

     "..."

     ฮิบาริยังคงไม่ตอบอะไร ตั้งเเต่พวกเขาเจอหน้ากันก็มีแต่ทางฝ่ายนภาที่พูดๆๆเอาฝ่ายเดียว

     "ก็เลยอยากให้คุณฮิบาริไปกับผมแทนครับ"

     นภาบอกเสร็จสับพร้อมยิ้มบางๆส่งให้ เมฆามองคนตรงหน้านิ่ง แผนสำรวจต้องเป็นหน้าที่มือขวาอยู่แล้ว ซึ่งไม่เกี่ยวกับเขา 

     แล้วยิ่งเมื่อวันก่อนเขาเป็นคนเข้าไปจัดการถล่มจนราบคาบเองแท้ๆ ยังต้องไปทำงานอีกหรอ

     เขามองบอสตรงหน้าที่ดูไม่มีพิษภัย แต่เขาดูออกยิ้มหวานนั้นเคลือบยาพิษชั้นดี และตัวเขาเองก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยว

     เพราะฮิบาริรู็ว่าคนตรงหน้าแข็งแกร่งถึงได้ยอมเข้ามาเป็นพวก และเพราะงานมาเฟีย

     ...มันช่างเหมาะกับตัวเขาเหลือเกิน

     "มีอะไรก็ฝากเท็ตสึ ผมจะไปพัก"

     "อะ..ได้ครับ"

     ซาวาดะหลบทางให้เมฆาวัย25เดินจากไป เขามองตามแผ่นหลังกว้างลับตา พลางหุบยิ้มเมื่อครู่ลง 

     มันไม่ใช่การเสเเสร้งหรอก เพียงแค่ปั้นหน้าเพื่อให้ดูน่าเชื่อถือเท่านั้น

     ที่เหลือก็แค่ฝากเรื่องไว้ที่คุซาคาเบะ หาผลกำไรงามๆมาล่อ เมฆาก็คงยอมไปกับเขาในงานของพรุ่งนี้แน่

     ในระหว่างทางที่นภาเดินออกจากฐานทัพเมฆาต่างมีคนของแฟมมิลี่โค้งหัวให้ด้วยความเคารพ ซาวาดะวัย24ปี สร้างชื่อและผลงานไว้มาก

     แม้จะไม่มีรีบอร์นแล้ว เขาก็อยู่ได้ และแข็งแกร่งมากด้วย

     ตอนพิธีงานศพของอัลโกบาเลโนที่แข็งแกร่งที่สุด นภาผืนนี้ไม่มีคำโวยวายหรือน้ำตาเพียงน้อย พวกเขาวางแผนล้างแค้นแฟมมิลี่ที่เข้ามาลอบสังหารอัลโกบาเลโน่

     และถึงแม้ซาวาดะจะไม่เข้าร่วมในการวางแผนนั้นด้วย คนอื่นก็เข้าใจ

     เข้าใจว่านภานั้นต้องการเวลาทำใจ

     แต่แท้จริงแล้ว ที่นภาไม่เข้าร่วมด้วยเพราะต้องการยืมมือเพื่อนๆสังหารแฟมมิลี่อื่นก็เท่านั้น

     เพราะเขานั้นรู้ดี คนสังหารทารกสุดแข็งแกร่งนั้น...ก็คือเขาเอง

     "เอาหละ หวังว่ากำลังรบสำคัญของผมจะไปสำรวจฐานทัพลับนั้นด้วยคนนะครับ"

     ซาวาดะพูดขึ้นพลางยิ้มน้อย เพราะเขาก็หวังจะให้ฮิบาริทำงานแทนในส่วนของโกคุเทระเช่นกันกับที่หวังยืมมือคนอื่น

     .

     .

     "ขอบคุณนะครับที่มา"

     ซาวาดะยิ้มแย้มยิ้มสวย ส่งให้ฮิบาริที่ยืนกอดอก ข้างตัวมีคุซาคาเบะถือแฟ้มบ้างอย่างและสั่งการลูกหน่วยอีกที

     "ขออนุญาตครับคุณเคียว คุณซาวาดะ"

     ฮิบาริและสึนะโยชิหันไปตามเสียงเรียก

     "ผมสั่งการลูกหน่วยเมฆาวางกำลังคุมรอบๆนี้เรียบร้อยสักพักเขาจะติดต่อกลับมา แล้วก็ด้านในนอีกบางส่วนที่เข้าไปตรวจตามจุดที่เราวางไว้เรียบร้อยครับ"

     คุซาคาเบะรายงานฉะฉาน

     "ขอบคุณครับ พวกเราเองก็ไปกันเถอะครับคุณฮิบาริ"

     "เท็ตสึ ห้องเก็บเอกสารอยู่ไหน"

     ฮิบาริหันไปถามทางแก่คนสนิท อดีตรองกรรมการคุมกฎวัย25ปี แต่หน้าเข้าใกล้40พยักหน้าให้นายตน คล้ายบอกให้ตามมา

     "ทางนี้ครับคุณเคียว"

     พวกเขาเดินตามกันไปอีกทาง และรั้งท้ายด้วยนภาวองโกเล่ สิ่งที่ล่อฮิบาริให้มาด้วยได้คือเร่องกล่องที่แฟมมิลี่นี้น่าจะทิ้งไว้บ้าง

     และเป็นข้อมูลที่เมฆาสนใจ จึงล่อให้ตามมาด้วยได้ง่ายดาย

     ซาวาดะตอนนี้ทำเพียงแค่รอ เอาละทั้งหมดที่เหลือเมฆาคงจัดการให้เอง

     .

     .

     วันนี้ทั้งวันเหมือนจะเป็นซาวาดะที่เดินตามฮิบาริต๋อยๆและผล่อยหลับไปในที่สุด จนเมฆาสุดแกร่ง ต้องแบกบอสของตัวเองขึ้นพาดไหล่ และเดินกลับไปส่งถึงคฤหาส

     จริงๆฮิบาริไม่ต้องทำหน้าที่นี้ก็ได้ เพราะมีลูกน้องเยอะแยะให้เขาใช้งานเต็มที่

     แต่มันเป็นโอกาสดีของเขา ที่จะได้แตะต้องนภาคนนี้บ้างในโอกาสเล็กๆ

     ฮิบาริแบกร่างโปร่งของซาวาดะอย่างเบามือขึ้นบันไดมาที่ห้องในชั้น2ของคฤหาสวองโกเล่ วางร่างนั้นบนเตียงอย่างนุ่มนวล

     เขานั่งลงบนเตียงนุ่มนั้นเช่นกัน พลางมองหน้ายามหลับของอีกคน

     ใจของเมฆานั้นเต้นไม่เป็นจังหวะ อาจเป็นเพราะได้อยู่สองต่อสองกับนภาน้อย คนที่เขาชอบ แต่คงไม่ถึงกับรัก

     เขาไม่มีเคยบอกใคร ไม่เคยเเสดงออก ไม่เคยทำท่าทีที่ดีแก่อีกฝ่าย

     เพราะรู้ตัวมาตลอดว่าอีกฝ่ายกำลังหลอกใช้งาน ให้ทำงานยากๆของวองโกเล่ แต่ถ้านั้นทำให้เขาได้ใกล้ชิด ในฐานะลูกน้องก็ยอม

     ฮิบาริมองใบหน้าหวานยามหลับใหล คนๆนี้หรือ คือคนที่ควบคุมทุกๆอย่างของวองโกเล่โดยสมบูร์ณแบบ 

     มือแกร่งลูบตามสันหน้า เขาแพ้ภัยตัวเองแล้วหรือ...

     แต่เอาเถอะ แค่เพียงนิดหน่อย เท่านั้น..จริงๆ

     ฮิบาริก้มหน้ามอบจูบแบบเด็กๆให้อีกฝ่าย ในใจท่องอยุ่เสมอ ..ไม่ใช่คนรักกัน ที่ทำนี้ก็แค่เรื่องแปลก และพอผ่านช่วงเวลานี้ไปทุกอย่างจะเหมือนเดิม

     สิ่งที่เขาทำมันจะเป็นเรื่องโกหก

     ฮิบาริทาบปากคมหยักลึกลงบนริมฝีปากได้รูปของนภาวองโกเล่ 

     กึก!

     แต่ร่างสูงก็ต้องชงัก เมื่อมือของคนที่น่าจะหลับไปแล้วกลับตวัดโอบรอบคอของเขา พลางมอบจูบจริงๆให้อีกต่างหาก

     ฮิบาริไม่อาจปฎิเสธจูบนี้ได้ แต่ถ้าเขารู้ว่ามันจะนำภัยมาสู๋ตนในหลังจากนี้ ..เขาคงจะไม่ยินยอมมันตั้งแต่แรก

     เมฆาเร่งจังหวะจูบขึ้น เป็นการพลอตรักกันอย่างดูดดื่ม แถมคนร่างเล็กก็รุนแรงเร้ารอนไม่แพ้กัน ทั้งคู่กอดกวัดตวัดลิ้นบรรเลงเพลงรักกันเนิ่นนาน

     ไม่นานซาวาดะก็สบัดกายขึ้นคร่อมอีกคน มือบางประคองใบหน้าคม ขอเป็นคนนำบทจูบร้อนแรงนี้แทน

     ฮิบาริเองก็เผลอไผลไปกับสัมพัสของคนตรงหน้า เขายินดีรับมัน..ทั้งๆที่รู้ว่าไม่ดี นภาของวองโกเล่คือขนมหวานเคลือบยาพิษ

     "อ่าห์ พอแล้วละครับสำหรับตอนนี้"

     ซาวาดะถอนจูบ พวกเขาจูบกันมานานพอดู ร่างเล็กนั่งทับ...ความเป็นชายของเมฆาพอดี

     มือน้อยสองข้าง วางลงบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของคนตัวใหญ่กว่าเพื่อค้ำไม่ให้ตัวเองล้มลงไปนอนทับร่างนี้

     ...ร่างที่สมบูร์ณแบบ

     "ถอยออกไป"

     "แหม จบแล้วก็ไล่กันเลยหรอครับ"

     ซาวาดะลากนิ้ววนไปมาบนหน้าท้องเมฆา ฮิบาริเริ่มรู้ตัวแล้วว่าจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นกับเขา

     "คุณหน่ะ หลงผมสินะครับ"

     ".."

     ฮิบาริไม่ตอบอะไร ความเงียบคงเป็นสัญญาณที่ตอบกับซาวาดะว่าเขายังฟังอยู่ นภายิ้มน้อยๆแล้วกล่าวขึ้น

     "คุณเห็นแจกันตรงนั้นมั้ยครับ จริงๆแล้วข้างในดอกไม้นั้นมีกล้องขนาดเล็กติดตั้งไว้อยู่ แล้วก็กดอัดไว้ตลอดด้วย"

     "!"

     "อ้อแน่นอน บทรักเมื่อครู่ถูกบันทึกไว้หมดแล้ว"

     ฮิบารินอนนิ่ง ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอะไรแบบนั้นในห้องนอนของบอสด้วย

     "ไม่เชื่อใช่มั้ยครับ ผมจะส่งไปที่ีอีเมลของคุณละกัน ไว้คุณจะได้ดูบทรักของเราตอนสำเร็จความใคร่ด้วยตัวเอง"

     "..โรคจิต"

     ฮิบาริด่าร่างบางตรงหน้า เขารู้สึกสมเพจตัวเองขึ้นมาทันทีที่หลงรักคนๆนัี้

     ทั้งๆที่บอกกับตัวเองมาตลอดว่าดอกไม้น่ารักดอกนี้คือยาพิษแท้ๆ! ทำไมยังหลงจนเสียเรื่องได้อีกกันนะ!

     "ต้องการอะไร"

     "ขอบคุณนะครับที่เข้าเรื่องสักที สิ่งที่ผมต้องการนะ ไม่ยากหรอกครับ"

     ซาวาดะยิ้มให้อีกคน นภาเองรู้ว่าฮิบารินั้นชอบตนอยู่บ้าง และเขาก็ชอบเมฆาเช่นเดียวกัน เพียงแต่เพราะเขาเป็นผู้ชายกันทั้งคู่ จะแสดงความรักแบบคู่อื่นก็คงแปลก

     เพราะรสนิยมความรักของเขาเอง ก็แปลกพอแล้ว

     นภาดีใจที่ได้ชอบผู้ชายคนนี้จริงๆ คนแข็งแกร่งแบบคุณฮิบาริที่จะมาแทนที่รีบอร์น  ...ที่เขาสังหารไป..

     "ไม่ว่าผมจะทำอะไรคุณ ก็ห้ามขัดขืนเด็ดขาด"

     "แล้วถ้าผมไม่ทำตามละ?"

     "แน่นอนว่าผมจะส่งคลิปนั้นประจานคุณที่อื่นๆ"

     ฮิบารินิ่งคิด แบบนั้นคงเสียงานน่าดู

     "ความจริงแล้ว ถ้าคุณยินดี หลังจากนี้เราจะคบกันครับ ถึงแม้ความรักของเราจะเปิดเผยแบบคู่อื่นเขาไม่ได้ แต่ผมเชื่อว่าคุณและผมจะมีความสุขดี และสุดท้ายผมจะลบคลิปนั้นทิ้ง"

     ซาวาดะพูดคล้ายยื่นข้อเสนอ และในคลิปนั้นถ้าดูจากมุมกล้องแล้ว คงเห็นหน้าเขาแบบชัดเจน เพราะไอทูน่านี้ตั้งใจบังหน้าตัวเองโดยใช้ร่างเขาบังมุมกล้องอยู่แล้ว

     ร้ายจริงๆ ..กุหลาบเคลือบยาพิษ

     "ผมเองก็หลงรักคุณมานานแล้วครับ"

     "..."

     "อยากกอดแบบนี้มานานมากแล้วด้วย"

     ซาวาดะล้มตัวลง กอดร่างใหญ่ตรงหน้า เขาใช้หัวทุยถูไปมาบนอกแกร่ง ฮิบารินอนนิ่งไม่ขัดขืน ดูสถานการ์ณอย่างใจเย็น

     "ช่วงนี้คุณคงสังเกตุเห็น ผมไปป้วนเปี้ยนที่ฐานทัพเมฆาบ่อยจนนับครั้งไม่ได้"

     "..ใช่"

     "นั้นเพราะผมกำลังเรียกร้องความสนใจจากคุณไงละครับ ฮิบาริของผม"

     "..."

     เมฆานิ่งคิด มองใบหน้าโรคจิตของนภาที่เคยสดใส ตอนนี้กลับดูเทาขึ้นมากๆ

     "เอาละ ผมต้องการคำตอบแล้วนะครับ "

     ข้อเสนอของซาวาดะก็แค่ให้เขาเป็นคนรักกันแบบปิดๆ แลกกับการลบคลิปซึ่งก็เป็นเรื่องดีมากๆต่อเขาเอง

     "โอเค ตกลง"

     "ดีจังเลยครับ เท่านี้พวกเราก้คบกันแล้วนะ"

     ".."

     "เอาละ ผมมีกุญแจมืออยู่ที่ใต้หมอน คุณใส่เองได้ใช่มั้ยครับ ผมจะไปเอาเทียนกับไฟแช็ค"

     ฮิบาริคิดในใจ เอาแล้วไง พิษของกุหลาบเริ่มออกลายแล้ว

     .

     .

     หลายวันต่อมา

     "แค่กๆ!"

     "คุณเคียวไปพักเถอะครับ"

     คุซาคาเบะร้องบอกเจ้านายของตน มือถือแฟ้มเอกสาร3-4เล่มไว้ จริงๆต้องเอาพวกนี้ไปที่ฐานใหญ่วองโกเล่ แต่เพราะเสียงไอที่ดังไม่หยุดของเจ้านายตน เขาจึงต้องแวะเข้ามาหา

     และเมื่อเห็นหน้าแดงๆแบบนั้นก็รู็ได้ทันทีว่าพิษไข้เล่นงานคนอย่างฮิบาริสะแล้ว

     "ปกติคุณเคียวจะพักทันทีที่ป่วยนิครับ ทำไมวันนี้ยังฝืนอยู่"

     ".."

     ฮิบาริไม่ตอบ จงใจทำงานต่อเหมือนไม่ได้มีเสียงใครพูดกับตน คุซาคาเบะถอนหายใจ ทำไมอยู่ๆก็ดื้อขึ้นมา

     "ถ้างั้นผมจะไปขอยาลดไข้ให้นะครับ"

     คุซาคาเบะก้าวออกจากห้องไปพร้อมปิดประตูให้อย่างเบามือ

     "เห้อ.."

     ร่างหนาถอนหายใจอีกครั้ง เขาทิ้งตัวพิงเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่และเลื่อนเน็คไทด์ลงให้หายใจได้สะดวก

     ตั้งแต่ที่เขาคบกับนภาวองโกเล่ ด้วยเหตุผลที่แปลกประหลาดต่างจากชาวบ้าน เขาก็ต้องทนรับงานอดิเรกของอีกคนทุกวัน

     เพราะกลัวคลิปนั้นหลุดไปเขาถึงต้องยอมถูกกระทำแบบนี้

     ก๊อกๆๆ

     หลังจากลำพึงลำพันกับตัวเองสักพักใหญ่ๆจนไม่ได้แตะงานอีก ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกความสนใจจากเมฆาได้

     "เข้ามา"

     เสียงเรียบตอบนิ่ง ทำให้คนอีกด้านประตูเปิดเข้ามาตามคำอนุญาต

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

     ร่างโปร่งแลดูมีอำนาจ ไม่กระปวกกระเปียกเหมือนสมัยก่อนที่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ก้าวเข้ามาในห้องทำงานสุดหรูของเมฆาวองโกดล่

     ซาวาดะนั้นเองที่เป็นผู้มาใหม่ เมฆาถอนหายใจ เจ้าบ้านี้อีกแล้ว

     "ผมเดินสวนกับคุณคุซาคาเบะเมื่อกี้ เขาเลยฝากยามาให้คุณครับ คุณฮิบาริ"

     รอยยิ้มแสดงออกถึงการเป็นคนใจดีปรากฎขึ้น มันสวยงามน่ามอง แต่ฮิบาริก็ไม่ได้รู็สึกอะไรไปกว่านั้น

     เขากลับอยากกระชากหน้ากากแสนดีนั้นออกมาวางสะมากกว่า

     "วางไว้ก็พอ"

     ฮิบาริเอ่น แต่อีกคนดูไม่ได้สนใจเท่าไหร่ เพราะนภาเดินตรงไปรินน้ำใส่แก้วและเดินมาหาคนร่างสูงพร้อมวางยาและน้ำดื่มให้เสร็จสัพ

     "ทานยาเถอะครับ ป่วยมาผมก็ไม่กล้าเล่นกับคุณนะ"

     "ก็ดีสิ ไม่ต้องหายยิ่งดี"

     ฮิบาริตอบ ซาวาดะเพียงขบขันเบาๆ เมฆาหนุ่มถอนหายใจอีกระรอกเมื่อคนตรงหน้าส่งสายตาเว้าวอน ขอให้ตนทานยาลดไข้

     "หยุดจ้องกันสักที"

     ฮิบาริกล่าว เขาจำยอมกินยานั้นไป พร้อมกินน้ำอีกหลายอึก เสร็จสัพซาวาดะก็เก็บแก้วน้ำแก้วยาไปวางที่เก่า ไม่ให้ต้องเกะกะคนทำงาน

     "ทำงานไปเถอะครับ ผมจะไม่กวน"

     ซาวาดะตอบ เขาเดินวนไปมารอบโต๊ะทำงานของร่างหนา ฮิบาริลำคาญลูกตาจนต้องเอ่ยปาก

     "อยู่เฉยๆได้มั้ย เห็นแล้วมันหงุดหงิด"

     "ครับๆ หึหึหึ"

     ซาวาดะหัวเราะในลำคอ คนตัวเล็กกว่ายืนด้านหลังเมฆานิ่งๆเพื่อดูคนตั้งใจทำงานอย่างเงียบๆ

     "ขอบคุณนะครับที่คุณรักผม"

     จู่ๆเขาก็พูดแทรกบรรยากาศเงียบๆขึ้นมา ฮิบาริชงักปากกา แล้วหันไปมองอีกฝ่าย ก็พบกับใบหน้าหวานที่แสดงท่าทีจริงใจต่ออีกฝ่าย

     พร้อมทั้งส่งยิ้มบริสุทธิ์มาให้ จนฮิบาริก็เผลอยิ้มตามเล็กๆ

     "ผมเองก็ชอบคุณมาตั้งนานแล้วครับคุณฮิบาริ ตอนนี้คุณอาจมองว่าผมแปลกประหลาด แต่ผมก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายคุณให้บาดเจ็บมากมายหรอกนะครับ"

     สึนะโยชิร่ายคำพูดยาวจนคนฟังก็ต้องตั้งใจฟังขึ้นทันที จริงๆฮิบาริเองก็มองว่าคนตรงหน้าคืออกุหลาบ

     สวยงามและเเข็งแกร่ง ไม่งั้นคงไม่สามารถเป็นบอสที่ดีที่ทำให้เขายอมอยู่ใต้บัญชาได้หรอก จริงมั้ย

     "ถึงคุณจะแปลกไปบ้าง แต่ผมไมได้เกลียดคุณหรอก"

     "ขอบคุณนะครับ คุณฮิบาริ"

     ซาวาโผเข้ากอดคนตัวใหญ่ ฮิบาริเองก็กอดตอบ วันนี้การสนทนาเป็นไปด้วยดี มองเผิ่นๆพวกเขาก็เป็นคู่รักปกติทั่วไป

     ฮิบาริเองก็ดีใจที่ซาวาดะเผยด้านดีๆให้เขาได้เห็นเช่นนี้ เช่นกัน

     "ขอบคุณจริงๆ ผมนะ ชอบที่คุณแข็งแกร่ง อ่อนโยนกับสัตว์และรักพวกพ้องโดยไม่แสดงออกอะไร"

     ฮิบาริได้แต่ฟังเงียบๆ พร้อมทั้งลูบหลังนภาที่นั่งค่อมตักเชาอยู่บนเก้าอี้ทำงานเขาเอง

     "..."

     "ผม รักทุกอย่างของคุณ ร่างกายที่แข็งแรงนี้ผมก็ชอบมากๆครับ"

     แต่แล้ว อีกด้านนึงของนภาก็ปรากฎขึ้นอีกครั้ง

     "อั้ก- ซาวาดะ"

     "หึหึหึ ที่ผมรักมันมาก เพราะไม่ว่าผมจะทำอะไร มันก้จะไม่เป็นอะไรไปง่ายๆไงละครับ"

     สึนะโยชิดึงเน็คไทด์ที่ถูกคลายหลวมไว้เมื่อครู่ ให้แน่นขึ้นรัดคอแกร่งจนต้องนิ่วหน้า ฮิบาริจับมือบางทั้งสองข้างพยายามยื้อหยุดการกระทำอีกฝ่าย

     ไม่นานมือนั้นก็ปล่อย คนร่างสูงซูดหายใจเข้าออก

     "คุณนี้ความอดทนสูงมากจริงๆ หายใจไม่ออกตั้งนานยังไม่ไอโคล่กเคลกเลยสักแอะ"

     "หึ"

     ฮิบาริหัวเราะ

     "ถ้าผมร้อง คุณคงชักเพราะมีความสุขแน่"

     "5555 ดีจริงๆครับคุณฮิบาริ ความอดทนของคุณแบบนี้แหละที่ผมชอบ"

     เมฆามองใบหน้าโรคจิตของอีกฝ่าย กุหลาบดอกนี้หนามแหลมมากมาย

     "ต่อไปผมจะทำไรกับร่างกายนี้อีกดีครับ"

     มือบางแตะนู้นแตะนี้อีกฝ่าย ซาละวนกับร่างกายนั้นอย่างเพลิดเพลิน ร่างสูงได้แต่มองตามกุหลาบร้ายที่เล่นกับร่างกายของเขาตามใจชอบ

     เจ้าดอกไม้สวยงามเคลือบยาพิษ..

     .

     .

     ห้องประชุม

     "สรุป โกคุเทระไปจัดการเอกสารให้ทีนะครับ แล้วเรื่องกำลังรบ คงต้องรบกวนหน่วยเมฆานะครับ เท่านี้ แยกย้ายได้"

     พรึ่บ

     ทั้งหมดยืนขึ้น คำนับร่างโปร่งของบอสวองโกเล่และพากันแยกย้ายออกจากห้องไป

     "คุณฮิบาริครับ รบกวนเวลาหน่อยนะครับ"

     สึนะโยชิเดินตามฮิบาริไปที่หน้าห้องประชุมและผายมือเป็นเชิงเรียกให้ตามตนไปอีกทาง ฮิบาริส่งเสียงไม่พอใจในลำคอเล็กน้อย แต่ก็ยอมเดินตามไป

     ปึง

     เมื่อถึงห้องทำงานของวองโกเล่ ซาวาดะพุ่งเข้ากอดคนตัวสูงทันที

     "เป็นอะไรไป"

     "คิดถึงครับ อยากกอด แต่เพราะทำงานเลยกอดไม่ได้"

     ฮิบาริลูบหัวคนตัวเล็ก ไออาการสองบุคลิคแบบนี้จะอันตรายมากเวลาอยู่กันสองคน เพราะบางทีก็น่ารักสุดๆ แต่จะโหดก็เหลือเกินจะบรรยาย

     "คนที่ขอให้ปิดบังก็คือนาย"

     "เรื่องนั้นผมทราบดี.. รบกวนเอามือไขว้หลังทีนะครับ ผมจะใส่กุญแจมือ"

     กริ๊ง

     เสียงลงกลอนกุญแจมือดังขึ้น ฮิบาริถูกจับใส่กุญแจมือไขว้หลังอีกครั้ง เป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่เจ้าตัวยอมให้ทำแบบนี้
     
     ปึง

     ซาวาดะถีบเมฆากลิ้งลงไปนอนกับพื้น ใบหน้าคมกระแทกเข้าเต็มๆกับพรมลายทางสีเลือด ได้แผลถลอกเล็กน้อย

     "หน้าเป็นแผลแล้วซาวาดะ"

     "ขอโทษครับ ไว้ผมจะหาสติ้กเกอร์มาแปะให้นะ"

     คนๆหนึ่งก็ชอบเห็นคนอื่นเจ็บปวด อีกคนก็ยอมเพราะเป็นคนรักกัน

     ..แต่อาจรุนแรงกันไปหน่อย

     "ขอจูบที่คอได้มั้ยครับ"

     "อย่าให้มีรอยก็พอ"

     ฮิบาริที่นอนคว่ำอยู่ที่พื้นตอบเสียงแผ่ว ซาวาดะขึ้นนั่งลงกลางลำตัว ใบหน้าติดหวานก้มลงซุกไซร้ไปมาบนคอขาว

     "ขาวกว่าผมอีกนะครับ คุณฮิบาริ"

     มืออีกข้างล้วงเข้าไปในปากร่างสูง เล่นกับลิ้นของอีกคนจนน้ำสีใสไหลออกเป็นสาว ตกไปที่พรมลายทางนั้น

     "หอมด้วยนะครับ กลิ่นผู้ชายแบบคุณหน่ะ ผมชอบมากเลย"

     "อึก"

     เมื่อถูกกระตุ้น ความพิศวาท หรือกามอารมณ์ก็ปรากฎขึ้นบนร่างแกร่ง แน่ละ เขาเป็นผู้ชาย ของแบบนี้เป็นเรื่องธรรมดา

     "ขาวจังเลยนะครับ คุณฮิบาริ"

     พูดไปมือก็ไม่หยุดเล่นกับร่างกายใหญ่ เพราะสมบูร์ณแบบขนาดนี้ ทำให้เขายิ่งติดใจ อยากแตะต้อง อยากทำให้แตกสลาย..

     "ไอ้นั้นของคุณจะตื่นรึยังครับ ผมอยากเล่นกับมันจังเลย"

     "..คนโรคจิต"

     "คิก ผมจะถือว่านั้นเป็นคำชมนะครับ"

     ซาวาดะไล้เลียไปตามลำคอแกร่ง

     "รบกวนนั่งขึ้นมาทีครับ"

     จริงๆก็แทบไม่ใช่คำขออนุญาต เพราะนภาทึ่งเส้นผมและลากให้คนตัวสูงลุกนั่งชันเข่าเพื่อตัวเขาเองจะ'สะดวก'ขึ้น

     มือบางปลดกระดุมสูทและเสื้อเชิ้ตขาว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อน่าสัมพัสอีกครั้ง ผู้ชายคนนี้เพรียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง

     ฐานะ หน้าตา รูปร่าง

     "อึก เป็นแบบนี้ ผมก็ยิ่งรักคุณมากๆเลยครับ"

     เมื่อเห็นร่างกำยำขาวๆของอีกคน ใบหน้าหวานก็ขึ้นสีด้วยอารมณ์เขินอาย ร่างสูงทำเพียงนั่งชันเข่านิ่งๆ หลับตาข่มความรู้สึก

     ไม่ให้แตกตื่นจนอะไรพองไปมากกว่านี้!

     "งับ"

     "อ่ะ เจ็บ!"

     เสียงร้องเบาๆติดสั่งทำให้ซาวาดะปล่อย เพราะเมื่อครู่เขากัดลงบนลาดไหล่กว้างจนได้เลือด คนตัวสูงถึงกับต้องร้องออกมาให้พอ

     "ไม่มีความอดทน"

     ซาวาดะหน้ามู้ พูดประโยคน่ารักออกมาด้วยใบหน้าติดสี

     ฮิบาริผลิกตัวหันหน้าเข้าหาอีกคน สบตากันสักพักก่อนคนตัวใหญ่จะมอบจูบให้อีกคนทั้งๆที่มือยังไขว้หลัง

     "วันนี้พอแค่นี้เถอะ ผมมีงาน"

     ฮิบาริกล่าว ทำเอาหน้าคนตัวเล็กแดงเป็นลูกพลับตัวหน้า ใบหน้าแดงก่ำทำท่าทางน่ารักแบบที่เมฆาชอบ..

     "รักคุณนะครับ"

     "อืม"

     ฮิบาริรับคำเพียงสั้นๆ แต่ด้วยการหยอกล้อ ซาวาดะผลักคนตัวใหญ่หงายหลังไป

     แกร้งๆ เสียงกุญแจมือกระทบกันไปมาดังขึ้น

     "ซาวาดะ"

     เสียงใหญ่ร้องทักคล้ายดุ นภาทำหน้าเจื่อนก่อนจะหยิบลูกกุญแจดอกเล็กเพื่อมาไขกุญแจมือให้ฮิบาริ

     "หันหลังมาสิครับ ผมจำเอาออกให้"

     "นั้นคือสิ่งที่ควรทำตั้งนานแล้ว"

     ในระหว่างปลดกุญแจออกนั้นทำให้สึนะสังเกตุ ข้อมือของเมฆาเลือดไหลท้วม

     "เลือดออกเยอะเลยครับ! เจ็บมั้ยครับ!"

     จริงๆเขาก็รู้สึกแสบๆมาตั้งแต่ตอนล้มเมื่อครู่แล้ว ฮิบาริผลิกมือตัวเองดู คนโดนกุญแจบาดทำหน้าตายเพื่อไม่ให้อีกคนเป็นห่วง

     "เลือดออกแค่นี้ทำมาเป็นห่วง"

     เมฆาลูบหัวปลอบใจอีกฝ่าย

     "อย่าพูดแบบนี้สิครับ ไปครับ ไปห้องพยาบาลกัน"

     นภาว่าพลางติดกระดุมไปพลาง จัดการเสื้อผ้าให้เข้าที่ก็คืองานของบอส!

     "มีงานต้องทำก็ทำงานไปเถอะ"     

     ฮิบาริกล่าวพลางเหล่มองกองเอกสารมากมายบนโต๊ะบอสวองโกเล่ สึนะโยชิก็มองตามแต่ก็ต้องใจหายแปลกๆ นี้ชั้นต้องตกลงสู่กองงานนั้นอีกแล้วหรอ

     "คร้าบบบ ไปทำแผลด้วยนะครับ อีกสองวันก็มีงานใหญ่ด้วย"

     "ถ้าผมจะเจ็บตัว น่าจะเพราะคุณทำมากกว่าซาวาดะ"

     ฮิบาริกล่าวและเดินออกจากห้องนภาไป

     ปึง

     พร้อมปิดประตูให้ด้วย

     "ว้าย คุณฮฺบาริ มือเลือดออกเต็มเลยค่ะ!"

     ร่างสูงหันมองตามต้นเสียง พบกับเคียวโกะ สาวน้อยที่ใครๆก็คิดว่าเป็นหวานใจบอสวองโกเล่ ยืนปิดปากทำท่าทางกลัวอะไรบางอย่าง

     "อ้อ นี้นะหรอ"

     "ไปทำแผลนะคะ ชั้นจะพาคุณไป"

     เคียวโกะพูดพลางเดินนำอีกฝ่าย ตรงไปห้องพยาบาลวองโกเล่ ...โดยมีสายตาคู่นึงไม่พูดไม่จามองทั้งสองคนที่เดินเคียงคู่กันไปอีกทาง

     .

     .

     กลางดึก

     ฟึ่บ!

     "อั้ก!"

     "คุณกล้านอกใจผมหรอ"

     "ป่าว อ้ะ!"

     "เราคบกันแล้วนะ!!"

     เสียงกลั้นเจ็บและเสียงเเส้หวดอากาศดังขึ้นต่อเนื่อง ซาวาดะวางยาล้มช้างให้คนตัวใหญ๋ในปริมาณที่คล้ายยาสลบ

     และแน่นอนมันทำอะไรฮิบาริไม่ได้ นอกจากอาการติดสะลึมสะลือเท่านั้น

     "ผมเชื่อใจคุณ แต่คุณทำอะไรกับเคียวโกะในห้องพยาบาล"

     "ผม ไม่ได้ทำ"

     บนใบหน้าบอสไม่ได้เปื้อนยิ้มเหมือนเก่า ร่างเล็กฉุดร่างแกร่งที่มีแผลตามตัวจากแส้ที่เขาฟาดเมื่อครู่ไปยังห้องน้ำ

     ตูม!

     ฮิบาริมองทุกอย่างนิ่งๆเมื่อเขาถูกพามาลงอ่างอาบน้ำสะงั้น

     "อยู่แบบนั้นสักพักนะครับ"

     เนื่องจากเขาถูกฤทธิ์ยาจึงไม่สามารถขยับได้ ร่างแกร่งกรอกตาไปมามองการกระทำของร่างบาง ซาวาดะยืนนิ่งๆมองร่างใหญ่ที่ไม่อาจขยับเขยื้อน

     "ดูท่า ผมคงต้องลงโทษคุณสักหน่อย"

     ผลุ้บ

     มือบางกดหัวเมฆาหนุ่มลงกับน้ำ ร่างใหญ่ขยับเล็กน้อย เพราะทำได้เพียงแค่นั้น

     ฮิบาริไม่ได้ต้านทานแรงนั้นได้เลย เขายังคงถูกกดหัวในน้ำแบบนั้นสักพักใหญ่ ร่างหนากลืนน้ำไปหลายอึกเพราะไม่ได้ตั้งตัว

     ชั่วขณะก่อนหมดลมนั้น

     พรึ่บ

     "เฮือก!"

     "สวัสดีครับ คุณฮิบาริ"

     ซาวาดะกำลังนั่งยิ้ม มือข้างนึงดึงเส้นผมสีรัตติกาลขึ้นจากน้ำ มองแววตาสับสนและไม่เข้าใจของอีกฝ่าย

     "คราวหน้า อย่าทำอีกนะครับ"

     ใบหน้านั้นยังคงมีแต่รอยยิ้ม นภาทิ้งร่างสูงไว้ในอ่างน้ำนั้นและเดินจากไป ฮิบาริถอนหายใจ ตอนนี้เขาทำได้เพียงแค่อยู๋เฉยๆรอฤทธิ์ยาหมด

     เขานึกทบทวนอดีต ตอนที่เขาไปที่ห้องพยาบาล เขากอดกับเคียวโกะ คงเป็นตอนนั้นที่คนร่างเล็กเข้าใจผิด

     คิดว่าเขาทำอะไรกับผู้หญิงคนนั้น

     "ทั้งๆที่เธอคนนั้นชอบคุณเเท้ ไม่รู้รึไง"

     ฮิบาริบ่นงึมงำ พร้อมทิ้งหัวลงพิงขอบอ่าง

     .

     .

     "ประจำการแล้ว ทุกหน่วยรับทราบ"

     ["ทราบ"]     

     คุซาคาเบะหันมามองฮิบาริ หลังจากที่พวกเขาวางแผนกันมาไม่นาน ในการประชุมตอนนั้นหรือก็หรือเมื่อ2วันก่อน

     "พร้อมมั้ยครับ?"

     คุซาคาเบะเอ่ยถามเจ้านายของเขา เขาเห็นท่าทีที่แปลกไป เจ้านายเดินน้อยขยับน้อยกว่าปกติ ทั้งๆที่คนตรงหน้าออกจะใจร้อนกับการร่วมกลุ่มกันของสัตร์กินพืชแท้ๆ

     "ไปกันเถอะ"

     ฮิบาริก็ยังคงพยายามทำตัวเป็นฮิบาริ

     เมฆาหยัดยืนเต็มความสูงเดินออกจาพงหญ้าที่กำบังตนเมื่อครู่ ตามมาด้วยคุซาคาเบะและลูกหน่วยเมฆาอีก4ชีวิต พวกเขาคือหน่วยรบที่ดีที่สุด พร้อมจะจัดการศัตรูอย่างราบคาบ

     ปึง!

     ปัง!!

     ตูม!

     เสียงระเบิด และเสียงต่อสู้ดังขึ้นมากมายทำเอาพวกผู้พิทักษ์ที่รอรับคำสั่งปฎิบัติงานต่อจากหน่วยเมฆาเริ่มผวา

     พลังทำร้ายร่างรุนแรงเหลือเกิน

     เนื่องจากวันนั้นที่นี้มีกำลังป้องกันน้อย เพราะต้องออกไปตะครุบเหยื่อ ซึ่งนั้นคือแผนการของวองโกเล่ เพื่อให้เมฆามาถล่มที่นี้
     
     และวายุมาชิงข้อมูลลับไป

     "อิตาลี่คือแดนพิศวง"

     คุซาคาเบะพูด เขาจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ตอนนี้้กำลังเดินหาห้องเก็บข้อมูลลับอยู่กับท่านหัวหน้า เมื่อสักครู่เขาได้ติดต่อไปที่วายุแล้ว เห็นวา่กำลังจะขึ้นมาพร้อมกับบอสด้วย

     "คุณเคียว"

     คุซาคาเบะร้องเรียกเมื่อพบห้องบางอย่างน่าสงสัย

     "ผมว่านั้นคือห้องที่เราตามหากันครับ"

     "ดี"

     ฮิบาริยิ้มเย็นเขาตรงไปทางห้องที่มีช่องให้กดรหัสอยู๋ด้านข้าง ลักษณะภายนอกเหมือนตู้เซฟ ตู้นิรภัยที่ไว้เก็บของจริง

     "เราต้องใช้แป้งลองดูลายนิ้วมือเพื่อดูรหัส---

     ปัง!!

     ยังไม่ทันคุซาคาเบะได้พูดจบ ฮิบาริก็ถีบประตูเหล็กนั้นย่อยยับ 

     "คุณ เคียว..."

     คุซาคาเบะอ้าปากค้าง ทีเดียวเหล็กกล้าเมื่อกี้ กลายเป็นเศษเหล็กไปแล้ว!

     ฟู่~!

     แต่ กลับมีควันสีชมพูลอยคลุ้งออกมาจากห้อง มันคือยาสลบดีๆนี้เอง ฮิบาริคว้าแขนคุซาคาเบะ พากระโดดถอยหลังออกมาไกล

     "แค่กๆ คุณเคียวหนีไป!"

     "ชิส์"

     ฮิบาริไม่สบอารมณ์ มองคุซาคาเบะที่ใช้มือข้างนึงปิดปากและจมูกตัวเอง และมืออีกข้างพยายามดันเขาออกไป

     เขาเบื่อที่ต้องดูแลใคร แต่การปกป้องลูกน้องมันคนละอย่างกัน

     แต่เขาก็รู็สึกมึนๆกับแก๊สพวกนี้ไม่แพ้กัน เพราะเขาอยู๋หน้า น่าจะโดนแก๊สไปมากกว่าคุซาคาเบะคนสนิท

     "ไม่น่าเชื่อ ว่าเราจะได้เจอกับหัวหน้าเมฆาแห่งวองโกเล่"

     มีใครบางคนโผล่ออกมาจากในห้องนั้น ดูเหมือนพวกมันเองก็รู้ว่าพวกเขาจะมาถล่มที่นี้ในวันนี้

     ชายชุดขาวจำนวน6-7คนค่อยเดินออกมา ฮิบาริมองคุซาคาเบะที่ยืนแทบไม่ไหวแล้วและค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น พวกเขามากันแค่สองคน

     แต่อีกเดี๋ยวบอสและวายุนั้นก็จะมาแล้ว น่าจะพอมีทางในคุซาคาเบะไม่เจ็บตัวอยู่

     "อึก"

     ฮิบาริกัดฟัน สู้กับอาการมึนหัว ร่างสูงเริ่มเซไปมา เขาเริ่มคุมสติตัวเองไม่อยู่ ความรุนแรงของแก๊สยาสลบกำลังค่อยๆเล่นงาน

     "จับเขาไว้ แล้วไปโยนที่น้ำหลังปราสาท"

     .

     .

     เวลาพลบค่ำ

     โกคุเทระตามมาด้วยนภาแห่งวองโกเล่ และชายชุดสูทผู้มีฝีมือดีของวองโกเล่อีกนับสิบ กำลังเดินทางไปยังพิกัดที่ได้รับจากคนสนิทเมฆาเมื่อครู่

     ซาวาดะสีหน้าเคร่งขึม ในการทำงาน แววตานั้นวาวไปด้วยความเยือกเย็น แต่เขาคือซาวาดะ คนสองบุคลิคที่ภายนอกเป็นรักแฟมมิลี่

     แต่ภายใน เขาคือคนที่รักความซาดิส และอยากสร้างรอยแผลให้คนอื่น

     เขาชอบความเจ็บปวดของมนุษย์

     แต่มันไม่สนุกเมื่อมนุษย์หลลายๆคนเวลาโดนมักกรีดร้อง ชอบเเสดงออกมาว่าถูกทำร้าย ทั้งๆที่บางทีมันก็แค่แผลถูกแทงเท่านั้น?

     แต่เมื่อไม่นานมานี้ เจาเจอกับคุณฮิบาริ ที่เขาเองก็ชอบมานานแล้ว เมื่อได้ลองกุมความลับของอีกฝ่าย และผูกมัดเขาไว้ด้วยความลับนั้น

     ทำให้เขามีโอกาสได้ทรมาณอีกคน ได้สร้างรอยแผลให้คนๆนั้น

     และแน่นอน คนอย่างฮิบาริไม่มีวันแสดงความเจ็บปวดออกมาให้ใครได้เห็น และนั้นยิ่งทำให้ซาวาดะคนนั้นตกหลุมรักจนหมดหัวใจกันเลย

     "หยุด!"

     เสียงมือขวาคนสนิทเรียกให้บอสตื่นจากภวังค์

     "นั้น ฮิบาริกับคุซาคาเบะนี้"

     เมื่อซาวาดะเงยหน้ามองตามที่วายุชี้ เขาก็พบกับสองร่างที่ถูกแบกอยู่บนไหล่ของใครที่เขาไม่รู้จัก ผู้สวมใส่ชุดสีขาว และนั้น สระน้ำ!

     "พวกมันจะทำอะไร"

     "เราต้องรีบช่วยพวกพ้อง"

     นภากล่าว ทั้งหมดพุ่งเข้าช่วยเหลือ2หนุ่มของวองโกเล่ทันที

     แต่อาจสายไปหน่อย ชายชุดขาวโยนร่างฮิบาริที่ถูกท่วงด้วยทุ้นเหล็กลงน้ำไป

     "ไม่!"

     ตูม!

     ร่างใหญ่ของฮิบาริค่อยจมลงก้นสู่ก้นบาดาล พร้อมเหลกที่ถ่วงขาของเขาอยู่ เปลือกตาค่อยๆเปิดออก ทั้งขาและมือชาไปหมดเพราะฤทธิ์ยา ฮิบาริเริ่มสำลักน้ำ

     อากาศหายใจเริ่มน้อยเต็มที่ เขามองไม่เห็นอะไรรอบตัวเลยเพราะมันคือเวลากลางคืน มีเพียงแสงไฟสลัวด้านบน

     ซึ่งเขาไม่รู้ว่ามันคือไฟอะไร

     ฮิบาริไม่มีแรงแม้จะกระดิกตัวเขาขยับไปมาเพราะกระแสน้ำเท่านั้น

     เอาละ เหมือนจะหมดเวลาของเขาแล้ว ใต้น้ำที่เขาไม่สามารถหายใจได้ เขาไม่สามารถพาตัวลอยขึ้นไปด้วยไฟธาตุได้

     เขาภาวนาแค่ว่าอย่าให้พวกนั้นโยนคุซาคาเบะลงมาอีกคน เขาไม่อยากให้ลูกน้องของเขาต้องเป็นอะไรไป

     อย่างน้อยตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้เขาก็ดูแลนามิโมริมาเต็มที่แล้ว

     เขาก็คงตายได้..แล้ว

     ตูม

     เสียงอะไรบางอย่างตกลงมาในน้ำ ฮิบาริประคองสติขึ้นมาอีกครั้ง นั้นคุซาคาเบะรึเปล่า พวกมันโยนลูกน้องเขาลงมาหรอ

     แต่มันก็ทำได้ยากเหลือเกิน เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่สติของเขา เลือนลางกว่าที่จะควบคุมได้จริง

     สัมพัส..มีบางอย่างมาสัมพัสที่หน้าของเขา ภายใต้น้ำที่หนาวจับใจร่างใหญ่พยายามขยับตัวคว้าอะไรที่มาจับใบหน้าของเขาอยู่

     อะไรบางอย่างที่เป่าเข้ามาในปาก อะไรที่ทำให้เขาหายใจต่อได้ เขาค่อยๆลืมตาขึ้นมา

     "ซาวาดะ?"

     ฮิบาริขยับปากพูด แต่ในความมืดเช่นนี้ไม่ม่ีใครเห็นหรอก แต่แน่นอนคนตรงหน้าของเมฆาก็คือซาวาดะนั้นแหละ

     นภาค่อยจับตัวเมฆาเป็นหลักเพื่อให้เขาค่อยๆลงไปที่ทุ่นท่วงขานั้นได้

     ฟึ่บ!

     สึนะโยชิทำลายเหล็กและโซ่นั้นเรียบร้อย เขาพาร่างสูงและร่างตัวเองขึ้นสู่ผิวน้ำ

     เฮือก!!

     "บอสครับ!!"

     "คุณเคียว!!!"

     บนบกนั้นมีคนของวองโกเล่รออยู่ ทั้งหมดค่อยๆพาสองร่างขึ้นจากน้ำ แต่เนื่องจากฮิบารินั้นไม่สามารถควบคุมสติได้เขาจึงนอนอยุ่ตรงนั้น

     "คุณฮิบาริ!"

     ซาวาดะตบหน้าเรียกอีกฝ่าย ร่างใหญ๋เย็นจัด ไม่ไหวติง ลูกน้องหลายคนที่มุงอยู่ค่อยออกห่างเพราะอยากให้มีลมโกรกบ้าง

     "คุณเคียวครับ ฟื้นสิครับ!"

     คุซาคาเบะที่มีโกคุเทระพยุงอยู่พูดออกมาเสียงดัง ภายใต้ความตึงเครียดนั้น ร่างใหญ่ก็ยังนอนนิ่งไม่ขยับตัว

     "ไม่นะครับ คุณฮิบาริ!!"

     "ค คือ รุ่นที่สิบครับ ผมจะเรียกรถพยาบาล แล้วพวกเราทั้งหมดจะนำไปก่อนนะครับ"

     "เข้าใจแล้ว ผมจะเฝ้าอยู๋ตรงนี้"

     คนอื่นๆวิ่งออกไป ทิ้งสองร่างไว้ข้างสระน้ำ

     ไม่น่าเชื่อว่าสระนั้นจะลึก5เมตร ฮิบาริถูกโยนลงไปในน้ำประมาณ5นาทีได้ก่อนที่ซาวาดะจะโดดลงไปช่วยไว้

     "คุณ ฮิบาริ ฟื้นขึ้นมาสิครับ เมื่อกี้คุณยังจับตัวผมอยู่เลย"

     ซาวาดะเริ่มแสดงความอ่อนแอ ร่างโปร่งนอนลงกอดร่างสูง ยกขึ้นมาแนบอก ด้วยเพราะอุณหภูมิที่เย็น ทำให้สึนะโยชิใจคอไม่ดี

     "อย่านะครับ อย่าทิ้งผมไป"

     "..."

     "ผมรักคุณนะครับ  รักคุณจริงๆ"

     "..."

     "อย่าทิ้งผมไปเหมือนรีบอร์นนะ ได้โปรด"

     ซาวาดะบนจงกดจูบ เป่าลมเข้าปากอีกเขา  เขาพยาบาลปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อนหลังจากตั้งสติได้

     หลังจากที่สติแตกไปชั่วขณะนึง

     "คุณฮิบาริ"

     แต่ร่างนั้นก็ยังคงไม่ขยับ

     "บีบมือผมสิครับ"

     "..."

     "เกาะมือผมไว้สิครับ"

     ซาวาดะยกมืออีกคนขึ้งกำมือตน แต่มือนั้นช่างอ่อนปวกเปียก ตกไปอยู่ข้างลำตัวหนาอีกเช่นเดิม

     "ฮึก คุณฮิบาริ อย่า ทิ้งผม"

     เขาร้องไห้ นภาแห่งวองโกเล่หหลั่งน้ำตาแล้ว

     "ผมจะไม่รังแกคุณก็ได้ แต่คุณต้องฟื้นขึ้นมา"

     "..."

     "เรื่องคลิปอะไรนั้น ผมก็ลบไปหมดแล้ว"

     "..."

     "คุณคือคนที่ผมรักที่สุด คุณก็รักผมมากเหมือนกันไม่ใช่หรอ ห้ามตายก่อนผมนะ!"

     "..."

     "คุณอายุ25เองนะ...คุณจะทิ้งผมไปแบบนี้จริงๆหรอ"

     เขาย้อนคิด เรื่องราวต่างๆด้วยสีหน้าเจ็บปวด น้ำตามากมายหลั่งไหลออกมาไม่หยุด ใครที่ได้เห็นคงต้องบอกว่ามันคือภาพที่น่าลดใจ

     หนุ่มน้อยที่กำลังร้องไห้อย่างหนัก และร่างสูงโปร่งเย็ดชืดที่กำลังกนะดิกนิ้วอยู่

     เอะ?

     "ซา..วาดะ"

     เสียงแห่บแห้งเอ่ยเรียกชื่ออีกคนที่กำลังร้องไห้เพราะเขา

     "คุณ คุณฮิบาริ!!!"

     ทั้งสองโผลเข้ากอดกัน ฟื้นแล้ว! เมฆาฟื้นแล้ว!!

     "ร้องไห้เพราะผมหรอ"

     "ใช่สิ!! ผมกลัวคุณจะทิ้งผมไป!!"

     "หึ ผมไม่ตายง่ายๆหรอก"

     "แต่เมื่อกี้คุณพึ่งหยุดหายใจไปเองนะ! อย่ามาทำเป็นพูดดีเลย!"

     นภาซุกหน้าลงกับอกแกร่ง ฮิบาริลูบหัวมนนั้นเบาๆ 

     "ขอทำหน่อยสิ"

     "จะทำอะไร อะ- อย่าครับ"

     ฮิบารปลดกางเกงคนตัวเล็กกว่าตรงหน้า พร้อมล้วงเข้าไปช่องด้านหลัง ใส่อะไรบางอย่างเข้าไปในนั้น อะไรบางอย่างแบบ'ไร้สาย'

     "คุณ ทำอะไรครับเนี้ย เอาอะไรยัดเข้าไปด้วย?"

     "ไวเบรเตอร์"

     ฮิบาริตอบนิ่งๆพร้อมใส่เข็มขัดจัดกางเกงให้เข้าที่เรียบร้อย

     "แล้วคุณจะคามันไว้ข้างในงี้หรอครับ!!"

     "อืม"

     ฮิบาริยิ้มเย็นซึ่งมันกราวใจเหลือเกิน เขาล้วงมือเข้าไปในกางเกงตัวเอง ซาวาดะก็มองตามพบว่ามันคืออะไรบางอย่างสีชมพู รูปร่างคล้ายรีโมต

     "รุ่นที่สิบคร้าบ!"

     พอดีกับพวกโกคุเทระมาพอดี บอสยืนเต็มความสูง แต่ก็ต้องทรุดฮวบลงไปนั่งกับพื้นทำให้คนที่เห็นเหตุการ์ณกังวลเล่นจนต้องรีบวิ่งเข้ามา

     "เป็นอะไรไปครับรุ่นที่สิบ!"
     
     ในขณะนั้นเองซาวาดะหันมองตาเขียวใส่ต้นเหตุ ฮิบาริและรีโมตคอนโทลในกระเป๋ากางเกง และอะไรบางอย่างในช่องนั้นของเขาที่กำลังสั่น!

     "คุณ อั้ก-!"

     ซาวาดะรีบตะครุบปากตัวเอง ไม่ให้ต้องเผลอส่งเสียงน่าอายออกไป

     "รุ่นที่สิบ  รู้สึกม่ดีใช่มั้ยครับ นี้ไงครับแพท์ยของเรามาถึงแล้ว ไปนะครับให้หมอดู"

     ให้หมอดูเขาก็รู้สิว่ามีไวเบรเตอร์อยู่ที่ช่องนั้น!

     "ไม่เป็นไร เดี่ยวผมจะพากลับบ้านเอง"

     ฮิบาริค่อยพยุงตัวซาวาดะขึ้น แต่ร่างเล็กอ่อนระทวยจนเหมือนไม่มีแรงจะยืน มือเล็กกำเสื้อสูทเปียกชื้อของอีกคนแน่น หน้าตาดูยั่วยวนมากจนฮิบาริก็แทบจะอดใจไม่ได้

     "แล้วนี้นาย ไม่เป็นอะไรแล้วหรอ?"

     "ยังมึนอยู๋นิดหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมได้ยาดีแล้ว"

     ฮิบาริยิ้มมีเลศนัยส์ พร้อมพาร่างเล็กให้เดินออกไปด้วยกัน พวกเขาออกมาไกลพอที่จะพูดคุยกันโดยที่กลุ่มคนข้างหลังไม่ได้ยิน

     "คุณฮิบาริทำไมไม่แบกผม อ้ะ ไปละครับ"

     "ถ้าผมแบกคุณ คุณก็ไม่ได้ออกแรงสิ ออกแรงนั้นแหละดีแล้ว ยิ่ง'เสียว'"

     ซาวาดะน้ำตาคลอด้วยความอยาก แต่เขาจะเสร็จตรงนี้ไม่ได้ แต่คนขี้เเกล้งก็ปรับระดับให้สูงให้ต่ำอยู่แบบนั้น จนเขาแทบทนไม่ไหว

     "ย อย่าแกล้งกันสิครับ"

     "ก็อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ ผมยิ่งอยากแกล้งนิ"

     ฮิบาริเชยคางคนตัวเล็กขึ้นมามองหน้า ใบหน้าที่จะร้องไห้อยู่รอมร่อ พร้อมกับเสียงกระเส่าที่เหมือนพยายามหยุดความต้องการของตัวเองนั้นด้วย

     "ไว้ถึงบ้าน จะทำเสร็จแล้วเสร็จอีกนะ

     "คุณฮิบาริ! อ้ะ-"

     .

     .

     .

     จบ

     NUNUY

     ncต่อจากนี้ถ้าเสียงตอบรับดีจะเขียนขึ้นมาให้ได้อ่านกันนะ หุหุ

     

     

     ติดตามความเคลื่อนไหวของNunuyได้ ที่นี้เลย

     //หรือจะขอNCเรื่องนี้(ที่ยังไม่ได้เขียน)ก็ตามไปอินบ็อกได้เลยเน้อ!!


     

     

     

     
     
     


     
     


   

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ gxHogfHdmujfu NUNUY จากทั้งหมด 20 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 22:34
    ทำไมอ่านไม่ได้คะ
    #2
    0
  2. #1 Akashi💗 (@MildTetsuya) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:26

    งือ~ ไรท์อะ รอนะคะ
    #1
    0